De FilmBlog

2011 is zonder enige twijfel het jaar van Ryan Gosling. De 32-jarige acteur liet zich voordien al opmerken in onder andere The Notebook (2004) en Half Nelson (2006), maar in 2011 liet hij pas echt zien wat voor een veelzijdig acteur hij is. In The Ides of March speelde hij een serieuze politieke rol, in Blue Valentine (2010 – maar pas in 2011 bij ons in de zalen) liet hij zijn emotionele kant zien en in Drive maakten we kennis met de actieheld in Gosling. En de acteur heeft ook een lichtere, zonnebankbruine kant, zoals we mogen zien in de romantische komedie Crazy, Stupid, Love (2011) van het duo Glenn Ficarra en John Requa die enkele jaren geleden debuteerden met het geslaagde I Love You Phillip Morris (2009) waarin Jim Carrey in de gevangenis verliefd wordt op Ewan McGregor.

Korte inhoud: Cal (Steve Carell) en Emily Weaver (Julianne Moore) zijn meer dan twintig jaar getrouwd wanneer Emily tijdens een etentje plots op tafel gooit dat ze de koffer ingedoken is met collega David Lindhagen (Kevin Bacon) en wil scheiden. Het nieuws slaat bij Cal, en hun twee kinderen Robbie (Jonah Bobo) en Molly (Joey King), in als een bom. Arme Cal trekt de deur van het echtelijk huis achter zich dicht en gaat op zoek naar een appartement. En zo is hij voor de eerste keer in zijn leven echt vrijgezel.

Radeloos belandt Cal in een bar waar hij de andere gasten verveelt met zijn klaagzang over Emily en David Lindhagen. Na enkele nachten hetzelfde liedje te moeten aanhoren, vindt vrouwengek Jacob Palmer (Gosling) het tijd om Cal onder handen te nemen. Jacob zal hem een volledige make over geven en Cal leren vrouwen te versieren en een player te worden. Wanhopige Cal neemt het aanbod aan, en na wat aanvankelijk gestuntel, gaat er al snel een nieuwe wereld voor hem open. Niet alleen Cal moet trouwens even wennen aan zijn nieuwe ik, ook zijn omgeving gaat hem met andere ogen bekijken.

Crazy, Stupid, Love is een aangenaam kijkstuk dat weet op te vallen in het huidige aanbod romcoms. De sterke acteerprestaties dragen daar zeker toe bij, maar ook het scenario van Dan Fogelman (Cars) zit clever in elkaar, weet er de vaart in te houden en laat de teugels niet vieren. Dit is geen komedie pur sang waarin op regelmatige tijden een precies getimed grapje naar de kijker wordt geslingerd, maar eerder een tragikomedie waarin elk personage worstelt met de liefde. Zo zijn er niet alleen Cal en Emily die elkaar na twintig jaar huwelijk eigenlijk té goed kennen waardoor de dynamiek een beetje uit hun relatie is. Hun zoon Robbie is dan weer hopeloos verliefd op de babysitter Jessica Riley (Analeigh Tipton), die op haar beurt een oogje heeft op Cal.

Zelfs playboy Jacob, die van de ene vrouw naar de andere fladdert, ligt plots overhoop met zijn gevoelens wanneer hij de knappe Hannah (Emma Stone) ontmoet. Zij zit op haar beurt dan weer een beetje verveeld in haar relatie met de betrouwbare, maar dodelijk saaie Richard (Josh Groban). Het zijn verschillende generaties die te maken krijgen met liefdesproblemen, en ze pakken het elk op hun eigen manier aan (zo is de dertienjarige puber Robbie veel directer en minder subtiel om zijn liefde te verklaren dan zijn vader), maar in se gaat het om dezelfde vraag, namelijk wat doe je wanneer je denkt 'de ware' te hebben ontmoet en laat je hem/haar ooit nog los?

Toch is het niet allemaal liefdesverdriet en zwaarwichtigheid in Crazy, Stupid, Love want het blijft natuurlijk een Amerikaanse film en het obligatoire happy end mag dan ook niet ontbreken. Het pad naar het geluk loopt voor de personages niet over rozen en ze worden in de loop van de film allemaal zwaar geconfronteerd met zichzelf en hun daden. De personages leren met vallen en opstaan, maar het zijn allemaal sympathieke personages met een goed hart. Je wil ze hun misstappen graag vergeven net omdat ze zo menselijk zijn. Zelfs het toch net iets te stroperige einde met een behoorlijke kleffe graduation speech neem je er net bij.

Of het allemaal zo geloofwaardig is natuurlijk een heel ander verhaal. Zo transformeert Cal wel heel gemakkelijk van ietwat seutige nerd — wanneer zijn vrouw hem verteld dat ze is vreemdgegaan, blijft Cal wat catatonisch voor zich uitstaren — tot vlotte womanizer die al snel lerares Kate (Marissa Tomei) versiert. Er had ook een klein beetje kunnen gesnoeid worden in bijrollen en verhaallijnen zodat er meer gefocust kon worden op de twee interessantste koppels (Cal en Emily enerzijds en Jacob en Hannah anderzijds) en de speeltijd een beetje gebalder zou worden (120 minuten voor een komedie is best wel veel). Toch is Crazy, Stupid, Love een vlot wegkijkende romcom die zich zeker situeert in de betere middenmoot van het genre.

Het ziet er naar uit dat X-Men: First Class (2011) geen stormloop heeft teweeggebracht in de States. Meer nog, als we de cijfers mogen geloven zou de film zelfs een zeer bescheiden openingsweekend gehad hebben in vergelijking met alle andere X-Men films. Daar waar een X-Men 3: The Last Stand (2006) nog 103 miljoen dollar vergaarde tijdens zijn eerste dagen, moet de nieuwe prequel het stellen met véél minder (56 miljoen dollar). Dat is 2 miljoen meer dan de eerste X-Men film en deze vergelijking gaat niet op want die prent was 10 jaar geleden. Alle andere X-Men films deden beter dan 85 miljoen tijdens hun openingsweekend.

Opiniemakers wijzen op de afwezigheid van het Wolverine personage, die in de vorige films eigenlijk telkens de centrale figuur werd. 20th Century Fox wijst dan weer naar The Hangover 2 (2011) die nog steeds roet in het eten kwam gooien (ook al ging deze film zijn tweede week in en was er geen directe concurrentie voor de X-Men prequel).

Korte inhoud: In X-Men: First Class zien we het levensverhaal van een jonge Charles Xavier (James McAvoy) en diens relatie met boezemvriend Erik Lehnsherr, (Michael Fassbender) de latere Magneto, in een periode voor de mutantenrevolutie. De oprichting van de mutantenacademie in 1963 en het ronselen van studenten met speciale gaven komt aan bod, naast de conflictvorming met de discriminerende gewone bevolking en de evolutie van een steeds duister wordende Magneto, alsook de confrontatie met een gevaarlijke vijand die op de voorgrond treedt, ene Sebastian Shaw (Kevin Bacon)…

Maar de cijfers zijn niet altijd een weerspiegeling van de kwaliteit. De reboot van Matthew Vaughn (Kick-Ass, Layer Cake) is een uitstekende comic-adaptatie! Het is wat mij betreft zelfs véél beter dan X-Men Origins: Wolverine (2009). Er zit meer actie in, de cgi ziet er op het scherm oogverblindend uit, het script (van Ashley Miller, Zack Stentz en Jane Goldman) steekt slim in mekaar, we krijgen een sterke cast voorgeschoteld met voldoende eye-candy (Rose Byrne, Jennifer Lawrence, January Jones, Zoë Kravitz), de dialogen zijn knap uitgeschreven en het verhaal inspireert zich op datgene wat de franchise zo goed maakte in de vorige films. Je hoeft zelfs geen fan te zijn om van deze First Class te houden. Ik stond niet echt te wachten op een nieuwe X-Men prent, maar ik kijk nu toch wel uit naar de sequel.

Uiteraard zitten er wat mankementjes in de film - zo wordt er iets teveel in gepraat en er zit bitter weinig humor in - maar de pluspunten overwegen op de negatieve kantjes. Het is tevens een meesterwerkje vergeleken met comic-adaptaties als Thor (2011). Die andere comic die binnenkort in de zalen is, Captain America: The First Avenger (2011), heeft hopelijk zijn lat heel hoog gelegd. Naast de regisseur zijn het vooral de acteurs McAvoy en Fassbender die overtuigend uit de hoek komen. Ja, het is een popcorn rollercoaster, maar wel één met artisanale popcorn die de smaakpapillen laat exploderen, ons hoofd op hol brengt en ons doet snakken naar meer. Hetzelfde verfrissende gevoel had ik bij het zien van de Star Trek reboot. De filmmakers hebben heel wat risico's genomen en met succes.

De film duurt 132 minuten en het verveelt voor geen seconde, meer nog, de kers op de taart komt op het einde. Dit is zeker één van de beste comic-adaptaties sinds The Dark Knight. X-Men: First Class draait al sinds 1 juni 2011 in onze zalen, een film om niet te missen!

***Related Posts***
10/03/2011: X-Men: First Class veelbelovend
05/05/2009: X-Men Origins: Wolverine review

Matthew Vaughn, regisseur van de uitstekende superheldenfilm Kick-Ass (2010), heeft een vervolg mogen breien aan de wat afgeleefde X-Men franchise, meerbepaald in de vorm van een (zoveelste) prequel. Na het X-Men Origins: Wolverine (2009) fiasco komt studio Fox nu opdraven met X-Men: First Class (2011). Ditmaal wel met een bekwame regisseur aan het roer.

Korte inhoud: In X-Men: First Class zien we het levensverhaal van een jonge Charles Xavier (James McAvoy) en diens relatie met boezemvriend Erik Lehnsherr, (Michael Fassbender) de latere Magneto, in een periode voor de mutantenrevolutie. De oprichting van de mutantenacademie in 1963 en het ronselen van studenten met speciale gaven komt aan bod, naast de conflictvorming met de discriminerende gewone bevolking en de evolutie van een steeds duister wordende Magneto, alsook de confrontatie met een gevaarlijke vijand die op de voorgrond treedt, ene Sebastian Shaw (Kevin Bacon)…

Wat in de trailer opvalt, is de inconsistentie van het X-Men universum, daar er plots sprake is van het personage Beast. Dit intelligente blauwe monster zag pas veel later het licht volgens de tijdtelling van de comicbook-reeks. Ook zien we een dozijn onbekende mutanten die het mooi weer maken met uitzondering van Cyclops. Dit gaat zorgen voor frustratie, vooral voor de grote horde fans van de franchise die hier ongetwijfeld kritisch op zullen reageren. Het ensemble van bekwame acteurs als James McAvoy en Michael Fassbender maakt echter veel goed.

De trailer ziet er voor velen blijkbaar veelbelovend uit. Wat ik echter zie is een goedkoop ogende, haastig in elkaar geflanste hoop CGI en geen unieke sfeerschepping, waar ik bij een doorgaans creatieve Matthew Vaughn toch op had gehoopt. Ik waan me alvast in de zeer matige X-Men: The Last Stand (2006) bij het zien van de beelden.

Ik hoop van harte dat Matthew Vaughn en zijn team jonge acteurs de franchise terug op de rails kunnen krijgen, want dat is nodig. Respectievelijk Gavin Hood en Brett Ratner hebben er na de oerdegelijke 2 eerste delen (geregisseerd door een capabele Bryan Singer) danig een zootje van gemaakt. Een frisse wind is dus meer dan welkom…

***Related Post***
05/05/2009: X-Men Origins: Wolverine review

The Golden Globes zijn het voorspel op de Oscars, soms een graadmeter voor mogelijke winnaars maar de laatste tijd toch ook wel een aanwijzing voor mensen die net naast het beeldje zullen grijpen. Met andere woorden, indien The Academy zou twijfelen tussen twee potentiële oscar-kandidaten, zou de voorkeur vaak gaan naar diegene die nog GEEN erkenning heeft gekregen. Om nu The Golden Globes te gaan zien als troostprijzen is misschien een stap te ver, maar bekijk zelf de Globe-winnaars en vergelijk ze binnenkort met de Oscar-winnaars die op 7 maart worden uitgereikt, you'll see I'am not far from the truth.

De film die met de belangrijkste prijs ging lopen was Avatar (2009), met name die van beste film. In de categorie Beste Film versloeg hij andere belangrijke contenders zoals Inglourious Basterds en Up in the Air. Daarnaast werd regisseur James Cameron in de bloemetjes gezet als beste regisseur. Avatar is met een opbrengst van ruim 1,3 miljard dollar al een van de grootste successen aller tijden en kan nu ook op de waardering van de filmcritici rekenen. Sandra Bullock werd bekroond als beste actrice, terwijl Jeff Bridges de Golden Globe voor beste acteur mocht in ontvangst nemen.

Robert Downey Jr. en Meryl Streep werden beiden uitgeroepen tot beste acteur/actrice in de categorie 'komedie en musical'. 'The White Ribbon' won de prijs voor de beste buitenlandse film. De Cecil B Demille Award ging dit jaar naar Martin Scorsese en ik laat nog vallen dat Michael C. Hall, Kevin Bacon, Alec Baldwin, Toni Collette en Drew Barrymore allemaal in de prijzen vielen voor hun acteerwerk in tv-series. Hieronder vinden jullie de volledige lijst met de winnaars. De sterretjes naast de titels zijn namen en films die jullie in de gaten moeten houden voor de Oscars (buiten beschouwing gelaten films uit een categorie die niet vertegenwoordigd is bij de oscars).

Best Motion Picture — Drama
Avatar – Winner
The Hurt Locker
Inglorious Basterds
Precious
*Up in the Air

Best Performance by an Actress in a Motion Picture — Drama
Sandra Bullock, The Blind Side – Winner
Emily Blunt, The Young Victoria
Helen Mirren, The Last Station
Carey Mulligan, An Education
*Gabourey Sadibe, Precious

Best Performance by an Actor in a Motion Picture — Drama
Jeff Bridges, Crazy Heart – Winner
*George Clooney, Up in the Air
Colin Firth, A Single Man
Morgan Freeman, Invictus
Tobey Maguire, Brothers

Best Motion Picture — Musical or Comedy
*The Hangover – Winner
(500) Days of Summer
It’s Complicated
Julie & Julia
Nine

Best Performance by an Actress in a Motion Picture — Musical or Comedy
*Meryl Streep, Julie and Julia – Winner
Sandra Bullock, The Proposal
Marion Cotillard, Nine
Meryl Streep, It’s Complicated
Julia Roberts, Duplicity

Best Performance by an Actor in a Motion Picture — Musical or Comedy
Robert Downey Jr., Sherlock Holmes – Winner
Matt Damon, The Informant
Daniel Day Lewis, Nine
*Joseph Gordon Levitt, (500) Days of Summer
Michael Stuhlbarg, A Serious Man

Best Performance by an Actress in a Supporting Role in a Motion Picture
Mo-Nique, Precious – Winner
Julianne Moore, A Single Man
*Anna Kendrick, Up in the Air
Vera Farmiga, Up in the Air
Penelope Cruz, Nine

Best Performance by an Actor in a Supporting Role in a Motion Picture
*Christopher Waltz, Inglorious Basterds – Winner
Matt Damon, Invictus
Stanley Tucci, The Lovely Bones
Christopher Plummer, The Last Station
Woody Harrelson, The Messenger

Best Animated Feature Film
*Up – WinnerCoraline
The Fantastic Mr. Fox
Cloudy with a Chance of Meatballs
The Princess and the Frog

Best Foreign Language Film
*The White Ribbon – Winner
Barria
Broken Embraces
A Prophet
The Maid

Best Director — Motion Picture
*James Cameron, Avatar – Winner
Kathryn Bigelow, The Hurt Locker
Clint Eastwood, Invictus
Jason Reitman, Up in the Air
Quentin Tarantino, Inglorious Basterds

Best Screenplay — Motion Picture
*Up in the Air – Winner
It’s Complicated
District 9
The Hurt Locker
Inglorious Basterds

Best Original Score — Motion Picture
Michael Giacchino, Up – Winner
Marvin Hamlisch, The Informant
James Horner, Avatar
Abel Krozeniowski, A Single Man
*Karen O. and Carter Burwell, Where the Wild Things Are

Best Original Song — Motion Picture
“The Weary Kind,” The Crazy Heart – Winner
“I Will See You,” Avatar
“Winter,” Brothers
“Cinema Italiano,” Nine
“I Want to Come Home,” Everybody’s Fine

Als jullie wel te vinden zijn voor een nostalgische Amerikaanse kroniek uit de jaren 50 dan raad ik jullie My One and Only (2009) aan van Richard Loncraine en half gebaseerd op de moeder van George Hamilton, de immer bruingebakken acteur die nog altijd voorzien is van een parelwitte tandpastaglimlach. En om alles in goede banen te leiden was Hamilton ook uitvoerend producent op dit toch wel indrukwekkend portret.

Korte inhoud: We bevinden ons in de jaren 50. Wanneer Anne Deveraux (Renée Zellweger) haar man, jazzmuzikant Dan (Kevin Bacon), met een zangeres in bed betrapt, treurt ze niet maar neemt ze een radicaal besluit. Ze koopt een gloednieuwe Cadillac Convertible, zet haar twee zoons George (Logan Lerman) Robbie (Mark Rendall) erin, en rijdt vol grote plannen de zonnige horizon tegemoet. Het is het begin van een luchtig avontuur waarin allen het nodige leren over liefde, ouderschap en het waarmaken van dromen. De vraag is wie sneller volwassen wordt; de geëmancipeerde, vastberaden moeder of haar jonge zoon George. Hun zoektocht naar stabiliteit, geld en een nieuwe vader (niet noodzakelijk in die volgorde) brengt hen van stad tot stad. En iedere nieuwe plek brengt nieuwe lessen met zich mee, zowel voor de broers op school als voor Anne in haar pogingen een betrouwbare man te vinden. Aangekomen in Los Angeles doet zich onverwacht een unieke kans voor en wacht Anne het grootste dilemma; wil ze werkelijk de beste toekomst voor haar zoons of blijft ze op de vlucht?

Anne is niet het toonbeeld van een ‘goede moeder’. Ze weet amper iets van haar kinderen en is vooral bezig met zichzelf. George identificeert zich net als zoveel andere tieners met Holden Caulfield, de hoofdpersoon uit het razend populaire boek The Catcher in the Rye. Hij laat zich sarcastisch, haast cynisch uit over de pogingen van zijn moeder om met de inzet van haar schoonheid een man te strikken die voor haar en haar kinderen zal zorgen. Die pogingen zijn volgens hem gedoemd te mislukken en hij krijgt daarin gelijk. Toch wil Anne het idee van een leven bij Dan vandaan niet opgeven, zelfs als dit betekent dat ze na de zoveelste mislukking met George en Robbie berooid moet neerstrijken bij haar verzuurde zuster Hope (Robin Weigert). Maar tegen die tijd is voor George allang de maat vol en hij weigert om verder te reizen met een moeder die niet eens weet wie hij is en wat hem bezighoudt.

Renée Zellweger heeft een nogal drukke agenda het laatste jaar. Na de geflopte screwballcomedy Leatherheads (2008) maakte ze achtereenvolgens Appaloosa (2008), New in Town (2009), Monsters vs Aliens (2009), Case 39 (2009) en My Own Love Song (2009). En nu is er dus My One and Only, een bescheiden road movie over een vrouw en haar twee kinderen die op zoek zijn naar zichzelf en - niet onbelangrijk - elkaar. In grote lijnen volgt de film George Hamiltons autobiografie Don't Mind if I Do.

Door het uitstekende acteerwerk van met name Logan Lerman en Renée Zellweger en het charmante verhaal is het meer dan een doorsnee film. Het is een komedie, maar wel een met een flinke zwarte rand. Deze combinatie werkt op sommige momenten zeer aangrijpend met als hoogtepunt het moment dat George van zijn moeder allerlei vitale informatie wil weten. Hij merkt al snel dat ze, zoals hij al verwachtte, niet op de hoogte is van essentiële dingen als zijn schoenmaat, maar hij komt haar tegemoet door te zeggen dat hij zonder morren met haar verder zal reizen als ze de titel van zijn lievelingsboek kan opnoemen. Dat is het moment dat ze weet dat ze als moeder gefaald heeft en ze denkt dat ze haar kind voorgoed kwijt is.

De film komt vandaag 23 september 2009 bij ons uit in de bioscoop. Hieronder vinden jullie de trailer van de film.

Het was de scenarist en toneelschrijver Peter Morgan die op het idee kwam om een film te maken op basis van het indrukwekkende interview uit 1977 tussen journalist David Frost en ex-president Richard Nixon. De geroutineerde showman Frost had al meerdere belangrijke personen geïnterviewd en de afgetreden president Nixon had zich teruggetrokken van de mediatieke wereld. De clash tussen die twee tegenovergestelde individuen leverde in ieder geval bijzonder aantrekkelijke televisie. Maar niemand dacht hier eerder aan een film rond te maken, tot Morgan op het idee kwam hiervan een toneelstuk te schrijven. Hij bestudeerde beide personen grondig dus tot in de kleinste details voor zijn toneelstuk. Ook heeft hij met vele mensen gepraat die bij de originele interviews betrokken waren geweest, inclusief David Frost. Aangezien iedereen een andere versie van het verhaal vertelde, bracht Morgan voor een groot gedeelte zijn eigen verbeelding in het stuk. En dit is zeker ook te merken in de film Frost/Nixon (2008).

Korte inhoud: In 1977 zegt Richard Nixon (Frank Langella) de Britse televisiepresentator David Frost (Michael Sheen) een serie van vier televisie-interviews toe. Ooit wachtte de wereld op een bekentenis van de voormalig president, die zijn rol in de Watergate affaire uit 1972 nooit heeft toegegeven. Frost, die zich tot dan toe vooral profileerde als uitstekende entertainer, wordt niet in staat geacht Nixon het vuur aan de schenen te leggen en geen enkel Amerikaans televisiestation ziet er dan ook brood in. Frost zet door en schrijft met zijn interviews geschiedenis.

Het traject dat dit toneelstuk in een film zou veranderen begon toen twee bekende Amerikaanse filmmakers het stuk Frost/Nixon van Morgan op West End bezochten. Iedereen wilde er een film van maken maar Morgan geloofde dat dit stuk nooit een script kon worden. Hij had ook scripts geschreven en hij had dit stuk zo geschreven dat het niet aangepast kon worden. De filmmakers die het voorstel deden om er een film van te maken waren regisseur Ron Howard en producent Brian Grazer van Imagine Entertainment. Ze waren onder de indruk van de karakterstudie die alleen over de intensiteit van het conflict tussen Frost en Nixon ging.

De regisseur van de film maakte zich niet druk dat Frost/Nixon geschreven was voor het toneel. Ron Howard was ervan overtuigd dat dit vertaald kon worden naar een ander medium. De man heeft trouwens al genoeg ervaring en heeft toch al een aantal bijzondere films op zijn naam staan, zoals A Beautiful Mind die de Oscar kreeg voor Beste Film in 2002. Tijdens de discussies tussen Morgan en de Hollywoodmagnaten kregen de spelers van het stuk nog verschillende prijzen. Morgan sprak zijn vertrouwen in Ron Howard uit, omdat hij een film weet te maken voor een groot publiek.

Een film over een interview, is zoiets niet saai? Wel, niet op de manier hoe Ron Howard de film in elkaar heeft gestoken. Frank Langella probeert in deze film niet zijn beste karikaturale imitatie van Richard Nixon neer te zetten, maar vertelt wel een verhaal met karakters van vlees en bloed. De acteur brengt de oud-president tot leven met een levendige vanzelfsprekendheid en van die kleine opmerkingen die zo naturel uit zijn mond komen. Je verbaast je verder over zijn kortzichtigheid en hebt hem lief om zijn menselijkheid. Maar het meest fascinerende is, dat ons een Nixon wordt getoond die laat zien hoe dun de scheidlijn is tussen vechtlust, levenslust en de strijd om macht. Nixon houdt gewoon van een potje vechten en komt daar eerlijk voor uit. Het is die vechtlust die het verhaal tot leven brengt.

Als er één Hollywood regisseur is ZONDER stijl, dan moet dit toch wel Ron Howard zijn. De man is een echte kameleon die zowel traditionele films (Apollo 13) als goedkope pulp weet te verkopen (The Da Vinci Code. En dat is misschien maar goed ook voor deze prent gezien het de acteurs meer in de aandacht brengt en minder de mise-en-scène. De job van Rob Howard kan zich een beetje resumeren als: 'niet in de weg te lopen van de acteurs'. De stijl van de film doet in ieder geval een beetje denken aan dat intiem realisme uit All the President's Men (1976) van Alan J. Pakula. Het resultaat is een uniek kat- en muisspel tussen David en Goliath, een aangrijpende bokswedstrijd, een gevecht met een ster die denkt onaantastbaar te zijn en de underdog die terug vecht. Alles blijft spannend tot de laatste ronde.

De twee hoofdrolspelers worden geflankeerd door een uitstekend ensemble (met onder andere Kevin Bacon, Matthew Macfadyen, Oliver Platt en Sam Rockwell), die hun personages zo goed kennen, dat ze het gewoon zijn. Dit is Oscarmateriaal, zowel voor Ron Howard en Peter Morgan als voor Langella en misschien zelfs voor Michael Sheen. Buitengewoon indrukwekkende en suspensvolle cinema en spijtig genoeg had ik deze nog niet gezien bij het opstellen van mijn Top 10 lijst. De DVD wordt uitgegeven door Universal met Deleted Scenes, het echte interview met president Nixon en uiteraard de audio-commentaar van regisseur Ron Howard.

Ik ben tevreden dat mensen samen komen om een belangrijk bericht de wereld in de sturen, en dit mocht wel eens hardop gezegd worden. Hilarisch ! (ps: Het filmpje werd gemaakt aan de hand van knip en plakwerk uit deze campagne)

Voor de mensen die verzot zijn op de Harry Potter-films is er The Golden Compass (2007), een fantasyfilm naar een roman van Philip Pullman met rollen voor Nicole Kidman, Daniel Craig, Kevin Bacon, Eva Green, John Hurt en Eric Bana. Een jeugdfilm, die zeker bepaalde volwassenen kan bekoren, uitgebracht door New Line, de maatschappij die ondermeer Lord of the Rings verfilmde. The Golden Compass wordt net zo adembenemend, als je tenminste op de trailer kunt afgaan.

En het zal trouwens de eerste “kinderfilm” zijn die geboycot zal worden! Niet in het communistische China, maar wel in het democratische Amerika, door de strenge katholieke kerkgenootschappen. De conservatieve organisaties 'Catholic League for Religious and Civil Rights' en de 'American Family Association' hebben namelijk grote bezwaren tegen de boeken alsook de auteur. Volgens het dagblad Toledo Blade zou Pullman namelijk zijn fantasy trilogie His Dark Materials vooral hebben geschreven om tegenwicht te bieden aan de christelijke boodschap in The Chronicles of Narnia (2005) van C.S. Lewis. Dat was ook succesvolle fantasyliteratuur voor de jeugd, met in de film een dramatische climax met een scène waarin een hoofdpersonage zichzelf opoffert voor de zonden van andere personages.

Volgens christelijke kranten en websites heeft de auteur toegegeven dat hij de Narnia boeken daarom met veel afgunst bekijkt. De Britse Pullman vindt het amusant dat conservatieve christenen zich zo afzetten tegen Harry Potter. "Mijn boeken zijn veel subversiever dan Harry Potter." Het personage Marisa Coulter bijvoorbeeld, mooi, maar boosaardig, werkt in de boeken voor het 'Magisterium', een organisatie die koste wat het kost wil voorkomen dat de waarheid wordt ontdekt over griezelige experimenten die op ontvoerde kinderen worden uitgevoerd. Het Magisterium bestaat ook in het echt: het is de Katholieke term voor de autoriteit van de kerk als het gaat om het verkondigen van het ware geloof. De Paus en de bisschoppen hebben volgens het magisterium altijd het gelijk aan hun kant.

En dan valt het in The Golden Compass nog wel mee, maar de twee volgende delen, The Subtle Knife (2009) en The Amber Spyglass, zijn steeds anti-religieuzer. Volgens Pullman gaan die boeken over "het doden van God". Vandaar dat de religieuze organisaties bedenkingen hebben tegen de boeken en de film. Maar volgens Pullman zouden ouders "hun kinderen moeten vertrouwen, lezen of bekijken van de boeken of de film leidt er niet automatisch toe dat ze veranderen in kleine monsters, of atheïsten of zo". Beoordeel zelf vanaf 5 december 2007 in onze zalen.

***Related Post***
17/07/2007: The Golden Compass foto’s en korte inhoud

Om op één van de commentaren te antwoorden op de post van Sly's volgende prent, neen Death Sentence (2007) is geen remake van Death Wish (1974), maar wel gebaseerd op één van de werken van de auteur van Death Wish, Brian Garfield.

Het is één van de zoveelste films dit jaar waar we iemand zien die het heft in eigen handen neemt (cf. The Brave One, Gone Baby Gone, Death Proof,…). Het plot nodigt uit op genoeg bloedvergieten en thriller-sequenties dat de vigilantefilm zowat is uitgegroeid tot een apart genre, zeker met films als Taxi Driver, Falling Down, The Punisher,…. De regisseur van dienst is de Saw-regisseur James Wan, die na zijn ontgoochelende Dead Silence (2007) even afstand neemt van het horrorgenre.

Korte inhoud: Nick Hume (Kevin Bacon) is een brave verzekeringsagent met een leuk gezinnetje. Maar het mooie leventje wordt omver geworpen wanneer Nick en zijn zoon Brendan (Stuart Lafferty) na een honkbalwedstrijd betrokken raken bij een overval op een tankstation. Nick ziet zijn zoon voor zijn ogen vermoord worden door een groep overvallers en blijft gebroken achter. Pas in de rechtzaal, als het tot hem doordringt dat de opgepakte dader er met een paar jaar cel vanaf gaat komen, maakt troosteloosheid plaats voor grenzeloze vendetta-gevoelens. Tot ontzetting van zijn vrouw Helen (Kelly Preston) zorgt hij ervoor dat de knul wordt vrijgelaten en besluit hij het recht in eigen hand te nemen. Maar heeft Nick er rekening mee gehouden dat de gangsters dat niet onbeantwoord kunnen laten en kan hij zijn rol als beschermer van zijn gezin volhouden tegen het keiharde tuig waar hij tegenover komt te staan…?

De trailer van de film onthult een prent die teruggrijpt naar de gitzwarte politiefilms uit de jaren ’70 - begin ’80, en is zeker ook beïnvloed door de comic-adaptaties uit recente jaren. Death Sentence doet trouwens een beetje denken aan Rolling Thunder (1977), een thriller naar een verhaal van Paul Schrader, met William Devane als oorlogsheld die overvallen wordt door een bende. Tijdens een roofmoord, doden ze zijn vrouw en zoon, en verbrijzelen de criminelen zijn hand. Maar de oorlogsheld slaat hoe dan ook hard terug.

Verwacht u maar aan een reeks heftige geweldsscène en een anti-held die zijn innerlijke demonen de vrije loop laat. Of we Kevin Bacon nu zielig moeten vinden of hem juist aanmoedigen als wraakengel, zal het dilemma worden van de film. Maar kunnen we de film genoeg au serieux nemen met een komiek als John Goodman als wapenhandelaar? Een goed regisseur herken je door zijn scherpe oog voor talent, zeker wat betreft zijn acteurs. De keuze van James Wan om Cary Elwes in Saw (2004) blijft voor mij één van de meest betreurenswaardige casting beslissingen van de laatste jaren. Dit soort “luchtige” acteurs vloeken in dergelijke prenten. Ik ben trouwens niet zeker dat Kevin Bacon de perfecte cast is voor een dergelijke rol. Het emotionele component zal hij wel onder de knie krijgen, maar ik heb altijd al moeite gehad met Bacon te zien als meedogenloze moordenaar. Ben benieuwd naar zijn release op 26 december 2007.

***Related Post***
07/11/2007: Death Wish remake

Volgens regisseur Michael Winner is zijn film Death Wish (1974) één van de meest gekopieerde films van de laatste decennia. En nog maar net na zijn beweringen kregen we het nieuws te horen van een Death Wish-achtige prent in regie van George Tillman Jr. (Men of Honor) getiteld Stephon's Coroner for State Street. Juist ja, een belachelijke titel. Het zou gaan om een scenario van Pat Gilfillan over twee alleenstaande vrouwen die een band met elkaar sluiten, nadat hun respectievelijke zonen werden omgebracht door een bende criminelen. Ze besluiten beiden om het recht in eigen handen te nemen, naar het voorbeeld van Jodie Foster in The Brave One (2007) die in deze film te maken heeft met een bende die haar man van het leven berooft. Hoed u voor de wraak van vrouwen!

Maar het ziet er dus naar uit dat Sylvester Stallone klaar is om in de schoenen van Charles Bronson te staan voor de remake van Death Wish. Meer nog, hij zou zelf volgens Dark Horizons de regie op zich nemen. Het scenario van de film ligt in handen van John D. Brancato en Michael Ferris. Dit zijn trouwens ook de scenaristen van Terminator 3 en binnenkort Terminator 4, Terminator Salvation: The Future Begins (2009).

Na zijn Rocky 6 (2006) en Rambo 4 (2007) is Sylvester Stallone nu van plan opnieuw het geweld op te zoeken en de actieklassieker uit 1974 in een nieuw jasje te steken. In het origineel speelde Charles Bronson de hoofdrol als de New Yorkse architect Paul Kersey, die een eenmansguerrilla tegen allerhande straattuig begint nadat zijn vrouw door straatrovers is vermoord en zijn dochter verkracht. Studio MGM heeft er in ieder geval vertrouwen in want zij willen de Death Wish remake kost wat kost, ongeacht of Paramount meedoet of niet. Maar aangezien Paramount een deel van de rechten van Death Wish bezit, is MGM verplicht te vragen of de concurrerende studio wil participeren.

Er zijn ondertussen 4 vervolgfilms geweest op de Death Wish film, maar na de dood van Bronson zag het er niet meer uit dat er een nieuw vervolg zou komen. Dan maar een remake met een nieuwe acteur. En dit soort films zijn echt wel opnieuw in trek. Niet alleen de Jodie Foster-film, maar ook Kevin Bacon had recent nog een vendetta film met Death Sentence (2007), over een man wiens vredige bestaan brutaal wordt onderbroken wanneer zijn oudste zoon tijdens een overval op brute wijze wordt vermoord. Hij neemt dus ook het recht in eigen handen. Ook Death Proof (2007) van Tarantino is trouwens een soort van een vendetta film. En dat allemaal terwijl films als Irréversible (2002) duidelijk maken – weliswaar op een fortige manier – dat geweld tegen geweld geen zin heeft. Naar bon, het zal je zelf maar overkomen…

***Related Posts***
11/05/2008: Rambo (4) filmbespreking
11/05/2008: Rambo 5 een Belgisch-Amerikaanse productie?
30/01/2008: Rambo geklopt door Spartanen
12/11/2007: Death Sentence met Kevin Bacon
29/05/2007: Death Proof review