De FilmBlog

Je houdt het niet voor mogelijk maar Julianne Moore heeft dan toch de rol van de republikeinse Sarah Palin (pic) vertolkt in de tv-film Game Change (2010). En de actrice is zelfs niet mild voor de dame en schuwt in geen geval de kritiek aan het adres van de hockey mom uit Alaska.

De film is gebaseerd op het boek van Mark Halperin die een vrij realistisch beeld weergeeft van de vorige presidentsverkiezingen: de incompetentie van Sarah Palin, de foute John Edwards, de desinteresse van McCain en de Clash tussen Obama en Clinton. Het ziet er dus allesbehalve een platvloerse propaganda film uit. En ja, dat is me nog wel eens een film die ik de moeite waard vind om te bekijken. Het lijkt volgestouwd met intrige en politieke spelletjes met personages die de moeite waard zijn om te volgen. En met Palin zou dit nog wel eens leuk kunnen worden.

Naast Julianne Moore zien we Ed Harris als John McCain en Woody Harrelson vertolkt de rol van de analist Steve Schmidt.

Waarom zou Julianne Moore in de huid willen kruipen van zo iemand als Palin? Wel, ik gok op de overtuigingskracht van regisseur Jay Roach, die met zijn Austin Powers en Meet the Parents films bewees dat hij een talentvolle filmmaker is. En gezien zijn background, denk ik niet dat deze tv-film ooit aanzien zal worden als een propaganda-prent. Roach is echter niet aan zijn politiek-proefstuk toe. Met het drama Recount (2008) bracht hij al een indrukwekkend portret van de hertelling in Florida tijdens de presidentsverkiezingen van 2000. Het scenario voor deze film werd geschreven door Danny Strong, bekend van de tv-series Mad Men en How I Met Your Mother.

Het is trouwens niet de eerste keer dat we een Palin vertolking zien. Actrice Tina Fey, bekend van 30 Rock heeft eerder al eens een mooi staaltje Palin gegeven in Saturday Night Live (zie video). Het moeilijkste van de vertolking is volgens Fey haar bizar Alaska-accent.

"De VS maakt een slechte beurt met Sarah Palin. De excentrieke politica zorgde voor versplintering bij de Republikeinen en zette de VS te schande." Dat beweren actrices Julianne Moore enSarah Paulson in een interview met tv-zender HBO, die de film Game Change produceerde. In het politieke drama spelen zij de rollen van Palin en haar rechterhand Nicolle Wallace. "De grootste verandering die we recentelijk in de Amerikaanse politiek hebben gezien is dat de Republikeinen met elkaar overhoop liggen", analyseert Moore. "Het was van oudsher een partij waar de leden heel solidair met elkaar waren. Daar zitten nu veel barsten in. Kijk naar de Tea Party, een neoconservatieve afsplitsing. Dat uiteenvallen is in gang gezet door Sarah Palin."

Paulson voegt er zelfs nog een schepje bij. "Ik ben zelfs bang dat het hele debacle rondom Sarah Palin, waarin ze onvoorbereid interviews in ging en dan afging op tv, ook internationaal veel schade heeft aangericht", zegt de actrice. Haar personage Wallace ziet het hele politieke avontuur van Palin als een kaartenhuis ineenstorten. De beoogde vicepresident ontdook voortdurend haar verplichtingen en leek meer bezig te zijn met haar volgende eiwitreep of nieuwe blikje Dr. Pepper. "Nu kijken mensen heel anders tegen ons land aan", gaat Paulson verder. "Dat is wel eens moeilijk. Ik schaam me soms diep als mens en als Amerikaanse." Moore denkt niet dat de VS binnenkort een vrouwelijk staatshoofd krijgen. "Ons land is nog niet klaar voor een vrouwelijke president, in tegenstelling tot andere landen in de wereld. Tegelijkertijd besef ik me dat de kandidaten er gewoon niet zijn. Er nemen maar weinig vrouwen deel aan de Amerikaanse politiek." Palin vertrok na haar politieke avontuur naar tv-zender Fox, waar zij het nieuws becommentarieert. Het ligt niet voor de hand dat zij de politieke draad weer oppakt.

*** Julianne Moore HQ picture gallery ***

***Related Post***
10/03/2011: Koen De Bouw wil Bart De Wever niet vertolken

Actrice Julianne Moore is in onderhandeling voor de rol van Carries moeder in de remake van de horrorfilm Carrie (1976) van regisseur Brian De Palma met Sissy Spacek in de hoofdrol. Het origineel uit 1976, gebaseerd op een de roman van Stephen King, gaat over een klein en onderdanig meisje dat ernstig is misbruikt door haar moeder Margaret en op een avond terugslaat met haar telekinetische gave.

De 51-jarige Moore is bekend van uiteenlopende films gaande van Boogie Nights tot Magnolia, met The Big Lebowski als tussendoortje. Vorig jaar was ze nog te zien als lesbische moeder in The Kids Are All Right (2010), die werd genomineerd voor een Oscar voor beste film.

Korte inhoud: Carrie White is een verlegen meisje dat niet snel vrienden maakt. Iedereen uit haar klas haat haar en pest haar altijd. Na een vernederend incident in de doucheruimte, straft de gymlerares al haar klasgenoten. Eén meisje vindt haar zielig en overtuigt haar vriend Tommy om met haar naar het schoolbal te gaan. Carrie is blij, maar mag niet van haar bezitterige moeder. Uiteindelijk gaat ze toch en wanneer het blijkt dat haar klasgenoten wraak willen nemen op het bal, ontwikkelt ze voor haar onbekende telekinetische krachten die ze tegen haar klasgenoten gebruikt.

In deze Carrie (2013) is Choë Grace Moretz te zien in de titelrol. Deze 15-jarige actrice is vooral bekend van Kick-Ass (2010) en Hugo (2011) en is binnenkort naast Johnny Depp te zien in de horrorkomedie Dark Shadows (2012). Er was 10 jaar geleden al eens een remake geweest, Carrie (2002), maar die film was nauwelijks het bekijken waard en werd meteen naar het kleine kastje verkast. Hopelijk zal deze Carrie remake veel beter worden.

2011 is zonder enige twijfel het jaar van Ryan Gosling. De 32-jarige acteur liet zich voordien al opmerken in onder andere The Notebook (2004) en Half Nelson (2006), maar in 2011 liet hij pas echt zien wat voor een veelzijdig acteur hij is. In The Ides of March speelde hij een serieuze politieke rol, in Blue Valentine (2010 – maar pas in 2011 bij ons in de zalen) liet hij zijn emotionele kant zien en in Drive maakten we kennis met de actieheld in Gosling. En de acteur heeft ook een lichtere, zonnebankbruine kant, zoals we mogen zien in de romantische komedie Crazy, Stupid, Love (2011) van het duo Glenn Ficarra en John Requa die enkele jaren geleden debuteerden met het geslaagde I Love You Phillip Morris (2009) waarin Jim Carrey in de gevangenis verliefd wordt op Ewan McGregor.

Korte inhoud: Cal (Steve Carell) en Emily Weaver (Julianne Moore) zijn meer dan twintig jaar getrouwd wanneer Emily tijdens een etentje plots op tafel gooit dat ze de koffer ingedoken is met collega David Lindhagen (Kevin Bacon) en wil scheiden. Het nieuws slaat bij Cal, en hun twee kinderen Robbie (Jonah Bobo) en Molly (Joey King), in als een bom. Arme Cal trekt de deur van het echtelijk huis achter zich dicht en gaat op zoek naar een appartement. En zo is hij voor de eerste keer in zijn leven echt vrijgezel.

Radeloos belandt Cal in een bar waar hij de andere gasten verveelt met zijn klaagzang over Emily en David Lindhagen. Na enkele nachten hetzelfde liedje te moeten aanhoren, vindt vrouwengek Jacob Palmer (Gosling) het tijd om Cal onder handen te nemen. Jacob zal hem een volledige make over geven en Cal leren vrouwen te versieren en een player te worden. Wanhopige Cal neemt het aanbod aan, en na wat aanvankelijk gestuntel, gaat er al snel een nieuwe wereld voor hem open. Niet alleen Cal moet trouwens even wennen aan zijn nieuwe ik, ook zijn omgeving gaat hem met andere ogen bekijken.

Crazy, Stupid, Love is een aangenaam kijkstuk dat weet op te vallen in het huidige aanbod romcoms. De sterke acteerprestaties dragen daar zeker toe bij, maar ook het scenario van Dan Fogelman (Cars) zit clever in elkaar, weet er de vaart in te houden en laat de teugels niet vieren. Dit is geen komedie pur sang waarin op regelmatige tijden een precies getimed grapje naar de kijker wordt geslingerd, maar eerder een tragikomedie waarin elk personage worstelt met de liefde. Zo zijn er niet alleen Cal en Emily die elkaar na twintig jaar huwelijk eigenlijk té goed kennen waardoor de dynamiek een beetje uit hun relatie is. Hun zoon Robbie is dan weer hopeloos verliefd op de babysitter Jessica Riley (Analeigh Tipton), die op haar beurt een oogje heeft op Cal.

Zelfs playboy Jacob, die van de ene vrouw naar de andere fladdert, ligt plots overhoop met zijn gevoelens wanneer hij de knappe Hannah (Emma Stone) ontmoet. Zij zit op haar beurt dan weer een beetje verveeld in haar relatie met de betrouwbare, maar dodelijk saaie Richard (Josh Groban). Het zijn verschillende generaties die te maken krijgen met liefdesproblemen, en ze pakken het elk op hun eigen manier aan (zo is de dertienjarige puber Robbie veel directer en minder subtiel om zijn liefde te verklaren dan zijn vader), maar in se gaat het om dezelfde vraag, namelijk wat doe je wanneer je denkt 'de ware' te hebben ontmoet en laat je hem/haar ooit nog los?

Toch is het niet allemaal liefdesverdriet en zwaarwichtigheid in Crazy, Stupid, Love want het blijft natuurlijk een Amerikaanse film en het obligatoire happy end mag dan ook niet ontbreken. Het pad naar het geluk loopt voor de personages niet over rozen en ze worden in de loop van de film allemaal zwaar geconfronteerd met zichzelf en hun daden. De personages leren met vallen en opstaan, maar het zijn allemaal sympathieke personages met een goed hart. Je wil ze hun misstappen graag vergeven net omdat ze zo menselijk zijn. Zelfs het toch net iets te stroperige einde met een behoorlijke kleffe graduation speech neem je er net bij.

Of het allemaal zo geloofwaardig is natuurlijk een heel ander verhaal. Zo transformeert Cal wel heel gemakkelijk van ietwat seutige nerd — wanneer zijn vrouw hem verteld dat ze is vreemdgegaan, blijft Cal wat catatonisch voor zich uitstaren — tot vlotte womanizer die al snel lerares Kate (Marissa Tomei) versiert. Er had ook een klein beetje kunnen gesnoeid worden in bijrollen en verhaallijnen zodat er meer gefocust kon worden op de twee interessantste koppels (Cal en Emily enerzijds en Jacob en Hannah anderzijds) en de speeltijd een beetje gebalder zou worden (120 minuten voor een komedie is best wel veel). Toch is Crazy, Stupid, Love een vlot wegkijkende romcom die zich zeker situeert in de betere middenmoot van het genre.

Het mag duidelijk zijn dat er een fanbase is voor de Underworld films … of voor vampierenfilms, want deze franchise blijft scoren aan de box-office. Met een vrij beperkt budget weet de film toch altijd voldoende geld in het laatje te brengen, en zolang er een publiek voor is zullen ze ook sequels blijven maken. En we zijn ondertussen gekomen aan het 4de deel, Underworld: Awakening (2012), waar we opnieuw Selene terug vinden, nadat we haar in de prequel Underworld 3: The Rise of the Lycans (2009) uit het oog waren verloren. Ze werd even vervangen door de niet-onaardige Rhona Mitra. Hier vertrekken we dus eigenlijk van Underworld: Evolution (2006), maar dan veel later in de tijd.

Korte inhoud: Selene (Kate Beckinsale), de vampierenstrijdster, is net uit een twaalfjarige cryogene slaap ontwaakt. De wereld is in die periode drastisch veranderd: de mens heeft het bestaan van vampieren en weerwolven ontdekt, en voert een meedogenloze oorlog om beide onsterfelijke soorten uit te roeien.

Len Wiseman heeft opnieuw het scenario geschreven, die nadien werd bewerkt door 3 andere scenaristen (John Hlavin, J. Michael Straczynski, Allison Burnett). De film wordt ingeblikt door het Zweedse regisseursduo Måns Mårlind en Björn Stein, die een jaar geleden de film Shelter (2010) hadden gemaakt met Julianne Moore en Jonathan Rhys Meyers in de hoofdrol. Een absurde psychologische thriller met bovennatuurlijke trekjes die nauwelijks het bekijken waard was en die snel naar de dvd-markt werd versast. Dat belooft voor de nieuwe prent.

Ik ben zelf geen fan van de franchise. Ik vind de verhaallijnen behoorlijk saai, ook al blijft Kate er uiteraard schitterend uitzien als actieheldin in sexy latex catwoman-like pakje (cf. frame at 1:50). Maar toch ga ik alle films gaan zien, ook al weet ik dat ze me zullen omarmen met elk mogelijk cliché en dat het acteerwerk wederom om van te huilen is. Ook het feit dat ze deze keer hebben geopteerd voor meer 'mensen' om zo de bodycount wat op te krikken, lijkt me wat gratuit. Het enige wat mij min of meer nog kon bekoren bij de franchise, was net het ontbreken van 'humans'.

Maar het blijft gewoon veel beter dan die Twilight crap.Weet je wat misschien leuk was geweest, een ontmoeting tussen Seline en Blade. Wat? Underworld is in essentie een afkooksel van Blade met Resident Evil knipoogjes. Wesley Snipes is misschien wat oud aan het worden, maar Michael Jai White zou een sterke opvolger kunnen zijn.

Beckinsale is echter niet de enige aantrekkingspool in de film, want er is ook de mooie verschijning van de 19-jarige India Eisley, naast de Duitse stoot Sanny Van Heteren en de Engelse Sandrine Holt. De film komt op 14 maart 2012 in de bioscoop, en dus niet zoals we allemaal dachten 'direct-to-dvd'.

***Related Posts***
08/11/2007: Underworld 3: Rise of the Lycans
16/12/2006: Underworld Evolution in Top 10 slechtste films van 2006
24/01/2006: Underworld Evolution verrast aan de box-office
15/01/2006: Underworld Evolution trailer
03/08/2005: Underworld Evolution hopelijk beter dan het origineel
29/07/2005: Kate Beckinsale HQ pics

Het jaar 2009 was al iets minder katholiek dan 2008, en kregen we al iets meer bloot voorgeschoteld in de bioscoop. Het was niet allemaal even smaakvol of subtiel, maar de billen en borsten kregen carte blanche in heel wat filmprojecten. Spijtig genoeg ging dat poedelnaakt niet altijd gepaard met een goed verhaal en/of sterke personages.

Ik had deze Top 10 Beste Naaktscène willen beginnen met Antichrist (2009), maar bij nader inzien kon je het aanwezige bloot in de film allesbehalve erotisch noemen. Het strookte dus niet echt met de grappige en/of prikkelende aard van het top 10 lijstje. Moet gezegd worden, het blijft een opmerkelijke prestatie van Lars Von Trier om een prent te maken met een naakte Charlotte Gainsbourg, waar je compleet niet opgewonden van raakt.

De komediefilms Van Wilder: Freshman Year (2009), Road Trip: Beer Pong (2009) en American Pie Presents: The Book of Love (2009) vertonen heel wat schaars geklede dames, maar zijn beide zo slecht dat ze de gehele top 10 zouden ontsieren, en bijgevolg werden ze dan ook niet opgenomen. Daarmee heb ik niet gezegd dat alle films die in de Top 10 staan oscar-waardige monumenten zijn (verre van), maar ze zijn op z’n minst nog het bekijken waard.

10. Crossing Over (2009) Wayne Kramer

Om de spits af te bijten beginnen we met Crossing Over (2009), een film met Harrison Ford, Ashley Judd and Ray Liotta. De dame in kwestie die met de borsten bloot in deze top 10 belandt is Alice Eve, die ondermeer te zien was in She's Out of My League (2010). Eve speelt in de film een Australisch moment die een affaire begint met iemand om zo een green card te verzilveren.

9. The Informers (2009) Gregor Jordan

The Informers (2009) is gebaseerd op een uitstekende roman van Bret Easton Ellis. Maar spijtig genoeg weet de regisseur hier geen boeiende film van te maken. Gelukkig is er nog Amber Heard om het boeltje wat levend te houden met wat stoute verleidingstrucjes en een triootje. Wie zei er ook al weer dat men best geen remakes maakt van recente films? Wel voor deze film zou ik er niets op tegen hebben.

8. Spread (2009) David Mackenzie

Spread (2009) is een oppervlakkig melodrama met Ashton Kutcher in de hoofdrol als vrouwenversierder die ons uit de doeken doet hoe hij Demi Moore kon veroveren. In de film is één van zijn trofeeën de blondine Anne Heche die volledig naakt gaat en zich overal laat betasten door deze toy boy. En ze ziet er als cougar verschrikkelijk onweerstaanbaar uit. Wat mij betreft de enige rede om deze rommel alsnog te bekijken.

7. After Life (2009) Agnieszka Wojtowicz-Vosloo

Christina Ricci, moet dringend van agent wisselen want ook After Life (2009) is een zwakke prent, en zo blijft ze die maar opstapelen. De bedoelingen waren goed en de acteurs lijken zich ook wel te smijten in hun rol, maar het gehele zooitje 'komt nooit echt tot leven'. Daarentegen kunnen we met volle teugen genieten van Ricci die (weeral) niet verlegen is om uit de kleren te gaan voor deze toch wel morbide horrorprent. Was de regisseuse iets meer bezig met haar intrige en iets minder met de art house look van de film, dat had dit misschien wel een uitstekende prent kunnen zijn.

6. My Bloody Valentine (2009) Patrick Lussier

My Bloody Valentine (2009) is zo'n zwakke horror dat je halverwege in slaap valt. Mocht je de laatste 20 minuten nog wakker worden zou je waarschijnlijk nog altijd kunnen volgen. Het plot: gemaskerde seriemoordenaar zaait tereur in en rond een mijnschacht. Een compleet overbodige scène met een poedelnaakte Betsy Rue trok er toch wel de aandacht. 100% natuur en volledig naakt loopt deze blondine op hoge hakken in de richting van de moordmachine, en guess what, het hoertje wordt hard aangepakt. Meer formulegericht kan deze My Bloody Valentine niet zijn.

5. Chloe (2009) Atom Egoyan

Egoyan is zo een beetje de Adrian Lyne van Canada en brengt hier met zijn Chloe (2009) een wel heel intieme erotische thriller, met als toetje een stomend onderonsje tussen Julianne Moore en Amanda Seyfried. Toch is deze prent een beetje onder het niveau van wat we van deze filmmaker zouden verwachten en zou dit script misschien beter gediend zijn met een regisseur als Paul Verhoeven, die dringend opnieuw films moet maken in de States (ondertussen al 11 jaar geleden en er zijn nog steeds geen concrete plannen in zicht)

4. Crank: High Voltage (2009) Mark Neveldine & Brian Taylor

In Crank: High Voltage (2009) zit er heel wat naakt, en niet zozeer van super-tramp Bai Ling, maar wel van de trashy blondine Amy Smart, die in verschillende sexy standjes opduikt met pleistertjes op de tepels. En Amy had al wat ervaring met topless acteren met de college-komedie Road Trip (2000). Ook in Mirrors (2008) ging ze uit de kleren, maar spijtig genoeg voor haar ligt niemand er nog wakker van.

3. Friday the 13th (2009) Marcus Nispel

Friday the 13th (2009) mag dan als remake op niet veel trekken (wat verwacht je immers van iemand als Marcus Nispel), maar wat betreft boobies is deze prent een voltreffer. Ik denk tevens dat de naaktscène met Julianna Guill één van de meest gedownloade scènes moet zijn uit 2009. Die volle, natuurlijke voorgevel van de dame heeft meer indruk gemaakt dan de gehele film. Ik kan me trouwens niets anders herinneren uit deze remake.

2. The Disappearance of Alice Creed (2009) J. Blakeson

Is zo één van die uitzonderingen uit de lijst. The Disappearance of Alice Creed (2009) is een geslaagde misdaad thriller. En de dame die uit de kleren gaat is niemand minder dan bondgirl Gemma Arterton. In de film wordt de dame ontvoerd en vastgebonden op een bed. Laat uw fantasie maar de vrije loop.

1. Powder Blue (2009) Timothy Linh Bui

Maar de meest geslaagde en erotische naaktscènes kom je toch tegen in Powder Blue (2009). En het is Jessica Biel die met haar 'eerste blootscène' alle aandacht trekt. Jessica speelt de rol van een stripper die niet alleen een paar uitdagende dans-acts heeft, maar tevens nog eens een bloedhete lapdance scène. En haar troef is uiteraard haar godinnenlichaam. Ze is een wandelende reclame voor de ideale maten van een vrouw in topvorm. Het is genieten, ook al geraak je wat afgeleid en zijn de andere 3 personages in de film precies niet meer zo boeiend. Had het potentieel een soort Crash (2004) te worden, maar daarvoor had de regisseur zijn script beter moeten uitwerken.

***Related Posts***
08/09/2011: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2009
03/01/2009: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2008
26/11/2008: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2007
05/03/2008: Top 10 Meest Verontrustende Naaktscènes
14/12/2006: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2006

Ik had al wat over horen waaien in de pers over The Kids are All Right (2010) van Lisa Chodolenko. Deze film werd ook lovend onthaald op verschillende filmfestivals verleden jaar maar eerlijk gezegd, het verhaal stond me niet zo aan. Geef toe een film over een lesbisch koppel en hun kinderen die op zoek gaan naar hun biologische vader. Hoe origineel kun je zijn. Een typische vijftv-film die men wou promoten. Ook de cast kon me niet echt warm maken om te gaan kijken. Toch zijn Annette Bening, Julianne Moore, Mark Ruffalo en Mia Wasikowska heel bekende namen en niet de minste acteurs.

Tot vrienden van me zeiden dat zij wel wilden gaan kijken en al tickets hadden voor de voorstelling van een groot uur later. Omdat ik eerder al gelezen had dat het een "fantastische comedy" was en omdat ik na een zware werkweek wel eens wilde lachen, kocht ik dan ook maar een ticket aan 9 euro?! en ja ik ben eigenlijk ook wel altijd al fan geweest van redhead Julianne Moore. Mia Wasikowska vond ik eveneens al een redelijk aangename verschijning in "Alice in Wonderland".

Een billenkletser was the kids are al right niet. Een vijftv-film dan weer wel, hoewel je als kijker echt betrokken raakte in dit kleine verhaal van gewone mensen ondanks al hun bijzonderheden, hun goeie en hun slechte kanten. Ik snapte wel ergens het succes op de filmfestivals.

Korte inhoud: Laser en Joni (Mia Wasikowska) zijn de tienerkinderen van twee bijzondere ouders Nic (Annette Bening) en Jules (Julianne Moore). Een lesbisch ouderpaar dat beroep deed op een donor. Op aandringen van haar broer neemt Joni inhet geheim contact op met haar donor Paul (Mark Ruffalo). Een vrijgezel die op los leeft, geen boodschap heeft aan het zich settelen en het gezinsleven. Dat verandert wanneer hij zijn "kinderen" ontmoet. Paul's verschijning gooit niet alleen zijn eigen leven overhoop maar ook dat van het hechte gezin.

Tot zover de vijftv-film-elementen die het eerste half uur van de film ook nogal clichématig worden bevestigd. Het lag er bijna tenenkrullend op, maar gelukkig weten steracteurs Annette Bening en Julianne Moore dit op een spontane natuurlijke manier te vertolken. Van Lisa Cholodenko, de regisseuse had ik nog nooit gehoord. Ik weet niet of de vrouwelijke benadering van dit onderwerp een voordeel had, maar de emoties van de karakters zijn menselijk, natuurlijk en overtuigend. Geen dramatische hollywood-emoties. Nee, je ziet mensen van vlees en bloed met al hun verwachtingen, beeldvorming en botsingen daarmee in de realiteit. Verwacht ook geen harde emoties. Het blijft allemaal luchtig en het is en blijft een "comedy".

Paul is letterlijk een indringer. De kinderen hebben een geromantiseerd beeld van hun donor dat niet klopt met de werkelijkheid en de mama's vinden hem een dikke loser. Hoe zou je zelf zijn, je verwacht toch ergens dat je pa een coole kerel is, een held naar wie je kan opkijken en je probeert dan ook dat beeld vast te houden. Nic en Jules moeten aanvankelijk niet weten van de rare flierefluiter die met de aandacht van hun kinderen gaat lopen. Naarmate iedereen Paul beter leert kennen worden beide beelden van hem bijgesteld met de nodige confrontaties en wisselende gevoelens. Maar een Amerikaanse film zou een Amerikaanse film niet zijn als er ondanks het drama-element ergens toch een feel-goodvibe in zit. Waardoor je toch weer het wijftv-gevoel krijgt.

In feite was dit een perfecte film om een date mee naartoe te nemen. Het stoeltje naast mij was nog leeg en mijn vrienden zaten op een andere rij. De film is al vanaf 5 januari te zien in onze zalen.

Binnenkort komt er een remake in de bioscoop van de Franse thriller Nathalie (2003), een prent waarin Emmanuelle Béart te zien was als een Parijs hoertje die op vraag van een oudere vrouw moet uitzoeken of haar man een trouw iemand is. Chloe (2009) is de nieuwe film van de Canadese cineast Atom Egoyan en de rol van de verleidster wordt gespeeld door Amanda Seyfried.

Korte inhoud: Catherine (Julianne Moore) verdenkt haar man David (Liam Neeson) ervan dat hij een affaire heeft. Hierdoor neemt de vrouw contact op met Chloe (Amanda Seyfried), een prostituee die betaald wordt om hem te verleiden. De vrouw hoopt zo zekerheid te krijgen achter haar vermoedens, maar vanaf dat moment begint haar leven alleen maar complexer te worden en brengt ze zelfs haar eigen familie in gevaar.

Het verhaal is van de hand van actrice/regisseuse Anne Fontaine, die vorig jaar Coco avant Chanel (2009) maakte met Amélie Poulain-actrice Audrey Tautou in de hoofdrol. En bij het bekijken van de eerste beelden denk ik dat de remake dicht bij het origineel is gebleven – wat eigenlijk een spijtige zaak is want het origineel wat eigenlijk nogal een beetje aan de simplistische kant en uiteindelijk maar een soort B-film is.

Maar we zullen zien wat regisseur Egoyan ervan bakt. Egoyan zie ikzelf een beetje als de meer ingetogen versie van Adrian Lyne, die spijtig genoeg al 6 jaar lang verdwenen is van het filmtoneel en Paul Verhoeven. Er zijn bitter weinig regisseur die echt overweg kunnen met erotische thrillers, maar Egoyan weet wel van aanpakken en is verzot op alles wat naar fetishismen ruikt. De fotografie is altijd enorm sfeervol, wat dan weer de verdienste is van zijn trouwe Director of Photography Paul Sarossy. Enkel op vlak van acteurs-regie laat de man af en toe steken vallen en komt de emotie maar half over.

Interessant om weten is dat acteur Liam Neeson tijdens het draaien van deze film zijn vrouw verloor ten gevolge van een hersenletsel tijdens een ski-ongeval. Neeson onderbrak de opnames maar kwam daarna terug om de film af te werken. Of zijn acteerprestatie hieronder zal lijden valt nog te bezien, maar het moet geen eenvoudige zaak zijn voor hem.

*** Amanda Seyfried picture gallery ***

*** Chloe trailer ***

Ik ga regelmatig eens op deze filmblog Blu-ray DVD’s bespreken die echt wel de moeite zijn om aan te schaffen, niet alleen omdat ze visueel beter in High Definition tot hun recht komen maar ook omdat het films zijn die je meermaals kan bekijken. Zo is er bijvoorbeeld Children of Men (2006), een post-apocalyptische film met een aanstekelijke premisse en een voortreffelijke cast. De film kreeg 3 Oscar-nominaties, waaronder deze voor Beste Scenario en Beste Fotografie.

We bevinden ons in het jaar 2027 en de vrouwen zijn allemaal steriel geworden sinds 2009 met als gevolg dat de wereld op de rand van de afgrond staat. De jongste bewoner van de planeet is zopas neergestoken omdat hij weigerde een handtekening te geven. Alle waarden die de mensheid heeft opgebouwd lijken wel irrelevant en de Mexicaanse regisseur Alfonso Cuarón (Y tu mamá también, Harry Potter and the Prisoner of Azkaban) geeft ons een voorsmaakje van wat een nachtmerrie zou kunnen zijn, maar vertelt te midden van het puin ook een hoopvol verhaal van een man die een zwangere vrouw moet zien te redden. En hiermee worden alle menselijke waarden des te relevanter.

De oorzaken voor de wereldwijde onvruchtbaarheid zijn onbekend, en de mensheid is diepgaand verdeeld. Aan de ene kant staan fatalisten en egoïsten die vervallen in geweld en wetteloosheid; aan de andere kant staan idealisten en optimisten die vechten voor eenheid en solidariteit in een afnemende wereldbevolking. Groot-Brittannië heeft zich met alle moeite van de wereld overeind gehouden in deze veranderende wereld. Een van de gevolgen is een grote toestroom van vluchtelingen uit gebieden waar de samenleving is ingestort. Maar het laatste paradijs op aarde werd niets meer dan een politiestaat met een zeer streng immigrantenbeleid.

Het nut van het bestaan heeft Theo (Clive Owen) verloren en hij speelt in de film een soort anti-held, een soort everyman. In een vervlogen periode was hij nog een bezielde wereldburger die het beste met iedereen voor had, tegenwoordig is hij een cynische en egoïstische bureaucraat geworden. De enige ontspanning in zijn leven is in het gezelschap zijn van zijn oudere maat Jasper (Michael Caine), een langharige hippie, die verdoken zit in een ultra bohemiaans huis in het bos, ver weg van het met bommen geteisterde Londen.

Maar de film schakelt al snel in vierde versnelling wanneer Theo ontvoerd wordt door zijn vroegere vriendin Julian (Julianne Moore). Julian wil dat Theo zich ontfermt over Kee (Claire-Hope Ashitey). Een zwarte vrouw die deel uitmaakt van de actiegroep van Julian en meevecht in de strijd voor burgerrechten. Theo stemt ermee in om Kee in veiligheid te brengen door haar het land uit te helpen, voor Julian en natuurlijk ook voor een mooie geldbeloning. Ze zouden geholpen worden door medewerkers van The Human Project, een experimentele club waar de beste wetenschappers en politici aan een nieuwe samenleving werken. Maar al snel komt de waarheid aan het licht: Kee is in verwachting en bijgevolg de enige echte hoop van de mensheid, en de mensen rondom haar hebben niet altijd de beste bedoelingen.

Children of Men is een van de meest realistische SF-films van de laatste jaren en grijpt je meteen bij de keel. De acteurs, Clive Owen (Closer), Claire-Hope Ashitey (Shooting Dogs), Chiwetel Ejiofor (Inside Man, Dirty Pretty Things), Julianne Moore (Magnolia), Michael Caine (The Cider House Rules) zijn er stuk voor stuk geweldig en het zou me niet verbazen dat één van die mensen een oscar-nominatie zal behalen. Ook de nevenrollen zijn bijzonder overtuigend zoals die van Peter Mullan als Syd the fashist pig.

Inhoudelijk bombardeert de film ons met een overvloed aan ideeën – van een schilderij van Picasso’s Guernica tot illegale immigratie en verwijzingen naar Pink Floyd's Animals. Of nog de beeltenis van de zwangere vrouw Kee die een grappige allusie maakte dat ze nog maagd zou zijn. Theo en Kee moeten beide lachen, maar we hebben het als kijker wel begrepen. Maar die juxtapositie van ideeën zonder een samenhangende logica maakt alles soms iets te simpel, en deze film heeft alle ingrediënten om alles behalve simpel te zijn. Hoe dan ook is Children of Men een film die op het netvlies zal blijven plakken en mag zeker niet ontbreken aan jullie (Blu-ray) DVD-collectie.

De film wordt uitgegeven door Universal. Mijn enige kritiek op de Blu-ray is dat er geen audio-commentaar is van de regisseur, maar wel door de cultuur-theoreticus Slavoj Zizek die uiteindelijk NIETS met de filmproductie te maken heeft en met gebroken Engels accent iets geleerd probeert te vertellen over de film.

***Related Posts***
11/11/2006: filmbespreking Children of Men
16/12/2006: Top 10 Beste Films uit 2006
09/09/2006: Children of Men trailer

Een poos geleden had ik al eens uitgepakt met een Hitchcock foto-collectie van Vanity Fair met een resem bekende Hollywood sterren. Fotografe Annie Leibovitz die heel wat cover maakte voor Vanity, heeft ook een prachtige film noir collectie in elkaar gestoken. De serie draagt de naam: Killers Kill, Dead Men Die. En alle ingrediënten van het filmgenre zijn present; de femme fatale, de privé detective, de lugubere steegjes, de muffe interrogatie cellen, de boks-kampioen, de artistocraten, de zangeres, de moordenaar en de moord, de spion die te weinig weet en de mol die teveel weet, de bedreigende schaduwen, en ga zo maar door.

De cast die kwam opdraven voor deze reeks zijn in alfabetische volgorde: Amy Adams, Ben Affleck, Jessica Alba, Pedro Almodóvar, Alec Baldwin, Adam Beach, Jessica Biel, Abigail Breslin, Jennifer Connelly, Penélope Cruz, Judi Dench, Robert De Niro, Robert Downey Jr., Kirsten Dunst, Aaron Eckhart, James Franco, Djimon Hounsou, Jennifer Hudson, Anjelica Huston, Rinko Kikuchi, Diane Lane, Derek Luke, Tobey Maguire, James McAvoy, Helen Mirren, Julianne Moore, Jack Nicholson, Bill Nighy, Ed Norton, Peter O'Toole, Sylvester Stallone, Sharon Stone, Kerry Washington, Naomi Watts, Forest Whitaker, Bruce Willis, Patrick Wilson, Kate Winslet en Evan Rachel Wood.

*** Vanity Fair Film Noir Covers ***

***Related Posts***
04/03/2008: Vanity Fair Alfred Hitchcock Covers
22/08/2004: Keira Knightley's The Wizard of Oz Covers

De Braziliaanse regisseur Fernando Meirelles maakte indruk met zijn film op Cannes. In 2002 brak de ex-videoclip/reclamefilm maker door met een meesterwerkje genaamd Cidade de Deus (2002), een kleurrijke en tevens rauw-realistisch portet over het leven van jongeren in de gewelddadige buitenwijken van Rio De Janeiro. En in tegenstelling tot de Waalse vedetten Dardenne is het niet allemaal sociaal drama wat de klok slaat, ook de manier van vertellen, de stijl en het camerawerk zijn van cruciaal belang. Meirelles gaat op zoek naar beelden om het sociale drama uit de clichés te halen, en zijn opvolger The Constant Gardener (2005) was daar tevens ook een schoolvoorbeeld van.

Maar net zoals de gebroeders Dardenne filmt de cineaste ook voornamelijk op locatie mét de locale bevolking. Zijn betrokkenheid met de Keniaanse bevolking tijdens de opnamen van The Constant Gardener omschreef hij als volgt: "Omdat ik uit Brazilië kom, kon ik de film op een andere manier maken dan een Brit gedaan zou hebben. Ik identificeerde me meer met de Kenianen dan met de Britten in het verhaal. Ik heb er veel Britse personages en plotlijntjes uitgehaald. Daarvoor in de plaats heb ik een aantal scènes bedacht in de straten van Nairobi. Met sfeer in plaats van plotontwikkeling."

Hiermee behoort Meirelles tot een elite aan filmmakers dat ondanks toenemende budgetten en het werken met duurbetaalde acteurs, geen concessies aan vorm of inhoud doet: hij wil op de eerste plaats zijn eigen ideeën en stijlmiddelen uitbouwen. Zijn eigenzinnige stijl leverde hem trouwens al een flinke schare fans op. Bewonderaars die al geruime tijd uitkijken naar Meirelles nieuwe film, Blindness (2008), de verfilming van de gelijknamige bestseller van de Portugese Nobelprijswinnaar José Saramago.

Korte inhoud: In deze mysterieuze thriller worden de inwoners van een vredig stadje plotseling opgeschrikt door abrupte blindheid. De blinden worden in quarantaine geplaatst in een hospitaal. Onder hen ook een dokter (Mark Ruffalo). Zijn vrouw (Julianne Moore) blijft merkwaardig genoeg haar zicht wel behouden, maar doet net alsof ze ook blind is om bij haar man te kunnen blijven. De chaos en verwarring in het hospitaal slaan al gauw om in een soort survival of the fittest, en geweld neemt schrikbarend snel toe. Langzaam maar zeker brokkelt de beschaving in het stadje af. De doktersvrouw lijkt de enige te zijn die de boel nog onder controle kan houden, maar ze wordt gedwongen het feit dat ze kan zien geheim te houden, uit angst voor vijandige represailles.

Blindness ligt dus volledig in de lijn van de (post-)apocalyptische trend die we kennen met films als Children of Men, Cloverfield, The Happening, Sunshine, Southland Tales, I Am Legend, 28 Weeks Later,… en zet de breekbaarheid van de mensheid centraal in een maatschappij die aan het vervallen is. In tegenstelling tot Children of Men (2006) wordt niemand onvruchtbaar, maar wel blind, wat de mensen compleet gek maakt en omzet in primitieve wezens. Ook de opbouw van de film lijkt hetzelfde patroon te volgen als de prent van Alfonso Cuarón. Bij het zien van de trailer lijkt het toch niet meteen te gaan om een rip-off van Children of Men, maar dat de focus toch eerder ligt op de 'intieme relaties' dan 'de wereld die om zeep gaat'.

*** HQ pics uit Blindness ***

Was de film enkele jaren eerder uitgebracht, was daar geen sprake van geweest. Aan Meirelles ligt de matige timing in elk geval niet, want hij wilde de roman van Saramago tien jaar geleden al verfilmen. "I was attracted by the paradox of making something visual about sightlessness." Er was alleen een probleem. De schrijver José Saramago wilde de rechten van zijn boek niet verkopen. Ook anderen die interesse toonden in het verfilmen van het boek, onder wie Gael García Bernal en Whoopi Goldberg, kregen nul op het rekest. Saramago is een uitgesproken Stalinist. Hij groeide op in een arm gebied in Portugal, een land dat de helft van de 20e eeuw onder rechtse dictators gebukt ging. Door die omstandigheden ontwikkelde de schrijver een grimmige kijk op mensen, de regering en het geloof. Toen een van zijn boeken door de Portugese regering verboden werd, vertrok hij naar de Canarische Eilanden. Vanwege zijn overtuiging kon Saramago het niet goedkeuren dat het kapitalistische Hollywood met zijn verhaal zou gaan lopen, vandaar zijn hardnekkige houding. Pas in 2005 ging de schrijver schoorvoetend akkoord met het voorstel van producent Niv Fichman en scenarioschrijver Don McKellar, onder voorwaarde dat de overheersende politieke boodschap versoepeld moest worden en dat het verhaal in een onherkenbaar land zou plaatsvinden. Fichman betrok vervolgens García en Meirelles - die dolblij waren dat hun droomproject tóch doorgang kon vinden - weer bij het project. García kreeg bovendien een van de hoofdrollen toegewezen.

De grootste uitdaging voor Meirelles was niet het samenstellen van een getalenteerde internationale cast, maar zijn manier van filmen. Want hoe creëer je een wereld waarin slechts één iemand kan zien? Of zoals Meirelles het zelf zegt: "Film is all about point-of-view and in this film there is none". En dus bedacht hij een melkachtig filmpje dat hij over de camera legde, om een beeld te geven van het perspectief van de blinden. Hoe zien zij de wereld? Volgens Meirelles dus door een witte, melkachtige waas. Bovendien moest de regisseur alle verwijzingen naar een plaats en een tijd wegwerken, op orders van Saramago. Zo hebben de karakters geen namen maar gaan ze door het leven als Girl with the Dark Glasses (Alice Braga), Old Man With Eye Patch (Danny Glover) of King of Ward 3 (Gael García Bernal). Meirelles gaat in zijn volgende project By Any Means Necessary (2009) de cel in voor een thriller waar een undercover-agent toenadering zoekt tot een gevangene die iets meer zou weten over een terroristische aanslag. 'Blindness' werd gekozen als openingsfilm voor het festival van Cannes 2008. Oordeel zelf of de film het niveau haalt van zijn twee vorige prenten. De film zou eind 2008 bij ons in de zalen moeten draaien.