De FilmBlog

Er is een nieuwe spectaculaire trailer verschenen voor de Pixar en Walt Disney animatiefilm Brave (2012). Deze 3D film is geregisseerd door Mark Andrews (One Man Band, Violet) en Brenda Chapman (The Prince of Egypt).

Korte inhoud: Merida (Kelly Macdonald) is een gepassioneerde prinses, die niets liever wil dan een geweldige boogschutter worden. Wanneer Merida tijdens een meningsverschil met haar moeder Elinor (Emma Thompson) een roekeloze beslissing neemt, brengt ze het koninkrijk van haar vader Fergus (Billy Connolly) en het leven van haar moeder in groot gevaar. Merida doet er alles aan om dit alles terug te draaien en krijgt daarbij te maken met onvoorspelbare natuurkrachten, magie en een duistere, eeuwenoude vloek...

Bij mijn weten is dat de eerste Pixar film in het sprookjes-genre, en bij het zien van de trailer heb je meteen de indruk dat het meer een Pixar film is dan een Disney prent. Het ziet er donkerder uit en meer volwassen. We bevinden ons in een sprookjeswereld die ons doet denken aan de verhalen van Christian Andersen en de gebroeders Grimm. Tevens ook een unicum bij Pixar is een vrouw als regisseur. Dit zal zonder twijfel een impact hebben op het verhaal, karakterontwikkeling en de beeldvoering. Daarnaast is dat tevens ook de eerste Pixar film met een vrouwelijke hoofdrol. Een rol die eerst had moeten gaan naar Reese Witherspoon die wegens conflicten met haar planning uiteindelijk is gegaan naar de Boardwalk Empire actrice Kelly Macdonald.

De muziek in de animatiefilm komt van Patrick Doyle die zich voor de film heeft geïnspireerd van de Schotse landschappen. "I want to make it accessible but to honour the Celtic traditions if I can. It’s a real fable set in Scotland. I could possibly use the bagpipes as a drone or something that gives atmosphere, but I will resist instantly using them until I see what’s going on... they are extremely loud.". In de film is er tevens plaats voor Celtische zangpartijen, verzorgd door Julie Fowlis. Pixar is back ! Brave komt bij ons uit op 1 augustus 2012.

Een Amerikaanse serie waar de laatste jaren veel om te doen was, is "Boardwalk Empire" van Terence Winter (scenarist van ondermeer The Sopranos) en Martin Scorsese. En met de release van de dvd van het eerste seizoen is hier een korte bespreking, van wat één van de beste tv-series is van de laatste jaren.

Korte inhoud: Het hoofdpersonage van de serie is gedeeltelijk gebaseerd op Enoch "Nucky" Johnson (Steve Buscemi), een Republikeins politicus die in de periode van de jaren '20 - '30 in Atlantic City de touwtjes in handen had. In werkelijkheid was Johnson erg corrupt, maar hij heeft naar verluidt geen moorden op zijn geweten. Tijdens die periode werd hij ook op de hielen gezeten door de Federale politie, onder leiding van Agent Nelson Van Alden (Michael Shannon). Atlantic City was toen een trekpleister voor toeristen, en was ten gevolge van de drooglegging de bakermat van corruptie, gokken en prostitutie.

Ook al is de gehele serie gedramatiseerd, zijn de personages in de film gebaseerd op werkelijk bestaande figuren. Zo zien we ondermeer Al Capone (Stephen Graham) opduiken, naast Arnold Rothstein (Michael Stuhlbarg), Lucky Luciano (Vincent Piazza), Meyer Lansky (Anatol Yusef) of nog Johnny Torrio (Greg Antonacci). Maar de serie draait ook rond de rol van de twee broers van Nucky, James 'Jimmy' Darmody (Michael Pitt) en Elias 'Eli' Thompson (Shea Whigham).

De serie heeft ook een aantal rollen die uit de fantasie van de schrijver zijn ontsproten, zoals de rol van Chalky White, vertolkt door The Wire-acteur Michael Kenneth Williams. Maar alle rollen zijn stuk voor stuk vertolkt door talentvolle acteurs. En dat kan zeker gezegd worden van de actrices: Kelly Macdonald, Aleksa Palladino, Paz de la Huerta en Gretchen Mol.

De pilot van de serie werd in beeld gezet door Martin Scorsese, en hij heeft hiervoor een groot deel van de luxueuze kustlijn van het Atlantic City uit de jaren '20 herschapen op een waarheidsgetrouw manier. Deze enorme set werd in Brooklyn gebouwd. Scorsese stond er zelfs op dat de planken van de boardwalk even groot waren als de echte planken van de oorspronkelijke kustdijk. Uiteindelijk hebben ze een strook gebouwd van zo’n 90 meter lang. Het was dan ook niet verwonderlijk dat de pilot een slordige 18 miljoen dollar heeft gekost, maar het resultaat mag er zijn. Scorsese keek al langer uit om aan een HBO serie te werken. Hij zei hierover het volgende in een interview op Deadline:

"What's happening the past 9 to 10 years, particularly at HBO, is what we had hoped for in the mid-Sixties with films being made for television at first. We'd hoped there would be this kind of freedom and also the ability to create another world and create longform characters and story. That didn't happen in the 1970s, 1980s and in the 1990s I think. And of course ...HBO is a trailblazer in this. I've been tempted over the years to be involved with them because of the nature of long-form and their development of character and plot."

Scorsese heeft de stijl van de serie bepaald, alsook de casting ervan, en heeft geen steken laten vallen. Niemand zou ooit op het idee zijn gekomen om bijvoorbeeld Steve Buscemi te casten als de nieuwe Tony Soprano, maar dit blijkt uiteindelijk een uitstekende keuze te zijn. Vreemd genoeg zag de werkelijke Nucky er meer uit als Tony Soprano (James Gandolfini); zwaar gebouwd, groot en kaalhoofdig – niets vergeleken met de acteur Buscemi. Maar qua vertolking moet de ene acteur niet onderdoen voor de andere. Het personage van Nucky is zowel misdadig als hartverwarmend, humoristisch als koelbloedig, en Buscemi weet al die gradaties perfect te doseren. Dit moet één van de meest fascinerende tv-personages zijn uit de laatste 10 jaar.

Ik heb nog maar het eerste seizoen gezien, maar ik kijk nu al uit naar het tweede seizoen. Het cinematografisch talent van Scorsese en het dramatisch talent van Terence Winter, geeft vonken op het scherm. Boardwalk Empire is een serie die binnenkort zijn intrede zal maken in mijn Top 25 TV-Series.

Bij het bekijken van een Coen Brothers film weet je meteen dat je geen standaard-prent tezien zal krijgen. En deze lijkt heel "eenvoudig" en compleet non-commercieel. En toch is het geen auteursfilm maar wel een mengeling van diverse genres. No Country for Old Men (2007) is een provocatief neo-western-misdaad-chase-thriller die op dezelfde golflengte zit als hun andere twee meesterwerken Fargo en Blood Simple. Dit moetn het favoriete genre zijn van zowel Ethan als Joel Coen, die ze bewerken met drama, intrige, geweld en cynische humor. Mensen die een standaard- of popcornfilm verwachten zullen ontgoocheld worden. En dat is misschien wel spijtig, want zonder het te weten hebben ze hier te maken met niets minder dan een meesterwerk en misschien ook wel dé beste film van The Coen Brothers tot nu toe. Het is in ieder geval het meest ambitieuze en impressionante Coen-prent. Het is bij uitstek een film voor de echte filmliefhebbers.

No Country for Old Men is gebaseerd op het gelijknamige boek van de Amerikaanse schrijver Cormac McCarthy. De intelligente en creatieve roman had een subtiel poëtische ondertoon wat niet meteen te verfilmen was, maar de Coen Brothers hebben hoe dan ook genoeg ervaring en gevoeligheid voor het genre dat ze een bijzonder knappe adaptatie hebben afgeleverd die eind deze week met oscars beloond zal worden. Wat doe je als je op een verborgen plaats een tas vindt met veel geld? Een premisse die reeds in A Simple Plan (1998) aan bod kwam. Maar de Coen Brother gaan nog een stapje verder dan de Sam Raimi film.

Korte inhoud: Nadat de jager Llewelyn Moss (Josh Brolin) vlakbij de Rio Grande enkele lijken, heroïne en meer dan $2 miljoen aan contant geld ontdekt volgt een spoor van geweld en ravage. Hij komt terecht in een benarde situatie waarin de overlevenden van de verkeerd gelopen drugsdeal jacht op hem maken. Ook de gevreesde killer Anton Chigurh (Javier Bardem) zit hem op de hielen met zijn compressed air cattle-gun. De lokale sheriff, Ed Tom Bell (Tommy Lee Jones) ruikt onraad.

Laat ik misschien beginnen met de lezers te waarschuwen dat ze tevens een wel heel apart einde tezien zullen krijgen, en dus geen conventioneel Hollywood-einde waar alle verhaallijnen schoontjes zijn afgerond. Normaal zou dat wringen, maar in deze prent is het open einde een toegevoegde waarde. De film speelt zich af aan de grensstreek tussen de Verenigde Staten en Mexico, waar drie karakters elkaars wegen zullen kruisen. Anton Chigurh (Javier Bardem) is een harteloze killer die zelfs met handboeien en onder politiebewaking een gevaarlijke man blijft. De man is een soort Grim Reaper die iedereen vermoordt die zijn pad kruist, tenzij je voor hem een dienst kan bewijzen of het lot je goed gezind is tijdens een kop-en-munt spel. Llewelyn Moss (Josh Brolin) is een ex-lasser die in een afgelegen woestijn op een aantal pickup trucks stuit, met daaromheen een stel dode mannen. In een van de trucks blijkt een enorme lading drugs te liggen en even verderop treft hij een koffer met 2 miljoen dollar aan. Moss is niet van plan het geld op te geven en gaat er met de koffer vandoor. Ondertussen raakt sheriff Ed Tom Bell (Tommy Lee Jones) betrokken bij de situatie, omdat Chigurh betrokken was bij de drugdeal en kon ontsnappen van zijn hulpagent. En de sheriff is zowat het kloppende hart van deze melancholische roadmovie. Hij is bezig met achtervolgingen alsof hij op spoken jaagt. Net zoals in Zodiac van David Fincher is er geen onmiddellijke ontknoping, maar moet de man (alsook de toeschouwer) met afgrijzen akte nemen van de gebeurtenissen. Hoofdschuddend telt hij de levenloze slachtoffers. Hij begrijpt het niet en verwoord zijn frustratie en zijn weemoed in treffende monologen: "It starts when you begin to overlook bad manners. Anytime you quit hearing 'sir' and 'ma'am', the end is pretty much in sight."

De Coens zijn meesters in het aanvoelen van ritme, en deze prent is een schoolvoorbeeld daarvan. Het verhaal zit vol van plot-twists en onverwachte wendingen dat de toeschouwer nauwelijks tot rust komt. En net zoals bij heel wat Hitchcock films weten we niet meteen wat de personages in hun mars hebben – meer nog, ze kunnen op elk moment van de kaart geveegd worden. En hoewel het geen komedie is zoals Raising Arizona of The Big Lebowski, zullen de lachspieren nu en dan in werking treden. Vooral bij een aantal van Tommy Lee Jones' laconieke scènes.

Uiteraard zijn alle ogen gericht op Javier Bardem die de rol van de psychopatische seriemoordenaar op een subtiele en ingetogen manier weet te spelen. Met zijn lange zwarte haren, brede schouders, zijn emotieloze gezicht en zijn speciale hoge-druk luchtpistool. Hij is de meest indrukwekkende moordenaar sinds Hannibal Lecter. Woorden als "genade" hebben voor hem geen mening – hij vraagt er niet naar en gunt zijn slachtoffers geen. Tommy Lee Jones blijft zijn vertrouwelijke zelf en Josh Brolin is onherkenbaar als een soort zwartharige en onverstoorbare Nick Nolte onder hevige druk. Brolin is een echte kameleon. Zijn laatste drie films, Planet Terror (2007), American Gangster (2007) en deze zijn totaal verschillende rollen en hij staat er telkens. En net zoals goede wijn, wordt hij alsmaar beter met de tijd. Ik vermeld ook nog even de voortreffelijke vertolking van Kelly Macdonald als de vrouw van Moss en de zalige kleine cameo van Woody Harrelson als iets te zelfverzekerde huurdoder.

We krijgen een boeiend verhaal te zien waar alle conventies en verwachtingen met hoge druk de lucht worden ingeblazen. Net zoals Fargo vaart No Country For Old Men een eigenzinnige koers, waar we als kijker soms in verdwalen. Maar dit zorgt er net voor dat we op het puntje van onze stoel zitten. En hoewel sommigen op het einde van de film "what-the-f@#k" zullen uitschreeuwen, zullen heel wat mensen gegrepen zijn door de filosofische beschouwingen over moraliteit en sterfelijkheid – en dat is waar het allemaal om draait in goede cinema. Het succes van deze donkere en verontrustende thriller laat hem behoren tot de elite van de films uit 2007. Zeker wanneer alles zo knap in beeld werd gezet door fotograaf Roger Deakins. De minutieus gecomponeerde shots van de stoffige en broeierige woestijn en de donkere, verlaten straten van de stad - met een zowel ongedwongen als hard en soms zelfs claustrofobisch karakter - zorgen voor een ijzersterke sfeer, die onbetwistbaar deel uitmaakt van het verhaal. Het schreeuwt naar een tweede visie omdat je het vrij gemakkelijk kan bewonderen, maar het is hoe dan ook hard om er van te houden en nog veel harder om in de kern van de materie binnen te dringen. Spijtig genoeg zag ik deze niet op tijd om hem een plaats te gunnen in mijn Top 10 van 2007. Hij zal zijn plaats wel krijgen in 2008.

***Related Post***
05/01/2008: No Country For Old Men trailer

Een film van de Coen-Brother, Ethan en Joel Coen, laat je nooit onberoerd. Denk maar aan Fargo, The Big Lebowski, Raizing Arizona, Blood Simple, The Hudsucker Proxy. Ze weten ons telkens te verrassen met een mix van absurde en gevatte humor, buitengewone scènes, originele plotwendingen, interessante cinematografie en bovenal een intrigerende sfeer. En dit is zeker ook wel het geval met No Country for Old Men (2007).

Korte inhoud: Llewelyn Moss (Josh Brolin) is een arme stakker die met zijn vrouw (Kelly Macdonald) in een woonwagenkamp woont. Op een dag trekt hij er op uit om te jagen en midden in de dorre woestijn treft hij een angstaanjagend tafereel. Autowrakken liggen her en der verspreid. Tussen het 'oud ijzer' vindt Llewelyn ook een koffer vol geld. Hij besluit het te houden, wat misschien geen al te slimme beslissing is aangezien het hier om in totaal 'twee miljoen dollar' gaat. Alsof dat nog niet genoeg reden is om de buit te laten liggen en de politie te bellen liggen er ook enkele met kogels doorzeefde lijken naast de wagens terwijl er ook nog enkele wapens en een karrenvracht harddrugs op de plaats delict rondzwerven. Maar de wellicht iets te opportunistische Llewelyn denkt er mee weg te kunnen komen. Had hij het geld nou maar laten liggen... Want het duurt niet lang of hij krijgt de gruwelijk enge en kille huurmoordenaar Anton Chigurh (Javier Bardem) achter zich aan. Chigurh is ingeschakeld door de mannen die claimen de rechtmatige eigenaars van het geld te zijn. Sheriff Ed Tom Bell (Tommy Lee Jones) zet de achtervolging in, in de hoop het geweld dat op de loer ligt voor te kunnen zijn. Hier is de trailer.

Dit verhaal deed me dus meteen denken aan A Simple Plan (1998) van Sam Raimi. Het is uiteraard een uiterst interessant plot om uit te spitten, want elk van ons zou ook wel voor een zwaar dilemma komen te staan moesten ze op een koffertje van 2 miljoen euro komen te stoten. Is het drugsgeld? Is er iemand naar op zoek? Kan ik het houden zonder dat iemand het te weten komt?

De Coen Brothers baseerden hun film op het gelijknamige boek van de Amerikaanse schrijver Cormac McCarthy uit 2005. Een verhaal die meteen de deuren open zet voor een sfeervolle misdaadfilm met morbide en absurdistische trekjes. Vreemd genoeg kozen Ethan en Joel Coen voor de invulling van de cast niet meteen voor hun fetish-acteurs, zoals Frances McDormand, John Turturro, John Goodman of Steve Buscemi. Daar staat echter een interessante lijst acteurs tegenover. Vooral de aanwezigheid van Javier Bardem zal menig filmliefhebber kunnen bekoren. De Spaanse acteur is één van de beste uit zijn generatie en schitterde eerder al in films als Before Night Falls en het veelgeprezen Mar Adentro (2004). In No Country for Old Men laat hij zich als de angstaanjagende moordenaar Chigurh van een bijzonder duistere kant zien. En dat terwijl hij bijna had bedankt voor de eer. Bardem heeft een hekel aan geweld en uitgerekend zijn personage is verantwoordelijk voor een groot deel van 'dood en verderf' dat deze prent kenmerkt. Hij liet zich uiteindelijk overtuigen door het feit dat het geweld van Chigurh nooit iets oplost, maar slechts nieuw geweld oproept.

Naast Bardem is ook Josh Brolin een interessante naam in de cast. De Amerikaan is aan een opmerkelijke opmars bezig, nadat hij recentelijk naast Denzel Washington en Russel Crowe schitterde in Ridley Scotts gangsterepos American Gangster (2007). Tommy Lee Jones vervolgt zijn reeks gedurfde projecten die werd ingezet met The Three Burials of Melquiades Estrada (2005) en voortgezet met In the Valley of Elah (2007) van Paul Haggis. In de bijrollen zijn verder de onvermijdelijke Woody Harrelson, in een voor hem toepasselijke rol als arrogante premiejager, karakteracteur Barry Corbin, Stephen Root en Kelly Macdonald te zien. De cinematografie is in de vertrouwde handen van Roger Deakins - die al vijf keer werd genomineerd voor een Oscar, waaronder voor de Coen-films Fargo, O Brother Where Art Thou en The Man Who Wasn’t There - wat betekent dat we van deze film weer fraaie kadrages mogen verwachten.

De broers gaan er prat op dat ze zo ongeveer alles samen doen, maar er is wel degelijk een taakverdeling; Joel treedt op als regisseur, Ethan als producent. Samen schrijven ze het scenario en zijn ze - onder het pseudoniem Roderick Jaynes - verantwoordelijk voor de editing. Maar voor hun nieuwste film, No Country for Old Men, treden ze voor het eerst gezamenlijk op als regisseur. Hoe dit precies werkt heb ik nooit echt kunnen begrijpen. Ik ben zelf een jonge regisseur die regelmatig een tv-spot regisseert, en heb ooit eens een film te gemaakt in co-realisatie. Dit was voor mij niet echt iets wat voor herhaling vatbaar was. Voor een acteur is het een nachtmerrie om van twee personen regie-aanwijzingen te krijgen. Zelfs voor een DoP (Director of Photography) is het vaak verwarrend om twee richtingen op te volgen. Co-realisaties lukt bij mijn weten slechts wanneer beide regisseur geheel op elkaar ingestemd zijn (broers zijn van elkaar helpt uiteraard, cf. Wachowski Brothers, Farrelly Brothers,...) en een duidelijke visie hebben uitgewerkt alvorens de film in productie te brengen.

De film heeft ondertussen al een release gehad in de States en ofwel hoor je stemmen opgaan dat het niet minder is dan een meesterwerk, terwijl de anderen de film als te gewelddadig en te experimenteel afschrijven. Het is in ieder geval een film die veel emoties losmaakt. Wie het eerder werk van Ethan en Joel Coen kan waarderen, zal ongetwijfeld reikhalzend uitkijken naar de première van No Country for Old Men bij ons, op 23 januari 2008. De film wordt al genoemd als een van de grote kanshebbers voor de eerstvolgende Oscaruitreiking. Een film om naar uit te kijken!

De broers maken zich nu klaar voor een spaghettiwestern met scènes van primitieve gruwelmethodes. Het wordt dus geen prent voor gevoelige zielen. Joel Coen zei het volgende: "We hebben een western geschreven met veel geweld in. Scalperingen, verhangingen, indianen die mensen folteren met mieren en hun oogleden afsnijden". Ethan voegde hoeraan toe: "Het wordt wel een echte western, die zich afspeelt in de jaren 1870. Er komt één scène in die niemand ooit zal vergeten dankzij een bijzondere kip". Ook Shakespeare komt aan de beurt met een adaptatie van 'Julius Caesar', in Hail Caesar (2009). Maar eerst is nog de komedie Burn After Reading (2008) aan de beurt met George Clooney, Brad Pitt, Frances McDormand en John Malkovich.

Update 01/09/2008: Tommy Lee Jones heeft filmmaatschappij Paramount Pictures aangeklaagd omdat hij nog geld moet krijgen voor de film No Country for Old Men. De acteur eist ruim zeven miljoen euro aan niet betaalde bonussen. Jones claimt dat was afgesproken dat hij zou delen in de winst van de film. Die bracht ruim 112 miljoen euro op, maar de 61-jarige acteur zegt daar geen cent van te hebben gezien. Hij wil nu dat er een accountant wordt aangesteld om te bepalen op hoeveel geld hij nog recht heeft.