De FilmBlog

Net zoals ieder jaar kunnen we opnieuw klagen over de keuzes van The Academy, maar in tegenstelling tot de voorbijgaande jaren denk ik dat ze dit jaar de bal serieus hebben mis geslagen. Los van Rundskop (2011) die een verdiende nominatie kreeg, zijn het voornamelijk "veilige keuzes" die genomineerd werden. Ook al zijn dergelijke award-shows al even subjectief en representatief voor kwaliteit als pakweg het Eurosongfestival, je wil als filmliefhebber toch een aantal zaken recht zetten.

Het meest teleurstellende is dat je nog steeds kan voorspellen welke films genomineerd zullen worden. Alles is zo voorspelbaar geworden dat studio's hun drama-films nu uitbrengen in de periode vlak voor de Oscar-nominaties. De berichten over hoe je een Oscarfilm kan ruiken van mijlenver zijn ondertussen niet meer te tellen, maar nochtans blijven ze hun zelfde koers varen, en dit al jarenlang. Waarom iets wijzigen als je weet dat de show nog steeds wordt aanzien als de ultieme award-show. Maar niets belet ons, om onze kritiek nog maar eens in de verf te zetten.

Laat ik misschien beginnen met de lijst van Beste Films. Een film als Extremely Loud & Incredibly Close (2011) is puur Oscar-materiaal, ook al is de film niet beter dan pakweg Drive (2011) die aan de lijst van Beste Films ontbreekt. En neem het niet enkel van mij aan. Deze Stephen Daldry film wordt door de critici omschreven als: "Extremely Loud and Ridiculous". De film haalt amper 46% op 123 reviews op Rotten Tomatoes en dit terwijl Drive een slordige 93% haalt op 219 reviews. Hoe in hemelsnaam kunnen de meningen van The Academy en het publiek zover uit elkaar liggen?! Ook een films als Shame (2011) of Tinker Tailor Soldier Spy (2011) zijn véél beter bevonden door het publiek dan het vrij standaard drama Extremely Loud & Incredibly Close.

Het probleem met films als Drive of Shame is dat ze niet in het plaatje passen van de Oscars. Een regisseur en producer als Steven Spielberg kent ondertussen de spelregels. Hij is jarenlang genegeerd geweest, maar sinds hij zijn eerste Holocaust film maakte is de man een eregast geworden en weet Spielberg hoe hij binnen de lijntjes van The Academy kan kleuren. Kijk bijvoorbeeld naar War Horse (2011), die al op handen werd gedragen bij de eerste trailer. Ook The Help (2011) is een veilige keuze. Het zijn allemaal films die in de spotlight komen te staan, zonder dat ze het eigenlijk nodig hebben, laat staan echt 'verdienen'.

Maar daarmee wil ik niet zeggen dat War Horse of The Help slechte films zijn? Je kunt de regisseurs van de respectievelijke films niets verwijten. Zij kunnen er niets aan doen dat een aantal pipo's met pen en papier besloten hebben om hun films als het beste van het jaar te nomineren. Vorig jaar was er ondermeer heel wat kritiek aan het adres van Tom Hooper, toen hij met zijn The King's Speech (2010) de Oscar won voor Beste Film en Beste Regie, terwijl David Fincher met zijn The Social Network (2010) een veel betere film had afgeleverd. En dit jaar had ik liever een pak andere films willen zien bij de Beste Films.

En het is niet alleen de Beste Film categorie die wat tegenvalt. Waar zit de nominatie voor Beste Actrice voor Charlize Theron met Young Adult (2011), Tilda Swinton met We Need To Talk About Kevin (2011), Kirsten Dunst met Melancholia (2011), Kristen Wiig met Bridesmaids (2011) en Elizabeth Olsen met Martha Marcy May Marlene (2011)? Maar vooral, waar zit de nominatie voor Michael Fassbender met Shame (2011) en bovenal Ryan Gosling met The Ides of March (2011) of nog Drive (2011)?

Toch ben ik tevreden dat Gary Oldman voor Tinker Tailor Soldier Spy (2011) en Rooney Mara voor The Girl With the Dragon Tattoo (2011) een nominatie op zak hebben voor hun prestatie. In het begin van het jaar dacht ik dat Brad Pitt op zijn sokken de Oscar zou winnen voor beste acteur, gezien hij in twee Oscar-waardige films speelde, maar The Tree of Life (2011) is uiteindelijk zwaar tegengevallen en Moneyball (2011) is nu ook niet meteen zijn beste vertolking.

Anderzijds hoop ik niet dat films als Hugo (2011) (11 nominaties) of The Artist (2011) (10 nominaties) alle prijzen zullen oprakelen. Het zijn twee sterke kandidaten, maar het zijn voor mij niet dé films van het jaar. Eigenlijk kan je dat over geen enkele film zeggen, en dus zou een betere spreiding van de prijzen misschien een goede zaak zijn. En mocht er al een film zijn die alles wint, dan had ik er niets op tegen mocht dit naar Drive gaan, maar spijtig genoeg werd deze film uitgerangeerd. Smaken verschillen en hierover kan nog lang gediscussieerd worden. Kiezen is verliezen en fouten zijn menselijk, dat heeft de Oscar Awardshow toch duidelijk gemaakt in het verleden (cf. Goodfellas, Alfred Hitchcock, L.A. Confidential,…). Op 26 februari 2012 is de uitreiking.

***Related Posts***
24/01/2012: Rundskop gaat naar de Oscars
16/01/2012: De 69e Golden Globes winnaars
01/10/2011: Beste Buitenlandse Films van 2011
01/03/2011: Rundskop filmbespreking

Het is gebeurd. Zonet hebben ze in Los Angeles bekendgemaakt dat Rundskop (2011) van Michael R. Roskam is genomineerd voor de Oscar van beste Buitenlandse film. Dat is voor een Belgische film ondertussen al 11 jaar geleden.

Korte Inhoud: Jacky Vanmarsenille (Matthias Schoenaerts) behoort tot een familie van veehouders annex vetmesters. Zo lang hij leeft heeft hij niet anders geweten dat het vee werd behandeld. Wanneer een hormonenmaffiajager gedood wordt, worden de Limburgse veehouders genoodzaakt een deal te sluiten met enkele West-Vlamingen. Terwijl de politie op zoek gaat naar de moordenaar ziet Jacky zich geconfronteerd met personages waarvan hij dacht dat hij ze al lang vergeten was. Een jeugdvriend Diederik (Jeroen Perceval) blijkt de connectie te zijn met de West-Vlamingen en via Diederik komt het verleden weer tot leven. Negeren lukt echter niet.

Bullhead neemt het in de laatste ronde naar de Oscar op tegen de Israëlische prent Footnote (2011) (trailer), de Poolse film In Darkness (2011) (trailer), de Canadese inzending Monsieur Lazhar (2011) (trailer) en A Seperation (2011) (trailer) uit Iran. Een haalbare kaart als je het mij vraagt, ook al is A Separation de favoriet.

Terwijl Meryl Streep haar zeventiende Oscarnominatie in de wacht sleepte voor The Iron Lady (2011) (en hiermee alle records breekt), viel Charlize Theron met Young Adult (2011), Tilda Swinton met We Need To Talk About Kevin (2011), Kirsten Dunst met Melancholia (2011), Kristen Wiig met Bridesmaids (2011) en Elizabeth Olsen met Martha Marcy May Marlene (2011) vreemd genoeg uit de boot in de categorie van Beste Actrice. Bij de mannen moeten Michael Fassbender met Shame (2011) en Ryan Gosling met The Ides of March (2011) een nominatie aan zich voorbij laten gaan, ondanks dat ze allebei in de running waren voor een Golden Globe. Ook Angelina Jolie werd niet genomineerd voor beste regie met haar film In the Land of Blood and Honey (2011), terwijl ze wel een Golden Globe nominatie kreeg.

Maar de film waar alles om draait is Hugo (2011) van Martin Scorsese is met elf nominaties de grote slokop. Opvallend is dat Leonardo DiCaprio niet genomineerd is voor zijn vertolking van J. Edgar Hoover in J. Edgar (2011). Voorts valt op hoe de leden van de Academy gecharmeerd zijn door de Franse stomme film The Artist (2011), die ook op de Golden Globes volop in de prijzen viel. Maar verwacht wordt dat ook hier George Clooney met de oscar zal lopen voor The Descendants (2011). Op 26 februari weten we of de film ook de hoofdvogel afschiet. Hopelijk halen we hem eens dit jaar binnen, en doen we beter dan die andere Belgische voorgangers die net naast grepen (Daens, Farinelli, Iedereen Beroemd)

Hier vinden jullie de volledige lijst met de genomineerden.

***Related Posts***
16/01/2012: De 69e Golden Globes winnaars
01/10/2011: Beste Buitenlandse Films van 2011
01/03/2011: Rundskop filmbespreking

Toen ik voor het eerst hoorde van Bridesmaids (2011) van Paul Feig, dacht ik dat het om een soort chick-film zou gaan waar ik toch geen bal van zou snappen. Een beetje zoals Bride Wars (2009).

Maar toen zag ik de trailer en heb ik de indruk dat de film meer te vergelijken is met een Knocked Up (2007). Niet te verwonderen, gezien het ook van dezelfde producers komt…maar let wel, het is niet in regie van Judd Apatow. Maar de regisseur heeft wel al heel wat komedie-ervaring opgedaan me de serie The Office en Nurse Jackie. Het wordt dus een komedie met echte humor in plaats van voorgekauwd cliché-amusement...enfin, dat hoop ik toch.

Korte inhoud: Het leven van Annie (Kristen Wiig) is een puinhoop: ze gelooft niet meer in de liefde en is altijd blut. Wanneer ze door haar beste vriendin Lilian (Maya Rudolph) als getuige op haar bruiloft wordt gevraagd, besluit ze Lilian en de hele groep bruidsmeiden mee te nemen op een wilde trip met het huwelijk als eindstation.

Van wat ik kan uitmaken uit de eerste beelden moet ik vaststellen dat de casting wel goed zit. Naast Kristen Wiig (poster) en Maya Rudolph (poster), zien we ondermeer The Office actrice Ellie Kemper (poster), Damages actrice Rose Byrne (poster), Rules of Engagement actrice Wendi McLendon-Covey (poster) en de ietwat mollige Melissa McCarthy (poster). De film duurt tevens 125 minuten, iets wat geheel ongewoon is voor dergelijke films.

Het scenario komt van actrice Kristen Wiig, maar heel wat dialogen zijn afkomstig van hun 2 weken durende improvisatie-sessies. Iets wat vaak knotsgekke dialogen oplevert. Als alles goed zit zou dit wel eens een vrouwelijke versie kunnen worden van The Hangover (2009), met humor die geen blad voor de mond neemt. Een chick flick voor zowel chicks als dudes. De film is vanaf 17 augustus 2011 in onze bioscoop.

Door zijn Oscarnominatie voor The Social Network van David Fincher is de 28-jarige Jesse Eisenberg in één klap bekend en hot in Hollywood. Dat zorgt ervoor dat de oudere films van Eisenberg nog snel op de markt worden gebracht in de hoop een graantje te kunnen meepikken van de oscarbuzz. Eerder verscheen al Zombieland (2009) waarin Eisenberg samen met Woody Harrelson belaagd wordt door een legertje zombies, en nu is er het vermakelijke Adventureland (2009) waarin Eisenberg een zomerbaantje aanneemt bij het lokale pretpark in Pittsburgh. De film wordt op de dvd-hoes aangeprezen als ‘romantische komedie’, maar heeft veel meer in zijn mars.

Korte inhoud: James Brennan (Eisenberg) heeft zijn nabije toekomst al helemaal uitgestippeld. Tijdens de zomermaanden gaat hij rondtrekken in Europa en daarna zal hij journalistiek studeren aan de Ivy League School in New York. Zijn plannen gaat echter in rook op wanneer zijn vader een promotie verliest op zijn werk en het gezin daardoor flink moet besparen. Er zit voor James niets anders op dan een vakantiejob te zoeken, maar door zijn studiekeuze (literatuur uit de Renaissance) en povere werkervaring kan hij nergens aan de slag. Het enige baantje dat hij kan vastkrijgen is in het verouderde amusementspark Adventureland.

Dit Adventureland maakt zijn veelbelovende naam echter helemaal niet waar en is een volstrekt troosteloze plek waar de spelletjes gesaboteerd zijn zodat geen enkele bezoeker de Big Ass Panda kan winnen. Het slecht onderhouden park wordt op excentrieke wijze gerund door de hopeloze Bobby (Bill Hader) en Paulette (Kristen Wiig). James begint dus met grote tegenzin aan zijn job als aankondiger van het paardenracespelkraam, maar er schijnt toch een beetje licht aan het einde van de tunnel wanneer hij kennismaakt met de charismatische Em (Kristen Stewart) op wie hij al snel een oogje krijgt.

Iedereen die ooit een vakantiebaantje heeft gehad en/of is opgegroeid in de jaren ’80 (de film speelt zich af in 1987), zal zeker elementen uit Adventureland herkennen. Er is door de mensen van het decor duidelijk veel aandacht besteed om de perfecte 80’s-sfeer te creëren, compleet met één van de foutste nummers uit die periode, namelijk ‘Rock Me Amadeus’ van de Oostenrijkse zanger Falco, dat vrijwel constant door de luidsprekers van het park schalt tot wanhoop van de werknemers. Het lijkt wel een afrekening van regisseur Greg Mottola wiens professionele carrière ook begonnen is in dergelijk lokaal pretpark.

Adventureland is trouwens niet alleen geregisseerd, maar ook geschreven door Mottola, die eerder al het amusante Superbad (2007) met Jonah Hill en Seth Rogan maakte. Deze film is een iets mindere billenkletser als Superbad omdat er in Adventureland een pak meer drama zit, en dit eerder een coming-of-agefilm is waar de humor subtiel onder de oppervlakte zit. Voor de meest prominente humor zorgen in Adventureland vooral de nevenpersonages. Hader en Wiig — beide komende uit de grote ”Saturday Night Live”-vijver — zijn perfect als de ietwat simpele uitbaters van het park, die meer bekommerd zijn om het verlies van hun prijzen dan om het plezier van hun werknemers en bezoekers.

Eisenberg en Stewart zitten ook perfect in hun rol van enerzijds de intellectuele, verlegen en gevoelige James en anderzijds de wereldse, eigenwijze Em die na de dood van haar moeder met zichzelf worstelt en daardoor een geheime relatie heeft met Brad (Ryan Reynolds), de getrouwde klusjesman van het park. Beide tieners zijn elkaar tegenpolen, maar toch kunnen ze het van meet af aan uitstekend met elkaar vinden en hebben ze een positieve invloed op elkaar. Eisenberg toont dat zijn Oscarnominatie niet volkomen uit de lucht is komen vallen en Stewart laat zien dat ze meer kan dan zwijmelend achter Robert Pattinson lopen in de ‘Twilight’-reeks.

Het basisidee van Adventureland, de zomer tussen de middelbare en hogeschool waarin je in sneltempo volwassen moet worden, is niet nieuw of bijster origineel, maar Mottola heeft als scenarist gezorgd voor goed uitgewerkte personages en frisse dialogen. Geholpen door een paar uitstekende vertolkingen maakt dat van deze Adventureland een aangename feel goodmovie met bovendien een nostalgische soundtrack (met onder andere The Cure, Crowded House, Lou Reed, The Replacements, Judas Priest, INXS en David Bowie). Geen komedie pur sang, maar wel een film met een hart.

Op de dvd vind je nog een paar extra’s zoals een commentaartrack van Greg Mottola en Jesse Eisenberg, een paar deleted scene, een making of en de feature ‘Dit is mijn leven: Adventureland’.

Aan alle lezers van deze filmblog mijn excuses voor het ongemak van de laatste uurtjes. De vloek van Google heeft zich over deze blog meester gemaakt, maar bij nader onderzoek en contact met het personeel van Google (die in tegenstelling tot het Skynet-personeel ook in het weekend actief is) zou nu alles naar behoren moeten werken.

Maar terug naar de orde van de dag met een nieuwe Jason Bateman film, de vroegere tv-acteur die tien jaar geleden nog door niemand echt was opgevallen maar die de laatste jaren steeds meer opduikt in verrassend knappe verhalen (State of Play, Juno, Juno) en speelt hij ook nog wel bijzonder goed in zowel drama (The Kingdom) als komedies (Hancock). Extract (2009) wordt geregisseerd door Mike Judge die niet zo heel veel films op zijn actief heeft staan de laatste jaren, maar toch al heeft bewezen dat hij een geschikte regisseur is voor een komedie.

Korte inhoud: In de film volgen we Joel (Jason Bateman), die een bloemenextractenfabriek draaiende probeert te houden terwijl er veel gebeurt in zijn leven. Zo heeft hij problemen met zijn werkplaats en komt hij er ook nog eens achter dat zijn vrouw (Kristen Wiig) een affaire heeft met een gigolo (Clifton Collins Jr.). Hij wordt ook in de maling genomen door Cindy (Mila Kunis), een bedriegster die hulp krijgt van de opportunistische advocaat Dean (Ben Affleck). Eigenlijk zit niks Joel mee, maar kent dit dan misschien toch ook een keerzijde?

Ik heb zo een voorgevoel dat de bijna-cult-regisseur regisseur die het verhaal zelf schreef een beetje is teruggekeerd naar Office Space (1999), een bijzonder knappe komedie over werknemers die hun job beu zijn en er zich tegen verzetten. Een sterk scenario vertolkt door talentvolle acteurs, wat meer kan je vragen van een komedie? Let trouwens ook op de hilarische rol van Ben Affleck. De film heeft bij ons nog geen releasedatum verkregen, maar laten we hopen op eind 2009.