kadee strickland

  • The Grudge (2004) * Blu-ray recensie

    Pin it!

    Het gebeurt niet vaak dat een Amerikaanse remake van een niet-Amerikaanse film wordt geregisseerd door de oorspronkelijke regisseur. Dat heeft zowel zijn goede als slechte kantjes. Het positieve eraan is dat de oorspronkelijke regisseur zijn film uiteraard goed kent. Het negatieve aspect is dat hij/zij in vele gevallen niet voldoende Engels kent (in dit geval geen woord Engels) en dat je dan zoiets krijgt als een Lost in Translation-effect. De acteurs doen maar iets wat ze vermoeden wat de regisseur via hun vertaler-tolk bedoelt. Dit heeft als gevolg dat er meestal niet echt bijster goed wordt geacteerd. Gelukkig is Sarah Michelle Gellar geen slechte actrice en voelt ze wel snel aan hoe ze en script moet benaderen.

    the_grudge_2004_blu-ray.jpg

    Maar voor Takashi Shimizu zijn die films ook iets teveel bandwerk geworden en hij maakt zich trouwens klaar voor Ju-On 3 (2007), alsof iemand daar op zit te wachten. Ik had zijn eerste film, Ju-On (2003), ontdekt in het Fantastisch Filmfestival in Brussel en vond dit geen slechte horrorprent. Maar toen kwam er werkelijk een stortvloed aan gelijkaardige Aziatische horror met films zoals Dark Water (2002) en alle vervolgfilms en remakes van de film die aan de basis ligt van deze horror-vague, Ringu (1998). Ik ga er dus meteen bij vertellen dat ik bij deze remake bijna in slaap ben gevallen, ook al valt er technisch gezien niets op aan te merken. Moest er geen andere redenen zijn, bekijk deze film voor de knappe fotografie van Christopher Young, die nu bezig is met Ghost Rider en Spider-Man 3.

    Het beste van The Grudge (2004) zit hem in de eerste 35 minuten, maar nadien begint de truuk met het doodsbleke gezicht en de creepy geluidjes iets te doorzichtig te worden. Als je al die vorige films nog niet hebt gezien zal je wel plezier beleven met deze film, maar voor de grote meerderheid van de filmgeeks wordt dit een opstapeling van het ene horror-cliché na het andere.

    Er worden zelfs Hollywood clichés gebruikt met wegspringende katten en de telefoon die begint te rinkelen na een doodse stilte. De personages avonturieren zich op plekken waar ze niet zouden mogen gaan en doen idiote handelingen die alles nog erger maakt. Eén dag in de film bestaat uit slechts 3 uur daglicht en de rest is pikzwarte nacht. Dingen verschijnen op een bepaald moment en verdwijnen weer op het volgende. Oh ja, dit is nu eenmaal horror, maar we zitten ondertussen in 2007 en wat werkt voor een publiek uit de jaren 80 werkt niet noodzakelijk voor een publiek uit het nieuwe millennium. Toch niet voor een publiek die regelmatig horrorfilms bekijkt.

    De film begint krankzinnig genoeg met een getypecaste half-wakkere Bill Pullman die ’s morgens op zijn balkon een luchtje wil scheppen terwijl zijn vrouw nog in bed ligt en zelfmoord pleegt door van de zoveelste verdieping naar beneden te springen. Het 'waarom' van deze actie wordt nooit echt uitgediept – misschien had hij net het script gelezen – maar het zorgt wel voor een indrukwekkend moment. Zeldzaam zijn de momenten waar een ster-acteur na 1 minuut reeds zelfmoord pleegt (hoewel hij nog eens verschijnt in een flash-back op een later tijdstip). En van deze scène vertrekken we naar het spookhuis die bewoond wordt door de versleten oude vrouw Emma (gespeeld door Grace Zabriskie die hier nogmaals haar rol speelt van Sarah Palmer uit "Twin Peaks")

    Korte inhoud: De Amerikaanse medische studente Karen (Sarah Michelle Gellar) loopt stage in Japan. Wanneer een verpleegster niet komt opdagen voor haar werk, gaat Karen in haar plaats naar een vervallen huis waar ze Emma aantreft, een oude Amerikaanse vrouw die stokstijf voor zich uit staart in een lege kamer. Terwijl ze de aangeslagen vrouw verzorgt, hoort Karen boven vreemde geluiden. Het huis blijkt behekst te zijn door een bovennatuurlijke kracht - The Grudge. Deze wrok wordt veroorzaakt door iemand die is gestorven in de ban van boosaardige woede. En al wie het huis betreed zal sterven. Te midden van een reeks gruwelijke gebeurtenissen moet Karen een manier vinden om de vloek te verbreken.

    Er zijn een aantal verschillen met de oorspronkelijke prent. Zo was de Japanse versie onderverdeeld met naambordjes van personages die het huis hadden betreden en later zouden sterven: de bewoners van het huis, de zus, de sociaal medewerkster, drie schoolmeisjes,… Nu is de structuur iets eenvoudiger gemaakt – maar blijft de logica van alles zoek - en ligt de klemtoon nu op het personage van Gellar. En eigenlijk vind ik dit nu net een zwakte, want door de film lijnrecht te maken, in tegenstelling tot de jigsaw-puzzle van de oorspronkelijke versie, ga je nu beginnen letten op het feit de film uiteindelijk GEEN verhaal heeft en je enkel nog zit te wachten "hoe" iemand aan zijn einde zal komen. "Wie" zal sterven is meteen duidelijk, ook al heb je de voorkennis niet van de oorspronkelijke film, en dat maakt dan ook het suspense-gehalte voor een groot stuk teniet.

    the_grudge_2004_pic01.jpgthe_grudge_2004_pic02.jpg
    © 2004 Dutch FilmWorks

    Het einde van de film is een schoolvoorbeeld van een overkill en indien je niet in slaap bent gesust zou je wel eens kunnen schaterlachen met de absurde situaties. Let ook op de debiele dialogen naar het einde toe. Maar gezien Shimizu geen woord Engels spreekt kan ik begrijpen dat hij dat niet eens door had. In deze omstandigheden een veel te jonge onervaren scenarist, Stephen Susco, inschakelen om het script te vertalen is er gewoon om vragen. Deze film had 13 producers (waaronder The Evil Dead regisseur Sam Raimi) en bij niemand ging een belletje rinkelen?!? … Of misschien wel en werden hun opmerkingen ook ergens verloren in de vertaling.

    rating

    Beoordeling: 1 / 5
    Recensie door op 28 oktober 2006

    ***Related Posts***
    16/11/2007: Maxim benoemt Sarah Michelle Gellar als Vrouw van het Jaar 2008?!
    31/08/2006: Sarah Michelle Gellar is verzot op horror
    28/08/2006: The Grudge 2, trailer, pics, webisodes
    23/04/2005: Sarah Michelle Gellar als porno-actrice
    14/01/2005: Nieuwe markt in remakes van Aziatische Horror

  • Anacondas: The Hunt for the Blood Orchid (2004) ½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Ik moet zeggen, ik heb mij niet teveel aangetrokken van de paar negatieve kritieken, en vond de trailer nog behoorlijk. Je gaat niet naar Anacondas: The Hunt for the Blood Orchid (2004) om Shakespeare te zien. Je gaat dergelijke films zien om eens goed te schrikken en om plezier te beleven met het geschreeuw van achterna gezeten domme rondborstige, langharige babes en knappe, gespierde macho-studs. (they diserve it, right?). Maar helaas was deze pulp zo slecht dat zelfs genieten van de schare anaconda-attacks de irritatie nauwelijks kon wegwerken.

    anacondas_the_hunt_for_the_blood_orchid_2004_blu-ray.jpg

    De film draagt uiteraard alle kenmerken van de teenage-horror film, voor een keertje niet in een verlaten bos, maar wel diep in de jungle van Borneo, Indonesië, waar niet alleen reuze slangen leven maar ook zeldzame orchideeën. Vreemd dat de slangensoort eerst werd aangetroffen in Anaconda aan de andere kant van de aardbol in Zuid-Amerika. De blood orchids brengen eeuwige jeugd en zijn tevens het voedsel van de slangen die door het eten nooit sterven en telkens maar in omvang toenemen. Een groepje wetenschappers, of wat daar moet voor doorgaan, besluiten om iets te doen aan hun onbenullige jeugdige bestaan, namelijk opzoek gaan naar een bloem die hen…jong zal maken. Iedereen weet dat deze motieven slechts een voorwendsel zijn voor een spetterend banket van bloed, behalve dan de regisseur, die blijkbaar dacht dat hij een Michael Crichton film aan het regisseren was. Ik vermoed dat hij zich waarschijnlijk afvroeg waarom er zoveel acteurs in de film waren. Hopeloos.

    Het enige risico die de film nam was om de volledige cast van slachtoffers samen te stellen met onbekende gezichten, alsof dergelijke films een soort test-case zijn voor jonge acteurs, die stil hopen om erkend te worden, net als J-Lo in Anaconda. En vaak is het voor jonge acteurs de beste manier. Kijk maar naar I Know What You Did Last Summer, Wrong Turn of Cabin Fever. Allemaal films met een beperkt budget die een forum bieden voor nieuwe acteurs. Maar deze voorbeelden bereiken wel hun doelpubliek. Anacondas is dan weer een voorbeeld van hoe het ook fout kan lopen. En deze film had nog een behoorlijk budget van $25 miljoen. En ik hoop dat ze al hun geld niet hebben opgesoupeerd aan de visuele effecten want de slangen zien er beter uit in Crocodile Dundee dan in deze film.

    Johnny Messner doet het als hoofdfiguur van de bende nog behoorlijk en KaDee Strickland is een aangename verschijning, maar de rest zou beter dringend uitkijken naar een ander werk. De zwarte acteurs in de film (Morris Chestnut en Eugene Byrd) worden het perfecte doelwit van de glibberige slokops, niet omwille van hun huidskleur – gezien de slang ook blank, chinees en Zuid-Amerikaans lust, maar wellicht omdat ze zo slecht acteren in de film. Je had bijna zin in een spontane staande ovatie wanneer de Anacondas orde op zaken stelden met dat zootje Stanislavski abortussen. De film maakt in ieder geval kans voor een clean sweep bij de Razzie Awards. Voor hetzelfde geld hadden ze gerust Britney Spears en Jessica Simpson kunnen inhuren als slachtoffers. Ik zou geld geven voor deze uitgespuwde en half-verteerd blonde pop-idooltjes. Ik denk dat ik trouwens de enige niet zou zijn. Nog een geluk dat de meeste screen time gaat naar een aapje die in vergelijking met de cast de pannen van het dak speelde, en meteen een oscar verdient als dierlijke bijrol. De slangen, die hooguit 10 minuten te zien zijn, hadden ook een nominatie kunnen krijgen. Helaas konden ze die vervelende kwebbelende etters maar niet in hun bek houden, en als een treiterende manier moesten ze zo nodig die dingen opnieuw uitspuwen. Een serieuze aanfluiting. Hoewel, ze hadden waarschijnlijk een 'slechte smaak'.

    anacondas_the_hunt_for_the_blood_orchid.jpg
    © Screen Gems

    Anacondas is de ongevraagde sequel op de griezelfilm Anaconda uit 1997, die in vergelijking tot deze rotzooi plots een cultstatus zal krijgen. Niet enkel worden de acteurs ingeruild door derderangs figuranten, maar ook regisseur Luis Llosa werd vervangen door Dwight H. Little. Little is verantwoordelijk voor de belabberde Steven Seagal film Marked for Death en de Wesley Snipes videoklucht Murder at 1600. Men hadden kunnen zien aankomen. Maar de verantwoordelijkheid voor dit verderf ligt zonder enige twijfel bij de Robocop-scenaristen Michael Miner en Ed Neumeier, en de 5 (!) andere interim-scenaristen die elk hun pathetische bijdrage hebben geleverd aan deze miskleun. Ja, ze waren met zeven om die rotzooi neer te pennen en er nog voor betaald ook. En dergelijke horrors zijn trouwens de gemakkelijkste scenario’s die men kan schrijven. Alles is reeds duizenden malen voorgekauwd en bijna alles is mogelijk als het dodental maar hoog blijft en het bloed uitbundig kan vloeien. De titel insinueert nochtans bloed, maar Anacondas probeert het narratieve pad te bewandelen met langdradige en vervelende dialogen over de wonderen van de rode orchidee. Die orchidee kon van mij vertrappeld worden door de eerste de beste verloren gelopen toerist. Ik kwam voor het slangengeweld en die amateurs bleven maar kibbelen om de tijd op te vullen. Waar zat het bloed??? Waar zitten die slangen??? Was dit niet AnacondaSSSS???? Welke idiote executive gaf dit script eigenlijk een groen licht??? En zeggen dat hier in België duizenden mensen geen job vinden. Tip: Bel dringend naar Hollywood, want er zullen binnenkort een reeks dik betaalde vacatures voor het rapen liggen.

    Ik kan de film dus niet aanraden. Ik vind trouwens dat naast de leeftijdsquotering de film ook een label moet dragen dat dergelijke slechte smaak en onzin uw gezondheid kan schaden. Bekijk de trailer en je hebt de film grotendeels gezien. Voor de rest, stuur al uw kennissen waarvan je een schreeuwende hekel hebt naar Anacondas: The Hunt For The Biggest Waste of Time. Leedvermaak gegarandeerd.

    rating

    Beoordeling: 0,5 / 5
    Recensie door op 21 oktober 2004

     

    *** Anacondas: The Hunt for the Blood Orchid trailer ***