karel roden

  • RocknRolla (2008) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Sommige artiesten hebben nood aan een muse om hen te inspireren, anderen kunnen er serieus door verward raken. Neem nu Guy Ritchie en zijn verhouding met pop-diva Madonna. Voorheen bracht hij schitterende eigenzinnige en baanbrekende prenten als Lock, Stock and Two Smoking Barrels (1998) en Snatch (2000).

    rocknrolla_2008_blu-ray.jpg

    Toen kwam Madonna en Ritchie kwam op een filmisch dwaalspoor met films als Swept Away (2002) en Revolver (2005). Gelukkig voor de filmfans kwam er een einde aan de relatie en kwam RocknRolla (2008), een heerlijke actie- en gangsterfilms die duidelijk de stempel draagt van Guy Ritchie.

    Korte inhoud: De Russische tycoon Omovitz (Karel Roden) probeert via de Londense onderwereld een positie op te bouwen in de Britse hoofdstad; vastgoedtycoon Lenny (Tom Wilkinson) krijgt 7 miljoen euro aangeboden om een bevriende wethouder (Jimy Mistry) om te kopen. Sexy accountant Stella (Thandie Newton) krijgt lucht van de transactie en schakelt gangster One Two (Gerard Butler) in om de centjes te ontvreemden. Achtervolgd door de taaie Russki's proberen de Londense boeven elkaar af te troeven, maar de crackverslaafde stiefzoon van Lenny (Toby Kebell) heeft de sleutel in handen.

    Haalt de film de kwaliteit van zijn pre-Madonna periode? Spijtig genoeg niet. RocknRolla is een step-up van zijn recente stinkers, maar het blijft uiteindelijk maar een blits gefilmde misdaadkomedie waarin een bende excentrieke gangsters met vette cockney-accenten de ene slimme one-liner na de andere debiteren, terwijl ze zich worstelen doorheen een vermoeiend kluwen van irrelevante plotdraden. Na het zien van het gevoel heb je het gevoel dat je dit al eens gezien hebt in al zijn vorige films. Toch zijn de personages om van te smullen, maar vernieuwend kan je de film niet echt noemen. RocknRolla kent geen rollen die er zo uitspringen; het is hier het ensemble dat de show steelt. Iedereen is op zijn best en het spelplezier straalt eraf.

    De hippe vormgeving is nooit storend, en het geheel lijkt veel gematigder dan de illustere voorgangers, maar de film heeft een paar andere grote pluspunten: de film is enorm onderhoudend en de regie volwassener dan eerder, Ritchie lijkt aan maturiteit gewonnen. Het netwerk van personages en plotlijnen - en dat zijn er zoals gewoonlijk nogal wat - wordt zorgvuldig opgebouwd zonder al te doorzichtige structuur, waardoor de opbouw van de spanningsboog nagenoeg perfect is. Een energieke beeldvoering ondersteund door een goed in de oren klinkende soundtrack helpen RocknRolla te verkopen als het flitsende filmpje dat het eigenlijk niet is. De montage is snedig en bij momenten goed getimed en je moet Ritchie ook niet leren om een verhaal genoeg vaart te geven, ook al is er van een plot weinig of geen sprake. Naar het einde toe heb je wel het gevoel dat een sequel tot de mogelijkheden behoort.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 6 april 2009

    ***Related Post***
    27/08/2008: RocknRolla van Guy Ritchie

     

    *** RocknRolla trailer ***

  • Running Scared (2006) *½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Oh my God, zelden zoveel zinloos geweld gezien als in deze twee uur durende Running Scared (2006). Ik heb niks tegen geweldfilms, ik ben ermee opgegroeid, maar het geweld krijg ik liever niet gratuit geserveerd. En met deze prent heb ik echt het gevoel dat alles er over zit en de regisseur Wayne Kramer (The Cooler) nauwelijks weet waar alles naar toe moet. De film heeft ook zeker een aantal positieve punten. Opmerkelijk vond ik de transformatie van de knappe poster boy Paul Walker, in een gewelddadige, opgejaagde, small-time gangster. Walker toont in deze film zijn veelzijdigheid en overtuigingskracht als acteur.

    Toen ik voor het eerst de trailer zag had ik het gevoel een stevige actieprent te zien met knappe personages, maar de meest intrigerende personages is een welgesteld koppel pedofiele kindermoordenaars. En wow, wat is dit koppel gruwelijk slecht. Zo slecht dat ze bodybags hebben laten maken op kindermaatjes om die mooi in de kast op te bergen, naast de rituele scharen en messen. En of dat nog niet genoeg is houden ze ook nog een DVD-collectie van hun slachtoffertjes met een sterren-quotering. Als je een lijstje wil opmaken van de meest afschuwelijke filmkoppels ooit, dan mogen jullie deze twee ergens bovenaan plaatsen!

    Korte inhoud: Nadat een drugsdeal verkeerd loopt en sommige corrupte agenten vermoord worden, moet de mafioso Joey (Paul Walker) de wapens, gebruikt tijdens het vuurgevecht, kwijt zien te raken. Dit wordt echter ingewikkeld wanneer de jonge zoon van zijn buurman, Oleg (Cameron Bright), het wapen van hem afpakt en het gebruikt om zijn vader, de Russische gangster en kindermishandelaar Anzor "Duke" Yugorsky (Karel Roden), neer te schieten. Zodra dit gebeurt moet Joey de hele nacht druk in de weer om de jongen te vinden en doet dit met de hulp van zijn zoon (Alex Neuberger). Het vuurgevecht te verdoezelen en het wapen terug zien te krijgen, terwijl zijn eigen kompanen en een detective (Chazz Palminteri) hem op de hielen zitten. In het midden van alle geweld, zijn vrouw Teresa (Vera Farmiga), die leeft tussen angst en liefde voor haar man.

    Dat de film het moet hebben van aangebakken extremen, overdreven buitensporigheden en pijnlijke stereotypen, wordt meteen duidelijk van bij het begin met een fout gelopen drugdeal. De camera ketst vervolgens heen en weer tussen de kogels en het spetterende bloed in een wereld gevuld met pooiers, hoertjes, maffiosi, onderdanige vrouwelijke slaafjes, daklozen, seniele ouderen, monsterachtige pedofielen, crack-heads en corrupte flikken. Het plot stelt niet veel voor en de dialogen zijn vaak om van te huilen, maar je blijft wel kijken. De camera probeert de kijker op te jagen en slaagt daar behoorlijk goed in. Toch had dit magere script misschien beter tot zijn recht gekomen in de handen van een iets bekwamer regisseur zoals Robert Rodriguez, Tony Scott of Quentin Tarantino.

    Het probleem is dat de regisseur (die trouwens het scenario heeft geschreven van de plot-twister Mindhunters) alles over de top laat gaan. Sommige dingen zijn slim, andere scènes zijn compleet overbodig en op momenten iets te doorzichtig. In tegenstelling tot een Guy Ritchie neemt Kramer zich iets teveel au sérieux. Maar zoals ik al eerder zei, je blijft kijken – los van het feit of dit al dan niet een verdienste is.

    Een tweede ontdekking in de film is voor mij de casting van Vera Farmiga die de vrouw speelt van Joey. Vera was mij als actrice nooit opgevallen, maar zet hier een geladen vertolking neer en wordt onverwacht ook een beetje een heldin in deze film. Vera was te zien in Down to the Bone (2004) (foto) waarvoor ze een erkenning kreeg op het Sundance Filmfestival. Hoe dan ook, op de vertolkingen van de acteurs is in deze film weinig op aan te merken, integendeel. Zelfs de twee jongeren vallen nooit uit de toon. Chazz Palminteri is dan weer een mooi voorbeeldje van een typecasting die behoorlijk goed werkt.


    © 2006 New Line Cinema

    Kortom, de regisseur heeft geen moeite om geweld en naakt te tonen en maakt zich evenmin druk over zijn R-rating. Zijn films zijn duidelijk gericht naar een volwassen publiek. Als je op zoek bent naar een harde misdaad thriller met een overvloed aan buitensporig geweld, een uitzinnige ijshockey-puck bestraffing en meer eindes dan Return of the King (2003), dan is Running Scared uw film. Voor de rest, als je niet meteen misselijk wordt van het camerawerk en het geweld, is Running Scared best wel grappig.

    rating

    Beoordeling: 1,5 / 5
    Recensie door op 3 september 2006

    ***Related Posts***
    16/12/2006: De Beste en Slechtste Films van 2006
    06/04/2006: Running Scared foto’s + trailer

  • Hellboy (2004) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Hellboy (2004)– een beetje een tegenstrijdige bijnaam gezien de indrukwekkende postuur komt rechtstreeks uit de heldenwereld ontstaan uit de verbeeldingskracht van Mike Mignola. Maar deze naam werd hem ook toegewezen wanneer hij nog maar een kleine spruit was. Na zoveel jaar noemt iedereen hem nu "Red", wat iets meer respect had dan "kleine jongen uit de hel". En toch blijft de film steken in zijn puberale fase zonder echt de moeite te doen om een volwassen publiek aan te spreken.

    hellboy_2004_blu-ray.jpg

    In tegenstelling tot een Spiderman 2 is hier geen ruimte voor existentialisme, filosofische of psychologische motivaties. Is dit noodzakelijk? Neen, maar doen moet je wel een verhaal hebben die iets meer om het lijf heeft dan dit. Harry Potter 3 is op dat vlak veel meer fascinerend dan Hellboy. Tevens waren de personages uit Spiderman 2 nog altijd van vlees en bloed. Ik had bij deze film een beetje de frustratie die ik in mindere mate had bij de eerste Spiderman. Misschien moet ik wachten op Hellboy 2 voor iets meer verhaal en iets minder CGI.

    Korte inhoud: Het verhaal begint op het einde van de 2de WO. De nazi, zoals we reeds hebben kunnen aanschouwen in Raiders of the Lost Ark, zijn occulte freaks en trachten de duistere machten in te roepen om hun vijanden te kunnen verslaan. Dat die duistere krachten in hun vernielzucht wel degelijk een onderscheid zullen maken tussen de nazi’s en geallieerden is op zijn minst duidelijk. Via een soort Stargate portaal proberen ze een soort kristal te bereiken waarin de krachten van de hel vertoeven. Maar ze worden belemmerd, en na wat heen en weer geschiet wordt het portaal opnieuw gesloten. Een klein, rood aapachtig wezentje met een gigantische rechter vuist weet wel door die poort te dringen. Hij belandt bij een goedaardige dokter (John Hurt), die hem de naam Hellboy geeft en hem opvoed als een held.

    De regisseur Guillermo Del Toro loopt nu al 7 jaar rond met het idee om Hellboy naar het scherm te brengen met zijn fetish acteur Ron Perlman, waarmee hij reeds had gewerkt in schitterende low-budgetfilm Cronos. Maar de studies zagen het niet meteen gebeuren. Pas nadat hij Blade 2 regisseerde met succes gingen de deuren open en kon hij zijn kindje met de fameuze rechter naar het witte doek brengen.

    Maar deze passie is blijkbaar niet genoeg om een goede film af te leveren. Nochtans zijn de decors fascinerend, is de muziek van Marco Beltrami meesterlijk in elkaar gezet, zijn de kostuums en de make-up zeer nauwkeurig en geslaagd, maar alles blijft een beetje dobberen. We voelen ons niet meteen betrokken met het personage en het verhaal is niet meteen op een interessante manier uitgewerkt. Bijna alle momenten in de film waar het CGI gedeelte het voortouw neemt is een moment van ergernis en frustratie. De slechteriken, zoals ‘Karl Ruprect Kroenen’ – een soort gemaskerde nazi-officier met vlijmscherpe messen, ziet er geweldig uit. De CGI dolgedraaide inktvisachtige gorilla’s kunnen daarentegen niet overtuigen. Ik bleef echt op mijn honger zitten.

    Toch zit er materiaal genoeg om een schitterende comic-book verfilming te maken. We gaan er dus niet verder over uitweiden.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 6 oktober 2004

    ***Related Posts***
    16/07/2008: Hellboy II vs Hancock
    04/04/2008: Hellboy 2 The Golden Army nieuwe trailer
    23/08/2006: Hellboy 2 veelbelovend
    21/05/2006: Catwoman 2 of Hellboy 2

     

    *** Hellboy trailer ***