De FilmBlog

Een absolute cultklassieker van John Carpenter blijft Big Trouble in Little China (1986), waarin hij werkt met zijn fetish-acteur Kurt Russell. Een zalige 80’ties B-prent die actie, komedie, horror en mysterie op een geniale manier weet te mixen, met martial art en western trekjes. Ik zou er uren over kunnen uitweiden, maar één ding was me compleet ontgaan: Kurt Russell heeft nooit het scenario gekregen. Het bewijs wordt geleverd door het onderstaande filmpje:

De ultieme firefighter-film is en blijft Backdraft (1991). Er is bij mijn weten één poging ondernomen om een gelijkwaardige prent af te leveren, met name Ladder 49 (2004), maar die film kwam nog niet aan de knieën van Backdraft. Backdraft is de perfecte film met het perfecte scenario van Gregory Widen, die zowat ALLE anekdotes en kenmerken van brandweermannen omvat. Het zal dan ook niet verbazen dat Ron Howard een beetje wordt aanzien als de patroonheilige van de pompiers overal ter wereld.

Korte inhoud: Als kind heeft Brian McCaffrey (William Baldwin) zijn vader, een brandweerman, zien sterven. Jaren later sluit hij zich zelf aan bij de brandweer, waar zijn broer Stephen (Kurt Russell) al werkt. De twee hebben vaak ruzie, wat alleen maar versterkt wordt door het feit dat ze collega's zijn. Nadat Brian angst voor het vuur krijgt gaat hij bij een onderzoeksbureau werken, waar hij met de hulp van Donald 'Shadow' Rimgale (Robert De Niro) achter een pyromaan aan gaat.

De film zelf werd door de pers met een scheef oog bekeken, maar misschien hadden ze deze prent maar met een andere bril moeten bekijken. Het is amusement van de bovenste plank. Natuurlijk druipt de meligheid van het scherm, natuurlijk is het plot een beetje getelefoneerd en verre van geloofwaardig, maar wat maakt het uit! De actie-sequenties zijn adembenemend, de testosteron-opstootjes zijn te gek en de muziek Bruce Hornsby is om kippenvel van te krijgen en deze van Hans Zimmer is gewoon kick-ass.

Laten we niet uit het oog verliezen dat de cgi in die periode nog een beetje in zijn kinderschoenen stond. De regisseur heeft dus de juiste beslissing genomen om te film te maken met pyro-technieken in plaats van virtuele effecten. Het gevolg was een explosieve en gevaarlijke filmset met een steadycamer die met brandwerende kleding tussen de vlammen moest lopen. Het resultaat is vuurwerk op het witte doek, die zelfs tot de dag van vandaag nog steeds bangelijk blijft.

Maar de film werkt ook omwille van zijn acteurs. Als toeschouwer vergeef je de platte dialogen, zeker wanneer deze lijnen komen uit de mond van een Kurt Russell. Zelfs William Baldwin, die eigenlijk een verschrikkelijk slecht acteur is, past perfect in zijn rol. Hij brengt de nodige ontlasting in de film, die noodzakelijk is voor het genre film die Ron Howard wil brengen. Ron Howard maakt dé HERO-film bij uitstek met een noodzakelijke dosis patriottisme, en hij is hier verschrikkelijk goed in. Dit is uiteindelijk een prent voor mannen, maar de vrouwen zijn niet zomaar figranten. Ze hebben sterke rollen en komen niet over als triviale eye-candy. Enerzijds is er Rebecca De Mornay als de ex-vrouw van Bull, en Jennifer Jason Leigh als het liefje van Brian, die naar een leuke seks-scène zal leiden op een brandweerwagen. In de deleted scenes op de blu-ray staat trouwens het voorspel met al te evidente brandweer-seks-grapjes. Ja, Ron Howard kon echt wel vervallen in mediocriteit en platvloersheid, maar gelukkig heeft de monteur hem op andere gedachten kunnen brengen. De film duurt ondertussen wel 137 minuten. Mocht Howard zijn goesting hebben gekregen, dan had deze film gemakkelijk 3 uur kunnen duren.

Het plot is heerlijk krankzinnig. Iemand is er bezig met het vermoorden van de partners van een volksvertegenwoordiger, met ingewikkelde 'backdraft' vuurexplosies. Iets wat enkel waar gedaan kan worden door mensen die iets van vuur kennen. Een puber zou halverwege de film al door hebben waar gezocht moest worden. Naar het einde toe gaat Baldwin trouwens een pyromaan opzoeken, gespeeld door een geweldige Donald Sutherland, die hem letterlijk vertelt: "Who hates fire and is around trychtichlorate all day long?" Nog steeds niet?? Maar het probleem ligt niet bij deze verhaallijn, maar wel bij al die anekdotes die allemaal in film moesten zitten en die in essentie weinig tot niets met het verhaal te maken hebben. Ze zullen wel fijn zijn voor al die brandweermannen, maar voor het publiek komt het over als flauwe intermezzo’s. De goedkope boot-camp montage, het verhaaltje tussen de twee rivaliserende broers en hun respectievelijke relatie was maar half uitgewerkt en komt bijgevolg heel oppervlakkig over. Voor mij was er veel meer te rapen in het mysterieuze verhaal van de pyromaan en het getormenteerde verleden van Robert De Niro. Maar zoals ik eerder zei, dit is niet het soort mysterie thriller die Ron Howard wou maken. Het wou een feelgood-entertainment blijven die het beroep van de brandweermannen op een voetstuk zou plaatsen.

Maar de film slaat een homerun wanneer het erop aankomt welke gevaren deze mannen iedere dag moeten doorstaan. Een echte hommage aan zij die iedere dag hun leven riskeren, tussen de opflakkerende vlammen, de gas-explosies en de vloeren die doorzakken, en dit terwijl ze slachtoffers moeten redden van verbrandings- of verstikkingsdood. Op het einde krijg je een massa-scène, met allemaal echte brandweermannen. Ze lopen in een optocht ter ere van twee overleden brandweermannen. Een scène die nog lang zal blijven nazinderen in ons collectief filmgeheugen. Howard is niet gekend voor zijn fijngevoeligheid of zijn delicate karakterschetsen, maar hij weet wel hoe hij een film moet regisseren en blijft één van de betere verhalenvertellers in Hollywood (…de Da Vinci Code films even buiten beschouwing gelaten). Het is een slimme spektakelfilm waar het vuur een eigen personage vormt en waar de andere personages elk op hun manier bouwen aan de heldenstatus van die brandweermannen.

De Blu-ray van deze film is dan ook een hebbeding, met een haarscherp 2:35 scope beeld en een klankband om de buren de stuipen op het lijf te jagen. Ook het bonusmateriaal is indrukwekkend, met reportages over brandweermannen, stunts en explosies en deleted scenes. Spijtig genoeg was er geen audio-commentaar van de regisseur over de gehele film, enkel een kleine intro.

Een andere film die onlangs te verkrijgen is op Blu-ray is die schitterende culthorror van John Carpenter, en misschien wel zijn beste film, The Thing (1982). We bevinden ons op het koude en verlaten Antarctica waar een afgelegen wetenschappelijk onderzoeksstation wordt opgeschrikt door een Noors onderzoeksteam die hun leven op het spel zetten om een Siberische husky te doden. Maar al snel blijkt de waarheid des te gruwelijker te zijn.

Het script is van one-hit-wonder Bill Lancaster en gebaseerd op het werk van one-hit-wonder John W. Campbell Jr.. Om niet te zeggen dat deze film een zuivere Carpenterfilm is.

Korte inhoud: Circa 100.000 jaar geleden stort op de Zuidpool een ruimteschip neer met aan boord een buitenaardse levensvorm die andere levensvormen imiteert. De buitenaardse levensvorm aan boord (the thing) bevriest in de sneeuw en wordt in de winter van 1982 gevonden en ontdooid door een Noors onderzoeksteam. Het ding richt een slachting aan in het Noors onderzoeksstation en gaat er hierna in de vorm van een hond vandoor met twee overlevende Noren op de hielen. De twee Noren vinden de dood waarna het Ding in contact komt met een Amerikaans team in hun eigen onderzoeksstation. R.J. MacReady (Kurt Russell) en de dokter Blair (Wilford Brimley) ontdekken na verloop van tijd de ware aard van het Ding. Onwetend van het feit welke teamleden onder hen al ‘besmet’ zijn besluit het team de strijd met het Ding aan te binden om te voorkomen dat het al het leven op aarde zou overnemen.

De film heeft op zich wel iets weg van het werk van David Cronenberg, vooral het biologische aspect en de metabolische transformaties. Je moet er een sterke maag voor hebben, want er zitten nogal wat gortige scènes in, en de beklemmende muziek van Ennio Morricone maakt je nog meer gespannen. De buitenaards wezen blijkt de identiteit van zijn slachtoffers letterlijk te kopiëren, en na de transformatie kan je bijna niet het verschil maken tussen aards en buitenaards. Het weze kan ook op elk moment van vorm veranderen of zich vederzetten met slechts een paar lichaamsdelen. Dit schreeuwt natuurlijk om speciale effecten waar de kijker dan ook niet lang op hoeft te wachten. Wanneer het wezen bij verschillende gelegenheden op vernietigende wijze losbarst, komt op onmiskenbare wijze zijn buitenaardse aard tot uiting: messcherpe rijen tanden in een zich opengesperde maag die de armen van een teamlid afbijten. En er zit nog veel meer fraais is en dat allemaal zijn voornamelijk old school animatronics van de hand van Roy Arbogast en make-up artist Stan Winston.

Dit is trouwens één van de betere rollen van Kurt Russell die een beetje symbool staat voor de Amerikaanse rebelse held (mét cowboy-hoed). Zijn charisma is dermate groot dat hij de natuurlijke, en niet officieel benoemde, leidersfiguur wordt waar de overige naar luisteren en die de bevelen uitdeelt waarbij de officiële leider als vanzelfsprekend door iedereen gepasseerd wordt. Een andere opvallende rol is weggelegd voor de bioloog Blair, gespeeld door Wilford Brimley die we oa. Kenn van Cocoon (1985), die als eerste beseft wat voor gevaar zich in hun midden geïnfiltreerd heeft. Hij maakt amok om het Ding desnoods door vernietiging van het hele team te doden maar wordt voortijdig door de andere teamleden buiten gevecht gesteld. Zijn inzichten blijken pas later de enige mogelijke oplossing.

Is de film verouderd? Wel je merkt wel dat het een eighties-film is, maar dat is ook juist de charmes van The Thing. Om nog maar het voorbeeldje te geven van de animatronics, die op vele vlakken veel overtuigender zijn dan de nieuwste cgi-technieken in meer recente horrorfilms. De speciale effecten op zich maken deze film al de moeite waard, waarnaast ook het intrigerende paranoïde en claustrofobische verhaaltje.

Op de Blu-ray zelf kan je trouwens genieten van heel wat extras, gaande van film-commentaar tot bloopers en artwork. Maar bovenal kan je genieten van perfecte beeld en geluidskwaliteit.

Misschien moet ik deze filmblog maar opdopen tot 'De Ultieme Remake Blog', want tegenwoordig is dat nu de goudmijn geworden in Hollywood. Waarom nog investeren in creatieve nieuwe ideeën, als je kan lopen met het succes van een andere film? De volgende in het rijtje is de remake van een nieuwe John Carpenter film, Escape From New York (1981). Len Wiseman zou de nieuwe versie draaien, Escape From New York (2009), maar blijkbaar is er al sprake van een andere regisseur.

Ik heb gemengde gevoelens over de terugtrekking van Wiseman. Underworld: Evolution (2006) mocht dan wel een behoorlijke beurt hebben gedaan aan de box-office, ik vond het allesbehalve een geslaagde prent. Zelfs het strakke pakje van Kate Beckinsale kon me nauwelijks nog bekoren. Zelfs de PG-13 Die Hard 4.0 kon mij maar matig imponeren. Het was verre van een slechte film, maar ik had hoe dan ook een meer Casino Royale-achtige revamp verwacht van John McClane.

Ik vond het idee van een side-kick in Die Hard: With a Vengeance (1995) al een vreselijk idee, en om hiermee opnieuw uit te pakken was simpelweg hatelijk. Maar goed, Wiseman toonde ons niettemin zijn kunnen op het gebied van flashy-actie-scenes. Wanneer ik aan Escape From New York denk, zou hij inderdaad wel de geschikte regisseur zijn geweest.

Korte inhoud: De toekomst: 1997. Omdat misdaadcijfers met 400% gestegen zijn, wordt er in 1988 een muur om Manhattan getrokken en verandert het eiland voor New York in een strengbewaakte gevangenis. Negen jaar later wordt het presidentsvliegtuig als protest tegen de politiestaat gekaapt en landt de kapsule met de president binnen de muren van het eiland. Snake Plisskin (met ooglapje op linkeroog - in tegenstelling tot wat er staat op sommige filmposters) staat net op het punt de gevangenis in te moeten. Hij kan echter zijn vrijheid terugwinnen door de president te redden uit de handen van de bendes die hem gegijzeld houden.

De nieuwe man die in aanmerking komt is niemand minder dan de Rush Hour-regisseur, Brett Ratner. Het zijn de mensen van IESB die met het nieuws komen:

The IESB contacted a source over at New Line, the studio behind the film, and was able to confirm the story which is no longer a rumor but instead 100% fact. Brett Ratner will take over directorial duties on the remake.

Wanneer er nog sprake was van Len Wiseman, was ook al een acteur aangeschreven voor de rol van Snake Plissken, onze King Leonidas uit 300, Gerard Butler. Maar nu Brett Ratner het roer in handen heeft, kan dit nog wijzigen. Laten we hopen dat hij niet Chris Tucker zal casten :s Maar misschien is dit een opluchting voor Kurt Russell die in alle staten was op EW toen hij het nieuws te horen kreeg over de remake:

People come up to me and say, ''You played Snake Plissken.'' I didn't play Snake Plissken, I created him! Goldie [Hawn] and I were talking the other day about this, and I said, ''Man, this is weird, isn't it?'' And she said, ''When they were going to do a remake of Private Benjamin, I thought, 'I didn't play Private Benjamin, I created that role!''' I did Wyatt Earp — there's only been 50 of those. But I'll tell you what, I'll put my Wyatt Earp up against anybody's. I'll put my MacCready [his character in The Thing] up against anybody's.

What if they asked you to do a cameo in the new Escape from New York, or play the Ernest Borgnine role?
F--- that! I am Snake Plissken! It's like Sean Connery always watching someone else do their version of Bond. I think one of the things, for instance, about Escape From New York that appealed to me was that it wasn't a special effects extravaganza. It's a quiet, dark world and it revolved around watching the behaviour of this one guy. He's a fascinating character. In fact, he's the most complex character I've ever played.

Kijk, ik ben gek op Kurt Russell, maar Snake Plissken gaan vergelijken met James Bond vind ik toch wat overdreven. De eerste was een knappe actieprent, maar de goedkope blue-screen scènes uit de sequel Escape From LA (1996) deed al evenveel deugd als een tand laten trekken zonder verdoving. De sequel had een knappe SF-prent kunnen worden, en gemakkelijk opgebouwd tot een trilogie of zelfs een serie. En dat Kurt het personage zou gecreëerd hebben in plaats van Nick Castle en John Carpenter, is misschien ook een brug te ver. Chill Out, Kurt! Ik begrijp dat die remake-mode geen gezellige ervaring is voor de originele cast, maar niets verhinderde Russell om met John Carpenter te werken aan nieuwe Snake Plissken films, zeker wanneer hij dacht dat hij het personage heeft geschapen. Dat heeft hij niet gedaan. Spijtig voor de fans. Dat andere mensen nog iets met het personage willen aanvangen, wel waarom niet. Ik heb de bittere smaak van de sequel nooit goed kunnen verwerken. Misschien wordt dit zelfs een remake waar ik naar uitkijk. There, I said it!

***Related Posts***
17/05/2006: Metal Gear Solid verfilmd
10/01/2006: Uwe Boll aast op Metal Gear Solid

Zou Death Proof van Quentin Tarantino beter tot zijn recht komen in een Grindhouse (2007)-concept, samen met de sexy en verrassende Planet Terror van Robert Rodriguez? Dat was voor mij de belangrijkste vraag na het zien van de prent. Grindhouse, die in totaal drie uur duurt, presteerde in Amerika vreselijk slecht aan de box-office: de film haalde nog geen 25 miljoen dollar op. Producent Harvey "Scissorhands" Weinstein besloot dus om de twee delen in Europa afzonderlijk te lanceren. Speciaal voor Europa maakte Tarantino een langere versie van zijn Death Proof, die nu twee uur duurt in plaats van 90min.

QT zelf beklemtoonde tijdens de persconferentie dat wij in Europa gezegend zijn omdat wij worden getrakteerd op een lapdance van Vanessa Ferlito. Wat kan er nu leuker zijn dat dat? Misschien een echte lapdance van de dame in kwestie...? Hoofdrolspeler Kurt Russell was de enige die dwars lag in het PR-offensief: hij verklaarde openlijk dat hij het zonde vond dat de twee films uit elkaar waren getrokken. En ik moet heb bijtreden wat afzonderlijk heeft de film me niet echt kunnen bekoren.

Russell speelt Mike, een psychopatische stuntman die als hobby onschuldige meisjes vermoordt. De prent bestaat uit twee verhaallijnen hoe hij de zaken aanpakt: in de eerste helft verleidt hij drie vrouwen (waaronder Rosario Dawson), en in de tweede helft doet hij het nogmaals over met een groep onder leiding van de stuntvrouw Zoe Bell. Beide segmenten hebben dezelfde opbouw: eerst wordt er een half uur oeverloos gezeverd, en daarna wil Tarantino het zooitje redden met spectaculaire autoachtervolgingen en inventieve bloedbaden waar hij zo'n voorliefde voor heeft. Uiteraard wordt alles ook een stuk verfraaid met wat aantrekkelijke dames die nauwelijks kunnen acteren zoals de blondine Rose McGowan, de brunette Mary Elizabeth Winstead, en de exotische Sydney Tamiia Poitier (dochter van Sidney Poitier)

Death Proof is bedoeld als een soort eerbetoon aan oude pulpfilms zoals die van Russ Meyer, die in de jaren zestig en zeventig met veel succes in de zogenaamde Grindhouse-theaters draaiden: bioscopen die avond na avond alleen maar onbedoeld slechte films vertoonden. Maar de nieuwe Tarantino mist zichtbaar het vernuft en de branie die al zijn vorige hommages wél hadden. De zinloze dialogen halen nooit het niveau van Reservoir Dogs of Pulp Fiction en het boeit de kijker geen moment of Stuntman Mike al dan niet zijn prooi om zeep zal brengen of niet. Het was ongetwijfeld in de oude grindhouse-films uit de jaren 60 ook het geval. Maar het excuus 'hommage' helpt Tarantino dit maal niet zijn kunstje boven de middelmatigheid uit te tillen. Het voelt allemaal een beetje banaal aan. Jammer maar helaas. Misschien heb ik het teveel bekeken als film, en te weinig als 'event', maar ik heb dan ook nog niet Planet Terror gezien.

***Related Posts***
14/04/2007: Grindhouse-concept gestolen?
25/12/2006: Grindhouse trailers
11/08/2006: Grindhouse posters

Ziezo, veel te dure prullen gekocht in stampvolle winkels met irritante kerstmuzak, familie en vrienden opgezadeld met anekdotes uit mijn miezerig bestaan, kaviaar doorgeslikt met GB-champagne tot de grijszwarte, licht gezouten kuit uit mijn oren kwam en al mijn gekregen DVD’s van films die ik NOOIT wil zien verkocht op eBay. Nu is het genoeg geweest! Ik heb mijn kerstmuts in de kast gekieperd en ben klaar om opnieuw uit te pakken met stevige filmtrailers en kerstmis-onwaardig filmnieuws.

En wat beter om alles door te spoelen met een trashy Grindhouse (2007) trailer van Robert Rodriguez en Quentin Tarantino. Deze double-feature (Death Proof & Planet Terror) is in ware 70'ties exploitation b-film stijl en met een over-de-top voice over worden de twee films, Rodriguez's Planet Terror en Tarantino’s Death Proof, gepresenteerd. De ingrediënten: smoking hot babes (Rose McGowan, Marley Shelton), seks, humor, geweld, een supercoole Snake Plisskin achtige Kurt Russell.

De twee regisseurs hebben al eerder samengewerkt, zoals op het knettergekke From Dusk Till Dawn (1996), en hun visie op film ligt niet ver verwijderd van elkaar; dus deze cocktail zal goed smaken. Hoe ze uiteindelijk de films zullen uitbrengen weet ik niet. Gaan ze de ene film na de andere vertonen? En wat wordt de totale duurtijd, 2 uur, 4 uur? Ik zou het een leuk idee vinden moesten ze de twee films door elkaar monteren. De film heeft nog geen releasedatum voor België; maar verwacht wordt dat Grindhouse in april van 2007 bij ons zou moeten zijn.

***druk op onderstaande afbeelding voor de Quicktime trailer***

Update 01/03/2007: Gisteren werd bekend gemaakt dat de twee films uit het Grindhouse-project - Death Proof van Quentin Tarantino en Planet Terror van Robert Rodriguez - in Europa los van elkaar worden uitgebracht in de bioscoop. Er is in Nederland flink wat ophef ontstaan over deze gang van zaken, want filmfans beweren terecht dat het juist de intentie van de makers was om er één doorlopende voorstelling van te maken. Tarantino en Rodriguez willen de ervaring creëren van een echte 'grindhouse', de bijnaam voor goedkope Amerikaanse bioscopen uit de jaren zeventig en tachtig waar continu obscure cultfilms vertoond werden.

Een woordvoerder van A-Film liet echter weten dat de beslissing om Death Proof en Planet Terror in heel Europa apart uit te brengen vanuit Amerika wordt opgelegd. Als Europese distributeur kan A-Film de productie slechts aankopen zoals hij geleverd wordt, met alle regels van dien.

In Amerika gaat Grindhouse op 6 april in première. Bij ons komt Tarantino's Death Proof deze zomer eerst uit en nadien Rodriguez' Planet Terror. Zodra de tweede film is uitgekomen, zullen er vast wel bioscopen zijn die dubbele vertoningen gaan organiseren van Death Proof en Planet Terror, inclusief de speciaal gemaakte nep-trailers tussendoor. Maar wie heeft het geduld om zes weken langer te wachten om de dubbele feature te gaan zien, na ze individueel zijn uitgebracht?

Update 05/04/2007: De nieuwste film van regisseur Quentin Tarantino heeft niet de vliegende start gemaakt die door filmkenners was voorzien. Grindhouse komt binnen op de vierde plaats van de Amerikaanse box office. De bloederige hommage aan horrorfilms uit de jaren zeventig haalde in het paasweekeinde 8,6 miljoen euro binnen.

Grindhouse, waarvoor Tarantino samenwerkte met regisseur Robert Rodriguez, zou volgens experts tijdens het openingsweekeinde zeker vijftien miljoen euro opbrengen. Het was echter de komedie Blades of Glory, van komiek Will Ferrell, die met een opbrengst van zeventien miljoen euro voor de tweede week de toppositie bekleedde, gevolgd door Meet the Robinsons en Are we done yet?.

***Related Posts***
23/10/2007: Barbarella voorlopig niet met Rose McGowan
29/05/2007: Death Proof filmbespreking
14/04/2007: Heeft Quentin Tarantino het Grindhouse-concept gestolen?
11/08/2006: Grindhouse posters
02/02/2006: Quentin Tarantino & Robert Rodriguez maken het tweeluik Grind House

En gezien we nu toch een beetje in de sfeer vertoeven van de coole filmposters, zijn hier mijn persoonlijke favorieten van het moment, de eerste reeks van de Grindhouse teaser-posters. Grindhouse (2007) is een gezamenlijk project van Quentin Tarantino en Robert Rodriguez die elk hun grindhouse verhaal vertellen. Rodriguez maakt de zombiefilm Planet Terror en Tarantino maakt de slasher Death Proof. Tussenin de films zal ook reclame worden gemaakt voor een fake blaxploitation film, een kung fu film, een sexploitation film en een Spaghetti Western.

Grindhouse films zijn exploitation films, berucht in de jaren ’70. Deze waren bestemd voor een volwassen publiek. Deze grindhouse films zijn al jaren een inspiratiebron geweest van Tarantino. De films exploiteerden seks, grof geweld, kannibalisme, vrouwen in gevangenissen, nonnen op het slechte pad en andere taboes. Het plot en de dialogen waren meestal heel cheesy en al te simpel, maar het was een soort quilty pleasure, een excuus om geweld en seks te tonen. En in dat verleidingsproces waren de posters uiteraard uiterst belangrijk.

"DE NAALD" is een tweede poster van Planet terror waarbij actrice Marley Shelton een hypodermische naald in haar handen heeft. "DE WAGEN" is de poster voor Death Proof, een slasher film met een wagen in plaats van een mes, aldus Rodriguez. Kurt Russell speelt er een psychisch gestoorde stuntman. Een alternatieve look met een typische silk-screen print, waar ik later nog op terug zal komen. "HET WAPEN" is van Rodriguez’ zombie-achtige film Terror Planet. In deze film zien we actrice Rose McGowan als Go-Go-Dancer die geamputeerd werd een uniek vals been. Deze poster ziet er behoorlijk versleten uit en Rodriguez wist te vertellen dat dit het gevolg is van de affiche te laten slepen over de parkingvloer.

De look van deze exploitation posters zijn ook heel herkenbaar. De sensationele posters hebben vaak een versleten rand en maken vaak gebruik van de screen-printing techniek (silk screen printing) waarbij een beeltenis wordt gedrukt met één basiskleur, niet veel detail, een witte bovenrand (bedoelt om plaats te maken voor de naam van de bioscoop) en scherpe, vlakke lijnen. De gevouwen posters wat tegenwoordig terug "in" is, was toen ook een karakteristiek van de exploitation posters.

Uiteindelijk nog eens wat films voor de echte filmfreaks, en het ziet er naar uit dat na Grindhouse er nog een aantal zullen volgen zoals een sexploitation film en een kung-fu film. Woehoe!

***Related Posts***
23/10/2007: Barbarella voorlopig niet met Rose McGowan
29/05/2007: Death Proof filmbespreking
14/04/2007: Heeft Quentin Tarantino het Grindhouse-concept gestolen?
25/12/2006: Grindhouse trailer
02/02/2006: Quentin Tarantino & Robert Rodriguez maken het tweeluik Grind House

***Related Poster Posts***
27/09/2006: Hurricane on the Bayou en Casino Royale poster
18/09/2006: Flags of Our Fathers, Casino Royale en The Good Night poster
30/08/2006: The Departed, Texas Chainsaw Massacre: The Beginning, The Illusionist poster
18/08/2006: Saw III posters
01/06/2006: Superman Returns & Apocalypto posters
24/01/2006: Silent Hill posters

Hideo Kojima, geestelijk vader van Metal Gear Solid, heeft bekend gemaakt dat zijn videogame wel naar het witte doek gebracht zal worden. En dat is in zekere zin een opluchting want MGS is toch wel een van de betere karakter-actie-spelen op de markt.

Wanneer de populaire verfilming Metal Gear Solid in de bioscoop te zien zal zijn is nog niet bekend, waarschijnlijk in 2008, maar dat de game verfilmd gaat worden staat vast volgens bedenker Hideo Kojima. Ook wilde Kojima benadrukken dat Metal Gear Solid (2008) een Amerikaanse filmproductie zal worden, met een flink budget. "Een Hollywoodfilm," aldus Kojima, die vervolgde: "Het contract met een grote partij in Hollywood is al afgerond." Zo meldt Cinescape.

Metal Gear Solid volgt een stel soldaten, die een groep gijzelaars en een atoomwapen beschermen, terwijl ze terug proberen te komen naar hun basiskamp en achtervolgd worden door genetisch gemanipuleerde soldaten. Kojima had al eerder vele aanbiedingen gehad om Met Gear Solid te verfilmen, maar nu is het na lange tijd toch eindelijk gelukt om een goede deal te sluiten.

Geen woord meer over Uwe Boll, en dat is maar goed ook. Die Duitse Bratwurst-handelaar die in zijn vrije tijd films maakt met duizelingwekkende budgetten is aan het einde van zijn Latijn gekomen. De Duitse regering heeft er genoeg van om zijn flops te ondersteunen en dus mag hij zijn laatste deals nog afronden en daarna kan hij weer achter zijn vleestoog kruipen. Welke regisseur in aanmerking zal komen voor de regie van MGS is nog niet bekend.

Wie de rol van Snake Solid zal vertolken is nog niet bekend. Wel is stilaan zeker dat het karakter is gebaseerd op het personage van 'Snake Plissken' die werd gespeeld door Kurt Russell in Escape from New York (1981). Of Kojima ooit de rechten heeft betaald aan John Carpenter is verre van zeker. Het zou dus best kunnen dat wanneer de film in productie komt, dit gepaard zal gaan met een aantal auteursrecht-disputen.

Update 05/02/2007: Vandaag is het project iets concreter geworden met de officiële mededeling dat Sony Pictures de film onder haar hoede zal nemen. Metal Gear Solid zal geproduceerd worden door Michael De Luca, met bedenker Hideo Kojima als uitvoerend producent. De cast, regisseur en releasedatum blijven vooralsnog onbekend.

***Related Posts***
05/10/2007: Escape From New York remake
10/01/2006: Uwe Boll aast op Metal Gear Solid

Het BlogTalk team, Sine, Karen, Matula en mezelf, hebben zich deze keer gebogen voor hun 6de Movie BlogTalk over hun favoriete jaren 80 films. Great Scott ! Een lijstje opmaken van de beste films uit de jaren '80 is niet zo eenvoudig zoals het lijkt. Er zijn honderden films die je met veel gemak zou kunnen nomineren. We hadden eigenlijk onze favorieten moeten indelen in beste komedie, beste horror, beste hairstyle, de foutste film uit de jaren ’80,… Maar hé, we zijn hier om te blijven dus kunnen jullie van ons nog veel lijstjes verwachten. Suggesties zijn altijd welkom. Commentaren in de voorziene box trouwens ook.

We laten bij deze de Gremlins, Terminators, Ghostbusters en Rambo’s op jullie los, met de typische synthesizer muziek, de 1.21 jigawatts en de Madonna-netkousen. Neen, hier is geen plaats voor intieme Waalse drama’s (alsof daar ergens wel plaats voor is). Geen geleuter, hier volgen mijn All Time Top 80ties Movies:

10. The King of Comedy (1983) (Martin Scorsese)
Scorsese heeft heel wat knappe films gemaakt in de jaren '80, en deze film is misschien één van zijn minder bekende. The King of Comedy is een wel bijzonder grappige en uiterst originele satire met een schitterende Robert De Niro (Rupert Pupkin), een uitstekende Sandra Bernhard en een onvergetelijke serieuze Jerry Lewis die in deze film misschien wel zijn beste acteerprestatie neerzet. De film parodieert de celebrity-cultus en is vandaag de dag nog steeds zeer actueel.

9. Scarface (1983) (Brian De Palma)
Ik had eigenlijk gemakkelijk dit lijstje vol kunnen zetten met Brian De Palma films, maar heb uiteindelijk gekozen voor zijn meest representatieve 80ties film, Scarface, een ultra-gewelddadige remake van de gangsterklassieker van Howard Hawks uit 1932. Subtiel kan je de film niet noemen maar let maar eens op de stilistische kwaliteiten, de karakterstudie en de onversneden acteerprestaties in deze anti-Godfather film: we zien een keiharde Al Pacino (Tony Montana), een super sexy Michelle Pfeiffer en een aanstekelijke Mary Elizabeth Mastrantonio die het recht opeist om zichzelf te vernietigen. Dit alles in een met neon bezet nightclub-atmosfeertje. De Palma heeft in zijn jeugd een overdosis Hitchcock geslikt, maar in deze film zijn de knipoogjes naar de meester tot een minimum beperkt en krijg je liters bloed, vuurspuwende machinegeweren à volonté en een diepe perceptie in de wereld van een crimineel. Wat wil je nog meer. (Scarface DVD Special Edition)

8. Angel Heart (1987) (Alan Parker)
Nog een film waarvan de beelden me een tijdje hebben achtervolgt. Opnieuw met Robert De Niro, een erotische Lisa Bonet, maar vooral een Mickey Rourke die schittert in deze unieke moderne thriller die de films van David Fincher en vele andere moderne cineasten sterk zullen beïnvloeden. Angel Heart is een afdaling naar de hel in een met kippenbloed besmeurde occulte atmosfeer en geregisseerd door een groot regisseur die zowel een meester is in thrillerfilms (Midnight Express) en drama's (Angela’s Ashes). Twee belangrijke ingrediënten in deze film.

7. Rain Man (1988) (Barry Levinson)
Het duo Tom Cruise en Dustin Hoffman hebben het niveau van vele roadmovies opgekrikt. Weinig jaren 80 films kan je vandaag nog zien zonder schaamrode wangen te krijgen, maar Rain Man hoort daar niet bij. Ook de sfeervolle Hans Zimmer muziek mag er best wezen. De film kreeg een oscar voor Beste Film, Beste script, beste regie en beste acteur (Hoffman). Cruise kreeg zelfs geen nominatie voor de film, hoewel hij hier opnieuw de pannen van het dak speelt.

6. Witness (1985) (Peter Weir)
Neem een basis-concept en draai het in een adembenemende thriller, een hartverwarmende romance, en een verrassende karakterstudie van twee mensen die leven in twee totaal verschillende werelden, en je krijgt een stevige prent. Harrison Ford speelt er een ruige detective uit New York die een jonge Amish gezin zal moeten redden van een zekere dood. Witness is één van de best geschreven scenario’s uit de jaren 80’.

5. The Thing (1982) (John Carpenter)
Een uitstekende film over paranoia, met een groep ontdekkers in de Zuidpool die een kamp vinden waar een UFO werd geborgen. Horrorfilms zijn zelden zo goed als deze film. Je zit nagelbijtende te kijken van het begin tot einde en de lugubere Ennio Morricone muziek maakt alles nog eens ijzingwekkender. Zeker een van de betere Carpenter films en laat je dromen dat Carpenter ooit nog eens zijn oude vorm zal terugvinden. In de film kunnen we naast de afschuwlijke monsters ook genieten van een Kurt Russell met een stevige baard en cowboy hoed.

4. Blood Simple (1984) (Joel & Ethan Joel)
De complexe voorliefde van de Coen Bothers voor het surreële maakt van elke seconde uit deze neo-film noir een moment van puur genot. Een uiterst bizar en tezelfdertijd briljant scenario met zalige vertolkingen van John Getz, Frances McDormand en M. Emmet Walsh. Net zoals vele Brian De Palma films is deze prent beïnvloed door de meester van de suspens, Alfred Hitchcock. Nog even duister en zwartgallig als 25 jaar geleden en dat heeft alles te maken met de genialiteit van zowel Ethan als Joel Coen. (Blood Simple DVD – Director’s Cut)

3. Blade Runner (1982) (Ridley Scott)
En hier zijn we aan mijn Top 3 gekomen, te beginnen bij een andere neo-noir film van de meester-regisseur Ridley Scott. De making of Blade Runner boeken zou een essentieel onderdeel uit het studiepakket van een filmstudent moeten zijn. Blade Runner is een studie van het mens zijn, onze ontwikkeling en evolutie. Zonder enige twijfel de meest invloedrijke film van zijn generatie met geweldige vertolkingen van Harrison Ford, Rutger Hauer, Sean Young en Daryl Hannah. En Uiteraard is er ook die onvergetelijke muziek van Vangelis. (Blade Runner Soundtrack)

2. Indiana Jones: Raiders of the Lost Ark (1981) (Steven Spielberg)
Wat mij betreft nog steeds de beste Steven Spielberg film. Voorzichtigheid, perfectie en nobel gedrag zijn niet meteen besteed aan Indiana (Harrison Ford), en dat maakt het personage des te aantrekkelijker. Raiders is een klassieke avonturenfilm op zijn best met Oud-Testament spiritualiteit, spetterende stoere actie-scenes en een satirische kaakslag op het Nazi fascisme. De film heeft trouwens veel betere one-liners dan alle James Bond films samen. Jammer genoeg krijgen we dergelijke kwaliteit-summer-blockbusters nog maar zelden meer te zien. (Indiana Jones Trilogy DVD)

1. Star Wars V: The Empire Strikes Back (1980) (Irvin Kershner)
Een technisch virtuoos en geniaal meesterwerkje, met een Irvin Kershner die datgene voor zijn rekening neemt waar Lucas vreselijk in is: namelijk acteursregie. De film heeft bijgevolg geen markante zwaktes. Star Wars V is de best geschreven en best geregisseerde film uit de twee trilogieën. Een diepgaand, duister en volwassen Hamlet verhaal die zich afspeelt "in a galaxy far, far away" met een scenario die gemakkelijk de bijbel zou kunnen vervangen. Dit alles met geweldige personages vertolkt door ijzersterke acteurs. Ja, dit is de 4de film met Harrison Ford. (Star Wars Trilogy DVD – Digitally Remastered)

***The Movie BlogTalk***
BlogTalk #1: Top 10 Beste Horror
BlogTalk #2: Top 10 Irritaties bij een Bioscoopbezoek
BlogTalk #3: De Meest Overgewaardeerde Films
BlogTalk #4: Het Beste & Slechtste uit 2005
BlogTalk #5: Top 10 Beste TV-Series
BlogTalk #7: Top 10 Favoriete FilmScores
BlogTalk #8: Top 10 Best Movie Kiss
BlogTalk #9: Top 10 Beste & Slechtste films uit 2006
BlogTalk #10: Top 10 Killer Babes
BlogTalk #11: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
BlogTalk #12: Top 10 Worst Movie Posters
BlogTalk #13: Top 10 Best Movie Posters
BlogTalk #14: Top 10 Best Monster
BlogTalk #15: Top 10 Best & Worst Movies of 2008

***Related Top Lijstjes***
12/12/2006: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2006
27/08/2006: Top 10 Beste Slangen in films
07/08/2006: Top 10 Meest Verwachte Comic-Book Films
15/05/2006: Top 5 Duurste Film
06/01/2006: Top 10 Cult Classic
10/10/2005: Top 10 Best van de Beste Horror Films
03/10/2005: De ‘Hero’ Top 50
30/09/2005: De ‘Villain’ Top 50
29/09/2005: Top 25 Most Memorable Filmscores
10/07/2005: All Time Top 10
19/10/2004: Top 10 van de vlaamse filmcritici

Voor de mensen die ooit de klassieke rampenfilm The Poseidon Adventure (1972) met Gene Hackman hebben gezien, zet u schrap, want zoals met alles heeft ook deze film zijn remake gekregen. De nieuwe Poseidon (2006) is geregisseerd door de actie-regisseur en groot liefhebber van schepen en bevelhebbers, Wolfgang Petersen (Das Boot, Air Force One, In the Line of Fire, The Perfect Storm, Troy). Bij de hoofdrolspelers zien we Kurt Russell, Josh Lucas en Richard Dreyfuss.

Korte inhoud: De Poseidon is een luxueus schip met reusachtige afmetingen, dat haar laatste reis maakt van New York naar een Grieks scheepskerkhof. De eigenaren willen zoveel mogelijk geld besparen en zetten de kapitein onder druk om zo snel mogelijk op de plaats van bestemming aan te komen, iets wat de motoren van het oude schip niet meer aankunnen. Tijdens de viering van het nieuwe jaar gebeurt het onvermijdelijke. Een enorme vloedgolf laat het schip kapseizen en er vallen talloze doden en gewonden. Tien overlevenden beginnen daarop aan een slopende ontsnappingstocht uit het snel zinkende schip. Hier vinden jullie de trailer.

Het is een film waar ik niet meteen zit op te wachten, maar van een Wolfgang Petersen kan je wel spektakel verwachten. Das Boot en In the Line of Fire zijn twee schitterende drama’s, maar de laatste tijd "verzuipt" de regisseur zich vaak iets teveel in de CGI. Dat Poseidon geen Titanic zal worden is duidelijk, maar staan jullie ook niet te popelen om opnieuw Kurt Russell aan het werk te zien. We mogen de film bij ons verwachten op 21 juni 2006.

***Related Post***
27/12/2006: Top 10 Flops van 2006

***Related Disaster Movie Posts***
13/02/2006: World Trade Center poster
05/02/2006: Orkaan Katrina verfilmd
07/01/2006: Flight 93, nog een 9/11 film
21/09/2005: Oliver Stone krijgt geen carte blanche voor 9/11
10/08/2005: Tsunami film
08/07/2005: Oliver Stone maakt 9/11 film

***Relates Sites***
Imdb: Poseidon (2006)
Officiële site: poseidonmovie.com
Pics: het schip, de filmset, Josh Lucas en Russell & Dreyfuss.
Trailer: wmp