kathryn hahn

  • Bad Moms (2016) ** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Mijn enige motivatie om Bad Moms (2016) uiteindelijk nog een kans te geven, was omwille van het feit dat de film was gemaakt door de scenaristen van The Hangover films, Jon Lucas en Scott Moore. Maar na 10 minuten was het meteen duidelijk, deze film was alleen bestemd voor moeders...en dan nog betwijfel ik of hier veel vrouwen zich aangesproken zullen voelen, want het werd duidelijk geschreven door mannen.

    bad_moms_2016_poster.jpg

    Korte inhoud: Amy Mitchell (Mila Kunis) zet haar gezin altijd op de eerste, tweede en derde plaats, maar haar man Mike (David Walton), veeleisende kinderen en idiote baas Dale (Clark Duke) eisen zijn tol. Ze blijft maar geven en geven, maar nooit is het genoeg. Wanneer de alfa moeders op de school van haar kinderen een brug te ver gaan, knapt er iets bij Amy. Samen met Carla (Kathryn Hahn) en Kiki (Kristen Bell), eveneens uitgeputte, moeders besluit ze even helemaal los te gaan, met het doel zich los te maken van conventionele verantwoordelijkheden.

    De eerste Hangoverfilm, The Hangover (2009), was leuk omdat deze nog wel een grappig concept had om een film op te bouwen na een knettergekke nacht in Las Vegas. De vervolgfilms, The Hangover part II (2011) en The Hangover part III (2013) waren nauwelijks het bekijken waard. Het ziet er dus steeds meer naar uit dat de twee scenaristen eigenlijk one-hit-wonders zijn. Zelfs The Change-Up (2011) kon niet overtuigen en hun Project X copy-paste regiedebuut 21 & Over (2013) was eigenlijk allesbehalve een goede film. En nu krijgen deze twee nog maar eens een kans en wederom is het een zware teleurstelling. De tegenhanger van The Hangover blijft nog steeds Bridesmaids (2011) en hiermee kon je op z'n minst nog lachen.

    Deze Bad Moms heeft geen concept, geen geslaagde grappen en compleet onherkenbare karakters waarmee je absoluut niet geassocieerd mee wil zijn. De enige vrouw die nog een beetje normaal is, is het personage van Mila Kunis, maar ook haar reacties zijn compleet van de pot gerukt. De makers zetten dan voornamelijk in op slapstick humor en laten Kathryn Hahn volledig los en over-the-top gaan. Laten we hopen dat ze er goed voor betaald werd, want dit zal haar carrière geen boost geven.

    Er zit ook een laagje Mean Girls in met Christina Applegate, Jada Pinkett Smith en nog een derde, Annie Mumolo, die niemand zich zal herinneren. Maar deze drie vrouwen zijn eigenlijk niet zo mean en buiten ervoor te zorgen dat het dochtertje van Amy op de bank mag blijven zitten in het voetbalteam of het plaatsen van een weet-sigaret in haar kastje, laten ze Amy eigenlijk vrij ongemoeid. De film kabbelt dan maar verder met een geforceerde love story met een latino hunk genaamd Jessie (Jay Hernandez), maar op dit punt heb je alle hoop al lang opgegeven.

    bad_moms_2016_pic01.jpgbad_moms_2016_pic02.jpgbad_moms_2016_pic03.jpg

    Geloof het of niet, maar we leven in een Trump tijdperk en deze films is daar het perfecte voorbeeld van. Het is de "we don't give a shit" maatschappij, ingezet met The Hangover en Bad Teacher (2011) films. Het is de ego-tripperij die zegeviert, de cultus van het eigen ik, de selfie-maatschappij, die dingen doet omdat het kan, los van hoe bad shit crazy het mag zijn. Deze moms rijden een auto aan en plegen nadien vluchtmisdrijf, want dat is cool; of nog seks hebben met een wildvreemde terwijl ze nog getrouwd zijn, of met de gsm zitten bellen in de cinema tijdens de filmvoorstelling. En ik heb hier niks op tegen wanneer de film helemaal over-the-top gaat en abnormaal gedrag beschouwt als normaal, maar hier krijgen we op het einde nog eens een boodschap dat moeders niet perfect moeten zijn en wel eens aan hun eigen mogen denken. Wacht? Moeten we deze film nu serieus gaan nemen ook nog?

    Een komedie regisseren is één van de moeilijkste zaken als filmregisseur, en je merkt meteen welke regisseurs gevoel voor timing hebben en welke niet. En dit duo heeft dat duidelijk niet. Ook hun acteursregie is niet altijd even overtuigend. Er is ook geen enkel origineel moment te bespeuren. De film begint met een fly-over shot boven de suburbs, waarvan de frame rate niet goed zit, en eindigt met eindcredits waar ze actrices met hun echte moeders in een soort dubbel-interview opvoeren. Ik dacht bij het zien van die interviews, laat ik maar even de boodschap van deze film in de praktijk zetten: "I didn't give a shit". Maar ik zal wel niet het doelpubliek zijn voor deze prent. Op de Blu-ray van Bad Moms staan interviews met cast en crew en een b-roll op als extra's. Die duren 62 minuten.

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 22 december 2016

     

    *** Bad Moms trailer ***

  • The Visit (2015) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Ik dacht niet dat ik het ooit over mijn lippen zou krijgen maar The Visit (2015) van M. Night Shyamalan is een iets betere film dan al de troep die hij heeft gemaakt na Signs (2002), Unbreakable (2000) en The Sixth Sense (1999), zowat een eeuwigheid geleden. Spijtig genoeg is het niet beter dan deze drie films.

    the_visit_2015_poster02.jpg

    Korte inhoud: The Visit vertelt het verhaal van een broer (Ed Oxenbould) en zus (Olivia DeJonge) die een week naar de afgelegen boerderij van hun grootouders in Pennsylvania worden gestuurd. Wanneer de kinderen ontdekken dat het oudere paar (Deanna Dunagan en Peter McRobbie) betrokken is bij iets zorgwekkend, zien ze de kansen om terug te keren naar huis met de dag kleiner worden.

    Ga deze film gaan zien zonder veel te lezen over deze prent, want zoals we van Shyamalan gewend zijn komt er opnieuw een gigantische plot twist, en in vergelijk tot heel wat andere 'surprise endings' , zoals deze bij The Village (2004). Ik heb het nooit zien aankomen en ik stond er ook niet op te wachten. Ik dacht dat dit een straightforward drama ging worden, maar de twist kwam als een verrassing en kudos voor de regisseur en zijn knappe script om iemand die al duizenden films heeft gezien en zowat alle truuken van de foor kent, al die tijd aan het lijntje te houden.

    Maar tot zover mijn liefde voor de film. Ik heb het in het verleden ook al niet onder stoelen of banken gestoken, maar ik HAAT FOUND FOOTAGE / HOME MADE films. Ik heb er een gloeiende hekel aan. Meer nog, The Visit had naar mijn gevoel een veel betere film geweest moest het af en toe zijn afgestapt van zijn found footage cinematografie. Alles was voor mij al op een briljante manier in gang gezet en verteld met The Blair Witch Project (1999). En sindsdien is er geen meerwaarde meer geweest op de formule - met misschien als uitzondering de Spaanse horrorfilm Rec (2007).

    Al die found footage films trekken trouwens op mekaar en ik heb een hekel aan (1) het vreselijke shaky camerawerk, het feit dat ze (2) om de vijf minuten leuteren over de aanwezigheid van de camera en waarom hij/zij aan het filmen is, (3) met domme close-up selfies, (4) vreselijke close-up shots, (5) de camera die op de grond valt en met in een Dutch angle verder blijft filmen, (6) video-grainy beelden, (7) iemand die zegt dat ze de camera moeten uitzetten, (8) er gebeurt in feite niks memorabels, (9) het batterij-lampje die begint te knipperen en teveel (10) jump cuts.

    Er zit tevens ook altijd een zware tegenstrijdigheid in de found footage / home made films, met name de scherptestelling. Er zijn grofweg 3 manieren om scherp te stellen, één manier is manuele scherpstelling waar iemand fysiek achter de camera moet staan, een vast scherptepunt waarbij een bepaald deel in beeld scherp is ook al loopt er iemand voor de camera, en te laatste een automatische scherptestelling (wat deze jongeren naar mijn gevoel zouden gebruiken). Maar bij een automatische scherptestelling wordt alles even wazig wanneer iemand voor de camera gezien het brandpunt wordt verlegd. In deze film verandert de camera verandert de camera van automatisch naar manueel, zonder dat iemand de scherpte bediend. Ja, de film gaat zo vervelen dat je op dergelijke details gaat letten.

    the_visit_2015_pic01.jpgthe_visit_2015_pic02.jpgthe_visit_2015_pic03.jpg

    Gelukkig weet Shyamalan wel hoe hij acteurs moet regisseren en de twee ondervaren kinderen brengen wel een overtuigende vertolking, al gaat mijn voorkeur naar het rappende jongetje die namen van vrouwelijke popsterren gebruikt als scheldwoorden. Van wankel acteerwerk is dus gelukkig geen sprake, ook al kond het meisje iets beter gecast zijn. Veel regisseurs hebben geen problemen wanneer ze werken met geroutineerde acteurs als Bruce Willis, Mark Wahlberg of een Mel Gibson, maar de kaarten liggen wel anders wanneer hij moet werken met mensen met weinig tot geen acteer-ervaring. Zelfs de moeder van de twee kinderen, gespeeld door Kathryn Hahn, lijkt bij momenten wel een vertolking van een moeder die aan de pillen zit. De twee oudjes zetten nog het beste acteerwerk neer, ook al is hun rol bijzonder geflipt.

    "Old peoples are having problems with their bodies", dit is zowat de essentie van de film. Oudjes in de film worden op een behoorlijk neerbuigende manier bekeken alsof seniliteit de normaalste zaak is bij mensen van een zekere leeftijd. Ik besef dat er een poging was tot zwarte humor (zeker de scène met de oven die wel leek op een soort Hans en Grietje knipoog), maar de humor komt niet altijd even goed over. En je vraagt je dan af wat het genre is, want een zuivere horrorfilm - zeker wanneer je de vreselijke uitsmijter op het einde bekijkt - is het zeker niet. Shyamalan slaagt er als geen ander in om een goed idee door het slijk te halen, en deze The Visit is daar een mooi voorbeeldje van. Vreselijke cameravoering (inherent aan het found footage genre), soms wat wankel acteerwerk en een script doorspekt met zaken die we al duizenden keren in andere films hebben aangetroffen. E, toch kan ik het geen slechte film noemen en is het zeker het herbekijken waard, al was het maar om te genieten van die kleine momenten waar het wél werkt.

    The Visit komt bij ons uit op DVD en Blu-ray op 16 maart 2016, met een alternatief einde en een aantal deleted scènes.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 25 februari 2016

     

    *** The Visit trailer ***

  • She's Funny That Way (2014) ** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Begin jaren ’70 gold Peter Bogdanovich als een van de meest talentrijke regisseurs van zijn generatie. Met films als The Last Picture Show, What’s Up, Doc? en Paper Moon bereikte hij een zodanige status dat hij het zich kon permitteren om The Godfather en Chinatown aan zich te laten voorbij gaan. Maar Bogdanovich’ ster kwam vervolgens niet echt tot ontwikkeling en het grote succes bleef uit. Na The Cat’s Meow uit 2001 valt er een gat van 13 jaar op Bogdanovich’ CV. Maar ook She's Funny That Way (2014) zal de carrière van de nu 76-jarige regisseur geen nieuw leven inblazen. Deze nostalgische screwball komedie blijft immers te veel hangen in goede bedoelingen.

    shes_funny_that_way_2014_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Arnold Albertson (Owen Wilson) is een theaterregisseur die gelukkig getrouwd is met Delta Simmons (Kathryn Hahn). Toch boekt hij tijdens een reisje een prostituee. De nacht met de jonge Isabella Patterson (artiestennaam ‘Glo Stick’) (Imogen Poots) bevalt Albertson zo goed dat hij haar een aanzienlijke som geld geeft om haar droom te kunnen realiseren. Patterson besluit actrice te worden en via haar agent krijgt ze een auditie voor een van de hoofdrollen in een toneelstuk.

    Toevallig gaat het om het nieuwe stuk van Arnold Albertson waarin zijn vrouw Delta een van de hoofdrollen vertolkt. Patterson levert een knalauditie af en hoewel Albertson de bui al ziet hangen, kan hij niet anders dan haar de hoofdrol in het stuk geven, namelijk de rol van… callgirl. Daardoor komt hij zelf wel in steeds nauwere schoentjes te staan want de mannelijke hoofdrolspeler Seth Gilbert (Rhys Ifans) krijgt al snel lucht van de affaire tussen Albertson en Patterson. Met de nodige gevolgen vandien.

    Bij het bekijken van She’s Funny That Way heb je soms de indruk dat je naar een theaterstuk aan het kijken bent. Niet alleen omdat een gedeelte van het verhaal zich situeert in de theaterwereld, maar ook omdat de montage en de scènes vaak doen denken aan een (slecht) komisch toneelstuk. Iedereen lijkt wel een band te hebben met iedereen en de toevalligheden en misverstanden stapelen elkaar op. Na een tijdje wordt dat allemaal heel vermoeiend.

    Zo duiken in een bepaalde scène haast alle personages op in een Italiaans restaurant zonder dat ze dit van tevoren van elkaar wisten. Alsof New York maar één Italiaans restaurant heeft… Met een paar extra deuren had hier een perfecte deurenkomedie van het lokale toneelgezelschap ingezeten. En laat dat nu net een genre zijn waar ik geen grote fan van ben.

    De bedoeling van de makers was om de nostalgie naar de oude romantische komedies van bijvoorbeeld Audrey Hepburn op te roepen (zoals Breakfast at Tiffany’s). Qua muziek, uitzicht en decor zijn Bogdanovich en co daar zeker in geslaagd maar er schort iets aan de sfeer, de uitwerking van de personages en het verhaal. De film doet bij momenten ook denken aan een Woody Allen-prent met zijn vele dialogen, New Yorkse setting en verwijzingen naar kunst en cultuur. Maar dan ga je haast automatisch vergelijken met bijvoorbeeld een Midnight in Paris (ook met Owen Wilson), een film die veel beter uit de verf kwam.

    shes_funny_that_way_2014_blu-ray_pic01.jpgshes_funny_that_way_2014_blu-ray_pic02.jpgshes_funny_that_way_2014_blu-ray_pic03.jpg

    Nochtans kan She’s Funny That Way rekenen op een sterke cast met Owen Wilson, Imogen Peets, Rhys Ifans, Will Forte en Jennifer Aniston in de voornaamste rollen. Wilson kan zijn personage nog een zekere sympathie meegeven (after all de man heeft al een hele staat van dienst bij lokale bordelen), maar de andere acteurs raken met hun personages niet veel verder dan er een karikatuur van te maken. Zo speelt Aniston psychiater Jane Claremont die zo bitchy en zo niet empathisch is dat je je afvraagt hoe ze überhaupt aan klanten geraakt.

    Als kers op de taart tovert Bogdanovich nog enkele opmerkelijke bijrollen uit zijn hoed zoals zijn ex-geliefde Cybill Shepherd als de moeder van Patterson, Michael Shannon als bewaker, Joanna Lumley als de aan alcohol verslaafde moeder van Claremont en ja, zelfs Quentin Tarantino die opdraaft in de ietwat vreemde eindscène van de film maar met zijn aanwezigheid de aandacht afleidt van het einde van de film.

    Al bij al is She’s Funny That Way een film met veel goede bedoelingen, maar deze komen er slechts gedeeltelijk uit. De meeste personages zijn karikaturen en het verhaal hangt te veel aan elkaar door toevalligheden. De enige die een beetje indruk kan maken is Imogen Poots. Verder wil deze film wel nostalgisch doen terugdenken aan romantische komedies uit de oude doos, maar het origineel blijft in dit geval helaas voor Bogdanovich en co beter dan de kopie.

    She's Funny That Way ligt inmiddels in de winkelrekken, op de dvd staan geen extra’s.

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 12 oktober 2015

     

    *** She's Funny That Way trailer ***