De FilmBlog

The Killer Inside Me (2010) is een remake van een film uit 1976, gebaseerd op de roman uit 1952 van de Amerikaanse schrijver Jim Thompson. Het vertelt het verhaal van Lou Ford, een 29 jaar oude sheriff uit een klein dorp in West-Texas.

Op het eerste gezicht ziet hij er uit als een doorsnee man die een vrij onopvallend leven leidt, maar achter deze façade schuilt een sluwe, corrupte en schizofrene flik die zelfs tot moord in staat is uit verveling. Maar na een tijdje zal hij noodgedwongen moet moorden om zo niet gevat te worden.

Lou Ford wordt in de nieuwe film vertolkt door Cassey Affleck die een relatie heeft met Amy Stanton (Kate Hudson) maar ook een sadomasochistische relatie heeft met het hoertje Joyce Lakeland (Jessica Alba). Ford zelf beschrijft deze affaire als therapie voor de “ziekte” waarmee hij als tiener werd geplaagd: hij heeft een jong meisje seksueel aangerand, een misdaad die zijn oudere broer voor zijn rekening heeft genomen om Lou te sparen van de gevangenis. Zijn broer stier kort na zijn vrijlating op een bouwwerf. Lou beschuldigde de eigenaar van de werf (Ned Beatty) van moord. In een poging om wraak te nemen proberen Lou en Joyce de magnaat af te persen door de seks-relatie van zijn zoon in het daglicht te brengen met Joyce. Maar Lou heeft andere plannen.

Op wat eerst leek op een afpersing ontaard in een moord-spel waarin Lou alle schuld doorschuift in andermans schoenen. Maar beetje bij beetje beginnen de mensen de ware aard van Lou te zien en niet alles verloopt zoals Lou het zelf had gewild. Regisseur Stanley Kubrick, die samen met Thompson aan het script van The Killing (1956) heeft gewerkt, zei dat dit één van de meest geloofwaardige en ijzingwekkende thrillers was van een moordenaar met psychopate geest.

De film werd geregisseerd door de Brit Michael Winterbottom (A Mighty Heart, The Road to Guantanamo, In this World) en gezien de reputatie van de man denk ik wel dat dit film noir verhaal wel in goede handen zit. Het zal waarschijnlijk geen tweede L.A. Confidential of Chinatown worden, maar misschien wel stukken beter dan The Black Dahlia (2006). Let wel, de onderstaande 5 minuten trailer toont wel iets teveel naar mijn smaak, maar als jullie niet kunnen wachten om Jessica Alba te zien als hoertje die een stevige spanking krijgt, go crazy. Voor de filmliefhebbers die de film uit 1976 nog niet hebben gezien raad ik hen aan om niet naar de trailer te kijken en gewoon wachten op de release begin 2010.

***Related Post***
22/40/2011: The Black Dahlia review

Met een regisseur James Gray (pic) achter de camera weet je meteen dat je je kunt verwachten aan grauwe misdaad-prenten. Hij bezit een uitgesproken filmstijl en de acteursregie is vaak onfeilbaar.

Hij heeft nog maar 2 films op zijn naam, waaronder Little Odessa (1994) et The Yards (2000), en met zijn nieuwe We Own the Night (2007) zou hij wel eens opnieuw in de prijzen kunnen vallen op diverse filmfestivals, en misschien zelfs een paar Oscar-nominaties in de acht slepen – want de film krijgt nu al heel wat lovende kritieken. De film neemt de kijker mee naar een sobere wereld vol wraak, misdaad en verraad.

Korte inhoud: New York, 1988. De stad wordt opgeschrikt door een gewelddadige bendeoorlog, die aan veel mensen het leven kost, waaronder politie-agenten. Bobby Green(Joaquin Phoenix) is een man die tussen twee uitersten staat. Hij is de manager van een Russische nachtclub in Brooklyn waar de zware Russische gangsters, waaronder Vadim Nezhinski (Alex Veadov), kind aan huis zijn. Aan de andere kant is hij trouw aan zijn vriendin Amada (Eva Mendes) en zijn broer Joseph Grusinsky (Mark Wahlberg) een politie-luitenant, die hun legendarische vader Deputy Chief Albert 'Bert' Grusinsky (Robert Duvall) heeft opgevolgd. Bobby's relatie met zijn vader en broer loopt al stroef, maar wordt echt op de proef gesteld als Burt zijn zoon waarschuwt dat er een oorlog woedt in de stad en hemdwingt partij te kiezen. Hier is de trailer.

Het heeft er alle schijn van dat James Gray zijn handelsmerk heeft gemaakt van het Shakespeariaanse misdaaddrama. Zowel Little Odessa en The Yards zijn uit hetzelfde hout gesneden. En toch lijkt deze film anders te zijn en iets meer maturiteit te vertonen. Gray is niet meer op zoek om vernieuwend te zijn, maar wil hier zichtbaar een degelijke Hollywoodfilm te maken met een batterij aan talentvolle acteurs. Joaquin Phoenix ziet er schitterende uit in deze film! En dit betekent daarom niet dat deze film minder goed zou zijn dan zijn vorige twee prenten. Traditionele en klassieke cinema kan soms verrassend uit de hoek komen, denk maar aan The Departed (2006) of L.A. Confidential (1997). Gray, die tevens verantwoordelijk is voor het script, leunt meer naar het sobere drama, waarbij hij op een bescheiden maar effectieve manier gebruik maakt van actie en speciale effecten.

In 2000 werkten Joaquin Phoenix en Mark Wahlberg eerder samen in Gray’s The Yards. Blijkbaar beviel deze collaboratie goed, aangezien beide acteurs opnieuw met elkaar voor de camera staan. Met deze twee topacteurs in de gelederen lijkt het met het acteerwerk in ieder geval in orde te zijn. De vraag is of Gray met deze indrukwekkende cast zijn eigen films Little Odessa en The Yards weet te evenaren. We Own the Night kwam bij ons uit op 28 november 2007.

Regisseur Curtis Hanson maakte één van zijn beste films in 1997, James Ellroy’s noir thriller L.A. Confidential (1997). Onlangs maakte Brian DePalma nog het minder succesvolle adaptie van een boek van Ellroy, The Black Dahlia (2006) en Joe Carnahan is bezig met de verfilming van White Jazz (2009) met George Clooney in de hoofdrol. Deze laatste is in boekvorm het vervolg op Ellroy’s L.A. Confidential en kan dus gezien worden als een soort sequel op de film van Hanson uit 1997.

Tegelijkertijd is Curtis Hanson zelf ook bezig met een "echte" sequel op L.A. Confidential. Op dit moment is hij in onderhandeling met het creatieve team en de acteurs uit die film om allemaal terug te keren in een vervolgfilm, die begint waar L.A. Confidential ophoudt. Deze sequel zal niet op een boek van Ellroy gebaseerd zijn, maar een origineel script hebben. Maar ik verheug me al om Russell Crowe, Guy Pierce en Kim Basinger (die een Oscar voor haar rol won) alledrie weer in een noir-film tezien.

L.A. Confidential is quasi feilloos geregisseerd en geacteerd. Het plot steekt heel slim in elkaar en de atmosfeer is gedompeld in typische 50’ties film-noir stijl, en toch voelt de film allesbehalve “oud” aan. The Black Dahlia slaagt er nog wel in om de sfeer op te snuiven, maar de film moet het iets teveel hebben van het decor en moet het stellen met heel wat minder charisma. Confidential wil in de eerste plaats een politie-thriller zijn, en slaagt volledig in zijn opzet. Er is heel veel kritiek op Hollywood, maar het aanschouwen van dergelijke meesterwerkjes maar voor mij heel veel goed. Ik ben benieuwd naar de twee sequels.

***Related Post***
19/11/2006: Smokin' Aces van Joe Carnahan
28/07/2006: The Black Dahlia van Brian De Palma
15/02/2006: Josh Hartnett gecast als Chet Baker