kortfilm

  • Kortfilm Daijobu met Louis Talpe en Gene Bervoets

    Pin it!

    Daijobu (2010) is een interessante kortfilm van Davy en Francis Bosschum. De broers konden een fijne cast bijeensprokkelen voor deze film noir-achtige harde kortfilm van 45 min die zware invloeden heeft van verfilmde comics. Een anti-held die wraak neemt op alles en iedereen. Met dat verschil dat Louie het hoofdpersonage alles behalve een "goeie" jongen is. Hij is een crapuul eerste klas.

    daijobu.jpg

    De broers konden rekenen op onder andere Lotte Vannieuwenborg, Bert Verbeke, Patsy Van der Meeren die we allemaal kennen van "Thuis" en andere karakterkoppen als Jan Van Looveren, Gene Bervoets en Louis Talpe.

    Korte inhoud: Louie (Louis Talpe is echt goed gecast) is opgegroeid een grootgebracht in een maffiagezin. Hij en zijn vader (Gene Bervoets) verdienden massa's geld met hun duistere praktijken. Louie was het beu en vluchtte naar Tokio. Maar hij maakte de fout een massa geld mee te nemen. Als waarschuwing wordt zijn liefje vermoord. Als hij nog steeds weigert het geld terug te geven, wordt zijn zus (Lotte Vannieuwenborg) in België ontvoerd. Louie keert daarop terug en is van zinnens wraak te nemen op alles en iedereen die een vinger naar zijn zus durft uit te steken. Maar dan neemt zijn vader weer contact met hem op en lijkt hij de controle over de zaak te verliezen.

    Daijobu ? Daijobu is het Japanse woord voor 'Oké'. In het Engelse slang wordt het dan ook in diezelfde betekenis gebruikt: 't is oké; ik ben oké (niet gekwetst), da's oké. In een situatie waarbij iemand tegen iemand anders aanloopt, zegt de ene bijv. 'sorry', waarop de andere 'daijobu' antwoordt.

    Voor hun kortfilm konden de broers rekenen op de medewerking van enkele bekende namen uit de Vlaamse tv- en filmwereld. "Toen ik Louis Talpe in september 2008 op de set van Goesting ontmoette, klikte het onmiddellijk," blikt Davy Bosschum terug. "Louis was toen een onbekende acteur voor mij. Ik had nog nooit naar Mega Mindy gekeken, maar toen ik hem al grappend in het Engels hoorde praten, was ik meteen verkocht - telkens als hij de personages van Snatch imiteerde, kwam ik niet meer bij van het lachen. Zijn accent was onberispelijk. Ik vernam dat hij in Engeland had gestudeerd en ik stelde hem voor om daar iets mee te doen. Ondertussen leerde ik Jan, Gene en Patsy ook beter kennen en stelde ik hen hetzelfde voor. Iedereen ging akkoord. Op filmsets worden veel beloftes gemaakt, maar er komt zelden iets van in huis. Ik vond het dan ook geweldig toen ik een jaar later naar iedereen belde en ze zich allemaal aan hun belofte hielden."

    daijobu_bert_verbeke.jpgdaijobu_louis_talpe_01.jpgdaijobu_lotte_vannieuwenborg.jpg

    Wie Talpe enkel kent van Mega Mindy en als 'sterren op de dansvloer', zal trouwens raar opkijken. In Daijobu vertolkt hij namelijk een koelbloedige killer. De cast is overigens een combinatie van gevestigde waarden als Gene Bervoets (De Zaak Alzheimer, Shades, Loft, ...) en opkomend talent. "Lotte (Vannieuwenborg) en Bert (Verbeke) heb ik leren kennen op de set van Thuis. Twee jonge acteurs met enorm veel talent. Hun enthousiasme werkt ongelooflijk aanstekelijk. Ik ben ervan overtuigd dat ze later vaste waarden zullen worden."

    De film is zeer sober met de gedesatureerde koude rauwe beelden, weinig soundtrack, amper woorden tenzij de getekende vertelstem van het hoofdpersonage. De beginscene is vrij knap ineengezet met melancholische sfeerbeelden in een overbelicht zomerse sfeer met de contrasterende zware stem van Louie. Zijn gedachten worden afgewisseld met flitsen van gebeurtenissen die zowel verbeelden wat hij verteld als het verhaal aan mekaar rijgen. Fragmentarische scenes die bol staan van het droog geweld. Ik kreeg een Sin City-gevoel op Vlaamse subtiele sobere bescheiden leest geschoeid.

    daijobu_louis_talpe.jpgdaijobu_gene_bervoets.jpgdaijobu_lotte_vannieuwenborg_01.jpg

    Louie heeft bijzondere gevoelens voor zijn zus die alles voor hem betekent. Hij duld niet dat aan haar geraakt wordt. Tegenstand wordt uit de weg geruimd. Hij zal zijn doel bereiken. Explosief als hij is, stelt hij maar een keer een vraag. We komen te weten wat Louie allemaal uitspookte, maar de gevoelens voor zijn zus worden niet verklaard. Er wordt een mysterie gecreëerd rond het personage en zijn drijfveren. Kenmerkend en noodzakelijk, maar niet helemaal overtuigend hier.

    Sofie (Lotte Vannieuwenborg) komt door haar verschijning vrij onschuldig over maar is de femme fatale van dienst voor wie de protagonist bezwijkt en meteen is zij zijn zwakke plek. Op het einde van deze kortfilm die mij een beetje een oefening lijkt in nadoen wat de groten eerder hebben gedaan, bleef ik wel wat op mijn honger zitten.

    Daijobu is nu te koop via www.daijobu.be, in 'Rockcafé BACKDOOR' in Gent, waar enkele scènes zijn opgenomen en in een netwerk van krantenwinkels in en rond Gent.

    *** Daijobu trailer ***

  • Dirty Diaries: 12 Shorts of Female Porn (2009) *½ recensie

    Pin it!

    Feministische porno… Het lijkt op zich al een contradictio in terminis, zoiets als een Michael Bay-productie zonder ontploffingen of een werk van Uwe Boll dat de Oscar voor beste film krijgt. Toch waagt de Zweedse regisseur Mia Engberg een poging om ons te laten geloven dat er zoiets als vrouwvriendelijke porno bestaat. Daarvoor heeft ze een paar vrouwelijke collega-regisseurs opgetrommeld die maximum vijftien minuten kregen om hun visie op seksualiteit uit te drukken. Dat resulteerde in twaalf kortfilms die verzamelt zijn onder de noemer Dirty Diaries (2009) .

    dirty_diaries_2009_dvd.jpg

    Inhoud:Twaalf kortfilms dus, met ronkende titels als ‘Skin’, ‘Fruitcake’, ‘Night Time’, ‘Dildoman’, ‘Body Contact’, ‘Red Like Cherry’, ‘On Your Back Woman!’, ‘Phone Fuck’, ‘Brown Cock’, ‘Flasher Girl on Tour’, ‘Authority’ en ‘For the Liberation of Men’. Bij de meeste titels kan je al wel een beeld vormen waarover de film gaat, maar de fantasielozen onder ons kunnen op de website of Wikipedia meer informatie vinden over elk segment. Ook het ruigere bedwerk wordt overigens niet geschuwd, en zowel straight als gay komt aan bod.

    Engberg kreeg het idee voor Dirty Diaries toen ze samen met enkele vrienden de kortfilm ‘Come Together’ instuurde voor het Filmfestival van Stockholm. In het filmpje (dat als bonusmateriaal op de dvd staat) worden de gezichten van vrouwen met gsm’s gefilmd terwijl ze klaarkomen. Engberg kreeg achteraf heel wat commentaar van vooral mannelijke kijkers die vonden dat de ‘actrices’ in de film niet aantrekkelijk genoeg waren. Dat zette haar aan het denken en stilaan vormde zich het idee voor Dirty Diaries. En omdat ze eerder al de goed ontvangen erotische kortfilm Selma & Sofie (2001) had gedraaid, besloot de Zweedse filmcommissie Engberg 500.000 Zweedse kronen (zo’n 51.000 euro) toe te stoppen om het project te bekostigen.

    Na de première in september 2009 kreeg de Zweedse overheid echter heel wat commentaar omdat ze belastinggeld hadden gebruikt om een pornofilm te financieren. De minister van cultuur mocht het gaan uitleggen in de Kamer en ook Zweedse feministes schoten meteen in actie. De hele controverse trok ook de aandacht van de Amerikaanse talkshowhost Conan O’Brien die een parodie op Zweedse porno bracht in zijn late nightshow (zie hier). Nu is het natuurlijk niet verrassend dat een stoute film gemaakt met publiek geld zorgt voor een rel, maar is Dirty Diaries ook heel die heisa waard?

    En daar wringt een beetje het schoentje, want niet alle twaalf films (of dertien met de bonus) zijn kwalitatief even sterk. Het feit dat de meeste films zijn opgenomen met behulp van mobiele telefoons doet daar natuurlijk ook geen goed aan. Daardoor is het beeld vaak onduidelijk en korrelig en weet je soms niet eens waarnaar je kijkt. Een paar sterke films, zoals de animatiefilm ‘Dildoman’ of de opener ‘Skin’, waarin een man en een vrouw volledig gehuld in een vleeskleurig textiel vrijen en zich langzaam een weg naar buiten knippen, worden afgewisseld met een hoop arty-farty vulsel.

    Verder kan je je afvragen waarom Dirty Diaries nu precies het etiket ‘feministische porno’ verdient. Natuurlijk, de twaalf hoofdstukken zijn allemaal gefilmd door een vrouw, en de acteurs zien eruit als gewone mensen en hebben normale lichamen, die niet aan plastische chirurgie onderworpen zijn zoals in mainstream porno. Het belangrijkste verschil met andere films uit het genre is volgens Engberg echter dat de vrouwen in haar film niet worden opgevoerd als object. Het meest duidelijke voorbeeld daarvan is ‘Body Contact’ waarin de rollen worden omgedraaid en een man door een vrouw via webcam wordt verleid tot een seksdate en daar achteraf toch zijn twijfels bij heeft.

    Krijgen de meeste pornofilms van vrouwen doorgaans het verwijt dat er geen verhaal in zit, dan doen de meeste films van Dirty Diaries ook niets om hieraan iets veranderen. De geringe lengte van de films kan hier iets mee te maken hebben natuurlijk, maar veel verhaal zit er in de kortfilms, op een paar uitzonderingen na, niet in. Maar vergis je echter niet, want ondanks de vrouwelijke stempel is Dirty Diaries wel degelijk porno, en bepaalde lichaamsdelen komen dan ook zeer prominent in beeld. Dat de film daardoor niet iedereen zal kunnen bekoren, staat dan ook als een, euh, paal boven water.

    Oh ja, de muziek — moest iemand daar op letten — is van de Zweedse groep Fever Ray wiens titelloze debuutalbum vorig jaar ook bij ons in menig eindejaarslijstje opdook. Verder valt nog te vermelden dat bij de dvd ook een 56 pagina’s tellende boekje zit waarin Engberg en co door middel van foto’s en teksten meer uitleg geven over hun visie op porno.

    rating

    Beoordeling: 1,5 / 5
    Recensie door op 14 april 2010

  • Philips zet 5 kortfilms in voor hun 21:9 tv-toestel

    Pin it!

    De nieuwe reeks Philips kortfilmpjes, ter promotie van hun nieuwe 21:9 HD tv-toestel, staan on-line. Het knappe aan het toestel naast zijn contrastrijk beeld met zijn Led Pro technologie en glasheldere klank, is dat ze uitgerust is met Ambilight, een kleurgloed die achteraan het scherm wordt geprojecteerd en die aansluit met de kleurtinten in de film. Dit vergroot niet alleen het cinema, maar het toestel zou tevens ook minder energie opslorpen.

    002001
    © Philips

    Een paar jaar gelden pakte Philips, in navolging op BMW, uit met There is Only the Sun, een kortfilmpje geregisseerd door Wong Kar-Wai. Dit jaar hernemen ze de formule met 5 kortfilmpjes door 5 regisseurs uit de RSA-stal van Ridley Scott. De regisseurs van dienst zijn Greg Fay, Johnny Hardstaff, Carl Erik Rinsch, Jake Scott en Hi-Sim. Stuk voor stuk mensen die uit de pub-sector komen maar ook wel weten hoe ze een fictie-verhaaltje moeten vertellen. De kortfilmpjes onder de naam Parallel Lines, hebben allemaal iets gemeen, de 5 filmpjes hebben identiek dezelfde dialogen (6 regels tekst) en duurtijd (2 minuten en 19 seconden). De tagline van de campagne: Er zijn miljoenen manieren om een verhaal te vertellen, er is maar één manier om er een te bekijken.

    Twee van de 5 filmpjes zijn visueel wel indrukwekkend, maar de drie andere blijven niet meteen nazinderen. Ik kan me niet ontdoen van het gevoel dat ze iets teveel in functie van het beeld dan wel van de inhoud werken. Anderzijds merk je dat de 5 kortfilmpjes elkaar ondersteunen, en je ze eigenlijk samen moet bekijken. In ieder geval knap van de makers om de dialogen zo natuurlijk mogelijk te verwerken in een eigen persoonlijk verhaal. Als promotool voor de nieuwe reeks tv-schermen zullen deze wel indruk maken. Laten we hopen dat deze formule voor herhaling vatbaar is, en misschien in de toekomst met nieuwe regisseurs die geen contract hebben bij Ridley Scott.

    ***Related Post***
    30/08/2007: There is Only the Sun van Wong Kar-Wai

  • Moeten kortfilms een plaats krijgen in de bioscoop?

    Pin it!

    Ik vroeg het me af na het zien van de kortfilm "Kaïn" die werd vertoond net voor The Hurt Locker (2009) op het FilmFestival van Oostende, een toch wel zware prent over de belevenissen van de leden van een Amerikaanse elite bomopsporings-eenheid in Baghdad, of kortfilms vertonen net voor een speelfilm eigenlijk wel een goed idee is. In principe zou ik als filmfanaat meteen te vinden zijn voor meer kortfilms in de bioscoop, en als het nog even kan ook ter vervanging van die saaie reclameblokken. Toch zijn er ook nadelen aan om een kortfilm te bekijken net voor de hoofdfilm.

    Laat ik eerst even de positieve punten aanhalen. Meer kortfilms in de bioscoop zorgt voor een platform voor aanstormend talent om hun werk aan een breder publiek voor te stellen. Ik weet uit ervaring dat kortfilms meestal vertoond worden op televisie wanneer iedereen al aan het slapen is of vertoond worden aan de lopende band tussen tientallen andere kortfilms op filmfestivals voor een wel heel selectief en beperkt publiek. Een kortfilm presenteren vlak voor een speelfilm zorgt niet alleen voor een mooi platform, maar de kortfilm wordt ook in de meest ideale omstandigheden vertoond. Niet alleen het beeld maar ook de klank is zoals het hoort te zijn. Ook het feit dat het slechts één kortfilm is (maximaal twee) die vertoond wordt, krijgt de film ook de volle aandacht van het publiek. Dat is vaak niet het geval in festivals waar de 12de kortfilm in de rij een beetje met geeuwen wordt onthaald.

    Indien bioscoopcomplexen hun deuren open zetten voor kortfilms, denk ik dat er ook meer een cinefiel publiek zal aangetrokken worden, die nu misschien vooral aan hun trekken komen op filmfestivals. En met dezelfde pennentrek zouden ze misschien ook ‘videoclips’ en ‘games’ in de bioscopen moeten binnenhalen. Bioscoop-complexen moeten tempels worden van audiovisuele kunsten in de ruimste zin van het woord, met meer ontmoetingspunten voor filmmakers en publiek.

    Wat zijn de nadelen aan kortfilms te vertonen net voor een speelfilm? Om te beginnen kan je voor je het weet blootgesteld worden aan 15 minuten pretentieuze rotzooi, waar je zelf niet voor gekozen hebt, en waar je gedwongen wordt om het zaakje toch uit te zien. Wat ja, je hebt betaald voor de speelfilm. Je kunt in principe de zaal verlaten maar dat is toch wel minder evident dan je zou denken. De lichten zijn meestal gedoofd en je riskeert dat je het begin mist van de hoofdfilm. Komt daar nog bij dat je anderen zal storen die misschien wel interesse hebben in de kortfilm. Bij niet genummerde plaatsen verlies je misschien ook nog je zitje.

    Het kan ook de aandacht wegnemen van de hoofdfilm. Het is zo dat we een beperkt aantal minuten heel wat informatie kunnen absorberen, maar dat we nadien toch even moet kunnen ontspannen. Daarom heb je in het begin van een film ook meestal heel wat set-ups en expositie. Het publiek is bij de eerste minuten veel receptiever en je hebt als filmmaker ook iets meer ruimte om karakters voor te stellen. Maar indien er een dramatische kortfilm wordt gepresenteerd, valt de hoofdfilm best meteen met deur in huis. Teveel expositie zal gewoon storend werken. Komische animatiefilms daarentegen zijn meestal van begin tot einde ontspannend en dat zou in principe minder een probleem moeten voorstellen.

    Een slechte kortfilm kan ook irritatie opwekken. Irritatie die je dan meeneemt naar de hoofdfilm en zoiets is uiteindelijk niet goed voor de kijkervaring. Vooral wanneer de hoofdfilm iets meer moeite vraagt van het publiek. Een oplossing zou zijn dat je een pauze inlast tussen kort- en hoofdfilm, maar daar is gewoon geen tijd voor. Een bioscoop moet renderen en moet een film ongeveer 4 à 5 keer draaien per dag; een kortfilm vertonen zal het tijdschema nog verscherpen en dan zijn er nog de reclameboodschappen. Met kortfilm vertonen wint de bioscoopuitbater NIETS, hij verliest enkel kostbare tijd die hij zou kunnen gebruiken voor advertenties.

    Het zijn een paar bedenkingen die misschien een discussie op gang kunnen brengen. Wat denken jullie? Zijn jullie te vinden voor kortfilms in de bioscoop? Hoe zou jij het organiseren?

  • Cashback van Sean Ellis, na de kortfilm de langspeelfilm

    Pin it!

    Een paar jaar geleden werd de kortfilm Cashback (2004) van de Brit Sean Ellis, genomineerd voor de oscars, nadat hij een succesvol parcours had in diverse filmfestivals. Wel, de regisseur heeft van zijn kortfilm een langspeelfilm gemaakt, met dezelfde titel: Cashback (2006). Ik heb de korte versie gezien op het filmfestival van Leuven en blijft voor mij één van dé beste kortfilms die ik in de laatste 4 jaar heb gezien in zowel in het festival van Gent als Leuven. Of hij erin zal slagen om 18 minuten lange kortfilm zal kunnen rekken tot 100 minuten is nog maar de vraag. Ik heb mijn twijfels maar ik ga deze week de film toch proberen te zien in de bioscoop. De film is gemaakt met weinig middelen, maar heeft een zeer aanstekelijke filmposter.

    Korte inhoud: Nadat de kunststudent Ben Willes (Sean Biggerstaff) pijnlijk gedumpt word door zijn vriendin Suzy, ontwikkelt hij een vorm van chronische slapeloosheid. Om de lange nachten door te komen besluit hij nachtwerk in een plaatselijke supermarkt te gaan doen. Daar ontmoet Ben een aantal bijzondere mensen die allemaal hun eigen redenen hebben om 's nachts op te blijven.

    Cashback 01Cashback 02Cashback 03Cashback 04Cashback 05
    © Left Turn Films

    De kortfilm was een conventioneel romantisch-komisch verhaaltje met onconventionele erotische droombeelden van beeldschone chicks in een bijzonder knappe gestileerde supermarkt atmosfeer. Bij het zien van de trailer lijkt het erop dat alle ingrediënten van zijn vorige meta-gimmick opnieuw aanwezig zijn. Niet alleen de fotografie, maar ook de zalige muziek met die sensuele vrouwen, doet het gewoon voor mij. Maar ook de 23-jarige Biggerstaff (a.k.a. Oliver Wood in de Harry Potter films) is gewoon een talentvolle acteur. Hopelijk leunt het toch meer aan bij de wereld van Jean-Pierre Jeunet, en iets minder met de wereld van Ché Magazine. De film is sinds 17 januari 2007 bij ons in de zalen.

    *** Kortfilm Cashback (18 min) ***

    Categories: Trailer 10 comments
  • The Grandfather of Soul, 3D kortfilm

    Pin it!

    James Brown heeft ons verlaten, maar zijn vurige spirit leeft verder, ook bij een aantal animatoren die onlangs een schitterend 3D-animatiefilmpje hebben gemaakt. Ze benaderen op die manier de ziel en de energie van het nummer I Got You via een soort videoclip van een oude man die zich in de intimiteit van zijn kamertje (…of dat denk ik toch) laat meeslepen door de groove van de muziek. De animatie is zo verbluffend dat ik me gedwongen voelde om dit toch even met jullie te delen. De textuur en de belichting is zo knap, maar ook de montage en de valse diepte-onscherptes in het filmpje zijn heel slim. Het zal zeker een glimlach op jullie gezicht aftekenen, zoals dat het geval was bij mij. Het filmpje is gemaakt door Keytoon Animations Studio en draagt de titel: The Grandfather of Soul. Enjoy!

    The Grandfather of Soul
    ***klik op de afbeelding voor de kortfilm, wacht een aantal minuten voor download***

    ***Related Post***
    08/12/2006: James Brown biopic