De FilmBlog

Met Mass Effect en vooral Mass Effect 2 heeft Bioware zichzelf de lat heel hoog gelegd voor hun sluitstuk in deze epische sci-fi trilogie. De verwachtingen voor Mass Effect 3 waren dan ook torenhoog. In eerste instantie ben ik iemand die in hart en nieren van film hou, en de cinematografie in een game is het allereerste dat mij aantrekt. Mass Effect 2 was op dat vlak een zeldzaam pareltje.

En wat een verbluffende start van een verhaal. Jouw schip ('The Normandy') werd aan flarden geschoten en je stierf in een laatste heroïsche daad! En dan dacht ik even: "Heh?!? WTF? Oh...flash forward misschien. Crap, ik sterf dus..." Maar net erachter kreeg je de reconstructie sequentie: Je dode lichaam wordt gereconstrueerd door een geheimzinnige tycoon, 'the Illusive Man' (wiens stem werd vertolkt door niemand minder dan Martin Sheen), die er het BNP van een tros sterrenstelsels voor over heeft om jouw terug tot leven te wekken. Het deed me een beetje aan Steve Austin denken, 'the six million dollar man'. Rebuilt, better, stronger, faster,...

De personages die je tegenkomt in ME2 zijn heel sterk ontwikkeld en hun verhalen raken je dan ook . The zelfmoord-missie op het einde van ME2 was de kers op de taart, een zeer mooi opgebouwde en spannende actie-sequentie, waar al je keuzes die je tijdens het spel gemaakt had tot hun ontplooiing kwamen. Dus ik verwacht niks anders en misschien zelfs nog beter van ME3! De live action trailer pakte al groots uit. Dit zou het sluitstuk moeten zijn van deze ruimte-trilogie, maar net zoals bij alle sluitstukken in de filmgeschiedenis, blijven er altijd nieuwe delen opduiken (cf. Star Wars, Final Destination, Saw, A Nightmare on Elm Street,...)

Desondanks de apocalyptische taferelen waren de eerste momenten in het spel voor mij dan ook een beetje "underwhelming". Geen mooi opgebouwde intro...de Reapers (de synthetische aliens die het universum om de zoveel eeuwen om zeep schieten) zijn al aangekomen op de aarde! Je moet namelijk weten dat er downloadable content (DLC) en een hoop cross-media bestaat (comics o.a.) die ook de verhaallijnen in het Mass Effect universum vooruit helpen. Zo is er een serieuze kloof die je als gamer van ME2 naar ME3 niet ingevuld krijgt als je deze DLC en cross-media niet volgt. Niet dat deze nodig zijn voor de plotontwikkeling van ME3, maar er zijn een aantal dingen die je toch even doen fronsen. Sheppard is plots geen kapitein meer, je krijgt een nieuw personage te zien dat niet echt een introductie krijgt, je weet eigenlijk niet echt wat er allemaal met je crew en jezelf is gebeurd na de destructie van de Collector base.

Anyhow, dat was toen, nu zijn de Reapers er en hier is je schip terug, go kick some ass! Ik moest toch even slikken bij de graphics. Mijn import van mijn ME2 karakter naar ME3 wil grafisch eigenlijk niet goed lukken. Dit is niet dezelfde kop die ik had, maar goed, dan modeleer ik maar een nieuwe kop, niet zo erg. Mijn nieuwe female Shep ziet er knap uit, hoewel ik moet wennen aan de lelijke bekken die in sommige scènes toch wel doen schrikken. Ik heb alvast niet de indruk dat hier grafisch vooruitgang is gemaakt. Later in het spel stoorden de graphs mij veel minder, misschien ook omdat er dan meer aliens in beeld komen en die zien er altijd goed uit. Alleen blijft die indruk wat hangen, dat de afwerking van de intro wat overhaast in elkaar is gestoken.

Het verhaal blijft echter spannend. Niet enkel de reapers zijn mijn tegenstander, maar nu ook Cerberus en ‘the Illusive Man’, die zijn eigen plannen heeft voor de Reapers. Speltechnisch is alles in orde, dit is nog steeds het oude, met een paar nieuwe perks zoals heavy melee attacks en in één tijd over obstakels springen. Naast de oude power level ups zijn de skill trees nieuw en bieden je wat meer flexibiliteit. Ook de stemcast ontgoochelt niet, met ondermeer bekende stemmen van Martin Sheen, Lance Henriksen, Tricia Helfer en Keith David.

Het doel van het spel is om alle rassen in het galactisch bestel achter je te scharen om zo een piepkleine kans te bekomen om de Reapers te verslaan. Je hebt hiervoor een monitor in de war-room op de Normandy die je Effective Military Strength bijhoudt, en of je deze al dan niet boven een zeker percentage krijgt zal zich weerspiegelen in één van de mogelijke eindes. Je kan die doen stijgen door missies op te lossen, allianties aan te gaan, ontdekkingen doen via exploratie én door de multiplayer te spelen (er bestaat zelfs Ipad en Iphone app “Mass Effect Infiltrator” die hierop inwerkt).

De exploratie van planeten is ook iets anders. Je moet nu geen volledige planeten meer gaan scannen zoals in ME2, maar je doet dit nu op de map van het sterrenstelsel, via radarpulsen uit je schip. Dit is echter niet zonder risico, want de Reapers kunnen deze radarpulsen ook opvangen, en kunnen het systeem dat je aan het exploreren bent binnenvallen om jacht op je te maken.

Er is al wat fankritiek gekomen op de eindes die in ME3 mogelijk zijn omdat ongeacht alle complexe keuzes die de speltrilogie toelaat, je toch uiteindelijk op dezelfde plaats uitkomt. Bioware liet echter al weten om in toekomstige DLC zijn fans tegemoet te komen.

Een mooie kers op de taart van ME3 is zijn multiplayer platform. Ik ben persoonlijk geen grote fan van shooter multiplayers, maar deze vond ik wel de moeite waard. Het is geen fragfestijn tussen spelers, maar wel een coöperatie van maximum 4 spelers tegen steeds zwaarder wordende vijandige waves (een beetje zoals de Zombie multiplayer in Call of Duty). In de elfde wave moet je team het overleven tot hun extractie op het slagveld. Je hebt ook een drietal niveaus waarin je die coöp kan aangaan (bronze-silver-gold). Het toffe is dat je hier niet als Sheppard, maar als een ander karakter kan spelen, dus ook alien rassen. Met een Krogan je vijanden een headbutt rammen kan hier dus en biedt je net iets anders dan het main game. Zeer leuke additie!

Al bij al vond ik de opbouw van ME2 sterker, net zoals de beste Star Wars film ook Star Wars: Episode V - The Empire Strikes Back (1980) is en niet Star Wars: Episode VI - Return of the Jedi (1983). Het zal voornamelijk liggen in het feit dat zowel ME2 als The Empire Strikes Back beginnen met een fantastische premisse, een heel duister plot ontwikkelen en eindigen met een climax. De afsluiter in een trilogie heeft de ondankbare taak om het gewicht van een hele trilogie te balanceren in zijn slot, en ondanks de Ewok-teddybeertjes in Return of the Jedi en de terug samenkomende eindes in ME3, denk ik dat beiden toch degelijk werk hebben geleverd. Speltechnisch is ME3 de betere. De Mass Effect trilogie blijft een sterke aanrader voor iedereen met een liefde voor sci-fi. Dit is een unieke ervaring in een uniek universum.

James Cameron staat al bijna dertig jaar aan de absolute top in Hollywood. Hij is het synoniem voor lucratieve filmprojecten en is één van de meest gerespecteerde, op handen gedragen en gegadigde cineasten die de filmindustrie ooit gekend heeft. Zijn oeuvre is misschien niet enorm uitgebreid, maar wel legendarisch. Enkele jaren terug was iedereen het roerend eens dat de man garant stond voor kwalitatief top entertainment, sinds de release van Avatar is daar echter een kentering in gekomen.

Hij heeft twee kampen gecreëerd. Het ene kamp hemelt de 3D technologie en de prachtige wereld van Pandora op tot ongekende hoogten, de antagonisten spreken van een zielloze en overroepen blockbuster die amper de tijd nam om een verhaal te vertellen en die zijn tekortkomingen verborg achter een waaier van kleurrijke effecten en lawaaierige actie.

Ik vind het alvast frappant dat Avatar (2009) niet werd neergesabeld door critici. De film had nagenoeg geen plot, de acteerprestaties waren ondermaats (Sam Worthington kan simpelweg niet acteren, laat staan een miljardenproductie dragen) en de 3D effecten zagen er veel minder indrukwekkend uit dan werd geopperd. Camerons’ gigantische mediacampagne en het hypen van zijn zogezegde revolutionaire doorbraak in 3D cinema hebben uiteindelijk hun vruchten afgeworpen.

Toegegeven, Camerons’ fantasiewereld is bij momenten adembenemend en het is inderdaad een grote stap voorwaarts voor de digitale effectenindustrie. De 3D effecten bieden echter amper een meerwaarde. Hij verpest zijn kans om filmgeschiedenis te schrijven door voluit te kiezen voor een simplistisch verhaaltje dat bulkt van de clichés en voorspelbaarheden, slechte dialogen en een overdaad aan actie en geweld. Zijn imago moet wijken voor de meest lucratieve weg. Entertainment brengen van torenhoog niveau met inhoud is niet meer met hem te vereenzelvigen.

Dit gezegd zijnde was ik dan ook overtuigd dat Aliens (1986) een stukje bevredigende nostalgie ging brengen die de pijn wat kon verzachten. De terugkeer naar het universum van de Xenomorphs sloeg echter wat tegen: De film heeft de tand des tijds op meerdere vlakken niet doorstaan. Het was een slimme zet van Cameron om het vervolg op de eerste Alien (1979) - een horrorfilm - om te toveren tot een actiethriller. Het was immers onmogelijk om het horroraspect van Alien verder uit te diepen, laat staan te overtreffen. De angstaanjagende Alien-wereld houdt hij helemaal intact (met dank aan Stan Winston’s hyperrealistische wezens naar J.R. Giger’s design) & wordt zelfs overtroffen (zie de moeder-Alien in de finale). De Aliens zien er net iets fraaier uit, hun leefwereld wat donkerder en minder plastiekerig. Sigourney Weaver is enorm overtuigend als Ripley: haar vertolking is wederom de motor van de film. De actiescènes zijn geweldig in beeld gebracht en de vernielzuchtige aliens zaaien terreur als nooit tevoren. Naar het einde toe is er een adembenemende climax die ode brengt aan Ridley Scott’s eerste deel, puik werk dus.

Pers en publiek waren laaiend enthousiast na de release in 1986. De film deed het nog beter aan de kassa dan zijn voorganger, en hij werd genomineerd voor 7 Academy Awards (en won de Oscar voor Beste Geluidseffecten en Visuele Effecten). Zie hier dan ook de basis van James Camerons’ triomfantelijke carrière.

Korte inhoud: Aliens speelt zich 57 jaar na de gebeurtenissen van deel 1 af. Ellen Ripley (Sigourney Weaver) is de enige overlevende op het ruimteveer Nostroma en wordt na haar missie door haar opdrachtgever teruggevonden en uit hyperslaap gewekt. Ze moet zich verantwoorden aan 'The Company' waarom haar vorige missie een fiasco werd en haar schip zware schade heeft geleden. Ze vindt helaas geen bewijs dat de boel gesaboteerd werd door een bloeddorstige Alien die haar en de overleden crew tot de dood geterroriseerde.

Nadat Ripley ontdekt dat de planetoïde LV-426 (waar de nachtmerrie met de Alien begon en Ripley een nest eieren aantrof) ondertussen bevolkt is door kolonisten, aangeworven door 'The Company', trekt ze aan de alarmbel. Tot overmaat van ramp is alle contact met de nieuwe bewoners verloren gegaan om onbekende redenen. 'The Company' kan Ripley overtuigen om vergezeld van een ploeg zwaargewapende mariniers en een androïd (Lance Henriksen) de planetoïde te onderzoeken op enig teken van leven. Wat ze daar treffen tart hun ergste nachtmerries. Heel de kolonie is vermist en een ware ravage doet hen het ergste vermoeden. Slechts één klein meisje blijkt nog in leven: Newt (gespeeld door 'one hit wonder' Carrie Henn die hiermee haar enige filmrol tekende). Ze heeft de soldaten nog maar net gewaarschuwd voor een leger extra terrestrials of de basis wordt geteisterd door een bloeddorstige massa Aliens…

Wat zwaar knaagt aan de geloofwaardigheid van de film zijn de nevenpersonages, met name de mariniers, die door de tijd heen wandelende clichés zijn geworden. De kijker zijn persoonlijke betrokkenheid bij de donkere, beangstigende sfeer en de constante dreiging van de buitenaardse Xenomorphs wordt hierdoor deels de kop ingedrukt. De soldaten die Ripley vergezellen zijn gewoonweg onuitstaanbaar. Bill Paxton maakt zichzelf belachelijk als ‘de stoere soldaat die veel praatjes verkoopt maar door de mand valt als de echte strijd begint’.

Ook Jenette Goldstein, die de Mexicaanse Vasquez speelt, is een wandelend cliché. Een uitvergroting van een typische machovrouw-vertolkig. Ze speelt een soort Michelle Rodriguez maar dan in het tienvoudige. Spierballen laten rollen en haar mannelijke collega’s onder de voet lopen roept eindeloze ergernis op. Angst kent ze uiteraard niet en haar belachelijke oneliners doen je maag bijeenkrimpen van plaatsvervangende schaamte. Ook de commandant Apone (Al Matthews),een zwarte die uiteraard als eerste sterft, acteert volgens het boekje. Zelfs de personages van ongewild grappige genregenoot Predator zijn geloofwaardiger dan dit ensemble. Nog en geluk was er Michael Biehn.

Neem daar de onvergefelijk grote plotgaten bij en je bent al veel minder overtuigd dat dit ‘de beste actiefilm aller tijde is’, iets waar critici en fans over heel de wereld het blijkbaar roerend eens over zijn… Er is bijvoorbeeld een scène waarbij Ripley zwaar gewapend een laboratorium binnenwandelt. Een scène later zaaien er ontsnapte aliens uit een proefbuis terreur en ligt haar wapen plots in een andere kamer… Of acteurs die zonder aanleiding een half uur lang uit de picture verdwijnen maar plots uit het niets terug tevoorschijn worden getoverd om zich terug in de actie mengen. De soldaten dragen sensoren om levende wezens te detecteren in de omgeving: de ene scène detecteren ze enkel de aliens en niet henzelf, de andere scène enkel zichzelf en niet de aliens!

Ik kan fouten blijven opnoemen, maar you get the idea… Dat Cameron deze fouten niet heeft weggemonteerd uit zijn Director’s cut maakt het er niet beter op. Je moet vanzelfsprekend oudere films als deze leren relativeren, en dat lukt ook deels, maar de negatieven zijn een te groot struikelblok om te negeren.

Last but not least is het opzienbarend hoeveel James Cameron van Aliens schaamteloos heeft ‘ge-copy-paste’ naar Avatar: De finale van Avatar met het robotpak is bijna een kopij van de finale in Aliens, Michele Rodriguez’ personage is een afkooksel van Vasquez, de ruimteschepen en de aankleding binnenin het schip zijn hetzelfde…. Het bedrijf dat Pandora wilt ontginnen heeft gelijkaardige intenties als 'The Company' en bovendien zien we Sigourney Weaver er ook terug als wetenschapper. Een ode aan eerdere werken kan je dat niet meer noemen…

Aliens blijft een steengoede actiefilm maar veel van zijn oorspronkelijke glorie gaat verloren door de tijd heen. Dan opteer ik persoonlijk toch voor The Thing (1982) van horrormeester John Carpenter. Geen plotgaten, geloofwaardige, sobere personages in een tijdloos geheel.

***Related Posts***
17/01/2011: Geen Alien prequel maar wel een standalone film genaamd Prometheus
06/09/2010: Ridley Scott vertelt over de alien prequels
25/04/2010: Ridley Scott maakt 2 alien prequels
29/04/2009: Alien voor Ridley Scott, Predator voor Rodriguez
07/07/2008: Top 10 Best Monster
28/08/2007: Aliens vs. Predator: Requiem trailer
09/07/2005: Ridley Scott kiest voor Alien 5
10/04/2005: Alien 5 of Gladiator II
09/12/2004: Alien 5 zit er misschien aan te komen
03/11/2004: Alien vs. Predator van Paul W.S. Anderson
27/07/2004: Alien vs. Predator vs. Stupid Scientists

Sinds 3:10 to Yuma (2007), Open Range (2003), Seraphin Falls (2006), The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (2006) of zelfs The Proposition (2005), ben ik helemaal verkocht voor de terugkeer van het western-genre, ook al zijn het niet mijn favoriete films. Ik kies een comic-adaptatie boven eenderwelke western.

Maar je lag er van uit gaan dat de filmmakers vaak heel wat mer moeite in een western steken dan in een doorsnee actiefilm. Een western moet het hebben van zijn omgeving en minder van zijn cgi, als er al cgi in een western zit.

Binnenkort mogen we ons verwachten aan Appaloosa (2008), in regie van acteur/regisseur Ed Harris, die eerder zijn debuut maakte met de niet onaardige biopicPollock (2000)

Het duo Ed Harris / Viggo Mortensen heeft eerder met A History of Violence (2005) bewezen goed samen te gaan. Het zijn allebei acteurs met een hoog dramatisch vermogen die zowel kunnen overtuigen als good or bad guy. Ik heb enkel een beetje moeite met Renée Zellweger, maar de trailer is veelbelovend. Ingetogen, maar efficiënt. De fans van "Deadwood" zullen opgetogen zijn.

Korte inhoud: Virgil Cole (Ed Harris) en Everett Hitch (Viggo Mortensen) vertrekken naar een kleine stad om de inwoners uit de greep van een plaatselijke ranche-houder te bevrijden. Deze taak wordt echter ingewikkelder als er een jonge weduwe (Renée Zellweger) arriveert.

Bij de bijrollen zien we ook nog de ronkende namen Jeremy Irons en Lance Henriksen. Het zijn acteurs die je zowiezo ziet schitteren met snor en cowboy-outfit. De film zou eind 2008 bij ons in de bioscoop moeten draaien.

*** High quality picture galler - Renee Zellweger ***

Quotering: *½
Titel: Alien vs. Predator
Regisseur: Paul W.S. Anderson
Acteurs: Sanaa Latham , Raoul Bova , Lance Henriksen , Ewen Bremmer , Colin Salmon , Tommy Flanagan , Joseph Rye
Genre: Horror, SF
Duur: 101 min
Land: VS
Site: http://www.alienvspredatormovie.com
Extra: trailer
Release in België: 3 november 2004

Mijn voorspellingen over de film zijn gedeeltelijk uitgekomen. Toch ben ik niet helemaal ontgoocheld over de film, gezien hij perfect deed waar de film voor stond: Een clash tussen twee titanen en ”Whoever wins... we lose”. Helaas had ik net iets meer verwacht van de film. Een beetje zoals in Anacondas zien we opnieuw een groepje "jonge" wetenschappers die deze keer een expeditie ondernemen onder leiding van Charles Weyland Bishop (gespeeld door een van mijn favoriete acteurs, Lance Henriksen – en uiteraard meteen ook een verwijzing naar de Weyland-Yutani corporation uit Aliens) in de dieptes van de Zuidpool. En al snel is duidelijk dat ze de slachtoffers zullen worden van een helse strijd tussen aliens. En ja, u raadt het, een drietal Jamaicaanse hippies.

Zoek niet naar finesse, want deze film ligt niet wakker van karakter- of plotontwikkelingen. Regisseur Paul W.S. Anderson laat alle sexuele subtext van Gigers universum of de moeder-nakomeling relatie achterwege en gaat regelrecht voor de death-match. De dialogen in de film zijn van de orde van: - Any idea what these are? - No, you? - No. - It's a good thing we brought the experts. - Well, yeah, it is a good thing, cos' this is like finding Mose's DVD collection.. De film is gebaseerd op het “wat als…” principe en is naast de overvloedige remakes, sequels en tegenwoordig ook de prequels een teken dat Hollywood een gebrek heeft aan originele ideeën, maar de machine draaiende houden met vaste waarden. De origine van deze film ligt eigenlijk in de vreselijk slechte sequel van Predator, waarin we in hun ruimteship het skelet van een Alien aantroffen aan de trofee-wand. Het was uiteraard een intrigerend element, net zoals in Freddy vs. Jason.

Paul WS Anderson had reeds in zijn vorige film Resident Evil, geëxperimenteerd met ondergrondse videospel-achtige survival games. Op de production design viel weinig op te merken en de actie was altijd van een behoorlijk niveau. Helaas mist de regisseur de maturiteit om dieper te graven en iets ambitieuzer te zijn met het verhaal. Misschien had hij maar beter was lessen genomen van zijn naamgenoot Paul Thomas Anderson (Magnolia). Los van het intrigerende uitgangspunt van de ontmoeting, waarmee Anderson weinig mee doet, hebben we eigenlijk reeds alles al een paar keer gezien: face-huggers, groen acid bloed, het infra-rode gezichtveld, de aftel-bommen, de ontmaskerde Predator en de aanblik van de koningin van de aliens. Uiteraard zijn er opnieuw de donkere gangen en de flikkerende lampen, en zien we hoe een gegijzelde alien-koningin haar jongen gebruikt om zich te verlossen, maar alles laat ons eigenlijk helemaal koud.

Buiten de aardige production design valt er verder niet veel te zeggen over AVP. Het lijkt een prototype te zijn van een brainless-money-maker, waarbij de regisseur achter de hielen van de studiobonzen loopt en na alle R-rated Alien films mooi een PG-13 film aflevert waarbij 13 jarigen ook hun ticketje kunnen kopen. Dan heb ik nog meer respect voor de goedkopere Freddy vs. Jason. Paul WS Anderson zou van plan zijn om Alien 5 (of 6 als je deze als officiële Aliën beschouwt). Grote vergissing als je het mij vraagt. Ik kijk er al vast niet naar uit.

***Related Posts***
28/08/2007: Aliens vs. Predator: Requiem trailer
12/02/2006: Freddy vs Jason vs Michael Myers
18/07/2005: De slasher-film
09/07/2005: Ridley Scott kiest voor Alien 5
23/08/2004: Freddy vs Jason vs ASH
27/07/2004: Alien vs. Predator vs. Stupid Scientists