De FilmBlog

Kijk, als ik mocht kiezen tussen een biopic van de 4 jarige lijdensweg van Amanda Knox of de biopic van het parcours van pop-idool Lady Gaga, dan kies ik zonder de twijfelen voor het eerste verhaal. Buiten fans van Lady Gaga zie ik niet meteen in dat er interesse zou kunnen zijn in een prent over het leven van deze excentrieke dame. En toch is er een biopic in de maak over haar.

Het is de Amerikaanse tv-zender Lifetime die alles in het werk zet om een film over het leven van Lady Gaga uit te werken. Volgens het magazine Billboard gaat Fame Monster: The Lady Gaga Story over de tienerjaren van de nu 25-jarige zangeres tot haar opkomst als wereldberoemde popster. De film wordt gebaseerd op het boek Poker Face: The Rise and Rise of Lady Gaga van Maureen Callahan uit 2010.

Het scenario wordt geschreven door Norman Snider, een scenarst die meer dan 2 decennia geleden het script schreef voor David Cronenberg's Dead Ringers (1988), maar sindsdien niet meteen kaskrakers heeft geschreven. En ik heb zo een flauw vermoeden dat de kaskraker nog niet voor meteen zal zijn.

Het verhaal volgt het leven van Stefani Germanotta, die ooit begon als rocker en later werd getransformeerd tot de megaster Lady Gaga. De zangeres brak in 2008 door met haar album The Fame en is sindsdien regelmatig in het nieuws vanwege haar muziek en haar opvallende outfits. Lady Gaga zou zelf niet bij de film betrokken zijn, wat toch wel wat vreemd is. De casting begint binnenkort. Lifetime laat nog weten niet primair geïnteresseerd te zijn in een goede zangeres. De hoofdrolspeelster moet vooral fysiek lijken op Lady Gaga.

Maar ook al is Gaga niet betrokken bij de film, heeft ze toch een compleet andere opinie over wie haar zou moeten vertolken. In een interview liet ze het volgende optekenen: "I would have Marisa Tomei play me," zei de popdiva over de 46 jaar oude actrice. "All my friends call me Marisa when I get angry because my New York accent just flies out of my body."

Is er ooit een biopic gemaakt over het leven van Madonna? Ik denk het niet. Er was wel de documentaire In Bed With Madonna, en een poging van regisseuse Floria Sigismondi om nota bene met Lady Gaga in de hoofdrol een Madonna-biopic te maken (Madonna: From a Virgin to a Phenomena), maar dit lijkt op de lange baan geschoven. En hier heb je een 25-jarige zangeres die maar pas in 2009 is doorgebroken met haar single Poker Face, en nu al is er sprake van een verfilming van haar leven. Welk leven? Ze mag dan nog wel een stijl-icoon zijn die veel platen verkoopt, maar ik zou denken dat het leven van Madonna misschien wel een beter onderwerp zou zijn voor een biopic, niet?

***Related Post***
15/03/2010: Lady Gaga met Beyonce in Telephone

De clip van de maand is die van Hurricane van Jared Leto, de zanger/acteur die we nog kennen van zijn aangrijpende vertolking als drugverslaafde in Requiem for a Dream (2000) en zijn on the edge vertolking in Lord of War (2005). Een gitzwarte die geen enkel taboe onberoerd laat. Zijn bandje '30 Seconds to Mars' heeft in ieder geval al wat knappe nummers op hun playlist staan (check out: The Kill, Oblivion of This is War)

Leto regisseert normaal gezien zijn eigen videoclips onder de pseudonaam Bartholomew Cubbins, en ook deze clip heeft zijn gesigneerd en is misschien wel zijn beste werk tot nu toe. En één van de betere clips uit 2010, en dit jaar kende al heel wat uitschieters, zoals onlangs nog Telephone van Lady Gaga. De videoclip werd door MTV gecensureerd, maar ik heb het gevoel dat het iets van een promostunt is om meer ruchtbaarheid te geven aan het nummer. Eigenlijk blijft alles heel sfeervol en prikkelend, zonder echt de bedoeling te hebben om te choqueren, en in vergelijking veel braver dan bijvoorbeeld de videoclip Stress van de groep Justice.

Het nummer Hurricane komt uit hun nieuwe album This is War. De clip zelf duurt 13 minuten en daalt af in de diepste zielenroersels van Jeto’s brein, een orgie van geweld, seks, sm-fetisjisme, en irrationele droomsequenties. We volgen in de clip de 3 leden van de band, tijdens een New Yorkse nacht. Ze ontmoeten er een gemaskerde kerel die hen blijkbaar wil vermoorden, en een vrouw in sm-kledij. De ene keer is er dreiging, de andere keer zijn ze behulpzaam. In de clip zit een opmerkelijke scene met doodkisten met Amerikaanse vlaggen, waar Leto op het hoofd wordt geslagen met een voorhamer. Is hij dood? Nope, hij zit op een gegeven moment wel opgesloten in de kist en kan deze met een sleutel open maken. Ik zou zeggen, voedsel voor de psycho-analist van dienst.

Christina Aguilera mag dan wel één van de meest talentvolle zangeressen zijn uit de pop-industrie, haar come-back was niemand echt opgevallen, en al evenmin de halve come-back van Britney Spears wat dat betreft. De reden hiervoor was de rivaliserende pop-diva Lady Gaga die alle aandacht naar zich toe trok.

Aguilera’s film Burlesque (2010), die haar terugkeer in de verf had moeten zetten, komt bijgevolg een beetje ongelegen en voelt zelf wat passé aan. De film werd gemaakt door de nobele onbekende Steven Antin, en komt een beetje in het vaarwater van Chicago (2002), maar meer recent Fame (2009) en Nine (2009), die allebei een geweldige marketing-campagne hadden. Burlesque komt dus ongelegen en véél te laat.

Korte inhoud: Ali Rose (Christina Aguilera) is een zangeres met een grote stem uit een kleine stad die vlucht voor ontbering en een onzekere toekomst om haar dromen waar te maken in Los Angeles. Ze belandt in The Burlesque Lounge, een majestueus maar in verval geraakt theater waar een bezield muzikaal gezelschap onderdak heeft. Tess (Cher), eigenares van de club en tevens ook de hoofdact, geeft Ali een baantje als serveerster. De overweldigende kostuums en de gedurfde choreografie in Burlesque verrukken de jonge zangeres, die zweert ooit zelf op het podium te staan. Met de hulp van de gevatte podiummeester Sean (Stanley Tucci) en de barman Jack (Cam Gigandet), belandt Ali vanachter de bar op het podium. Met haar spectaculaire stem herstelt ze The Burlesque Lounge in haar oude glorie, tot een charismatische zakenman met een aanlokkelijk voorstel komt.

Ik heb nog maar zelden zo’n slechte trailer gezien als deze. Het heeft alles weg van een opgekuiste familieversie van Showgirls (1995), met nog slechtere dialogen en acteurs die zelfs de moeite niet meer doen om een acteurswaardige vertolking neer te zetten. Ditalles gemonteerd door een bejaarde kwiet die is blijven hangen in de 90’ties en een soundtrack die ik nog niet op een tv-film zou plaatsen. En wie is dat ding met masker en zwarte pruik die wel een paar uiterlijke kenmerken vertoont van Cher. Deze film zou nog wel eens meer kunnen zuigen dan Glitter (2001) met Mariah Carey, en deze muziekfilm was al niet om aan te zien. De enige mogelijke reden waarom deze film toch nog een beetje zou scoren aan de box-office is Aguilera topless on high heels, I am just sayin’… Maar na het zien van de trailer, denk ik dat er op elke frame flop staat geschreven.

***Related Post***
06/05/2009: Christina Aguilera in Burlesque

Je moet het haar gunnen, ze heeft niet meteen het meest knappe uiterlijk of de meest karaktervolle stem, maar Lady Gaga is een authentiek pop-idool van het niveau van de Britney's, Madonna's en de Michael Jackson's. Je bent er voor of tegen, ik ga hier geen smaakdispuut op gang brengen, maar zij weet als geen ander hoe ze de massa moet bespelen met een eigen stijl, zowel qua muziek, kleding en zelfs attitudes. Ik hou daar wel van, ook al zal ik nooit echt muziek van haar komen. Het is in ieder geval een artieste die ons telkens zal verrassen met haar tournees, albums en nu ook met haar videoclips.

Haar nieuwe clip, met oa. Beyoncé, is een ware internet hype geworden. Het filmpje werd al 15 miljoen keer bekeken (…and counting). In de videoclip bevinden we ons in een pop-wereld waar de fashionista's achter de talies zitten in een zwaar bewaakte gevangenis. Lady Gaga wordt er binnen gebracht en we zien dat het er niet zachtjes aan toe gaat. Gaga krijgt er een telefoontje van haar soulmate Beyoncé. Veel bloot, erotiek, lesbian love, travestieten en geweld, alles verpakt in een 70’ties pop-filmstijl. De videoclip duurt 9 minuten lang en is enorm geïnspireerd op het werk van Quentin Tarantino. De filmgeeks onder jullie zullen we de Pussy Wagon uit de Kill Bill saga hebben herkend. De regie is in handen van de Zweedse videoclipmaker Jonas Akerlund, die voorheen al werkzaam was op clips van Madonna, Metallica en Moby.

Ik ben niet bepaald verzot op het nummer, maar vind dit één van de betere videoclips van de laatste maanden. Het is gewaagd en fascinerend om te zien en staat mijlenver van de beautyclips die we geregeld zien van dergelijke popidolen. Uiteraard blijft het 100% Gaga materiaal die vooral bestemd is voor de gay-community, een bevolkingsgroep die verzot is op de seksuele context en de fashion, maar die ook liever hun muziek kopen in plaats van downloaden. Gaga kan het zich dus veroorloven om miljoenen dollars in haar clips te steken. Wat denken jullie trouwens van de clip?