De FilmBlog

Ik heb de laatste tijd al veel belabberde trailers gezien, maar deze Centurion (2010) trailer is in zijn soort toch de meest verderfelijke. En nochtans ben ik (was ik) een groot bewonderaar van regisseur Neil Marshall. Hij is niet alleen verantwoordelijk voor de huiveringwekkende The Descent (2005), maar tevens de enige regisseur die een geloofwaardige en charismatische actieheldin in beeld kon brengen. En na Doomsday (2008) brengt hij met deze film opnieuw een vrouw met ballen op het voorplan van deze peplum. Maar na het zien van deze trailer is mijn enthousiasme in ieder geval serieus bekoeld.

Korte inhoud: Groot Brittanië, het jaar 117. Quintus Dias (Michael Fassbender), de enige overlevende van een aanval van een guerilla groepering op zijn familie, trekt samen met Generaal Virilus' (Dominic West) legendarische 'Ninth Legion' leger door het land, om een aanval voor te bereiden op de groepering en om hun leider Gorlacon (Ulrich Thomsen) te vernietigen.

Het begin van de trailer lijkt wel op een samenraapsel van deleted scenes uit Gladiator (2000) en King Arthur (2004). Maar het is allemaal behoorlijk amateuristisch en het geheel ziet er behoorlijk inspiratieloos uit. Veel actie-sequenties maar bitter weinig dialoog-scènes of intrigerende karakters. Zelfs de vrouwelijke actieheldin (en ex-bondgirl) Olga Kurylenko komt niet bepaald overtuigend in beeld.

Maar het ligt misschien aan de foute trailer die een complete fout beeld weergeeft van de film. Laten we het in ieder geval hopen. Maar één ding is zeker, Neil Marshall is geen Ridley Scott en dus moeten we misschien onze verwachtingen laag houden. Laten we niet vergeten dat Gladiator de lat wel heel hoog heeft gelegd voor dergelijke prenten. Laten we ook niet vergeten dat er ook sterke acteurs in de film zitten. Het zal wachten worden op de nieuwe trailer, maar als het al een kleine troost mag zijn ziet deze film er toch beter uit dan The Last Legion (2007).

Het is bijna 20 jaar geleden dat we Richard Gere nog eens in een politie-outfit mochten bewonderen in de niet onaardige Mike Figgis thriller Internal Affairs (1990). De regisseur van Training Day, Antoine Fuqua, vond dit blijkbaar al veel te lang want hij heeft de acteur opnieuw gecast als flik in Brooklyn's Finest (2009) van scenarist Michael C. Martin.

Deze keer kruipt Gere niet in de huid van een corrupte ordehandhaver, maar eerder in de versleten huid van iemand die bijna met pensioen is – maar dat had je al kunnen raden bij het zien van de stills. De acteur heeft nog nooit een Oscar-nominatie gekregen en wie weet zit het er toch aan te komen met deze emotioneel geladen film met zijn zichtbaar getormenteerde personages. Opmerkelijk is ook de terugkeer van Wesley Snipes in een film die de moeite is om in de bioscoop te zien.

Desondanks de sterrencast heeft deze film geen sterren-allures en lijkt het er wel op dat ze dezelfde toer opgaan als Cop Land (2005), met een bescheiden Hollywood-productiebudget van ongeveer 25 miljoen dollar. Het lag dus ook voor de hand dat alle aanwezige acteurs, waaronder Don Cheadle, Ellen Barkin en Ethan Hawke, zich akkoord moesten verklaren met een serieuze paycut. De ervaring leert mij dat dit niet altijd ten nadele is van de vertolking, integendeel. Brooklyn's Finest is het verhaal van drie agenten in Brooklyn uit verschillende onderdelen van het korps, wiens wegen elkaar kruisen wanneer ze met dezelfde misdaad te maken krijgen.

Ik heb werkelijk genoten van Training Day en hier heb ik zo de indruk dat de regisseur is teruggekeerd naar de film die hem in de spotlight bracht, na heel wat zwakke prenten. Tears of the Sun (2003) was naast zijn knappe muziekscore een zware teleurstelling. De film probeerde het menselijke leed uit te buiten als een commerciële popcornfilm, en dit werkte helemaal niet. Ook al was de film geregisseerd door een Afro-Amerikaan, had de film zo goed als geen voeling met de Afrikaanse cultuur en kreeg je een lichtvoetige actieprent waar een aantal Amerikaanse blanke militairen het moesten opnemen tegen zwarte woestelingen. Bij momenten leek het wel één van de zovele Hollywood propaganda-prenten die de geschiedenis proberen te herschrijven. Feitelijk een heel beschamende film. Ook King Arthur (2004) was te hoog gegrepen voor Antoine Fuqua. Deze wannabe-epische film stond garant voor 2 uur lang verveling, met slechte regie, een compleet verkeerde casting, zo goed als onbestaande karakter-uitdieping en een verhaal die nog niet klaar was voor een verfilming. Nadien was er nog Shooter (2007) met Mark Walhberg maar deze prent ben ik ondertussen al compleet vergeten, en dat zegt ook al genoeg.

De trailer van Brooklyn's Finest ziet er in ieder geval veelbelovend uit en het heeft er alle schijn van dat de regisseur in dit milieu zich thuis voelt. Enkel de muzikale noten van Rihanna op het einde van de trailer waren er teveel aan. Toch denk ik dat deze film indruk kan maken. Er is nog geen releasedatum bekend maar ik verwacht deze film in de zomer van 2010 in onze zalen.

Een casting organiseren in geen pleziertje. Je moet rekening houden met de beschikbaarheid van veel acteurs, je moet zorgen dat ze hun tekst op tijd krijgen, zien dat bepaalde mensen op een bepaalde manier gekleed zijn, genoeg ruimte laten tussenin de castings, …

En eenmaal je dan een werkbaar schema hebt, beginnen de mails en de telefoontjes van mensen die liever een uur vroeger of later willen komen. Arrrgghhh ! 60 acteurs op 1 dag casten, het staat op papier, morgen zullen we zien hoe ik het overleef.

Maar onder het mom de Boy meets Girl site niet te verwaarlozen tijdens deze hectische periode, is hier een top 10 van de films die je beter had kunnen ontlopen dit jaar. Opnieuw gaat het om films die bij ons zijn uitgekomen in 2004.

Dit lijstje is dus ook mijn persoonlijke keuze, maar is zo opgesteld dat de mathematische zekerheid vrijwel onweerlegbaar is. Ik hou rekening met de financiële en creatieve middelen die voorzien waren, en uiteindelijk het verhaal, acteerspel, actie, dialogen, etc, etc… Laten we eraan beginnen:

Het Slechtste uit 2004

10. The Passion of the Christ van Mel Gibson
Een opgeblazen film die niets anders is dan een herbeleving van een sadistisch facet van het Nieuwe Testament, de kruisiging van Christus. De fotografie is de enige meerwaarde aan de film. Maar juist omwille het feit dat de fotografie zo realistisch en figuratief is, ruilen we de diepgang en het sacrale in voor het sensationele. Het is dus eerder bij Braveheart gebleven, in plaats van The Last Temptation of Christ.

9. Blade:Trinity van David S. Goyer
Een filmpje voor 13jarigen bij wie de cultus van Count Dracula niet veel verschilt van de gewoontes van Ozzy Osbourne op MTV. Belachelijk vervolg op 2 knappe vampierenfilms.

8. Troy van Wolfgang Petersen
Als je geen vrouw bent die kicked op het lichaam van Brad Pitt en de vrouwelijke charmes van Orlando Bloom is deze film gewoon 163 minuten lang slaapverwekkende poppenkast. Mooie costumes en een paar leuke scenes, maar ik wacht op Troy 2: The Return of the Hourse.

7. Exorcist: The Beginning van Renny Harlin
Dit is het resultaat van productioneel geknoei en het ontslaan van Paul Schrader als regisseur van de film, die de film tot nieuwe hoogtes had kunnen brengen, weliswaar tegenin de PG13. De film houdt geen steek en springt van de oorlogsjaren naar Afrikaanse rituelen in een oogwenk. Belachelijke mise-en-scenes, postkaart fotografie, slechte trucages en een scenario die van Hugo Claus had kunnen komen.

6. Van Helsing van Stephen Sommers
Opnieuw een film voor 13-jarigen, die de laatste tijd steeds meer aan hun trekken komen in de bioscoop. Een film die al zijn pijlen richt op de speciale effecten die één voor één door de mand vallen dat je er bijna moet om schaterlachen. Banaal scenario, gebrek aan humor, een voor het genre film te weinig angstwekkende momenten en doeltreffende actie-scènes. Ook het “Hongaars” accent van Kate Beckinsale kon de film niet redden van de ondergang.

5. Alien vs. Predator van Paul W.S. Anderson
Schandalig wat er is gebeurd met de franchise van Alien. Van Pradator hadden ze reeds brandhout gemaakt in de sequel, maar met deze film kent het flamboyante karakter een nieuw dieptepunt. Dames en heren, ik stel jullie voor aan de meest stupide interstellair gevecht ooit. Resultaat, een NUL – NUL gelijkstand.

4. King Arthur van Antoine Fuqua
Pretentieuze poging van Bruckheimer om Gladiator achterna te lopen, met een regisseur die blijkbaar niet goed wist waaraan hij begon. De film heeft een gebrek aan stijl en inhoud. De film gaat over alles behalve over de legende, de magie, het heroïsme van Koning Arthur. Toch lagen waren alle ingrediënten aanwezig voor een geslaagde film.

3. Resident Evil: Apocalypse van Alexander Witt
Wat is hier gebeurd? Geen commentaar, de film spreekt voor zich.

2. The Village van M. Night Shyamalan
De enige ontmaskering in de film is die van M. Night Shyamalan, waar het konijn iets de vroeg uit de toverhoed tevoorschijn kwam en de spelkaarten uit de mouw zijn gevallen. Wanneer creativiteit moet inleveren voor marketing strategieën, krijg je dergelijke doorzichtige rotzooi. Shyamalan tekent bij deze zijn zwakste film.

1. Catwoman van Pitof
Er is al zoveel gezegd over deze CATastrofe dat ik het laat voor wat het is.

Quotering: *
Titel: King Arthur
Regisseur: Antoine Fuqua
Acteurs: Clive Owen, Ioan Gruffudd, Ray Winstone, Keira Knightley, Stephan Dillane, Stellan Skarsgård
Genre: Avontuur/Actie
Duur: 126 min
Land: VS
Site: http://video.movies.go.com/kingarthur/mainsite.html
Extra: trailer
Uitgebracht: zomer 2004, nu op DVD

De regisseur Antoine Fuqua (beter bekend voor zijn Replacement Killers, Tears of the Sun en Training Day) nam het project over van Michael Bay, de poulain van producent Jerry Bruckheimer, die er eigenlijk al 4 jaar mee bezig was maar omwille van budgettaire complicaties de zaak liet vallen. Dat was eigenlijk geen slecht nieuws, want het laatste wat ik wou zien was een goedkope popcorn versie van een van de meest interessante heldenverhalen, opgeblazen door de sjamanen van de testosteron bestoven flitsende actiecinema. Remember Pearl Harbour. King Arthur vertolkt door Josh Hartnett, tovenaar Merlijn door Robert Duvall en Guinevere door Angelina Jolie... NO WAY !!!

Arthur is aanvoerder van een Romeinse cavalerie-eenheid dat Hadrian's Wall (de zwaarst beveiligde grens in het Romeinse Rijk) verdedigt. Dit zijn de befaamde Ridders van de Ronde Tafel, afkomstig uit het Oosten van Europa. Deze tot in de puntjes getrainde vechteenheid kreeg na een nederlaag de keuze van Keizer Marcus Aurelius (neen, niet die uit Gladiator, dat was nog een paar honderd jaar vroeger) om óf te sterven óf zich bij het Romeinse leger te voegen. Zij kozen voor de tweede optie. Vijftien jaar later begint de film King Arthur.

Arthur (Clive Owen) en zijn trouwe 'ridders' Lancelot, Gawain, Galahad, Bors, Tristan en Dagonet moeten aan de vooravond van hun afzwaaien nog één gevaarlijke opdracht volbrengen. Bij welslagen krijgen zij hun papieren voor een veilige doorreis naar hun thuisland. De missie houdt in dat zij een Romeins gezin moet zien terug te halen uit vijandig grondgebied voordat deze mensen door de oprukkende Saksen vermoord zullen worden.

Deze missie brengt hen ver over de grenzen van het Romeinse Rijk. Tijdens hun reis redden zij de schone Guinevere (Keira Knightley) en sluiten zij een pact met de voorheen gevreesde Woads, ook wel Painted People geheten. Dat is een volk dat leeft in de bossen onder leiding van de mystieke en magische Merlin (Stephen Dillane). Samen gaan de twee volkeren de strijd aan met de Saksen. Een pact dat de toekomst van Engeland zal bezegelen en Arthur doet beseffen dat zijn plaats wel eens in Engeland zou kunnen liggen.

Franzoni staat bekend als iemand die het niet erg nauw neemt met correct gebruiken van historische feiten. Gezien de kleine hoeveelheid feiten die bekend zijn over de bewuste periode waarin King Arthur zich afspeelt, kunnen we dit hem niet helemaal kwalijk nemen. Franzoni laat wel heel erg veel geijkte elementen uit de Arthuriaanse legendes links liggen. Er is bijvoorbeeld geen Camelot; het zwaard Excalibur wordt eventjes aangehaald, maar is niet het magische zwaard zoals we dat kennen uit Excalibur (1981) en de verbeten strijd tussen Lancelot en Arthur om de genegenheid van Guinevere is vrijwel niet aanwezig. Dit zal vele puristen flink in het verkeerde keelgat schieten. De niet-puristen zal het allemaal een zorg zijn, want het levert wel een behoorlijke film op.

De regisseur stelde 3 eisen aan Bruckheimer voor de film (1) wilde met een Engelse cast draaien, (2) wou het donker en koud maken en (3) wou eveneens een Kinderen-Niet-Toegelaten film. Hij kreeg de goedkeuring voor zijn 3 eisen maar uiteindelijk werd de film in de montage toch een Kinderen-Toegelaten film (money talks) en is de film wel donker en woest, maar de sfeer wordt doorspekt met kleine momenten van pure onzin en lichtzinnigheid. Zo zijn de meeste dialogen een beetje te simpel en geven niet meteen dat specifieke tijdsgevoel mee. Maar het is in ieder geval al stukken beter dan die andere legende "Troy". Maar de battle-scenes, die af en toe een beetje teveel trekken op Gladiator-scenes, missen intensiteit en geloofwaardigheid en de personages zijn ook niet meteen mensen met een zekere psychologie. Maar ook hier is het stukken beter dan die kartonnen-figuurtjes uit Troy. Niet fantastisch maar toch de moeite om te gaan zien op het grote scherm.

Het grootste probleem die ik heb ondervonden bij de film was zijn middelmatigheid zowel op vlak van acteursregie, mise-en-scene, als op het gebied van de dialogen en het scenario in het algemeen. ALLES KON BETER! Clive Owen, de acteur die Arthur speelt, speelt bij momenten overtuigend, bij andere momenten is hij compleet afwezig. Bij de ridders van de ronde tafel zitten 2 veelbelovende personages, maar ze worden nauwelijks uitgewerkt. Wat uiteindelijk normaal is gezien hun aantal, maar bijgevolg wordt dat meteen een narratief probleem. We hebben niet meteen voeling met hen. Het effect om de paarden constant op te jagen en de camera continu te schudden werkte voornamelijk op mijn zenuwen en had niet onmiddellijk het beoogde effect.

In plaats van een Engelsman die met Amerikaanse acteurs werkt (Gladiator) vertoeven we in het Romeinse rijk met een Gang-Afro-Amerikaan die Engelse acteurs regisseert. Beide hadden ze ongeveer het zelfde budget, maar Gladiator steekt er met kop en schouders boven. Misschien moet Antoine Fuqua gewoon terugkeren naar zijn roots?