laura dern

  • Big Little Lies (2017) **** DVD recensie

    Pin it!

    Over de miniserie Big Little Lies (2017) is al heel wat gezegd en geschreven. De reeks wordt de hemel in geprezen door critici en kreeg tien Primetime Emmy Award-nominaties. Toen de vraag kwam om deze serie te recenseren, twijfelde ik dan ook niet want mijn nieuwsgierigheid was ondertussen genoeg geprikkeld. En het moet gezegd, "Big Little Lies" is écht een steengoede serie, met weinig andere series vergelijkbaar en misschien daarom wel zo verfrissend anders.

    big_little_lies_2017_dvd.jpg

    Korte inhoud: Jane Chapman (Shailene Woodley) verhuist samen met haar zoontje Ziggy (Iain Armitage) naar het dorpje Monterey in California waar ze een nieuwe start wil maken. Op de eerste schooldag ontmoet Jane Madeline Mackenzie (Reese Witherspoon) die de jonge moeder meteen onder haar hoede neemt en introduceert bij de andere moeders aan de schoolpoort.

    Madelines beste vriendin is Celeste Wright (Nicole Kidman), een advocate die getrouwd is met Perry Wright (Alexander Skarsgård) en haar carrière even on hold heeft gezet om hun tweeling Max (Nicholas Crovetti) en Josh (Cameron Crovetti) op te voeden. De enige moeder met een voltijdse baan is CEO Renata Klein (Laura Dern) wiens dochter Amabella (Ivy George) op de introductiedag van het nieuwe schooljaar wordt gepest door een ander kindje.

    Amabella wijst Ziggy aan als de dader, waarop de hele school meteen verdeeld wordt in een kamp ‘Jane en Ziggy’ versus ‘Renata en Amabella’. De gemoederen lopen soms hoog op en ondertussen probeert Madeline het omstreden schooltheaterstuk in goede banen te leiden, komt de jaarlijkse Trivial-benefietavond eraan en verbergen de muren van de huizen in Monterey dingen die de buitenwereld niet mag zien.

    Naar verluidt zette het gelijknamige boek ‘Big Little Lies’ van auteur Liane Moriarty een heuse bidding war in gang. De rechten van het boek werden al snel opgekocht door de productiehuizen Pacific Standard en Blossom Films, in handen van respectievelijk Nicole Kidman en Reese Witherspoon. HBO en Netflix gingen de strijd aan voor de uitzendrechten van dit prestigieuze project. Uiteindelijk won HBO het pleit en besloten Kidman en Witherspoon niet enkel de hoofdrollen te spelen maar ook als producenten op te treden.

    Met gelauwerde namen als Nicole Kidman en Reese Witherspoon in de cast kan er al moeilijk veel fout lopen, maar het samenspel met Shailene Woodley, Laura Dern en Zoë Kravitz maakt van deze serie op acteervlak een enorme topper. Voeg daarbij mannelijke collega’s als Alexander Skarsgård, Adam Scott, James Tupper en Jeffrey Nordling en wat betreft cast vind je moeilijk een beter gecaste serie. Alle acteurs krikken elkaar bovendien op naar een erg hoog niveau.

    De regie is in handen van Jean-Marc Vallée die in 2013 scoorde met The Dallas Buyers Club en twee jaar geleden het ondergewaarde Demolition met Jake Gyllenhaal draaide. Aanvankelijk zou Vallée slechts twee afleveringen van "Big Little Lies" regisseren, maar uiteindelijk besloot hij alle zeven afleveringen zelf te regisseren gedurende een vijf maanden durende shoot van 88 opnamedagen. Vallée weet zijn eigen stempel op de serie te drukken zonder dat dit ten koste gaat van de acteurs en het verhaal. Vallées ietwat trage stijl met veel wijde shots van de Stille Oceaan past perfect binnen het kalme tempo van de serie.

    De roman van Liane Moriarty werd voor televisie bewerkt door David E. Kelley die in een ver verleden verantwoordelijk was voor de luchtige advocatenserie "Ally McBeal" en ook meeschreef aan o.a. "Chicago Hope", "The Practice", "Boston Public" en de nieuwe Stephen King-serie "Mr. Mercedes". Kelley heeft uitstekend werk geleverd om het boek te transformeren naar het kleine scherm. Het scenario zit clever in elkaar, is bijwijlen scherp en grappig en uiteindelijk vallen alle losse eindjes netjes in elkaar.

    In de eerste scènes van "Big Little Lies" ontdekken we dat er een moord werd gepleegd in het o zo rustige Monterey. Wie het slachtoffer is en wie de dader is, komt pas in de allerlaatste minuten van de laatste aflevering aan het licht. Naast de zoektocht naar de moordenaar is de serie immers in de eerste plaats een voyeuristische blik achter de schermen van de schijnbaar perfecte levens in het rustige kuststadje.

    big_little_lies_2017_dvd_pic01.jpgbig_little_lies_2017_dvd_pic02.jpgbig_little_lies_2017_dvd_pic03.jpg
    © 2017 Warner Home Video

    Celeste wordt immers door haar man Perry geslagen en heeft het steeds moeilijker om de blauwe plekken te verstoppen. Jane is naar Monterey verhuisd omdat Ziggy het resultaat is van een verkrachting door een onbekende dader. Madeline heeft het moeilijk om haar hormonen in bedwang te houden in het bijzijn van de regisseur van het schoolstuk en dit terwijl haar ex haar op de zenuwen werkt. En Renata worstelt met de harmonie tussen haar carrière en de opvoeding van haar dochter. Achter elke voordeur van Monterey schuilen er geheimen waarvan de bewoners liever niet willen dat de buitenwereld ze te weten komt.

    En zo vormt "Big Little Lies" een soms pijnlijke blik achter de schermen van schijnbaar perfecte huishoudens. De sympathie van de kijkers voor de personages wisselt meermaals gedurende de zeven afleveringen. Rode draad is misschien niet eens de opheldering van de moord maar de vriendschap tussen vrouwen. Vrouwen die allemaal anders zijn maar elkaar toch vinden en door dik en dun steunen.

    Tenslotte wil ik nog even de aandacht vestigen op de schitterende soundtrack van de serie. Het stemmige openingsnummer ‘Cold Little Heart’ van Michael Kiwanuka (waarvan de lyrics perfect passen bij deze serie) wordt aangevuld met muziek van o.a. Agnes Obel, Elvis Presley, Jefferson Airplane, Fleetwood Mac, Frank Ocean of The Temptations. Ook Zoë Kravitz (dochter van) neemt een nummer voor haar rekening. De (soulvolle) muziek wordt vaak opvallend gebruikt in de serie wanneer de personages in beeld meezingen met de muziek.

    De dvd van "Big Little Lies" is sinds kort verkrijgbaar. Daarop slechts enkele extra’s, namelijk bij elke aflevering de feature ‘Inside the episodes’ waarin cast en crew in iets meer dan een minuut de belangrijkste zaken van de aflevering uitleggen. Topserie!

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 12 augustus 2017

     

    *** Big Little Lies trailer ***

  • 99 Homes (2014) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Ongeveer tegelijkertijd als The Big Short werd deze 99 Homes (2014) uitgebracht. Deze twee films gaan allebei over de ineenstorting van de huizenmarkt in de Verenigde Staten sinds 2008. In The Big Short zien we hoe vier speculanten rijk worden door het voorspellen van het ineenstorten van de huizenmarkt, in 99 Homes bekijken we het van de andere kant en volgen we een vader die uit zijn huis wordt gezet. Dat levert een interessante, soms rauwe, dramafilm op die toch een beetje te veel op veilig speelt.

    99_homes_2014_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Dennis Nash (Andrew Garfield) woont samen met zijn zoontje Connor (Noah Lomax) en zijn moeder Lynn (Laura Dern) in hun familiewoonst. Door de wereldwijde economische crisis heeft bouwvakker Dennis geen vaste inkomsten en krijgt hij het lastig om de hypotheek op de woning af te betalen. De zaak komt voor de rechtbank waar Dennis te horen krijgt dat zijn familie uit het huis moet.

    Dennis hoopt nog in beroep te kunnen gaan maar de volgende dag staan de politie en vastgoedmakelaar Rick Carver (Michael Shannon) voor de deur. Dennis, Connor en Lynn moeten onmiddellijk het huis ontruimen. Daarna wordt het verzegeld en eigendom van de bank. Omdat ze nergens anders terecht kunnen, trekken ze naar een groezelig motel waar reeds enkele families verblijven die hetzelfde hebben meegemaakt.

    Vastbesloten om zijn huis terug te krijgen, neemt Dennis ondertussen elk baantje aan dat hij kan krijgen. Hij weet van aanpakken en dat valt ook Rick Carver op. Carver stelt voor dat Dennis hem assisteert en zijn manusje-van-alles wordt. Zo gebeurt het dat Dennis aan de andere kant van de wet beland en niet veel later meegaat met Carver om mensen uit hun huis te zetten.

    De bankencrisis en de daaraan gekoppelde financiële crisis trof de Verenigde Staten vooral op de immobiliënmarkt. Door het politieke en economische klimaat overzee waren het vooral mensen met woonleningen die werden getroffen, wat tot schrijnende toestanden leidde. Bij ons liep het gelukkig allemaal zo’n vaart niet, maar het doet je wel nog even even stilstaan bij deze gebeurtenissen.

    Misschien net omdat de woonmarkt in Europa heel anders in elkaar zit dan in de Verenigde Staten, is deze 99 Homes hier vrij geruisloos gepasseerd. De film uit 2014 werd in april 2016 in België nog wel in de bioscoop gelanceerd maar lang heeft zijn verblijf niet geduurd. Jammer want regisseur en scenarist Ramin Bahrani toont een beklijvend portret van een man die alles kwijtraakt door het falen van het systeem.

    Het verhaal van 99 Homes draait niet zozeer rond de ineenstortende huizenmarkt op zich als wel de uitbuiters die voordeel halen uit de achterpoortjes van het reeds corrupte systeem. Terwijl families uit hun huis worden gezet, verdienen mensen als Rick Carver hier grof geld aan en worden zij steeds rijker en hun huizen steeds groter.

    99_homes_2014_blu-ray_pic01.jpg99_homes_2014_blu-ray_pic02.jpg99_homes_2014_blu-ray_pic03.jpg

    Carver wordt ijskoud neergezet door Michael Shannon die geen greintje medelijden met de wanbetalers heeft en hen zonder enige emotie uit hun huis zet. Het is een rol die Shannon met verve speelt en hij doet geen enkele manier om zijn personage sympathiek te maken. Aan de andere kant staat Andrew Garfield wiens jongensachtige uiterlijk dan weer perfect is om de tweestrijd van zijn personage te tonen.

    Aan de ene kant is Dennis Nash het slachtoffer van Carver en het systeem, maar door daarna op Carvers jobvoorstel in te gaan komt hij aan de andere kant te staan en moet hij zelf mensen, soms zelfs vrienden, uit hun huis zetten. Garfield weet de tweestrijd en radeloosheid in zijn personage goed weer te geven en je leeft met zijn personage en familie mee.

    Een beetje jammer is dat 99 Homes nogal op veilig speelt. De makers spelen gretig in op de (terechte) verontwaardiging en emotie van de kijker, bv. in een scène waarin verschillende mensen uit hun huis worden gezet. Naarmate de film vordert voel je ook waar naartoe wordt gewerkt. Het einde komt dan ook niet als een grote verrassing.

    Regisseur Ramin Bahrani is nog niet zo’n bekende naam maar toont hier dat hij weet hoe hij een verhaal moet vertellen en dat hij grondige research heeft gedaan voor deze film. 99 Homes is inmiddels verkrijgbaar op dvd en blu ray.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 26 september 2016

     

    *** 99 Homes trailer ***

  • Wild (2014) *** recensie

    Pin it!

    Ik was dit haast vergeten maar Reese Witherspoon (pics) heeft in 2005 de Oscar gewonnen voor Beste Actrice voor Walk the Line (2005) en duikt sindsdien op in heel wat interessante filmprojecten, zoals Mud (2012), binnenkort Inherent Vice (2014) of deze Wild (2014). Een biopic die een vrouwelijke versie lijkt te zijn op Into the Wild (2007), die ook al gebaseerd was op een waar gebeurd verhaal van iemand die naar zichzelf zoekt in de wilde natuur.

    Reese Witherspoon,wild,jean-marc vallée,dallas buyers club,into the wild,Cheryl Strayed,Nick Hornby,laura dern,Thomas Sadoski

    Korte inhoud: Met een misgelopen huwelijk en de dood van haar moeder achter de rug heeft Cheryl Strayed (Reese Witherspoon) alle hoop verloren. Na jaren van roekeloos, destructief gedrag, maakt ze een overhaaste beslissing. Zonder enige ervaring en alleen gedreven door pure vastberadenheid, begint ze aan een wandeling van meer dan 1600 kilometer over de Pacific Crest Trail.

    De film werd geregisseerd door de Canadees Jean-Marc Vallée, die ons eerder het schitterende Dallas Buyers Club (2013) gaf. Toch is het maar een mager beestje tegenover zijn vorige werk, met een vrij herkenbaar verhaal van een vrouw zien die de miserie in haar leven herbeleeft terwijl ze op een ego trip is doorheen de natuur. Daar waar Into the Wild nog een filosofische benadering had op het waargebeurde verhaal, hebben we hier een meer getelefoneerde-dramatiek waarin de looks en het ingehouden acteerwerk van America's sweetheart Reese nauwelijks ergens toe leiden.

    Maar het is verre van een slechte film; ik had wel iets hogere verwachtingen, zeker met zoveel aanwezig talent - zowel op papier, als achter en voor de camera. Wild blijft echter steken in de sleur van een verloren leven vol ellende (seks- en drugsverslaving), en zet nauwelijks in op de loutering die het kon meebrengen met deze tocht in de wilde natuur. Alles wordt ook overladen met voice-overs, wat ervoor zorgt dat er nauwelijks sub-text overblijft en je alles met de paplepel in de mond krijgt. Met een Amerikaanse release op 5 december is het duidelijk dat de makers willen inzetten op een mogelijke 0scar, in plaats van het verhaal op te tillen naar een hoger en minder cliché niveau.

    Anderzijds is Jean-Marc Vallée een talentvolle acteurs-regisseur en geeft Witherspoon wel het beste van haarzelf. Haar loopbaan als domme blonde in Legally Blonde en Sweet Home Alabama heeft ze eindelijk achter zich kunnen laten. De actrice is tevens ook een actieve producer geworden en zal hoe dan ook wel in de prijzen vallen voor de productie van het geniale Gone Girl (2014) van David Fincher. De actrice heeft tevens ook recent bekend gemaakt dat ze werkt aan haar regie-debuut. Ambitieuzer dan Witherspoon komen ze niet.

    Het verhaal van Wild is gebaseerd op de memoires van Cheryl Strayed en in scenariovorm gegoten door Nick Hornby (An Education, About A Boy). In de cast zien we tevens The Newsroom acteur Thomas Sadoski opduiken als haar partner, maar wat we nog meer is opgevallen is het treffende acteerwerk van Laura Dern die hier de pittige moeder speelt...ook al is Laura slechts 9 jaar ouder dan Reese. Mochten er al prijzen te winnen zijn met deze film zou het me niet verbazen dat het in de categorie van de bijrollen zal vallen. Wild krijgt behoorlijk wat meeval bij de Amerikaanse pers, maar ikzelf was eigenlijk minder onder de indruk. Los van het sterke acteerwerk had ik er veel meer van verwacht. Wild was gisteren op het filmfestival van Londen maar komt bij ons uit vanaf 4 maart 2015. Nog even geduld dus.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 14 oktober 2014

     

    *** Wild trailer ***

  • The Master (2012) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Voor diegene die verlangen naar een film over Scientology moet ik hen teleurstellen. Ook al heeft The Master (2012) duidelijk zijn inspiratie gezocht in het leven van de oprichter van de sekte, L. Ron Hubbard, is deze prent veel meer dan dat. De zesde film van Paul Thomas Anderson (Magnolia, Punch Drunk Love, There Will Be Blood) vertelt het verhaal van twee mannen die hun plaats niet vinden in een vijandige maatschappij.

    the_master_2012_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: We verplaatsen we ons naar het Amerika net na de 2de WO. Freddie Quell (Joaquin Phoenix) is een ex-marinier wiens diensttijd erop zit. Opgezadeld met post-traumatische emoties door de oorlog moet Freddie weer proberen zijn draai te vinden in de maatschappij. Maar als een seksueel gefrustreerde alcoholist loopt dit niet van een leien dakje. Al snel gaat het bergafwaarts met Freddie en raakt hij van de ene mislukking in de andere. Tijdens één van zijn zovele vluchtpogingen verzeilt hij op het schip van 'The Master' Lancester Dodd (Philip Seymour Hoffman), een leider van de sekte genaamd The Cause. Dodd ontfermt zich over Freddie, in wie hij zijn gedroomde zoon ziet en probeert hem met zijn kennis weer op het rechte pad te zetten.

    Het acteerwerk van Joaquin Phoenix is buitengewoon. De briljante vertolking die hij neerzet overstijgt het gevoel van vervreemding tot deze volledig te belichamen. We zien hem als man die letterlijk en figuurlijk getekend werd door het leven, vaak met een kromming in zijn rug en een ongemakkelijke, nonchalante houding. De ontmoeting met Dodd lijkt als een laatste, reddende strohalm. Maar de regisseur kiest niet voor de evidente plotwendingen en we krijgen een apart verhaal van iemand die in niets meer gelooft en een andere die zijn geloof met iedereen wil delen. En ook al krijgen we deze tegenstelling in het begin van de film, tussen de rijke, charismatische sekteleider en de aan lager wal geraakte militair, zien we dat er gaandeweg steeds meer overeenkomsten zijn tussen deze twee vreemde snuiters. Ze hebben met mekaar veel meer gemeen dan enkel maar een voorliefde voor sterke drank.

    Maar de kracht van de film zit hem niet in het ontwaken van een in slaap gedommelde ziel, dan wel de crisis waarin een man verzeilt na de confrontatie met de tekortkomingen van zijn theorieën. De film vertelt ook een verhaal over het leven en de eenzaamheid die zo kenmerkend is in ons menselijk bestaan, en vermijdt al te evidente filosofische conclusies. Het is de innerlijke kracht en de schoonheid van het verhaal die hier van tel zijn. The Master is een onthutsende en fragiele zoektocht naar het lot van een man, een onzekere lot, maar wel een vrij lot.

    the master,Paul Thomas Anderson,scientology,Joaquin Phoenix,Philip Seymour Hoffman,Laura Dern,Jesse Plemons,Amy Adams,Ambyr Childers,Jonny Greenwood,Mihai Malaimare Jr,academy awardsthe master,Paul Thomas Anderson,scientology,Joaquin Phoenix,Philip Seymour Hoffman,Laura Dern,Jesse Plemons,Amy Adams,Ambyr Childers,Jonny Greenwood,Mihai Malaimare Jr,academy awardsthe master,Paul Thomas Anderson,scientology,Joaquin Phoenix,Philip Seymour Hoffman,Laura Dern,Jesse Plemons,Amy Adams,Ambyr Childers,Jonny Greenwood,Mihai Malaimare Jr,academy awards

    Neemt de regisseur een standpunt in tegen deze sekte, en indirect ook tegen de Scientology Kerk? Eigenlijk wel, ook al wordt dit heel subtiel aangebracht. De kritiek wordt eerst aangewend door een arrogante kerel die zich sceptisch opstelt tegenover hypnose met een discussie die eindigt in scheldwoorden. We krijgen meteen de indruk dat Dodd niet alle kritiek kan weerleggen als een bevlogen orator. Maar gaandeweg komt de kritiek ook van binnenin het systeem, via een trouwe volgeling gespeeld door Laura Dern, maar ook door zijn zoon Val Dodd (Jesse Plemons) die voor het eerst de gehele theorie van zijn vader onderuit haalt "He's making all of this up as he goes along. You don't see that? ". En dit is een beetje een kantelmoment in het verhaal. Terwijl zijn vrouw Peggy Amy Adams en zijn dochter Elizabeth Ambyr Childers aan geloofwaardigheid moeten inboeten, zien we de verloren zoon Freddie Quell afrekenen met zijn verleden en zijn verloren liefde, om dan uiteindelijk terug te keren naar de vader-figuur waarmee hij duidelijk is verbonden.

    Niet alleen de fotografie van de film, door de Roemeense Director of Photography Mihai Malaimare Jr., is om van weg te dromen, maar ook de meeslepende muziek van Jonny Greenwood vervoert ons naar de jaren 50. Ik zou niet durven zeggen dat de film beter is dan There Will Be Blood (2007), maar het behoort zeker tot de betere films van de cineast. Gezien de film heel open blijft en geen conclusie maakt of zich bezig houdt met elke plotlijn te gaan afronden, is hij misschien wel minder toegankelijk voor een groter publiek. Maar dat deze prent niet genomineerd werd als Beste Film bij de oscars is en blijft onbegrijpelijk. Het is het soort moeilijk te doorgronden prent die met de jaren en met de verschillende visies enkel maar beter en rijker kan worden. Het is een explosie van passie en liefde voor de cinema, bestemd voor mensen die nog met volle teugen van het leven kunnen genieten. Ook al moet ik Lincoln (2012) nog zien, mag van mijn part Joaquin Phoenix alvast de erkenning voor Beste acteur krijgen. The Master komt bij ons pas op 6 maart 2013 in de bioscoop, God weet waarom zo laat.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 31 januari 2013

    ***Related Posts***
    11/01/2013: De 10 grootste missers van de Oscarnominaties van 2013
    19/12/2012: Controversiële The Master wint Beste Film prijs in Toronto

     

    *** The Master (2012) trailer ***

  • Jurassic Park 4 en Transformers 4 zitten er aan te komen

    Pin it!

    Er zijn twee blokbuster quadriquels in voorbereiding. Universal heeft uiteindelijk de knoop doorgehakt wat betreft Jurassic World (2015), een vervolgfilm waar ze al een tijdje mee bezig waren. En voor de film zijn de scenaristen Rick Jaffa en Amanda Silver, bekend van Rise of the Planet of the Apes (2011), aangesteld om het script te schrijven. Dat stond in ieder geval te lezen op JoBlo.

    Zoals verwacht gaat Steven Spielberg ook dit deel produceren, maar laat wederom de regie aan iemand anders. Naar alle waarschijnlijkheid zal de eer te beurt vallen aan Joe Johnston, die ook deel drie regisseerde en onlangs indruk heeft gemaakt met zijn comic-adaptatie Captain America: The First Avenger (2011). Spielberg heeft de eerste twee films, losjes gebaseerd op het werk van Michael Crichton, geregisseerd en maakte hiermee één van de meest succesvolste filmreeksen ooit. De drie films samen brachten bijna 2 miljard dollar op wereldwijd. En de films worden binnenkort opnieuw heruitgebracht op 3D, dus de recette kan nog alleen maar stijgen.

    transformers,transformers 4,jurassic park,jurassic park 4,steven stielberg,michael bay,joe johnston,laura dern,sam neill,richard attenborough,jeff goldblum,pain and gain,mark wahlberg,bad boys 3,dwayne johnsontransformers,transformers 4,jurassic park,jurassic park 4,steven stielberg,michael bay,joe johnston,laura dern,sam neill,richard attenborough,jeff goldblum,pain and gain,mark wahlberg,bad boys 3,dwayne johnson

    Waarover de vierde film precies gaat of wanneer deze in de zalen komt, is nog niet bekend. Naar verluidt maken acteurs Jeff Goldblum, Laura Dern, Sam Neill en Richard Attenborough weer hun opwachting.

    Anderzijds komt er ook nog, tegen beter weten in, een Transformer 4 (2014) film. Zelfs Michael Bay is nog niet zeker van hoe hij de film zal aanpakken. LA Times ging dit verhaal voor ons uitpluizen. "Je wilt natuurlijk steeds grootser uitpakken en je vorige film overtreffen", ze de 47-jarige filmmaker. "We waren zeer succesvol met de eerdere drie films, maar dat wil niet zeggen dat je op je lauweren kunt rusten of alle problemen al hebt opgelost."

    Ook al zit niemand hier echt op de wachten is de eerste stap het zoeken naar talentvolle scenaristen en een goed verhaal. Bay maakte eerder al bekend dat hij het verhaal uit de vorige drie films wil laten voor wat het is. Transformers 4 moet een nieuw verhaal brengen met een nieuwe cast. "Ik wil het geen 'reboot' noemen want dan lijkt het alsof we, net als nu bij Spider-Man gebeurt, weer helemaal opnieuw beginnen. Dat is niet zo. De geschiedenis uit de vorige films blijft gelden. Wij gaan alleen een andere richting op."

    Over details van de plot houdt Bay nog de lippen stevig op mekaar, maar hij laat al doorschemeren dat de transformerende robots ditmaal hun strijd in de ruimte voortzetten. "Dat lijkt me de meest logische stap. Maar ik wil het niet te sciencefiction maken. Het moet verankerd blijven in de realiteit. Dat was waarom de vorige films werkten." Transformers 4 staat gepland voor 2014. Voor die tijd is Bay nog bezig met zijn bodybuilderkomedie Pain and Gain (2013), met Mark Wahlberg en Dwayne Johnson in de hoofdrollen. En laten we niet vergeten dat hij nog steeds een Bad Boys 3 film wil uitbrengen, tenminste als Will Smith en Martin Lawrence nog steeds interesse hebben.

  • Inland Empire (2006) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Vijf jaar na Mulholland Dr. komt David Lynch met het zeer vreemde, complexe, haast niet te vatten, maar briljante en geniale Inland Empire (2006). Lynch zet in de eerste scène meteen de toon met een uiterst vreemde sitcomachtige vertoning met drie levensgrote konijnen waarvan er eentje gekleed in een roze peignoir (met de stem van Naomi Watts) staat te strijken. De toon is meteen gezet want normaler zal het er niet op worden.

    inland_empire_poster01.jpg

    (Poging tot) korte inhoud: Nikki Grace is dolblij wanneer ze als Susan Blue gecast wordt in de nieuwe film On High in Blue Tomorrows van regisseur Kingsley Stewart. Haar tegenspeler is rokkenjager Devon Burk, die de rol van Billy Side speelt, en meteen gewaarschuwd wordt door Nikki’s Poolse echtgenoot. Al snel begint Nikki zich echter zo sterk in haar rol in te leven, dat ze niet meer het onderscheid kan maken tussen realiteit en film. Wanneer de regisseur daarna opbiecht dat de film een remake is van een Poolse film en dat de originele acteurs vermoord werden, is het (surrealistische) hek helemaal van de dam.

    Vervolgens maken we kennis met het hoofdpersonage van de film, Nikki Grace gespeeld door Laura Dern die het bezoek krijgt van Grace Zabriskie, die Nikki komt waarschuwen voor een moord die nog moet gepleegd worden. Today is tomorrow, aldus een zeer creepy Zabriskie met een vet Pools accent. Daarna krijgt Nikki het bericht dat ze gecast is in een nieuwe film en kan haar geluk niet op. Samen met haar tegenspeler Devon Burk (Justin Theroux) repeteert Nikki in het gezelschap van regisseur Kingsley Stewart (Jeremy Irons) enkele scènes.

    Tot hier toe loopt het verhaal redelijk lineair en op een paar vreemde scènes die je totaal (nog) niet kan plaatsen, is Inland Empire vrij goed te volgen. Dat zijn de eerste 40 minuten van de film. Daarna gooit Lynch echter alle remmen los voor een nog twee uur durende trip waarin acteurs ineens andere rollen beginnen te spelen en je niet meer weet wie nu eigenlijk wie is. De grens tussen droom en realiteit en het bewuste en het onderbewuste is nog nooit zo dun geweest.

    Als Lynch dan ook nog eens begint te switchen tussen heden, verleden en toekomst (‘today is tomorrow’, weet je wel) én tussen tijd en ruimte, vraag je je vertwijfeld af naar wat je nu in godsnaam aan het kijken bent. Is het een film? Is het een film over een film? Droomt Nikki Grace dit allemaal? Bestaat Nikki Grace überhaupt wel? Waar passen de Poolse scènes in het verhaal? Met wie is die Poolse vent nu eigenlijk getrouwd? En wat is er met die konijnen aan de hand? En dat dansje van 'The Locomotion'?!

    Er is maar één man die hierop een antwoord kan geven en dat is David Lynch zelf. Helaas is de man allergisch aan dvd-extra’s, op een commentaartrack hoeven we dus zeker niet te hopen. Bij het begin van de opnames van Inland Empire was er trouwens niet eens een script. Lynch had de basispremisse in zijn hoofd, maar verkoos om tijdens het filmen het scenario te ontwikkelen. Het moet een hel geweest zijn voor de acteurs maar daar is in de film zelf alleszins niks van te merken.

    inland_empire_pic01.jpginland_empire_pic02.jpg

    In zijn vorige film Mulholland Dr. leverde Lynch al kritiek op het Hollywoodsysteem. Toen speelde Naomi Watts een beginnende actrice die door het systeem ten onder ging. In Inland Empire laat Lynch Susan Blue (of is het toch Nikki Grace?) sterven op de befaamde Hollywood Walk of Fame in het gezelschap van een paar daklozen en straathoertjes. Achter de schone schijn van Hollywood en L.A. zit ellende en tragedie, lijkt Lynch te willen zeggen. De titel van de film verwijst overigens naar een cluster van een paar suburbs in Los Angeles, city of dreams.

    Er is veel te doen geweest rond het feit dat Lynch voor deze Inland Empire heeft gekozen voor een digitale camcorder (bijna het soort dat je thuis ook gebruikt voor je home video’s). Zo’n digitale camera biedt veel meer bewegingsvrijheid maar het geeft natuurlijk minder duidelijke beelden dan een professionele HD-camera. De beelden in Inland Empire zijn dan ook niet van de allerbeste kwaliteit, hier en daar zijn ze zelfs effenaf wazig en zitten er duidelijke digitale fouten in, maar dat draagt alleen maar bij tot het aparte sfeertje van de film.

    Daarbovenop maakt Lynch gebruik van extreme beeldexperimenten zoals het blurren van gezichten, extreme close-ups, overbelichting, onderbelichting, zwart-wit,… Dit alles maakt van Inland Empire geen toegankelijke film, maar het is absoluut Lynch’ verdienste dat hij zich in deze tijden van creatieve schaarste niks aan trekt van alle Hollywoodnormen en gewoon zijn eigen ding doet en niet vies is van een experimentje meer of minder. Als er binnen vijftig jaar teruggekeken wordt naar dit filmische decennium, dan zijn het films als deze Inland Empire die men zich nog zal herinneren.

    inland_empire_pic03.jpginland_empire_pic04.jpg

    Het gevolg van al dat geëxperimenteer met vorm en beeld is natuurlijk dat Inland Empire geen grote publiekslokker is, dat sommige critici de creatieve waarde van deze film niet kunnen smaken en dat Lynch zijn film in eigen beheer heeft moeten uitgeven. Inland Empire vraagt een grote inspanning van de kijker, niet alleen tijdens de film, maar ook erna wanneer je alles nog eens rustig moet laten bezinken. En zulke films moeten er gewoon meer zijn. Probeer ook niet alles te analyseren tijdens de film want dat lukt toch niet en dan mis je weer andere belangrijke informatie.

    Als je bereidt bent je te laten meevoeren in Lynch surrealistische droomwereld waarin werkelijkheid en fictie zich met elkaar mengen en je op de duur niet meer weet wat er nu eigenlijk gebeurt op het scherm en in de hoofden van de personages, dan wacht je een ongelofelijke kijkervaring, een drie uur durende trip. Maar als je meer houdt van de lineair rechtlijnige Lynch van The Straight Story en The Elephant Man of als je je al ergerde aan Lost Highway en Mulholland Dr., laat dan deze Inland Empire vooral aan je voorbij gaan.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 26 januari 2011