karyn kusama

  • Top 10 Best & Worst Movies of 2009

    Pin it!

    Ik wens de lezers van deze filmblog een voortreffelijk filmjaar toe! 2009 was een jaar vol verrassingen maar ook een jaar met een aantal teleurstellingen. De moment is dus ook rijp voor de eindejaarstlijstjes. En zoals de traditie dit wil heb ik zowel mijn Top 10 van de Beste Films, alsook mijn Top 10 van de Slechtste films uit 2009.

    Uiteraard zijn die lijstjes uiterst subjectief en kunnen de meningen wel eens uiteen lopen. Gelieve dit dan ook kenbaar te maken op smakelijke wijze in de reacties. Ik heb niet ALLE films gezien die in 2009 zijn uitgekomen (er zijn er dan ook een slordige 5'000), maar toch een behoorlijk aantal. Voor de lijst van de slechtste films heb ik voornamelijk films opgesomd die veel beter konden. Het heeft trouwens geen nut om derderangs B-films te nemen die nauwelijks de intentie hadden beter te doen. Een film die ik niet meteen wist onder te brengen was Paranormal Activity. Op zich een knap staaltje cinema, was het niet dat de film eigenlijk niet zo heel fel verschilt van The Blair Witch - met dit verschil dat er in deze laatste toch heel wat meer gebeurt en Paranormal Activity nog veel verder kon gaan in de terreur.

    The Best of 2009

    10. The Hangover (2009) Todd Phillips
    The Hangover was de meest geslaagde komedie uit 2009, ook al was dat geen al te moeilijke bevalling. Zeker met belabberde films à la The Ugly Truth, The Proposal, The Pink Panther 2 of Bride Wars die de lat toch wel zeer laag hebben gelegd. Ook al zijn de karakters in The Hangover niet zo goed uitgewerkt, moet je toegeven dat het verhaal toch heel wat originaliteit aan de dag legt. Regisseur Todd Phillips bewijst opnieuw dat hij een buitengewoon talent heeft voor timing en ritme, maar ook het lef heeft om risico’s te nemen. De grappen zijn niet allemaal voltreffers (de gehele episode met Mike Tyson) maar als ze werken zijn ze simpelweg geniaal (met de compleet misplaatste masturberende baby op kop). Er zitten heel wat schunnige moppen in maar Phillips vertelt het met zoveel enthousiasme en schwung dat je er toch mee moet lachen. Indien dit scenario verteld werd door een B-regisseur viel deze Hangover plat op zijn gat. Ook de cast zit snor, met grotendeels onbekende gezichten die perfect op elkaar zijn afgespeeld en voldoende sympathie kunnen verwekken bij het publiek. Soms hoeft een film niet meer te zijn dan dat om ons te bekoren.

    10the-hangover

    9. Avatar (2009) James Cameron
    In tegenstelling tot wat beweerd wordt was Avatar met zijn productiebudget van 230 miljoen dollar niet de duurste film ooit (Pirates of the Caribbean had al in zijn eentje een productiebudget van 300 miljoen dollar - volgens Imdb) en was ook niet de grootste box-office recette tijdens het openingsweekend, want met zijn 77 miljoen dollar komt hij nog niet aan de hielen van pakweg The Dark Knight die meer dan het dubbele opbracht. Maar science-fiction/fantasy films zijn, in tegenstelling tot familiefilms, veel moeilijker te verkopen. En nochtans kan de film nog steeds uitgroeien tot één van de meest succesvolle films oot. Het is een opmerkelijke film die visueel overbluft en ons een filmbeleving bezorgt die we nog niet hadden ervaren maar tevens inhoudelijk niet teleurstelt. Avatar vertoont voldoende subtext voor menig debat over de 'clash van civilisaties' of de kritiek op de hoog-technologische oorlogsmachine die de laatste jaren al vele malen voor destructie heeft gezorgd. Maar het inhoudelijke blijft ondergeschikt aan de pracht die we te zien krijgen. Het lijkt er wel op dat Mr. Cameron nog steeds in zijn jeugdjaren zit en nog steeds verzot is op rollercoasters, en dat inhoud en karakterstudies in functie staan van het visueel geweld en niet omgekeerd. Maar Cameron blijft wel een van de betere cineasten om dergelijke films in beeld te brengen, zeker beter dan pakweg een Michael Bay – die nog meer met het visuele aspect bezig is. Hij weet alles goed te timen en te doseren, zuigt ons zo compleet in het verhaal en doet ons een beetje vergeten dat we toch voornamelijk naar cgi aan het kijken zijn. Dat we deze prent ook nog eens in 3D kunnen bewonderen, is mooi meegenomen (opgepast voor de mensen met hoogtevrees!) maar je zal er evenveel van kunnen genieten in 2D – ook al is dit misschien de eerste fictiefilm die met zijn 3D iets wezenlijks kan toevoegen.

    09avatar

    8. Moon (2009) Duncan Jones
    Het jaar 2009 was voor mij een jaar waar de science-fiction films terrein hebben gewonnen op de comic-book adaptaties, te beginnen met deze originele en inspirerende Moon. Een intelligente thriller die ons even deed terugdenken aan Stanley Kubrick’s 2001: A Space Odyssey, maar dan iets meer ingetogen. De film is niet 100% accuraat maar het roept toch een resem interessante vragen en stellingen op. Desondanks zijn complexiteit straalt de film 'eenvoud' uit en dat maakt deze film ook zo bijzonder. Je voelt letterlijk de isolatie van de ruimte, via de koude settings en de vaste kadrages. Ook al is de film beangstigend, wordt dit toch bij momenten ontkracht door sporadische momenten van humor. Moon is een verfrissende verademing op de science-fiction troep die we geregeld voorgeschoteld krijgen en de bioscopen gedomineerd in recente jaren.

    08 Moon

    7. The Girl with the Dragon Tattoo (2009) Niels Arden Oplev
    Niet Antichrist van de Deen Lars Von Trier, maar wel de Zweedse film The Girl with the Dragon Tattoo maakte het meest indruk op mij. Het is een kille thriller met karakters van vlees en bloed en een verhaal die meteen naar de keel grijpt. Het feit ook dat je niemand van de acteurs kent, en deze ook nog eens knap staan te acteren, wordt je hierdoor volledig in het verhaal gezogen. De 'mannen' in de film hebben zeker wel een kwalijke reputatie maar het verhaal (die als een trilogie zal uitkomen) is allesbehalve gratuit. Het is een adembenemend verhaal over een serie-moordenaar in een corporate wereld met rijke industriëlen. Er komen weinig merkwaardige filmproducties uit Zweden, maar deze is een voltreffer.

    07 tattoo

    6. Inglourious Basterds (2009) Quentin Tarantino
    Als Tarantino een film maakt dan weet je meteen dat je iets ongewoons zal aantreffen. Net zoals elke filmgeek is de regisseur ook verzot op filmgenres en met deze nazi-film vond hij het een uitstekend idee om er een western van te maken. En enkel Tarantino komt hier ook mee weg. De muziek, de kadrages, de opbouw en sfeer van Inglourious Basterds, alles klopt. Maar de film is meer dan een genrefilm die blijft steken op het niveau van hommage of parodie. Er wordt niet alleen voortreffelijk geacteerd door Mélanie Laurent en Christoph Waltz, maar door de voltallige cast, die ook voldoende ruimte krijgen om hun personages een gezicht te geven. De originaliteit, de kwaliteit van de dialogen en de set-up van elke scène zijn buitengewoon fascinerend. Misschien had hij hier en daar de sequenties naar het einde wat mogen inkorten, maar het blijft toch één van de betere Tarantino films.

    06 inglorious

    5. Drag Me to Hell (2009) Sam Raimi
    Wat mij betreft is Drag Me to Hell de beste horrorfilm van de laatste jaren. Meester Sam Raimi keert terug naar zijn Evil Dead periode en laat hier zien dat hij nog niets van zijn pluimen heeft verloren. De titel van de film nestelt zich al volledig in het B-film circuit waar het juist zijn kracht put om ons de stuipen op het lijf te jagen en ons tezelfdertijd ontzettend veel plezier verschaft. Sam Raimi heeft niet de bedoeling een serieuze horrorfilm te maken, maar vervalt evenmin in de parodie. Het is die ziekelijke, zwarte humor die we kennen vanuit zijn begin-periode. Op acteervlak levert de scream queen van dienst, Alison Lohman, een bijzonder knappe prestatie, en weet ze precies waar de regisseur naar toe wil met deze film. Niet iedereen zal de humor van de regisseur aanvoelen, maar fans van The Evil Dead films zullen hier zoals mij hun vingers van aflikken.

    05 drag me to hell

    4. Watchmen (2009) Zack Snyder
    Snyder snuift met Watchmen de overgestileerde sfeer van de comic op, de verschillende lagen van het verhaal en de karakters; en maakt een eigenzinnige, niet-commercieel, niet-mainstream, cinematografisch meesterwerk waar de verbluffende inhoud primeert op de impressionante vorm. Het is een triomf van de comic-adaptatie die sinds Spider-Man 2 (2004) de 7de Kunst nieuw leven inblaast op een visionaire en intellectuele manier. Watchmen serveert geen hapklare entertainment en brengt zelfs niet meteen datgene wat we verwachten. Het is zelfs confronterend. En is dat nu net de essentie van wat filmkunst vertegenwoordigt. Alles blijft in zijn context heel geloofwaardig, al moet je in het begin de drempel wel oversteken. Het is een comic-adaptatie waar je je even schrap moet voor zetten. De ideeën en de emoties komen hier op de voorgrond. En op het einde van de rit besef je dat de beste momenten niet die scènes zijn waar individuen elkaar klappen verkopen, of de één of andere explosieve stunt of nog de vernuftige cgi-beelden. Een comic-adaptatie volledig naar mijn smaak.

    04 watchmen

    3. Up (2009) Pete Docter & Bob Peterson
    Elk jaar komt Pixar met een hoogvlieger voor de dag, en met de film Up kunnen we dit zelfs letterlijk nemen. De mensen van Pixar onderscheiden zich van de andere animatiehuizen door hun oog voor detail, hun voorliefde om risico’s te nemen op visueel én inhoudelijk vlak en hun verhaal dat zowel een jong als een iets ouder publiek weet aan te spreken. De actiescènes zijn fantastisch in beeld gezet - met heel wat knipoogjes naar avonturenfilms uit de jaren 30, en de humor is vaak hilarisch. Pixar heeft alweer een pareltje afgeleverd.

    03 up

    2. Star Trek (2009) J.J. Abrams
    Ik ben geen hopeloze fan van de Star Trek serie. Een stel nichterige acteurs in pastelkleurige pyama’s die in een studio dingen staan te roepen als "We were just HIT with an ion-canon in sector C4-8! Put the shield on and go to warp-speed." terwijl de camera heen en weer schommelt. Het was me allemaal een beetje te belachelijk. Maar ik ben hoe dan ook verzot op de Star Trek film. Mijn verwachtingen waren misschien wat aan de lage kant, maar dit oversteeg mijn wildste dromen en verbaasde me in positieve zin op verschillende vlakken. En veel is te danken aan het acteerwerk van Chris Pine die in deze film een knappe Captain Kirk neerzet. De dynamische cinematografie van Daniel Mindel met zijn overvloed aan lichtflitsen en lensflares, zoals we dit al konden ervaren in M:I 3 eveneens van J.J. Abrams, werkt perfect voor dit genre film en sluit nauw aan met de bijna feilloze cgi. Dit was trouwens de enige film dit jaar waar ik nu al op de mogelijke sequel zit te hunkeren. Waar de originele reeks vooral houterig en moeizaam op gang kwam, is deze reboot fris, bijzonder grappig, bijzonder goed geacteerd en adembenemend, met verkwikkende actie-sequenties die geen beroep moeten doen op een opgefokte stress-montage. De plot zelf heeft wellicht wat twists die het grote publiek niet zal smaken, maar alles zit in feite nog redelijk goed in elkaar voor zo'n grootschalige sci-fi productie.

    02 star trek

    1. District 9 (2009) Neill Blomkamp
    De film die dit jaar bij mij het meeste indruk heeft gemaakt is District 9, het regiedebuut van de Zuid-Afrikaan Neil Blomkamp. De film trekt op een orginele en goed onderbouwde manier een parallel met het apartheidsregime in Johannesburg. De aliens in de film genaamd de Prawns, worden met de vinger gewezen en beschouwd als subwezens zonder veel bestaansrecht. Een liga voor de alien-rechten bestaat er niet en de wezens zijn gedoemd om de oppressie van het menselijke ras te ondergaan, ook al bestaat er een bureaucratische schijnwetgeving die de illusie moet wekken dat er gelijke rechten zouden zijn. Het is bovenal een spannend verhaal die adrenaline en brains perfect weet af te wisselen, met een knappe documentair-achtige beeldvoering die ons geen seconde rust gunt. Children of Men was misschien nog net iets beter, maar dit is veruit de meest indrukwekkende film uit 2009.

    01 district 9

    The Worst of 2009

    10. Angels & Demons (2009) Ron Howard
    Ik zou dit lijstje vol kunnen zetten met films als Street Fighter Legend of Chun-Li, maar waarom zou ik. Het is niet dat we bij dergelijke troep hoge verwachtingen hadden. Daarentegen waren de verwachtingen wel stukken hoger bij Angels & Demons. Ron Howard had opnieuw een dikke portefeuille om deze Vanticaan-thriller in kannen en kruiken te gieten, en hij kon ook leren uit de fouten van zijn vorige The Da Vinci Code. Maar spijtig genoeg was het opnieuw huilen met de pet op. Meer nog, ik had de indruk dat de regisseur iets teveel zijn fouten wou herstellen en hierbij vergat om een spannend verhaal te vertellen. Op een gegeven moment vraagt Langdon (de droge versie van Indiana Jones) een kaart van alle kerken in Rome, wat op zich al een vrij hilarische quote is. Hij had evengoed een map kunnen vragen met alle bistro’s in Parijs. Dit laatste had misschien wel een betere film afgeleverd. Angels & Demons is 2 uur lang staren naar een saai personage dat van de ene kant naar de andere loopt, terwijl het publiek zich afvraagt waarom ze hiervoor 9,20 euro voor betaald hebben. Er was zelfs nergens een zelfkastijdende albino monnik te bespeuren! WTF!

    010 angels

    9. Obsessed (2009) Steve Shill
    Obsessed had de nieuwe Fatal Attraction moeten worden, maar werd uiteindelijk een domme thriller waarin Beyoncé kan fungeren als de ultieme crowd pleaser voor Afro-Amerikaanse vrouwen die met veel hilariteit kunnen genieten hoe een slanke, blanke, sletterige blondine op haar bek krijgt. En mocht je al in een zaal zitten met een dergelijk publiek zou je in de waan zijn een show van Jerry Springer bij te wonen. Het hoofdpersonage, gespeeld door The Wire acteur Idris Elba, in tegenstelling tot Michael Douglas in Fatal Attraction is de perfecte rijke zakenman. Hij doet niets verkeerd – zegt niets verkeerd – gedraagt zich niet verkeerd, hij is het stereotype van de ideale man zonder fouten of zonden; Mr. Proper als u wilt. En ook al draait het “drama” rond hem, maakt deze karakterisering hem juist compleet oninteressant als filmpersonage. Zelfs de eerste de beste tekenfilm brengt meer diepgang en dualiteiten in hun karakters dan deze film. Obsessed is een erotische thriller zonder erotiek (laat staan een hint van een naakte bil) en zonder thriller (eigenlijk een niet-intentionele komedie), met een idioot script bestaande uit clichés. Het is trouwens een film waar je met schaamrode wangen de filmzaal uitloopt in de hoop niemand jou hier aantreft.

    009 obsessed

    8. Whiteout (2009) Dominic Sena
    Ik dacht, een film met Kate Beckinsale on ice kan toch zo slecht niet zijn, en regisseur Dominic Sena (niet meteen de meest fijnzinnige cineast) weet ons toch altijd wel te ontspannen met opwindende actie-sequenties. Maar was deze Whiteout een gigantische teleurstelling. In vergelijking met die andere Zuidpool-whodonit The Thing is deze een smaakloze B-film die ons helemaal 'ijskoud' laat. Slecht acteerwerk, slechte dialogen, slechte cgi, een idioot verhaal, het was zelfs slechte camp. Nieuwkomer Gabriel Macht (The Spirit) is er in ieder geval in geslaagd om twee jaar op een rij te spelen in films die in mijn Top 10 Worst Movie List staan. Maar de man kan ook niet acteren. Ik weet niet met welke studio-exec hij geslapen heeft maar het is niet normaal dat zo iemand in dergelijke Hollywoodfilms wordt gecast. Als hij in beeld is, is het altijd lachen geblazen en hij slaagt erin om zijn dialogen nog ridiculer te doen klinken dan ze al zijn. Hij was zowaar de enige penguin in de film. Los van het feit dat je al na 10 minuten weet wie de dader is, worden we nog eens bekogeld met irritante, geel-getinte flash-back’s die we uiteindelijk kunnen missen als kiespijn. Spijtig genoeg was er in de bioscoop geen black-out tijdens deze Whiteout…

    008 whiteout-

    7. Jennifer’s Body (2009) Karyn Kusama
    Met lichte druk van wat vrienden ben ik er toch in geslaagd om deze Jennifer's Body twee keer te zien, en bij de tweede visie was alles trouwens nog een stuk slechter. Had ik hoge verwachtingen? Wel, ik was me ervan bewust dat de scenariste van deze prent niemand minder was dan Diablo Cody die toch het oscarwinnende script van Juno heeft geschreven. Maar dit is niet meer dan een slasher-horrorgrap. De enige reden om naar deze film te gaan is Megan Fox (let’s face it), en uiteindelijk gaan de oneliners haar nog goed af en met haar komische timing zit het wel snor. Alleen krijg je niet de indruk dat ze daar nu echt serieuze inspanningen voor heeft moeten leveren. Maar mijn kritiek was minder bij Fox, dan wel bij de regisseuse van dienst Karyn Kusama, die er zelfs niet in slaagt om met een actrice als Fox een sexy prent af te leveren. De hoofdactrices zijn mooi om naar te kijken, ja, maar om een opwindende scène op te bouwen dien je best ook wel iets méér te doen dan even in te zoomen op het decolleté van Megan Fox. Het sfeertje is een beetje stout, maar niet stout genoeg. Opwindend is het al evenmin. Kusama doorbreekt constant de spanning door bruusk te verspringen van een griezelige scène naar komisch intermezzo. Iets wat aanvoelt als met een deux-chevaux op de autosnelweg van 4de naar 1ste te schakelen en terug. Dit scenario in handen van een meer bekwaam regisseur had misschien alles naar een hoger niveau kunnen tillen. Het hoogtepunt van de film is een onbedoeld hilarische scene waar Kusama een cross-cut maakt tussen Fox die een slachtoffer verorbert en Seyfried (de nerdy vriendin) die haar maagdelijkheid verliest. Uiteindelijk is het een zware teleurstelling voor heel wat zaterdag-avond filmkijkers die veel seks en bloed verwachten, want Jennifer’s Body is uiteindelijk een heel braaf filmpje.

    007 jennifer_s_body01

    6. Surrogates (2009) Jonathan Mostow
    Surrogates is niet alleen een slechte film, het is één van de zwaarste teleurstellingen uit 2009 gezien de film gebaseerd is op de verheven graphic novel van Robert Venditti en Brett Weldele. Dit had een spannende science-fiction mysterie thriller kunnen zijn, maar is uiteindelijk al even interessant als 85 minuten lang kijken naar een Duracell-konijntje in beweging. Het is Blade Runner gemaakt door een 10-jarige. Het script van de film lijkt het werk van twee robotten op automatische piloot die elke emotie in de kiem hebben gesmoord, de belichting is al zo krankzinnig als het blonde toupetje van de Bruce Willis avatar (het ideale beeld dan nog wel!), de stijl is voornamelijk vorm boven inhoud en Bruce Willis zelf probeert zijn voorgevoel dat dit een flop zal worden zoveel mogelijk te verbergen. En als ik niet beter wist zou ik denken dat niemand op de set de intentie had een goede film af te leveren en tevreden was met een monotone cliché-formulefilm. Een emotieloze troep die zichzelf teveel au serieus neemt en zich nauwelijks bekommert om de wereld en zijn personages te exploreren. Ik had hier naar uitgekeken, en ergens tijdens de voorstelling was het net of ze bij mij de stekker uit het stopcontact hadden getrokken.

    006 surrogates

    5. The Unborn (2009) David S. Goyer
    Ik heb er in ieder geval het raden naar waarom een talentvol acteur als Gary Oldman hierin verzeilt is geraakt. Mocht het een Jason Statham of een Nicolas Cage zijn zou ik het nog begrijpen, maar Oldman leek me toch een intelligente acteur te zijn met heel veel inzicht en smaak. De scène met de Nazi-dokters die met naalden in de oogbollen van kinderen prikken had toch een duidelijke aanwijzing moeten zijn dat dit een belachelijke B-film zou worden. The Unborn is een samenvatting van alle creepshow-clichés uit de aziatische horror-markt van de laatste 10 jaar, gebundeld in een voorspelbare montage die iets meer dan 80 minuten duurt. Het was op de koop toe zelfs een beetje van een rip-off van Mirrors (2008), want ook hier zijn spiegels de bron van alle ellende. En voor wie The Reader van Stephen King heeft gelezen zal hier ook wel een déjà-vu gevoel aan overhouden. Hoe verder naar het einde toe, hoe meer de regisseur de pedalen kwijtraakt en hoe minder spannend of griezelig het allemaal wordt. De film is ZO slecht dat hij zelfs NOOIT goed wordt.

    005 The unborn

    4. G.I. Joe : The Rise of Cobra (2009) Stephen Sommers
    G.I. Joe : The Rise of Cobra is nog zo’n zware teleurstelling uit 2009. Het is iets beter dan een Transformers-prent met iets leukere actie-sequenties, maar dit kan je moeilijk zien als een compliment. Het verhaal is ontdaan van elke mogelijke logica of interessant verhaalelement, en gebracht naar het niveau van een puber. Eye-candy Sienna Miller is het enige lichtpuntje in deze film, en doet volledig het personage van de zwak acterende Channing Tatum vergeten, die uiteindelijk de hoofdrol speelt.

    004 gi joe

    3. Transformers: Revenge of the Fallen (2009) Michael Bay
    Transformers: Revenge of the Fallen heeft een onsamenhangend non-verhaal dat letterlijk alle kanten uitzwiert, met een debiele plot die Eddy Wally had kunnen bedenken. Voeg daar nog wat personages aan toe die veel weg hebben van stereotype kartonnen borden, een ongegeneerde liefdesverklaring aan het Amerikaanse leger, een ADHD-montage, een tinitus-verwekkende klankband en een slordige videoclipstijl waarbij de camera geen nanoseconde stil staat, en je krijgt de perfecte cocktail voor 150 minuten oeverloze irritatie druipend uit de anus van worstendraaier van dienst, Michael Bay. Waar de eerste Transformers-film nog sporadisch het evenwicht vond tussen actie, avontuur en humor, is deze Bigger-Faster-Better een samenraapsel van cgi-beelden met onherkenbare robotten die elkaar te lijf gaan en waarbij de menselijke factor tot een minimum herleid wordt. Het veel te lange stuk in Egypte dat de ultieme climax moet voorstellen is dan ook nog eens een verschrikkelijk overbodige oefening in het opblazen van alles wat lichtontvlambaar is en een zoveelste excuus om de borsten van Megan Fox in beeld te brengen. Je kunt het vergelijken met zo’n all-in buffet, waar het vlees niet warm genoeg is, de groenten slap, de frisdrank met teveel water vermengd en de dessert smaakloos is. Maar je keert er niet terug van de honger.

    003 transformers

    2. Dragonball Evolution (2009) James Wong
    Ik had moeten weten dat een film met 'Evolution' in zijn title te mijden is als de pest, maar tegen beter weten in heb ik toch Dragonball Evolution gezien. Mijn verwachtingen waren laag maar zo’n opgefokt, van de pot gerukt tienerspektakel had ik niet verwacht. De fout van de makers was dat ze iets te trouw aan de originele cartoon hebben vastgehouden, en was deze film nu net het omgekeerde wat ze hadden moeten doen. We worden niet alleen geconfronteerd met een ridicuul plot maar ook het acteerwerk is van een pathetisch over-acting niveau. Indien je beelden uit de comic had verwerkt in de film, had je met moeite het verschil gezien. Kortrom, de regisseur heeft er een puinhoop van gemaakt en leefde in de waan de fans te kunnen bekoren door dicht bij het bron-materiaal te blijven. Dat die fans nu allemaal hun maturiteit hebben bereikt en zelfs kinderen hebben die te oud zijn om nog naar Dragonball te kijken, is de regisseur compleet ontgaan. A complete waste of money and my time!

    002 dragonball

    1. New Moon (2009) Chris Weitz
    Wie dacht dat met New Moon een spannende vampieren-sequel aan te treffen is van een saaie en levenloze reis teruggekeerd. New Moon is misschien al even slaapverwekkend als het origineel, maar deze sequel doet nog erger met rommelige cgi, houterige acteerprestaties die een paspop doet blozen, een verhaal die niet alleen vampieren koud laat, en ons fortune coockie wijsheden verkoopt over de liefde, verbloemd met zwaarwichtige en zwartgallige terminologieën. De twee hoofdfiguren, Edward en Bella, hebben al evenveel chemistry met elkaar als Tobey Maguire en Kirsten Dunst in de Spider-Man films. De film neemt zich ook teveel au serieus met personages die het gewicht van de wereld op hun schouders dragen en herhaaldelijk pseudo-intellectueel zwartgallig gezwets uitkramen. En of dit nog niet allemaal genoeg was, stinkt deze prent naar platvloerse marketing bestemd voor tiener-meisjes die hopelijk allemaal ook de soundtrack zullen kopen met alle popnummers die gepast en ongepast de revue passeerden. Ze zouden misschien beter hun geld sparen voor de dvd-box van True Blood.

    001 new moon

    ***Related Posts***
    17/12/2012: Top 10 Best & Worst Movies of 2012
    29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
    30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
    29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
    23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
    06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
    26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
    22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
    16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
    23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

  • Jennifer's Body wordt erop of eronder

    Pin it!

    Binnenkort zullen we Megan Fox aan het werk zien in Jennifer’s Body (2009), een film waar alle verwachten laag bij de grond liggen gezien de film wordt geregisseerd door Karyn Kusama (Girlfight). Kusama regisseerde 4 jaar geleden Aeon Flux (2005), een draak van een film die tevens een grote financiële ramp betekende voor de producenten. Maar de regisseuse volhard in de boosheid en na een paar sabbatjaartjes komt ze terug met een nieuwe sexy heldin. Het ziet er allemaal veelbelovend uit, maar Aeon was dat ook. Het wordt dus afwachten of deze 41-jarige cineaste haar ultieme girlpower film kan maken.

    Jennifers Body poster

    Korte inhoud: Een cheerleader (Megan Fox) leidt een vrolijk en onbezorgd leventje. Totdat een demon bezit van haar neemt. Haar bezetenheid verandert de tiener in een vleesetend monster. Niemand is meer veilig in haar aanwezigheid. Intussen moet haar beste vriendin (Amanda Seyfried) er voor zorgen dat haar bezetenheid beteugeld wordt. Bovendien hoopt ze informatie te vinden bij een satanische rockband die haar demonische gedrag heeft voorspeld in één van hun rocksongs.

    De regisseuse zal het in ieder geval moeten hebben van haar acteurs en haar manier van vertellen, want inhoudelijk is het Mean Girls goes cannibal-plot al even interessant als de eerste beste Studio 100 film. Maar Kusama heeft wel een grote troef in handen. Niemand minder dan Diablo Cody (beloftevolle scenariste van Juno) heeft het scenario geschreven, en dit kan er in ieder geval voor zorgen dat de film iets slimmer is dan wat je zou verwachten na het lezen van de korte inhoud. Ik denk dus niet dat we ons moeten verwachten aan een verstand-op-nul kannibaal slasher, maar eerder een (misschien) meer intimistische prent over meisjes met eetstoornissen. Je weet maar nooit. Hopelijk wordt het dan ook meer een Diablo Cody film dan een Karyn Kusama miskraam. De toekomst zal et uitwijzen.

    Cody zei over de film het volgende: "I grew up with horror movies, especially those classic '80s horror movies with teenagers in peril, adults who don't listen, women who are either incredibly heroic or incredibly sexy or both. You'll notice that the last person standing in a horror movie is typically female, which is an interesting part of the genre. I didn't want to write a modern horror movie. I wanted to write a classic horror movie. I wanted the whole vibe to be 1983, and I think we pulled that off." Het heeft er in ieder geval alle schijn van dat Cody enorm betrokken was met de productie en dat kan enkel maar de film ten goede komen.

    Is Megan Fox dan geen troef? Volgens mij niet, maar het zal toch wel een bepaald ‘mannelijk’ publiek naar de bioscoop trekken. Maar Charlize Theron in strak latex pakje had in ieder geval niet het gewenste effect. Komt daar nog bij dat Theron een veel betere actrice is dat Megan Fox. Die ene poster met de rode lippen doet in ieder geval enorm denken aan de generiek van True Blood, een serie die zeker zijn plaats heeft in mijn Top 20 TV-Series. Jennifer’s Body komt bij ons uit op 21 oktober 2009.

    Update 22/09/2009: Het is dus 'eronder' geworden. Blijkbaar heeft de magie van Diablo Cody niet gewerkt want de film is nu al een flop. De prent haalde na één week slechts 7 miljoen dollar en dat is véél te weinig, ook al heeft de film maar 16 miljoen dollar gekost, een bedrag die de film nooit zal kunnen terugverdienen tijdens zijn bioscoop-release in de States. Dit is in ieder geval een streep door de rekening van Megan Fox, alsook van de regisseuse Karyn Kusama, die de zoveelste flop op haar palmares mag zetten.

    *** Jennifer's Body trailer ***

  • Het Beste en Slechtste uit 2005

    Pin it!

    Het heeft een tijdje geduurd maar het moment is aangebroken voor de lancering van een nieuwe BlogTalk, samen met Sine, Karen en de mensen van Kinofreunde. Voor de gelegenheid buigen we ons over de Beste Films die in het jaar 2005 zijn uitgekomen.

    We hadden eerst een top 10 willen samenstelling met de films uit 2007, maar wegens een paar technische problemen kregen we daarover geen consensus.

    Gezien ik zelf het voorbije jaar een hoop rotzooi heb gezien, krijgen jullie van mij ook een Top 10 van de Meest Walgelijke Kl#te Films die zonder veel schroom in 2005 werden losgelaten op een argeloos bioscooppubliek waar mening een trauma hebben aan overgehouden. Gelukkig is er deze Ultieme FilmBlog die af en toe mensen kan waarschuwen voor dergelijk schadelijk afval. Ja, iemand moet het doen.

    Let wel, ook al zien we wekelijks een pak nieuwe films, blijven er heel wat films over die we nog niet hebben gezien. Het zou fysisch zelfs onmogelijk zijn om alle nieuwe films te bekijken. Ooit geprobeerd in 1994 met een dubbele infuus en luciferstokjes in de ogen. Maar met al die seniele musicals uit Bollywood kwam ik zelfs niet in december van dit jaar aan de Aziatische horror-markt toe. Het was een hachelijke onderneming maar ben blij met mijn conclusie: ER ZIJN TEVEEL FILMS …verdomme. (Dit laatste was een subjectieve interpretatie van mijn conclusie). Maar alle onzin ‘in een lijstje’, hier volgt het Beste & Slechtste uit 2005. Jullie zijn uiteraard vrij om jullie lijstjes kenbaar te maken in de commentaarbox en/of uw mening te geven over de vernoemde films.

    De Beste Films uit 2005

    1. Batman Begins van Christopher Nolan – Net als Spider-Man, een absolute revelatie, of hoe je bekende ingrediënten kan samenbrengen tot een overheerlijke combinatie. Scherpe dialogen, een knap plot, uitstekende regie en een ijzersterke cast.

    2. Sin City van Frank Miller & Robert Rodriguez – Een comic-book-noir meesterwerkje. Vernieuwend, verrassend, briljant en gedoopt in gitzwarte gal.

    3. Cinderella Man van Ron Howard – er was veel kritiek op Russell Crowe, maar hij is de Roger Federer van het acteren in Hollywood. En Ron Howard levert hier een van zijn knapste films, zoniet zijn beste film.

    4. King Kong van Peter Jackson - Jacksons film lost de verwachtingen volledig in. Toch een beetje te lang, maar dat is slechts een detail vergeleken met de denderende actietaferelen.

    5. Sideways van Alexander Payne – verfrissend om zoveel talent bezig te zien in een film over wijn. Al even genietbaar als een Château Latour.

    6. Match Point van Woody Allen – en wel een nieuwe Woody Allen die met deze verfrissende prent kan overtuigen. Ik ga niet zeggen dat het één van zijn beste film is, maar het is in de buurt. In ieder geval zijn beste film uit het laatste decennium.

    7. Nochnoy Dozor (Night Watch) van Timur Bekmambetov – te vergelijken met Harry Potter en The Matrix, maar dan voor volwassenen. Een uiterst verfrissende filmervaring.

    8. Wedding Crashers van David Dobkin – als er een komedie-film een award moest krijgen dit jaar, dan moet het deze wel worden. Zonder enige twijfel de grappigste film uit 2005.

    9. Serenity van Joss Whedon – een zalige spinoff van de na amper elf afleveringen afgevoerde Amerikaanse cultserie Firefly, met verrassend goed uitgetekende personages, visueel verbluffende ruimtegevechten en fijne dialogen én one-liners

    10. Crash van Paul Haggis – Ontegensprekelijk het beste filmdebuut en één van de beste scenario's uit 2005.

    De Slechtste Films uit 2005

    1. Aeon Flux van Karyn Kusama – Om er niet veel woorden aan vuil te maken: Aeon Sucks ! En geen beetje. De film had de grootste potentieel een succes te worden, maar faalt op alle gebied.

    2. Alone in the Dark van niemand minder dan Dr. Crap himself, Uwe Boll. Ik had getwijfeld om deze op '1' te zetten, maar ik had er ook niet veel van verwacht. De film kreeg een Hollywood budget om nog niet het niveau te halen van de kortfilmpjes van eerstejaars filmstudenten. Een samenraapsel van alles wat je best vermijdt in een film.

    3. Dirty Love van John Mallory Asher – zelden nog zo’n inspiratieloze spuug gezien als deze film met een afschuwelijk slecht acterende Jenny McCarthy. Deze Dirty Love was bedoeld om haar carrière nieuw leven in te blazen. Wel, ze zal binnenkort samen met Charlize Theron, in de spotlights staan van de Razzie Awards.

    4. The Dukes of Hazzard van Jay Chandrasekhar – de eerste keer dat je plaatsvervangende schaamte krijgt voor diegene die betrokken zijn bij deze onzin. 2 minuten Jessica in korte broekjes en uitgestoken boezem en 88 minuten fast-forward-stuff met een rondrijdende oranje wagen en een man in het wit gekleed.

    5. Elektra van Rob Bowman – Nog slechter dan Daredevil en Mortal Combat samen en zwaar geplagieerd van superieure films zoals Hero.

    6. Stealth van Rob Cohen. Een film op automatische piloot die men zelfs geen popcorn-film kan noemen, want popcorn heeft nog smaak.

    7. Fantastic Four van Tim Story – mijn tweede grote teleurstelling in 2005. Het begon al met een mankgelopen casting en bevestigde de teneur met een zwak plot en dito dialogen. Alles blijft zo mediocre en dat is net iets wat een comic-book adaptatie NIET mag zijn. De film is allesbehalve "fantastisch" en verdient in geen geval de uit-zijn-voegen-gebarsten-media-campagne.

    8. Ex equo: In the Mix met Usher, Get Rich or Die Tryin’ met 50 cent & House of Wax met Paris Hilton – dat de films op geen flapoor zouden trekken was evident, dat de pop-idolen geen acteer-talent hebben was te verwachten, maar dat ze ook nog eens zo on-charismatisch zijn, is compleet tegenstrijdig met de aandacht die door de media aan hen wordt geschonken.

    9. The Fog van Rupert Wainwright – je moet het maar doen om een nog slechtere remake te maken van een al zwakke horrorprent van Carpenter. Jammer voor de carrière van Clark Kent-acteur Tom Welling. Hij ziet niet alleen de rol van Superman aan zijn neus voorbijgaan, maar speelt ook nog eens in de meest belachelijke films.

    10. The Legend of Zorro van Martin Campbell – ik hou mijn hart vast voor de nieuwe James Bond, Casino Royale. Maar wat Campbell hier maakt is precies datgene wat Hollywood een slechte naam bezorgt.

    ***Related Posts***
    17/12/2012: Top 10 Best & Worst Movies of 2012
    29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
    30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
    29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
    23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
    06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
    26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
    22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
    16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
    23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005