De FilmBlog

Seth Gordon is voor mij een grote onbekende, maar hij verzamelde in zijn komische film "Horrible Bosses (2011) een heel leuke cast van vrij bekende acteurs die al bewezen hebben dat ze wat kunnen. Een veelheid van personages die vertolken wat de meesten van ons ooit hebben gedroomd namelijk hoe zou je je verschrikkelijke baas van kant maken.

Het is een eenvoudig verhaal dat ook eenvoudig ontstaat tijdens caféklets onder drie vrienden die ja, inderdaad effectief ook een 'Horrible Boss' hebben zoals jij en ik en vele anderen. En dan slaat de fantasie weer op hol. Zeker als je constant hun bullshit slikt en denkt dat je het wel gaat verteren en net als je denkt erover te geraken is daar weer de volgende daad van je baas waardoor je voor de zoveelste keer luidop zegt "dit is de druppel". Voor de personages komt die druppel er ook en door stom toeval beginnen ze op een klunzige wijze aan hun plan.

Korte Inhoud: Nick Hendricks (Jason Bateman) werkt in een groot bedrijf en denkt promotie te kunnen maken. Helaas is de vice-president van het bedrijf (Kevin Spacey) een regelrechte assehole die niets anders doet dan Nick kleineren. Dale (Charlie Day) klaagt tijdens de cafépraat constant over zijn baas, de tandartse Julia (Jennifer Aniston), die zo geil loopt dat ze hem constant seksueel intimideert. Nick en Kurt vinden dat hij geen recht van klagen heeft. Vooral voor Kurt (Jason Sudeikis) lijkt het nog mee te vallen, zijn baas (Donald Sutherland) is zijn vriend, het is slechts de zoon van de baas (Colin Farrell) die hem de parten speelt. Ze drinken hun frustratie weg en gaan er weer tegenaan.

Tot Nick zijn kloten afdraaide om een promotie te krijgen en die niet krijgt en zijn baas hem daarbij vierkant uitlacht, Julia eist dat Dale seks met haar heeft of ze zal het zijn verloofde vertellen en tot de zoon van de baas van Kurt opeens prominent op de proppen komt waardoor ook zijn leven eigenlijk niet meer mogelijk is. Zoals het drie hogeropgeleide "intelligentia" past, weten ze niets over hoe eigenlijk de stommelings ontstane idee om hun bazen te vermoorden werkelijk uit te voeren.

Gordon grijpt zijn kans om met ietwat flauwe humor de ene komische scene aan de andere te rijgen, gestolen uit een regelrechte misdaadfilm maar op de leest geschoeid van enkele onhandigaards die bij al even knullige obscure figuren te rade gaan.

Bovendien speelt het toeval altijd een rol en opeens werken de drie vrienden zich toch wel in de nesten. Veel nadenken moet je niet doen. Het is een perfecte ontspannende film voor na een werkdag met je al dan niet verschrikkelijke baas en oh wonder, de tandartse is echt wel botergeil. Pas achteraf had ik door dat dit Jennifer Aniston was. Kevin Spacey als de psychopatishe vice-president is schitterend gecast en Colin Farrell als lichtgeschifte zoon van de baas speelt ook wel een uit de kluiten gewassen karikaturale rol. Bij momenten is de film echt flauw, maar als je daar niet omgeeft, kan je echt wel goed lachen bij momenten.

Op de blu-ray vinden jullie een extended versie van de film, alsook heel wat deleted scenes en een boel reportages over de productie. De film werd zo goed ontvangen in de States, dat er binnenkort een Horrible Bosses 2 zit aan te komen.

Ik heb niet echt genoten van Horrible Bosses (2011). Alle beste grappen zaten in de trailer, maar voor de rest was het toch allemaal héél braaf en bij momenten zelfs enorm saai. Maar gezien de prent met relatief weinig middelen werd gemaakt en zo’n slordige 210 miljoen dollar heeft opgebracht wereldwijd, denkt New Line nu hardop aan een Horrible Bosses 2. Dat meldt The Hollywood Reporter.

De eerste film bracht het verhaal van drie beste vrienden (Jason Bateman, Jason Sudeikis en Charlie Day), die een redelijk gelukkig leven hadden, tot ze het elk aan de stok kregen met hun bazen. Ze gingen elke dag met tegenzin naar hun werk, omdat ze er vreselijk behandeld werden. Na een avondje stappen bedachten ze een plan om hun bazen te vermoorden. Hoe ze hiervan een vervolg zullen breien is me compleet onduidelijk, gezien alles in de eerste film wel schoon werd afgerond.

Maar een sequel impliceert ook het terugkomen van dezelfde acteurs, en dus ook dezelfde bazen. Er zijn dus geen honderd verschillende verhaallijnen die je kan bedenken met deze ingrediënten: bazen (Jennifer Aniston, Colin Farrell en Kevin Spacey) komen terug en zullen hun werknemers nog meer viseren, en de 3 zullen naar zwaardere middelen moeten grijpen om in het tegen-offensief te gaan. De scenaristen John Francis Daley en Jonathan Goldstein werken nu aan het vervolg. Wanneer het vervolg uit moet komen, is onbekend.

Hopelijk leren ze uit hun fouten en wordt het niet opnieuw een familiefilm die braafjes binnen de lijntjes kleurt. Een regisseur als een Judd Apatow (The 40 Year Old Virgin, Knocked Up) neemt iets meer risico’s maar levert ook kwaliteit. Anderzijds moeten de grappen ook voldoende grappig zijn. Met acteertalent als Spacey en Bateman in de rangen, moet het niveau gewoon veel hoger komen te liggen. En wat betreft Aniston, ze heeft wel een grote mond als onweerstaanbaar seksbeest, maar er komt wel geen halve tepel in beeld. Ook de drie vrienden moeten véél beter worden uitgewerkt. Nu zijn het de 'bosses' die alle aandacht krijgen, maar het trio komt niet voldoende uit de verf en zijn uiteindelijk ook niet zo grappig. Werk genoeg dus. Nu nog wachten wie de film zal maken. Waarschijnlijk zal dit opnieuw Seth Gordon worden …

***Related Post***
16/05/2011: Horrible Bosses trailer

Nu dat de beurzen opnieuw in de rode cijfers duiken komt deze Margin Call (2011) als geroepen, een spannende en originele beurs-thriller gebaseerd op waar gebeurde feiten op de vooravond van de financiële crisis. Het is de debuutfilm van J.C. Chandor die de film ook heeft geschreven, en bij het zien van de eerste beelden lijkt hij geslaagd te zijn in zijn ambitieuze omzet. Uiteraard kreeg hij wel de hulp van een karrenvracht aan talentvolle en charismatische acteurs.

Korte inhoud: Een grote verzekeringsbank verkoopt, ondanks de grote risico's en de vele waarschuwingen, investeringspakketten aan hun cliënten. Op een late avond ontdekken twee jonge advocaten, Peter (Zachary Quinto) en Seth (Penn Badgley) dat de veiligheidsbarrière doorbroken is en dat het bedrijf haar gehele portfolio bezittingen op een grote ramp afstevent. Terwijl Wall Street van die vergiftigde investeringen probeert af te komen, realiseren ze met grote afgunst dat de markt op het punt staat in te storten. Een nachtelijke meeting wordt georganiseerd met het management, waarbij twee opties doorgenomen moeten worden. Ze kunnen het 107 jaar oude bedrijf ten onder zien gaan, of ze kunnen met de kennis die ze hebben proberen hun gevaarlijke bezittingen te verkopen over de gehele wereld. Hun cliënten zullen worden geruïneerd, maar zij kunnen blijven bestaan. Als de nacht vordert wordt het pijnlijk duidelijk dat hun beslissing een domino-effect kan veroorzaken dat consequenties heeft voor de hele wereldeconomie.

Heel wat acteer-talent in deze prent. Opnieuw een glansrol voor Kevin Spacey die hier tegenover de meedogenloze Jeremy Irons staat (en zeggen dat ze voor deze rol eerst aan Ben Kingsley hadden gedacht). Daarnaast zien we ook de mentalist Simon Baker opduiken en de Engelse Paul Bettany. Ook Stanley Tucci heeft een belangerijke rol in deze film, en de vrouwelijke hoofdrol wordt gespeeld door Demi Moore. Maar de hoofdrol lijkt toch voor Zachary Quinto te zijn, die tevens een producer-credit heeft op deze film.

Dus ja, dit wordt dus een hit? Wel, dat valt nog af te wachten. De film had niet het budget van een Wall Street 2: Money Never Sleeps (2010), maar moest het stellen met 7 miljoen dollar, en heeft dus heel wat concessies moeten doen. Zo werd (1) het aantal draaidagen gelimiteerd tot 17 ! Iets wat behoorlijk scherp is voor een langspeelfilm van 109 minuten (ligt normaal iets boven de 35 dagen). Maar er zijn nog meer twijfels, naast (2) het gebrek aan ervaring van de regisseur (3) is de film maar lauwtjes ontvangen op het Sundance festival. En wat dacht je van die sterrencast? Wel blijkbaar (4) waren alle grote acteurs slechts 2 dagen op de set en (5) speelt het gehele verhaal zich op slechts één locatie.

Het is in ieder geval een groot risico om met grote acteurs te willen starten, want de toeschouwers en recensenten verwachten dan ook kwaliteit en houden geen rekening met het feit dat dit jouw debuutfilm is. Nu ziet de trailer eruit als een grote Hollywoodprent. Maar trailers kunnen nu éénmaal de toeschouwers in de maling nemen. Margin Call komt pas in 2012 in onze zalen.

Van tussen alle nieuwe trailers heb ik toch wel moeten lachen met deze van Horrible Bosses (2011), de zwarte komedie van Seth Gordon, die eerder al Four Christmases (2008) maakte. Het verhaal, zoals de titel al doet vermoeden, gaat over slechte bazen die zodanig op de zenuwen werken van een aantal werknemers, dat ze de beslissing nemen om wraak te nemen.

Korte inhoud: Drie beste vrienden, Nick (Jason Bateman) Dale (Charlie Day) en Kurt (Jason Sudeikis), zijn allemaal redelijk gelukkig met hun leven. Ze hebben allemaal een leuke vriendin, leuke woning en een betalende baan. Ze gaan echter elke dag wel met tegenzin naar hun werk toe omdat ze vreselijk behandeld worden door hun superieuren, Dr. Julia Harris (Jennifer Aniston) Bobby Pellitt (Colin Farrell) en de baas van Nick (Kevin Spacey). Na een avondje stappen besluiten ze een plan te bedenken om hun bazen te vermoorden, die in de weg staan van hun gelukkige bestaan. Daarvoor doen ze ondermeer beroep aan Motherfucker Jones (Jamie Foxx).

Het is bij mijn weten tevens niet de eerste keer dat we Kevin Spacey zien in de rol van een slechte baas. Zo was er al de komedie Swimming with Sharks (1994) waarin hij ook al het leven zuur maakte van zijn onderdaan. Maar in deze film zien we ook een pak andere acteurs opdraven die elk de aandacht trekken, zoals de opgefokte Colin Farrell die met zijn vette half-kale kop afgeeft op mindervalide of iets dikkere werknemers of de foute tandarts Jennifer Aniston die 's avond obscene dingen doet met een banaan in sexy lingerie. Het is nog niet van de orde van het groteske zoals bij de Farrelly Brothers, maar eerder een komedie in het genre van Old School (2003).

Jennifer Aniston is hot in de States, en al zeker in lingerie. Komt daar nog bij dat ze nog steeds zeer bankable is, ondanks haar vlakke vertolkingen in een resem heel bedenkelijke komediefilms (The Switch, The Bounty Hunter, Love Happens, The Break-Up,…). Maar hier lijkt ze in ieder geval maar een bijrol te spelen en gaat alle aandacht naar de 3 werknemers, en in het bijzonder de rol van Jason Bateman, die de laatste jaren is opgegroeid tot een vaste (komedie) waarde. Het scenario van Horrible Bosses komt van Michael Markowitz en John Francis Daley. De film zal vanaf 17 augustus 2011 bij ons in de zalen draaien.

Een potentieel goed verhaal, gebaseerd op waar gebeurde feiten, vertolkt door een uit de kluiten gewassen cast, met een comfortabel productiebudjet van 17 miljoen dollar (is zowat 3 keer meer dan het budget van Thank You For Smoking), is geen garantie op een geslaagde prent. Zeker niet wanneer een nitwit aan het roer zit die nooit geen regisseur mocht worden en, net zoals zijne Uwe Boll, filmprojecten uit de grond blijft …vertrappelen.

George Hickenlooper is ondermeer verantwoordelijk voor het zielige Factory Girl (2006) en voor verderfelijk vertier als Grey Knight, The Low Life, Persons Unknown en The Man from Elysian Fields. En deze keer heeft hij een nieuw potentieel treinongeluk op de rails gezet, genaamd Casino Jack. Maar deze titel was reeds ingepikt door Alex Gibney voor de gelijknamige documentaire van. De film zal dus binnenkort Bagman (2010) heten. Het lijkt erop dat de producers nu al vrezen dat de documentaire misschien wel eens bekender zal worden dan hun eigen film.

Korte inhoud: Jack Abramoff (Kevin Spacey) is werkzaam als een advocaat. Buiten zijn werk gaat hij vaak naar casino's. In deze casino's koopt hij mensen om en pleegt tevens fraude. Een tal van financiële schandalen zorgen er echter voor dat hij uiteindelijk in de gevangenis belandt.

Laat u niet misleiden door de trailer met zijn cast en de opzwepende soundtrack. Dit wordt een prent die de naam van Hickenlooper alle oneer zal aandoen zoals we dit al een tijdje gewend zijn. Enerzijds heb je wel grote namen als Kevin Spacey (met bijzonder dikke wallen onder zijn ogen) en in mindere mate Kelly Preston en Barry Pepper, maar er zitten ook heel wat B-acteurs in die in dergelijke films gewoon niet passen. Ik denk dan aan iemand als Jon Lovitz. Het acteerwerk in de trailer is bedenkelijk, het verhaal kan nauwelijks mijn interesse opwekken en de look & feel probeert iets teveel de films van Martin Scorsese achterna te lopen maar slaagt daar nauwelijks in met vrij amateuristisch camerawerk. Moet je de film dan uiteindelijk niet gezien hebben?... Moet je een beschimmeld koekje eten om te weten of het lekker zal smaken?

Ik kreeg de volgende vraag in mijn mailbox van Fabian: Hoe zit dat nu met de Superman sequel of reboot? Wel, het probleem situeert zich bij Superman Returns (2006), de filmversie van regisseur Bryan Singer.

Deze versie was niet slecht, maar allesbehalve overtuigend. Men wist niet goed hoe het personage in deze context nog kon evolueren. De zwaarmoedige ondertoon van de film, de relatie van Lois Lane met Superman én de relatie met haar man, het vermoedelijke kind van superman, …Ook zijn rivaal Lex Luthor, gespeeld door Kevin Spacey, was fout geregisseerd en compleet oncharismatisch, om dan nog maar te zwijgen over het zwak scenario dat verstrikt raakte in zijn uiteenlopende plotlijnen. Er was ook nergens een beetje humor te bespeuren en dan was toch wel iets van een teleurstelling. Zelfs in The Dark Knight zat er humor en deze film was 5 keer zo duister als Superman Returns. Was de Bryan versie wél geslaagd, dan waren we nu reeds bezig met besprekingen over Superman 3.

Maar Warner Bros probeert, samen met Legendary Pictures, nog altijd om een uitweg te vinden en dit DC Comics personage terug naar het witte doek te brengen. Het laatste wat ik heb opgevangen is dat ze nu in gesprek zijn met regisseur Christopher Nolan (Batman Begins, The Dark Knight, The Prestige). Het lijkt er wel op dat ze geen risico’s meer willen nemen, zeker na deze zware crisis die een aantal filmstudio’s in de rode cijfers joeg. Nolan heeft momenteel een godenstatus bij Warner Bros, en alles wat deze man aanraakt verandert in goud. Momenteel zijn de broer van Nolan, Jonathan, en scenarist David S. Goyer, bezig met het scenario van Batman 3 (2011). En wie weet gaan die mannen ook eens brainstormen over een nieuwe Superman-reboot.

Dus om op je vraag terug te komen, Fabian, ze zijn er mee bezig maar verwacht deze film niet in de eerste twee jaar. Nolan zal nooit willen verder bouwen op het werk van Bryan Singer (tot spijt van acteur Bradon Routh), en volgens mij zal de film nog maar eens de ontstaansgeschiedenis oprakelen – maar dan op Nolans wijze (a-synchroon, realistischer, meer gesofistikeerd en gitzwart). Warner Bros wil in ieder geval leren uit de fouten van de vorige film en deze keer wél het budget in toom houden. Het Superman Returns-project heeft volgens bepaalde bronnen meer dan 300 miljoen dollar gekost – en dat zag je toch niet meteen op het witte doek. Maar de schuld ligt niet allemaal bij Bryan Singer, die zelf Fox de rug had toegekeerd en X-Men 3 aan Brett Ratner overliet (ondertussen zijn de plooien opnieuw glad gestreken tussen Singer en Fox). Maar het probleem situeert zich ook binnen de moeilijke relatie tussen Warner Bros en DC Comics. En zo komen bepaalde filmprojecten maar niet van de grond (Wonder Woman, Green Lantern, …) En dit in tegenstelling tot Marvel projecten.

Maar er dreigt ook nog een copyright probleem op te duiken, gezien in 2013 de rechten van Superman niet meer in handen zijn van DC Comics, noch van Warner Bros. En zolang dit probleem niet van de baan is zie ik hier nog niet zo snel een film van komen. Want, neem nu dat Nolan een succesvolle film maakt. De prijs van een sequel zal enkel maar hoger worden. Hoe zou je zelf zijn als aandeelhouder. Maar de eigenaars (Siegel & Shuster) zouden ook Warner kunnen dagvaarden als er GEEN film in productie is voor 2013, en wijzen op het ontbreken van een clausule die de rechten zou moeten afstaan aan de eigenaars als in een welbepaalde periode niets met de franchise gebeurt.

Maar laten we vooral positief blijven. Wij moeten niet wakker liggen van het financiële plaatje, maar ons verheugen dat Nolan nu aan het roer zit en hij - beter dan wie dan ook - dit schip in goede banen kan leiden.

***Related Posts***
28/03/2011: Amy Adams gecast als Lois Lane
03/03/2011: Kevin Costner en Diane Lane worden pleegouders van Superman
31/01/2011: Henry Cavill gecast als nieuwe superman
08/10/2010: Zack Snyder regisseert Superman: Man of Steel
01/10/2010: Natalie Portman misschien Lois Lane in Superman: Man of Steel
25/08/2008: Warner Bros kiest voor Superman reboot
21/08/2008: Superman sequel of Superman reboot
01/09/2006: Een L ois Lane spin-off?
04/08/2006: Terugblik op Superman Returns

Een flop hoeft niet altijd een slechte film te zijn. Eén van de grootste financiële rampen twee jaar geleden was de science-fiction thriller Sunshine (2007) van Danny Boyle. De film had een productiebudget van 50 miljoen maar bracht slechts 3 miljoen in het laatje (en slechts 27 miljoen wereldwijd), nochtans blijft het één van de betere science fiction prenten. Of de science-fiction thriller Moon (2009) van Duncan Jones het beter zal doen aan de box-office valt nog af te wachten, want het ziet er naar uit dat ook deze film een beperkte release zal krijgen, net zoals Sunshine.

Korte inhoud: Het einde van het contract van Sam Bell (Sam Rockwell) met zijn werkgever Lunar is in zicht. Hij is gedurende drie lange jaren een trouwe werknemer geweest. De maanbasis Selene is zijn thuis geweest tijdens deze periode. Hier hield hij zich in alle eenzaamheid bezig met het winnen van Helium 3, een gas dat de aarde van haar energiecrisis kan redden.

De trailer van de film heeft wel iets weg van Solyaris (1972) en 2001: A Space Odyssey (1968), maar dan iets meer mainstream met een wacko einde. Acteur Sam Rockwell is een talentvol acteur en ik ben ervan overtuigd dat hij hier een unieke acteerprestatie zal neerzetten.

Regisseur Duncan Jones schreef zelf het verhaal en maakt met deze film zijn debuut. De prachtige muziekscore, die al te verkrijgen is op cd en waarvan jullie al een voorsmaakje krijgen in de trailer, is van de hand van Clint Mansell. De muziek deed me trouwens een beetje denken aan Perfume: The Story of a Murderer (2006). De stem van de smiley-robot komt van niemand minder dan Kevin Spacey. Het is nog niet duidelijk of de film bij ons een release krijgt.

Ik had gehoopt op het filmfestival van de Fantastische film in Brussel, maar niet dus.

Regisseur Curtis Hanson maakte één van zijn beste films in 1997, James Ellroy’s noir thriller L.A. Confidential (1997). Onlangs maakte Brian DePalma nog het minder succesvolle adaptie van een boek van Ellroy, The Black Dahlia (2006) en Joe Carnahan is bezig met de verfilming van White Jazz (2009) met George Clooney in de hoofdrol. Deze laatste is in boekvorm het vervolg op Ellroy’s L.A. Confidential en kan dus gezien worden als een soort sequel op de film van Hanson uit 1997.

Tegelijkertijd is Curtis Hanson zelf ook bezig met een "echte" sequel op L.A. Confidential. Op dit moment is hij in onderhandeling met het creatieve team en de acteurs uit die film om allemaal terug te keren in een vervolgfilm, die begint waar L.A. Confidential ophoudt. Deze sequel zal niet op een boek van Ellroy gebaseerd zijn, maar een origineel script hebben. Maar ik verheug me al om Russell Crowe, Guy Pierce en Kim Basinger (die een Oscar voor haar rol won) alledrie weer in een noir-film tezien.

L.A. Confidential is quasi feilloos geregisseerd en geacteerd. Het plot steekt heel slim in elkaar en de atmosfeer is gedompeld in typische 50’ties film-noir stijl, en toch voelt de film allesbehalve “oud” aan. The Black Dahlia slaagt er nog wel in om de sfeer op te snuiven, maar de film moet het iets teveel hebben van het decor en moet het stellen met heel wat minder charisma. Confidential wil in de eerste plaats een politie-thriller zijn, en slaagt volledig in zijn opzet. Er is heel veel kritiek op Hollywood, maar het aanschouwen van dergelijke meesterwerkjes maar voor mij heel veel goed. Ik ben benieuwd naar de twee sequels.

***Related Post***
19/11/2006: Smokin' Aces van Joe Carnahan
28/07/2006: The Black Dahlia van Brian De Palma
15/02/2006: Josh Hartnett gecast als Chet Baker

In deze post zal ik even terugblikken op Superman Returns (2006), nu de film is gestrand na drie weken op een box-office resultaat van een slordige 180 miljoen dollar. Een pak geld, maar over een succes wordt niet gesproken. Integendeel, men spreekt eerder van een tegenvaller en is teleurgesteld dat de revival van één van de meest populaire comic-book helden niet kon overtuigen. Superman was nadien beken geen match voor Johnny Depp in piratenkostuum.

Laat ik duidelijk zijn, 180 miljoen dollar is een gigantische som die maar door een handvol films bereikt wordt op jaarbasis. Maar daar waar het schoentje wringt is de torenhoge recette van Pirates of the Caribbean: Dead Man's Chest (2006) en uiteraard het ontzagwekkende prijskaartje van 275 miljoen dollar die Superman Returns heeft gekost. De CGI droop van het scherm. Ik denk dan aan de scènes met het vliegtuig – één van de beste scènes uit de film – maar ook de manier hoe superman vloog werd geperfectioneerd. Je had op geen enkel moment de indruk dat er touwtjes waren waarmee Brandon Routh heen en weer werd geslingerd. Money well spent, zou ik zeggen. Maar er zaten ook momenten in waar ze veel geld hebben kunnen besparen. Vooral bij die Krypton-terraforming op het einde van de film. Wat ik wil zien zijn stevige scènes waar de CGI de illusie creëert dat alles "echt" is. Wat ik niet wil zien is een CGI beeld waar de acteurs de illusie moeten wekken dat het echt is, en dat gevoel was bij mij teveel aanwezig in de laatste 30 minuten.

Van de 275 miljoen ging er een pak naar de CGI, maar lang niet al het geld kreeg je tezien op het witte doek. Zo blijkt dat 75 miljoen werd uitgegeven aan nooit gerealiseerde Superman-versies. Zo had de producer Jon Peters een script van Kevin Smith met als titel Superman Lives, die geregisseerd zou worden door Tim Burton en waarin Nicolas Cage de rol van Superman zou vertolken. Maar dit liedje ging op het laatste ogenblik niet door. Cage die getekend had voor het project mocht naar huis met een dik betaalde chèque en de relatie tussen Burton en Smith is sindsdien nooit meer goed geweest tussen Tim en Kevin. Nadien kwam J.J. Abrams met een nieuw script en Peters wou Brett Ratner als regisseur. Jude Law, wiens naam al werd vernoemd in een Batman vs Superman productie. Jude werd later vervangen door Josh Hartnett, maar hij wou dan niet tekenen voor een 3-picture deal. Exit Josh, en toen kwam Brendan Fraser in aanmerking, nadien Paul Walker met Anthony Hopkins als Lex Luthor. Brett Ratner niet tevreden met de casting van al die mannen en hij krijgt het aan de stok met Peters, met als gevolg dat Ratner het voor bekeken houdt en de regisseur van Charlie’s Angels, Mc G, wordt ingeschakeld. Maar ook hij zag de condities van 3 films niet meteen zitten. En zo was een kwart van het budget al opgebruikt en het project stond nog in zijn kinderschoenen.

Uiteindelijk liet regisseur Bryan Singer de X-Men serie in de steek en is er 19 jaar na die pijnlijke ervaring van Superman IV: The Quest for Peace (1987) een nieuwe film die op gelijke voet staat met de kwaliteit van de eerste Superman-film. Bryan Singer was zelf geen comic-book freak, maar kende wel degelijk het werk van zijn voorganger Richard Donner. Zo begint Superman Returns met de oorspronkelijke muziek van John Williams, zien we archiefopnamen van Marlon Brando en horen we zijn stem, en vertoont Brandon Routh een opmerkelijke fysieke gelijkenis met wijlen Christopher Reeve, de originele Superman (1978) aan wie de film is opgedragen.

Routh bracht ons een uitstekende Superman/Clark Kent. Hij had de fysieke postuur, het cleane voorkomen, op momenten het charisma van een Christopher Reeve. Er waren verschillen met Reeve, en die waren niet noodzakelijk beter of slechter. Zo was het personage van Clark Kent minder stuntelend en heeft het personage van Superman blijkbaar iets minder gevoel voor humor. Dit heeft voor een stuk ook te maken met het scenario. In de versie van Richard Donner krijg je heel wat kleinere scènes waarin Superman eigenlijk veel sympathieker overkomt. In deze versie moet Superman de vernietiging van zijn planeet nog maar eens verwerken, zijn relatie proberen te redden met Loïs Lane en verwelkomt Lex Luthor hem met een koude Kryptonite-douche. Zowiezo moet Routh nog groeien in zijn rol. Hij heeft die natuurlijke flair nog niet van Christopher Reeve, maar dat is een kwestie van tijd.

In tegenstelling tot wat heel wat mensen beweren vind ik NIET dat Kevin Spacey de show steelt van Brandon Routh. Diegene die dat beweren moeten dan een andere film hebben gezien, want Spacey was gewoon teveel Spacey en te weinig Lex Luthor. Hij had een gemener voorkomen, juist, maar ook minder innemend, minder menselijk. Zitten we dan niet in een comic-book genre, met als zijn karikaturen? Tuurlijk wel, maar het blijft een film en wat wij willen zien is een spiegelbeeld naar een "andere werkelijkheid" – ook al komt die vanuit een comic-book. Ik keek uit naar de scènes met Brandon Routh, en ik was bij momenten verveeld aan het kijken naar Lex Luthor. Maar ook hier speelt het scenario een determinerende factor. Soms heb ik de indruk dat ze de scenes mey Lex Luthor hebben ingekort, uit vrees dat Spacey alle aandacht zou wegnemen van Routh.

Kate Bosworth als Loïs Lane, deed een uitstekende vertolking. Ze was niet alleen veel aangenamer om naar te kijken, dan de opgejaagde versie van Margot Kidder. Kate speelde haar rol met een mooie balans tussen de gedreven journaliste en het aantrekkelijke en sexy jonge dame die is gevallen voor de charmes van Superman. Je had voor die rol eigenlijk een pak andere actrices kunnen casten die elk op hun manier een andere twist hadden gegeven aan het personage, maar belangrijk is dat Bryan Singer er hoe dan ook is in geslaagd om het personage van Loïs Lane nieuw leven in te blazen en deze op de voorgrond te brengen. Ook hier verschil ik misschien met de mening van velen, maar voor mij mag Bosworth zeker terugkeren. Ik had zelf een andere actrice in gedachten voor die rol, maar Kate heeft me kunnen bekoren, en ja, ook zij zal nog groeien in haar vertolking.

Kortom, wanneer je Superman Returns bekijkt, los van alle andere films, dan heb je te maken met een knappe, visueel verbluffende film die op vele vlakken kan overtuigen. Wanneer je die echter gaat analyseren en vergelijken met de voorgaande films of de andere comic successen zoals Batman en Spiderman, dan zal elkeen wel met smaakverschillen afkomen. Het voordeel van de eerste Superman-film is dat hij toen niet moest vergeleken worden met andere films. Dus de "vergelijkende"-kritiek die je soms leest op Superman Returns is niet altijd terecht, ook al kan ik het zelfs soms niet laten. De minpunten in de film steken voor mij in het scenario en minder in de vertolking of de regie. Wat de scenaristen hopelijk zullen begrijpen voor hun volgende Superman film is dat wij liever een goed uitgeschreven scène zien met minimale visuele effecten, dan een Metropolis die op zijn grondvesten davert. Diezelfde kritiek zou je kunnen leveren aan het adres van Pirates of the Caribbean; Dead Man’s Chest. Ik eindig niet graag met een cliché, maar hier vind ik het eigenlijk wel van toepassing: Less is more, less is better.

Update 15/08/2006: Volgens Variety is Warner Bros er nog niet uit of er een vervolg op Superman Returns gemaakt moet worden. Regisseur Bryan Singer kondigde op de Comic Con (de grootste jaarlijkse comic- en animatiebeurs van Amerika) nog aan dat hij het vervolg op Superman Returns in 2009 in de bioscoop wil hebben. Of dat ook zal gebeuren is de grote vraag.

Grootse verwachtingen hadden Warner Bros en Singer van Superman Returns, maar naar nu blijkt dat het de grootste moeite kost om de geschatte $350 miljoen, die in de ontwikkeling en de productie van Superman Returns werd gestoken, terug te verdienen. Warner Bros heeft Singer dan ook nog geen contract aangeboden voor een Superman sequel.

Mochten de kosten van Superman Returns terugverdiend worden, dan zou de sequel er alsnog komen. Men houdt uiteraard ook rekening dat de sequel véél minder zal kosten. De special-FX-testen werden al voor Superman Returns gedaan en een groot deel van de sets kunnen ook gerecycled worden, waardoor de kosten van een sequel een stuk lager uit zullen vallen.

***Related Superman Posts***
25/08/2008: Warner Bros kiest voor Superman reboot
01/09/2006: Lois Lane spin-off
16/07/2006: Superman Returns ***
10/07/2006: Pirates of the Caribbean beroven Superman van zijn 1e plaats
08/07/2006: Batman vs Superman opnieuw op tafel
04/07/2006: Superman Returns geen "super" opening
01/06/2006: Nieuwe Superman Returns posters
04/05/2006: Superman Returns trailers
06/09/2005: De eerste indrukken + korte inhoud
13/06/2005: Superman Returns, achter de schermen
17/04/2005: Batman vs. Superman
02/04/2005: Superman Returns posters
21/02/2005: Een controversiële Brian Singer
07/01/2005: Kate Bosworth is Lois Lane
23/10/2004: Brandon Routh and the girls
11/10/2004: Christopher Reeve overleden

Op het moment dat je de iconische muziek van John Williams hoort en de namen ziet voorbij vliegen tijdens de begingeneriek, weet je meteen dat het veel te lang geleden is dat je al vanaf de eerste seconden met zoveel spanning verlangt naar wat komen zal. De stem van Jor-El (Marlon Brando - de enige acteur uit de vorige films die opnieuw zijn intrede doet in deze versie) is om kippenvel van te krijgen. De verwachtingen waren torenhoog, maar Superman Returns (2006) doet wat het moet doen, maar de originele Superman blijft nog steeds met kop en schouders superieur aan deze. Brandon Routh is perfect gecast en het avontuur die we op het witte doek aanschouwen is op zijn minst 'machtig' te noemen. De film heeft een aantal zwaktes, maar zo zaten er ook een aantal onvolmaaktheden in de eerste Spider-Man (2002). Ik kijk vol spanning uit naar de sequel van deze DC Comic superheld.

Toen ik zei dat de comic-book verfilmingen geschiedenis aan het schrijven waren, dat is hier nogmaals het bewijs. Deze film is veel meer dan een decadent dure zomer-blockbuster, veel meer dan het zoveelste exemplaar uit de populaire superhero-cultus, meer dan een man met een rode cape die de planeet weet te redden van megalomane schurken die haar willen vernietigen. Het is een analyse van menselijkheid, een morele discussie van wat ‘mens-zijn’ betekent en de immense verantwoordelijkheid van een wezen die heel dicht aanleunt bij wat God zou kunnen zijn. Nadat Superman de Aarde heeft verlaten, heeft Lois Lane een artikel geschreven: "Why We Don't Need Superman Anymore". Uiteraard een filosofische stelling die in een veel breder perspectief bekeken kan worden.

In tegenstelling tot wat Christopher Nolan heeft aangevangen met het personage van Batman, maakt Bryan Singer geen breuk met de voorgaande films, Superman (1978) en Superman II (1980), maar haalt er zijn inspiratie uit. De film, die is opgedragen aan Christopher Reeve, kan je bijna zien als een soort hommage, met een upgrade van de visuals en een knipoog naar het Duitse expressionisme uit Metropolis (1927) van Fritz Lang.

Het verhaal pikt de draad terug op na Superman II. Superman heeft toen al een affaire gehad met Lois Lane. In deze film keert Superman terug van een reis naar de ruïnes van zijn planeet Krypton, een reis die 5 jaar heeft geduurd. Hij crasht met zijn kristal-cocoon opnieuw in de buurt van het erf van zijn pleegmoeder Martha Kent (Eva Marie Saint) en weet zijn job als reporter bij de Daily Planet opnieuw te bemachtigen. Daar komt hij te weten dat Lois Lane (Kate Bosworth) een man (James Marsden) en een kind (Tristan Lake Leabu) in haar leven heeft. Verder heeft ze de Pulitzer-prijs behaald met haar artikel "Why The World Doesn't Need Superman". Het duurt niet lang vooraleer Superman zichzelf op spectaculaire wijze aan de wereld moet tonen en hoewel iedereen in extase leeft met zijn terugkeer, blijft Lois ongeïnteresseerd en afstandelijk. Maar dat is lang niet het enige probleem dat Superman te wachten staat. De megalomane Lex Luthor (Kevin Spacey) heeft een flink deel van zijn gevangenisstraf weten te ontlopen en is druk in de weer met een plan om de planeet te herschapen naar zijn model. Manneer vele levens op het spel staan zal Superman meteen moeten bewijzen hoe onmisbaar hij wel is.

Een film valt of staat met je acteurs en het risico die Singer heeft genomen met de nog onervaren Brandon Routh (uitgesproken zoals 'south'), is immens. Er kwamen bakken kritiek en ook ik had mijn bedenkingen toen ik de trailer bezag en vond dat Spacey gewoon de show aan het stelen was en dat Superman bijna niet opviel. Wel, de trailers waren niet zo moedig als de film, en onterecht, want Brandon Routh is perfect gecast als als Clark Kent en als Superman. Je ziet dat hij nog wat vertrouwen moet krijgen - merk je aan de kleine reacties – maar het potentieel is aanwezig om een schitterende Superman te worden. Zijn versie van Clark Kent is iets minder klungelig dan die van Christopher Reeve. Hij heeft ook net iets minder gevoel voor humor als de vorige Superman, maar dat is een mankement aan het script waar ik later nog zal op terug komen. Het zijn zaken die gemakkelijk nog kunnen evolueren.

Kate Bosworth brengt een meer sexy en moderne versie van Lois Lane. Het is geen grote actrice, maar ze speelt de klus wel klaar en is stukken beter dan Katie Holmes (cf. Batman Begins) of Kirsten Dunst (cf. Spider-Man). Ze is knapper dan Margot Kidder en vreemd genoeg is de chemistry tussen Lois en Superman véél sterker aanwezig.

Mijn enige teleurstelling in de film is Lex Luthor, die zijn rol iets gemener en directer speelt dan Gene Hackman. Zijn monologen zijn ook iets korter. Toch vind ik bij momenten dat Kevin Spacey iets teveel Spacey speelt en iets te weinig Luthor. Het zit hem in de kleine reacties, maar ik had veel meer plezier in de vertolking van Hackman dan in deze. Er zit weinig menselijkheid in zijn rol, in tegenstelling tot de vertolkingen van Bosworth en Routh. Misschien met een iets beter uitgeschreven script zou hij wel degelijk uit de karikatuur kunnen stappen die hij nu van het personage heeft gemaakt.

Alle andere acteurs passen perfect in de film. Ook de man van Lois Lane, vertolkt door Cyclops-acteur James Marsden, is een efficiënte keuze. Bryan Singer heeft niet gekozen om er een saaie piet van te maken, maar accentueert dat hij wel degelijk een grote concurrent vormt voor Superman. Hij is heldhaftig, houdt enorm veel van Lois Lane en is heel attent en begripvol. Het is momenteel een intrigerende driehoeksrelatie die in de komende Superman films zeker nog uitgespit kan worden. Er is ook nog een zoontje aanwezig maar gezien ik niet wil spoilen ga ik daar niet verder op in. Maar ook met dit personage kan je alle kanten uit.

Voor mij de beste scène uit Superman Returns de vliegtuigscène, waarmee Superman aan de wereld laat zien dat hij terug is, treffend in beeld gebracht door DOP Newton Thomas Sigel. Lois Lane vliegt in deze scène wel van de ene kant naar de andere zonder ook maar een schrammetje op te lopen (later krijgt ze ook nog eens een loeizware metalen deur op haar hoofd, maar ook dat laat geen sporen na ~ betekent dit dat Lois Lane misschien … ik zwijg), maar Superman red de dag op triomfantelijke wijze. De CGI in de scène is verbluffend en de emotie die ermee gepaard gaat is groot. De speciale effecten zijn zo geëvolueerd dat je geen seconde meer aarzelt dat Superman ECHT WEL kan vliegen. Het lijkt bizar om dat te zeggen, maar in de vorige Supermanfilms (26 jaar geleden) die nog niet zo ver stonden met hun CGI, voelde je zo af en toe de iets te lijnrechte bewegingen. Hier sta je er niet meer bij stil en geniet volledig van de actie.

Het scenario van Michael Dougherty en Dan Harris is een puike prestatie. Toch zijn er heel weinig scenario-hoogstandjes op te merken en op dit gebied kan alles véél beter. Het laatste halfuur raakt nog kant noch wal en is van het niveau van de peutertuin. Ook het personage van Luthor is niet charismatisch genoeg. Er is ook een gebrek aan goede humor in de film en dat vind ik persoonlijk echt wel jammer. In het begint zie je Kal El op het erf staan van zijn pleegmoeder. De hond geeft hem een basebal om te spelen, en hij werpt deze in de wolken. De hond neemt nog aanstalten om te lopen maar stopt en draait zijn hoofd met een jammerend huiltje. Schitterend! Maar helaas zijn die momenten van humor heel sporadisch. Het plot zelf, dat laat me eigenlijk gezegd koud. Ik ben blij op Superman terug te zien, maar het spreekt voor zich dat met een budget van 260 miljoen dollar je bijna ALLES kan doen met CGI. Bijgevolg kan je gemakkelijk door de mazen van het net glippen met een plot die eigenlijk het navertellen niet waard is. In tegenstelling tot Batman en Spider-Man heeft Superman ook niet echt veel interessante vijanden, dus wordt de komende Superman vooral voor de scenaristen een zware beproeving. Zoals ik al eerder zei, ‘je kan maar zoveel keer Kryptonite gebruiken vooraleer het vervelend begint te worden’.

De muziek van John Ottman is op dit moment (de vliegtuig-crash) ook het beste, maar valt nadien een beetje weg. Toch slikt de componist zijn ego een beetje in door af en toe de muziek van Williams in te lassen én uiteraard WERKT HET. De score van Williams is gewoon onvergetelijk.

En zo zit de film vol van de knipoogjes naar Richard Donner zijn film. Bryan Singer heeft misschien weinig Superman-comics gelezen, maar de film van Donner kent hij als geen ander. De film duurt 157 minuten maar de tijd gaat razendsnel voorbij. Je merkt ook geen kwaliteitsverlies met de video HD-opnames (High Definition). Superman Returns zit bij de betere comicbook verfilmingen. Mits het scenario iets beter wordt - nu de expositie achter de rug is – kunnen we er misschien nog meer van genieten. Daarom nog geen 4 sterren, maar dat belooft voor de toekomst...

***Related Superman Posts***
16/12/2006: De Beste en Slechtste Films van 2006
01/09/2006: Lois Lane spin-off
04/08/2006: Terugblik op Superman Returns
10/07/2006: Pirates of the Caribbean beroven Superman van zijn 1e plaats
08/07/2006: Batman vs Superman opnieuw op tafel
04/07/2006: Superman Returns geen "super" opening
01/06/2006: Nieuwe Superman Returns posters
04/05/2006: Superman Returns trailers
06/09/2005: De eerste indrukken + korte inhoud
13/06/2005: Superman Returns, achter de schermen
17/04/2005: Batman vs. Superman
02/04/2005: Superman Returns posters
21/02/2005: Een controversiële Brian Singer
07/01/2005: Kate Bosworth is Lois Lane
23/10/2004: Brandon Routh and the girls
11/10/2004: Christopher Reeve overleden