julianne moore

  • Magnolia (1999) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Een film die we hier nog niet besproken hadden was deze Magnolia (1999) van Paul Thomas Anderson. Een mozaïek verhaal waarin verschillende personages op zoek zijn naar de zin van hun leven, de ware liefde of hun verlangen naar vergiffenis. De film kreeg drie Oscar-nominaties maar kon er geen enkele verzilveren.

    magnolia_1999_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Een willekeurige, regenachtige dag in San Fernando Valley (Los Angeles). De levens van een stervende vader (Jason Robards), zijn jonge vrouw (Julianne Moore), een verpleger (Philip Seymour Hoffman), een beroemde verloren zoon (Tom Cruise), een man (William H. Macy) die vroeger bekend was als Quiz Kid Donnie Smith en nu hopeloos verliefd draait op een bartender, een politieagent (John C. Reilly) die wanhopig op zoek is naar liefde, een nieuw en een voormalig wonderkind (Jeremy Blackman), een tv-presentator (Philip Baker Hall) en zijn aan cocaïne verslaafde dochter (Melora Walters) komen samen in een web van verwikkelingen. Door de speling van het lot, toeval en menselijke interactie kruisen alle paden, een dag om nooit te vergeten.

    Los van een Martin Scorsese of Steven Soderbergh zijn er niet zo heel veel regisseur die in een tijdsspanne van drie uur tientallen personages kunnen opvoeren zonder de kijker te verliezen. Magnolia is een visueel spectaculaire film maar een aangrijpende inhoud. De film doet enerzijds wat denken aan zijn andere film, Boogie Nights (1997), ook al is deze net iets meer ernstig van toon. De film wordt ook geleid door de heel aanwezige muziek score van Aimee Mann. Daarnaast hebben we ook briljante fotografie van Robert Elswit.

    Magnolia begint met een indrukwekkend proloog over toeval, het noodlot en de dood, als een soort handleiding voor de film. De dingen die van het leven maken wat het is. Toeval lijkt alles aan elkaar te binden, en ook in deze film zal toeval een belangrijke rol spelen in de ontmoeting van de verschillende karakters. Het karakter die het meest in het oog springt is toch wel deze van Tom Cruise, die als een soort guru de mannen een dosis testosteron in hun gat pompt met slogans als 'Respect the cock, tame the cunt'. Donald Trump had één van zijn discipelen kunnen geweest zijn. Maar ook hij zal door de loop van omstandigheden zichzelf verzoenen met zijn stervende vader, één van de meest pakkende scènes uit de film.

    Maar niet elk personage is even geslaagd en misschien had deze film wel één of twee figuren kunnen missen. Maar Anderson blijft zijn kijkers verbazen en middenweg de film krijgen we zelfs een Bijbels tafereel te zien die ons allemaal met verstomming slaat. Anderson is duidelijk in datgene wat hij wil vertellen. Het leven is misschien kommer en kwel, maar op een dag kan de wind keren en loopt alles naar wens. Kortom, een film met een lach maar vooral een traan, die ons niet onberoerd zal laten, gevuld met Oscar-waardige vertolkingen en een meeslepende soundtrack, in een strakke regie van een geniale filmmaker.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 3 januari 2017

     

    *** Magnolia trailer ***

  • Seventh Son (2014) *½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Vertrouw nooit films die met hun promotiemateriaal uitpakken met "From the producers of". In essentie wil deze stelling niets zeggen gezien een producer geen creatieve beslissingen neemt, maar enkel zorgt dat de productie binnen budgettaire marges blijft. Enkel een uitvoerend producent zou een creatieve inbreng kunnen hebben, maar de creatie ligt in handen van de scenarist, de Director of Photography tot zelfs de make-up artiesten en decor mensen. En het is de regisseur die finaal over alles moet beslissen. Dus deze Seventh Son (2014) heeft niets, maar dan ook niets te maken met de films van deze producers, met name Godzilla (2014) of zelfs 300: Rise of an Empire (2014).

    seventh_son_2014_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: De zatte John Gregory (Jeff Bridges) is een Spook, een persoon die vecht tegen het kwaad, en heeft eeuwen geleden de slechte en krachtige heks, Moeder Malkin (Julianne Moore), gevangen gezet. Maar nu is ze ontsnapt en ze is klaarblijkelijk uit op wraak. Terwijl ze haar volgers bijeen roept, bereidt Moeder Malkin zich voor om haar woede te botvieren op de nietsvermoedende mensen. Slechts één ding staat in haar weg: John Gregory. John zelf is niet meer de jongste en probeert iemand te vinden die hem kan opvolgen. Hij heeft zijn hoop gevestigd op de jonge boerenzoon Thomas Ward (Ben Barnes) die de zevende zoon zou zijn van de zevende zoon van een soort hocus pocus ridderband die nooit echt wordt uitgediept. Tegen de wil van John redt Thomas de jonge en mooie heks Alice (Alicia Vikander), van een Monty-Python-Burn-The-Witch-scene met een bende dorpelingen. En ja, beetje bij beetje krijgt Thomas gevoelens voor Alice.

    Deze film stond niet in onze Top 10 Slechtste Films van 2014, voor de simpele reden dat niemand van ons de film had gezien. Hadden we dat wel gedaan, dan had deze zeker een plaats verdiend in de bottom-10. De film is op zoveel vlakken pijnlijk slecht en ik zal een poging ondernemen om de kwaliteiten ervan ook in de aandacht te brengen, ook al ben ik op dit ogenblik van het schrijven van deze review nog niet zeker of ik deze zal vinden.

    De regisseur was gewoon incompetent om een dergelijke fantasy-genre film in goede banen te leiden. Sergei Bodrov mag dan nog wel een verdienstelijke biopic hebben gemaakt met Mongol: The Rise of Genghis Khan (2007), maar hier bakt hij er echt wel niets van. De producers van deze film hadden waarschijnlijk een betere film gemaakt mochten zij deze prent hebben geregisseerd. Als positieve puntje zou ik zeggen dat Jeff Bridges een meesterlijke over-acting prestatie neerzet, die nog meer tenenkrullend is dan zijn vertolking in R.I.P.D. (2013). En op zich is zoiets een pluspunt, want tot op een zeker niveau kan je met hem meelachen. Gekleed in een excentrieke outfit met lange baard horen we hem "Ogres' scrotums!" blaffen, en zeg nu zelf. Daar kan ik echt van genieten. En nog ee geluk dat er ondertitels waren, want de helft van wat Bridges blaft is gewoon onverstaanbaar. En ik ben één van die weinigen die ALLES had begrepen van wat Brisdges zei in True Grit (2010) ZONDER ondertitels.

    Het verhaal is dan nog een adaptatie van de succesvolle fantasy boeken van Joseph Delaney, maar de drie scenaristen die hier hebben aan gewerkt ( Charles Leavitt, Steven Knight en Matt Greenberg) hebben ook niets op papier kunnen zetten was ons nog maar een beetje indruk op me kon maken. Misschien hadden ze Steven Knight creative control moeten geven over deze prent, want zijn Locke (2013) was gewoon briljant en dat speelde zich af in een wagen met één acteur.

    seventh_son_2014_blu-ray_pic01.jpgseventh_son_2014_blu-ray_pic02.jpgseventh_son_2014_blu-ray_pic03.jpg

    Het zou me verbazen mocht Julianne Moore het script hebben gelezen. Ik had de indruk dat de actrice net zoals Charlize Theron, Rachel Weisz, Mila Kunis, Eva Green of Angelina Jolie, ook wel eens in een strakke evil-witch-outfit wou rondlopen. Ze dacht misschien dat de film nog zo slecht niet kon zijn mocht ze de meest wicked van de wicked witches kon spelen. Gelukkig heeft deze film haar kansen op een Oscar voor Still Alice (2014) niet ge-Norbitteerd (cf. Eddie Murphy die de Oscar van Beste Acteur in een Bijrol verloor voor Dreamgirls nadat hij belachelijk werd gemaakt met zijn Norbit). Anderzijds maken Alicia Vikander en Ben Barnes wel een goede indruk, maar ook zei zouden best niet al teveel in dergelijke films meespelen. Beiden zijn het talentvolle acteurs wiens acteervermogen hier helemaal onbenut blijft. Hetzelfde kan gezegd worden van acteurs als Djimon Hounsou, Kit Harington en Antje Traue.

    De film werd drie jaar geleden opgenomen en de monteur moet waarschijnlijk door een nachtmerrie zijn geweest om hiervan een film te maken die nog maar een beetje het bekijken waard was. Oh! Ik heb nog een positief puntje gevonden, in tegenstelling tot de nieuwe trend dat films nu langer dan 2 uur moeten duren, is deze nauwelijks 102 minuten lang, en ook al zijn er 12 boeken zullen we hiervan naar alle waarschijnlijkheid GEEN sequel krijgen! Thank God!

    Op 10 juni 2015 komt deze Seventh Son hoe dan ook uit op DVD, Blu-ray en Blu-ray 3D (ook al werd deze film niet opgenomen met 3D-technologie). Op de schijf vinden jullie nog heel wat extraatjes, gaande van verwijderde en alternatieve scènes, een alternatief einde en nog een heuse making-off. Dus je kan Universal niet verwijten dat ze niet geprobeerd hebben hier nog iets goeds van te maken.

    rating

    Beoordeling: 1,5 / 5
    Recensie door op 30 mei 2015

     

    *** Seventh Son trailer ***

  • The Hunger Games: Mockingjay - Part 1 (2014) **½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Het meest bizarre aan The Hunger Games: Mockingjay - Part 1 (2014) is dat deze 3de film uit de serie eigenlijk niets meer van doen heeft met 'hunger games'. En net zoals Katniss Everdeen die een beetje verloren loopt in het begin, voel je precies ook een beetje verloren als kijker. Halverwege lijkt er dan toch een beetje van een verhaalstructuur naar boven te komen, maar een echt bevredigend einde zit er toch niet in. Iets wat iedereen al wist bij aanvang: dit is 'part 1', dus wees tevreden met een cliffhanger!

    the_hunger_games_mockingjay_part_1_2014_poster.jpg

    Korte inhoud: Tegen alle verwachtingen in heeft Katniss Everdeen (Jennifer Lawrence) de Hunger Games twee keer overleefd. Maar ondanks dat ze de bloederige arena levend heeft verlaten, is ze nog steeds niet veilig. Haar geliefde Peeta Mellark (Josh Hutcherson) is gevangen genomen door The Capitol dat uit is op wraak en president Snow (Donald Sutherland) maakt duidelijk dat niemand veilig is. Katniss groeit uit tot het gezicht van de revolutie, een opstand van de districten die zich verzet tegen de regering die hen regeert en verhongert. Bij de massa wordt ze bekend als hun 'Mockingjay'.

    Mockingjay werd wederom geregisseerd door Francis Lawrence, die ook al de vorige The Hunger Games: Catching Fire (2013) had opgenomen en binnenkort ook The Hunger Games: Mockingjay - Part 2 (2015). De film is gebaseerd op 'Mockingjay', het derde boek van Suzanne Collins, die in feite door heel wat lezers wordt omschreven als 'het slechtste boek uit de reeks'. Maar wat maakt het uit voor de producers en mensen bij Lionsgate. De eerste The Hunger Games (2012) bracht wereldwijd 691 miljoen dollar op, de sequel deed zelfs nog een stukje beter met 865 miljoen dollar. Het laatste deel opsplitsen in twee films is een onversneden economische beslissing. Ondertussen betaalt de bioscoopbezoeker nu wel de volle pot voor een half verhaal.

    Toch zijn er momenten in dit eerste deel die echt wel de moeite zijn. De plot wil ons iets vertellen over propaganda en de rol van de media. Uiteindelijk wordt bijna de helft van het verhaal vertelt via intercoms en video-transmissies en heb je bij momenten een gevoel dit verhaal al tientallen keren gezien te hebben van films als Star Wars tot The Matrix. Katniss moet het gezicht worden van de revolutie, een soort moderne Joan of Arc. En net zoals bij het schilderij van de Eugène Delacroix hebben ze ook een vrouw nodig die met de vlag van de revolutie staat te wapperen - weliswaar niet met ontblote boezem. Nu ja, die blote boezem heeft iedereen ondertussen al gezien vanuit alle hoeken met die gehackte intieme i-phone pics op het internet.

    Daarnaast zijn er ook een pak boeiende figuren en nieuwe gezichten om het gebrek aan verhaal toch wat te camoufleren. Ik denk dan aan de rol van Cressida gespeeld door Natalie Dormer die een beetje de regisseur speelt in de film en Katniss in beeld brengt op een achtergrond van puin en verkoolde lijken. Ze is ontsnapt aan het Capitool en vecht nu voor de rebels. Aan haar kapsel moet je wel wat wennen, idem voor President Alma Coin gespeeld door Julianne Moore. Het is echter wel een interessante nieuwe figuur.

    the_hunger_games_mockingjay_part_1_2014_pic01.jpgthe_hunger_games_mockingjay_part_1_2014_pic02.jpgthe_hunger_games_mockingjay_part_1_2014_pic03.jpg
    the_hunger_games_mockingjay_part_1_2014_pic04.jpgthe_hunger_games_mockingjay_part_1_2014_pic05.jpgthe_hunger_games_mockingjay_part_1_2014_pic06.jpg

    Maar de show wordt toch wel wat gestolen door de korte interventies van Philip Seymour Hoffman, die spijtig genoeg tijdens de productie het leven liet. De acteur had oorspronkelijk een grotere rol maar zijn rol werd achteraf voor een groot stuk ingekort. Ook Elizabeth Banks (pics) is een figuur waar je belangstelling voor hebt. Zelfs Liam Hemsworth heeft deze keer net iets meer screentime gekregen. Enkel spijtig dat al deze personages niet in een beter verhaal zitten.

    De actie en de gevechten zijn ingeruild voor introspecties over onderdrukking, propaganda en revolutie. Maar het feit om dit verhaal op te splitsen in twee delen was op dramatisch vlak een verkeerde beslissing. De satire die in de vorige films aanwezig was, komt hier nooit tot uiting, en de spanningsboog is nooit echt gespannen. Kortom, er wordt geen vuur gevangen met deze prent en het is allemaal een grote aanloop naar een finale die er zal komen in deel twee. Maar ik betwijfel er niet aan dat de fans met horden naar deze 'young adult' prent zullen trekken.

    The Hunger Games: Mockingjay - Part 1 is vanaf 19 maart 2015 beschikbaar op Blu-ray, DVD en Video on Demand. De film is vanaf dan ook beschikbaar als Digital Download. Bovendien verschijnt er ook een 2 disc Special Edition boordevol extra bonusmateriaal, en dat zowel op Blu-ray als DVD! Bij extras vinden we ondermeer de audio-commentaar met regisseur Francis Lawrence en producer Nina Jacobson, verwijderde scènes en nog een karrenvracht aan making-of filmpjes en muziekvideos.

    rating

    Beoordeling: 2,5 / 5
    Recensie door op 15 maart 2015

     

    *** The Hunger Games: Mockingjay - Part 1 trailer #3 ***

  • Nieuwe Maps to the Stars trailer van David Cronenberg

    Pin it!

    Hier is de trailer van de nieuwe David Cronenberg film, Maps to the Stars (2014). In dit satirisch drama volgen we Julianne Moore, een vergane Hollywoodster die nog steeds in de schaduw leeft van haar succesvolle en beroemde moeder, en Mia Wasikoska die voor haar werkt. Wat me vooral is opgevallen was hun leuke Hollywood banner.

    maps_to_the_stars_2014_poster.jpg

    Korte inhoud: De familie Weiss is een archetypische Hollywood dynastie: vader Stafford (John Cusack) is een analist en coach, die een fortuin heeft gemaakt met zijn zelfhulpboeken; moeder Cristina (Olivia Williams) houdt zich hoofdzakelijk bezig met het sturen van de carrière van hun zoon Benjie (Evan Bird), een 13-jarig kindsterretje. Eén van Stafford's klanten is Havana (Julianne Moore), een actrice die droomt van een remake te maken van de film waarin haar moeder, Clarice (Sarah Gadon), in de jaren '60 furore mee maakte. Clarice is nu dood en visies van haar achtervolgen Havana 's nachts ... Komt daar nog bij dat, Benjie net uit een rehab programma komt en zijn verminkte zus Agatha (Mia Wasikowska) was onlangs vrijgelaten uit een sanatorium waar ze werd behandeld voor criminele pyromanie. Ze is tevens bevriend met de limo-chauffeur Jerome (Robert Pattinson) die ook een aspirant acteur is.

    Het ziet er uit als een eigenzinnige kijk op de Hollywood sterren, iets wat we wel van een Cronenberg kunnen verwachten. De regisseur is verzot op het ontrafelen van de psychologisch complexe natuur van geflipte karakters. Ik was niet verzot op Cosmopolis (2012) omdat het een consistent verhaal miste en vond Pattinson allesbehalve overtuigend. Hier heeft de acteur een tweede kans gekregen en hopelijk heeft de regisseur ook zijn A-game meegebracht. Ik blijf een fan van zijn werk. Hij is één van die weinige regisseurs die ons met elke film weet te verrassen, en meestal in positieve zin...ook al ben ik na het zien van de trailer toch niet 100% overtuigd. Julianne Moore, die in Cannes de prijs won voor Beste Actrice, lijkt er in bepaalde scènes toch net iets over en de fotografie ziet er al even saai uit als een recente Woody Allen film. Zou hij het punt in zijn carrière hebben bereikt waar hij zelfs geen moeite meer doet? Laten we hopen dat ik er naast zit.

    maps_to_the_stars_2014_pic01.jpgmaps_to_the_stars_2014_pic02.jpgmaps_to_the_stars_2014_pic03.jpg

    Het script komt van Bruce Wagner die een wel heel bizar parcours heeft als acteur en scenarist van uiteenlopende filmprojecten, maar 6 jaar lang uit de picture is verdwenen. Toch denk ik niet dat hij al die tijd is bezig gweest met het uitwerken van dit script. Cronenberg's vorige film, Cosmopolis heeft 20 miljoen dollar gekost en slechts 6 miljoen wereldwijd opgebracht - misschien wel dé grootste flop uit zijn carrière. Deze keer werd het budget nog maar eens naar beneden herzien naar 15 miljoen dollar. Maps to the Stars speelt nog in de Actor's Studio in Brussel, de Sphinx in Gent en de Cityscoop in Roeselare. Ik zou niet al te lang meer wachten als jullie deze film nog willen oppikken. Dit weekend ga ik deze in ieder geval gaan zien.

    *** Maps to the Stars trailer ***

  • Carrie (2013) ** Blu-ray recensie

    Pin it!

    De hedendaagse horror remakes heeft al voor een paar interessante verrassingen gezorgd (Let Me In, The Crazies, Last House on the Left), maar over het algemeen slaan ze de bal toch behoorlijk mis. De hoofdreden is dat de nieuwe filmtrend alles heel psychologisch wil onderbouwen, en dat werkt niet altijd. Een realistische horrorfilm is op zich niet slecht, maar je moet de verschillen respecteren tussen horror-genre en drama. De psycho-analyse van Rob Zombie's Halloween (2007) heeft er voor gezorgd dat je snel begon af te haken. Door van Michael Myers iets teveel een mens te maken ontkracht je de horror. Regisseuse Kimberly Peirce leek dat begrepen te hebben met haar Carrie (2013) remake (hier de poster), maar bij nader inzien speelde ze het heel safe door iets teveel de originele film te imiteren in plaats van een originele remake voor te stellen.

    chloe grace moretz,carrie,julianne moore,kick-ass,brian de palma,stephen king,sissy spacek,kimberly peirce,judy greer,portia doubleday,ansel elgort,boys dont cry,lawrence d cohen,roberto aguirre-sacasa,john travolta,nancy allen

    Korte inhoud: Carrie White (Choë Grace Moretz) is een verlegen meisje die samen leeft met haar religieus-fanatieke moeder (Julianne Moore). Iedereen uit haar klas haat haar en pest haar altijd. Na een vernederend incident in de doucheruimte, straft de gymlerares (Judy Greer) al haar klasgenoten. Eén meisje (Portia Doubleday) vindt haar zielig en overtuigt haar vriend Tommy (Ansel Elgort) om met haar naar het schoolbal te gaan. Carrie is blij, maar mag niet van haar bezitterige moeder. Uiteindelijk gaat ze toch en wanneer het blijkt dat haar klasgenoten wraak willen nemen op het bal, nemen haar onbekende telekinetische krachten de bovenhand en neemt ze wraak tegen iedereen.

    De film is gebaseerd op het boek van Stephen King, en was tevens zijn eerste boek die door Brian De Palma verfilmd werd. Carrie (1976) kreeg zelfs twee Oscar-nominaties, één voor actrice Sissy Spacek die de hoofdrol vertolkte en één voor Piper Laurie die de moeder speelde. Carrie werd meteen een horror-klassieker. Maar laat me meteen duidelijk zijn, de remake zal geen Oscar-nominaties krijgen.

    De originele film was heel volwassen en eenvoudig in zijn benadering, en bijzonder efficiënt. Het hoofdpersonage was ook geen populaire actrice, maar een heel eenvoudig en mager meisje die wat ongemakkelijk in haar vel zat en moeilijk vrienden kon maken. De telekinetische krachten kwamen pas op het einde van de film. Hier hebben we Choë Grace Moretz, die wel een min-of-meer herkenbare Carrie neerzet, maar een lelijk eendje kan je haar niet echt noemen. Ze bezit ook een paar stevige schouders (waarschijnlijk afkomstig van de training als Hit Girl in de Kick-Ass films) en je zou denken dat die meid zich wel kan redden tegenover een aantal Glee-trutjes. En al van bij het begin zien we haar uitpakken met een reeks van vrij zinloze telekinetische kunsten, dat je je al snel begon af te vragen of dit wel de regisseuse was van de intense Boys Don't Cry (1999) of een debuutregisseur die zijn kunsten wou tonen.

    Maar het grootste probleem van deze remake was de herwerking van het script van Lawrence D. Cohen door en Roberto Aguirre-Sacasa, die naast een aantal tv-series en een slechte film eigenlijk geen affaire had om met zijn pollen aan het originele script te prutsen. Maar zo accentueerde hij iets teveel het nevenpersonage Sue Snell, gespeeld door de oogverblindende slanke blondine Gabriella Wilde. Maar in plaats van de "mean girls 'n' boys" uit te werken vond de scenarist het wel een goed idee om haar karakter meer naar voor te brengen. Meer nog, ze heeft meer screentime dan de moeder, en halverwege de film heb je zoiets van "Waarom ben ik in godsnaam dit personage aan het volgen?!" OK, het personage komt uit het boek, maar Brian De Palma had begrepen dat dit personage eigenlijk teveel de aandacht wegneemt van het hoofdpersonage.

    Carrie remake 2013 animated pictureCarrie remake 2013 animated pictureCarrie remake 2013 animated picture
    Carrie remake 2013 animated pictureCarrie remake 2013 animated pictureCarrie remake 2013 animated picture

    De Carrie 2013 is een special fx fest die geen moer lijkt te geven voor echte horror of suspense en die gewoon de originele film van De Palma probeert te kopiëren met iets betere camera's en belichting, maar zonder te ziel te vatten die De Palma in zijn film had gestoken. Het personage van Carrie werd ook veel te sympathiek in beeld gevoerd in plaats van een lichtjes autistische zonderlinge die heel weinig warmte uitstraalt, zoals het in het origineel was en veel beter werkte. En van personages gesproken, geen enkel personage uit de remake, met uitzonder van Tommy Ross, is memorabel. In het origineel had je aan een paar seconden genoeg om te weten wie de personages waren, zoals de vertolking van John Travolta als Billy Nolan, of die van Nancy Allen als Chris Hargensen. Je wist meteen wie ze waren en wat hen dreef. In deze remake heb je geen flauw idee wie deze mensen zijn.

    Beste acteur uit de remake is zonder enige twijfel Ansel Elgort. Ik had nog nooit gehoord van die kerel, maar hij steelt de show in elke scene waarin hij speelt en vertolkt zijn rol zonder in het cliché te vallen. Een acteur om in het oog te houden. Daarentegen zien we dat zijn lief, vertolkt door Gabriella Wilde, een waardeloze actrice is en misschien beter zou passen in de modellenwereld dan voor de filmcamera. Ze is mooi, en ik denk dat dit zowat de doorslaggevende reden was waarom ze in de film zat. Maar de zwakste vertolking was toch die van Julianne Moore, die helemaal niet schrikwekkend was. Ze is gewoon oud, versleten en wat geschift, iets wat haar stukken minder interessant maakte. Zij is verondersteld om een moeder te zijn die haar kind misbruikt op de meest extreme manier, maar Julianne benadert haar personage veel te ingetogen en zelfs te zacht. En bijgevolg heb je ook geen intense dynamiek tussen moeder en dochter. De remake begint ook met de geboorte van Carrie, met een vrij zinloze scène die niet in de originele film stak. De scène was tevens nogal extreem met een "echte" baby en een schaar, iets die je in een Rob Zombie prent wel zou aantreffen. Maar dit stond los van de meer brave acties die volgden, met een meer terughoudend spel. Ik begrijp dat Julianne de keuze had genomen om haar personage meer introvert te maken in schril contrast met de vertolking van Piper Laurie, maar het werkte eigenlijk maar half.

    chloe grace moretz,carrie,julianne moorecarrie_2013_blu-ray_review_pic02.jpgcarrie_2013_blu-ray_review_pic03.jpg
    carrie_2013_blu-ray_review_pic04.jpgcarrie_2013_blu-ray_review_pic05.jpgcarrie_2013_blu-ray_review_pic06.jpg

    Kortom, gezien deze remake weinig nieuwe ideeën op tafel legt kan je er niet omheen te stellen dat het origineel zoveel keer beter is, zowel op vlak van acteerwerk, de benadering van de verschillende personages en uiteraard de regie. De Brian De Palma versie is tevens een pak schrikwekkender dan deze remake. De scenes in het origineel zijn creepy, en al zeker de scene tijdens prom night waarin ze geen controle meer had over haar acties. Ze sluit haar ogen niet en we hebben de indruk dat de duivel haar lichaam heeft overgenomen. In de remake blijft ze Carrie en neemt ze zelfs de beslissing om de lerares te redden. Dit zijn verkeerde keuzes die in het geheel niet werken. Maar zij was blijkbaar iets teveel bezig met de speciale effecten. Er zit een moment in waarin de stoute Chris en haar boyfriend om het leven komen in hun auto. In het origineel wordt de auto geflipt en hup, ze zijn dood. Meer moesten we hier niet van weten, maar Kimberly Peirce koos ervoor om de dood van Chris in verschillende fases te filmen tot in het belachelijke toe. Maar het meest tenenkrullende van de gehele prent is het laatste beeld waar Carry als een soort anti-held wordt voorgesteld zoals een Freddy Krueger. Dit leverde voor mij het bewijs dat de makers noch het boek of de originele film hadden begrepen.

    Kimberly Peirce heeft een uitstekende film gemaakt met Boys Don't Cry, wat eigenlijk een veel betere Carry film had geweest, maar hier probeert ze De Palma te kopiëren met af en toe een kleine twist. Het spijtige is dat al haar nieuwe ideeën compleet van de pot gerukt zijn en dat ze op geen enkel moment het origineel heeft kunnen verbeteren. Indien jullie de originele film nog niet hebben gezien, ga deze dan bekijken. Als jullie de originele film niet lusten, dan zou het me verbazen dat jullie deze film leuk zullen vinden. Het is in essentie een (slechte) kopie van De Palma, maar met een pak meer foute keuzes.

    De Blu-ray en DVD ligt al vanaf 26 maart 2014 in de winkel, met een pak bonus-materiaal waaronder de audio-commentaar van de regisseuse. Maar ook deleted scenes, extra rushes van de stunt-double in vuur en vlam, een making-off reportage over de productie en de impact van het telekinetische aspect in de film.

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 09 april 2014

    ***Related Post***
    14/10/2013: Geniale verborgen camera promo-film voor Carrie
    08/04/2013: Carrie remake pakt uit met nieuwe trailer

     

    *** Carrie (2013) trailer ***

  • Non-Stop (2014) **½ review

    Pin it!

    Mocht Alfred Hitchcock zich wagen aan een commerciële guilty pleasure film, dan was de kans groot dat hij met Non-Stop (2014) voor de dag zijn gekomen - weliswaar iets meer geloofwaardig, met meer aandacht voor de paranoia in plaats van de kinetische actie en met een iets betere mise-en-scene. Maar qua suspense vind je niets beter in de bioscoop deze tijd van het jaar. Het lijkt wel een prent die uit het fabriekje van Luc Besson komt, maar Liam Neeson is zowat de enige link tussen deze film en Taken (2008). De regisseur van dienst is de Spaanse Jaume Collet-Serra, die eerder al samenwerkte met Liam op die andere actieprent Unknown (2011).

    non-stop,liam neeson,julianne moore,unknown,jaume collet-serra,taken,red eye,snakes on a plane,air force one,flightplan,christopher roach,ryan engle,michelle dockery,scoot mcnairy,nate parker,bar paly,lupita nyong'o

    Korte inhoud: Bill Marks (Liam Neeson) is een afgeleefde veteraan van de Air Marshals service die niet houdt van vliegen. Hij beschouwt zijn job niet als een taak die levens kan redden, maar als een kantoorbaantje in de lucht. De vlucht van vandaag zal echter geen routine blijken. Kort na het opstijgen van een trans-Atlantische vlucht van New York naar Londen krijgt hij een reeks verontrustende tekstberichten die hem bevelen ervoor te zorgen dat de regering het bedrag van 150 miljoen dollar overmaakt op een geheime bankrekening. Indien dit niet gebeurt zal elke twintig minuten een passagier sterven...

    Er zijn al heel wat vliegtuig-thrillers de revue gepasseerd, gaande van het absurde Snakes on a Plane (2006), tot intense thrillers als Wes Craven's Red Eye (2005), Air Force One (1997) en Flightplan (2005) met Jodie Foster. Het is een uitstekende locaties voor intense thrillers, gezien alle karakters opgesloten zitten en hun contact met de buitenwereld beperkt is. Het vliegtuig kan ook op ieder moment neerstorten of uit de lucht geschoten, wat de tikkende bom enkel maar meer angstaanjagender maakt.

    Het scenario van John W. Richardson, Christopher Roach en Ryan Engle is niet zonder zijn plot holes. Als je in deze whodunit uiteindelijk te weten komt wie er achter de aanslagen zit, dan kom je meteen tot de conclusie dat het script wel een paar onwaarschijnlijke bokkensprongen heeft gemaakt. Het lijkt me bijvoorbeeld sterk dat iemand als het personage van Neeson ooit gekeurd zou zijn om Air Marshal te worden, gezien hij in deze film behoorlijk opvliegend en snel paniekerig is en eigenlijk heel wat foute conclusies en beslissingen neemt. Met iets meer common sense had hij deze situatie al kunnen ontmijnen zonder slag of stoot . Uiteraard had je dan geen film, maar dat lijkt me iets te gemakkelijk om dan maar een loopje te nemen met de wetten van het gezond verstand. Bijgevolg is de strijd met de villain ook minder op het scherp van de snee, gezien het hoofdpersonage eigenlijk iets te zwak uitvalt. Maar uiteindelijk was de motivatie van de villain ook compleet van de pot gerukt.

    Voor Liam is het in ieder geval routine. Na zijn rol als jedi in de eerste Star Wars prequel is hij niet meer weg te branden uit het actie-genre als een iets oudere actieheld. Mijn zijn postuur straalt hij vertrouwen uit en als toeschouwer gaan we meteen met hem meeleven, zelfs al heeft hij heel wat kleine kantjes (hij drinkt, is behoorlijk onvriendelijk en rookt). Bij de nevenpersonages zien we eigenlijk heel wat nieuwe gezichten, met uitzondering van Julianne Moore. Zo krijgen we vertolkingen van Michelle Dockery, Scoot McNairy, Nate Parker en er is zelfs een klein rolletje weggelegd voor de blonde Pain & Gain stoot Bar Paly en House of Cards acteur Corey Stoll. We zien zelfs de Oscar-genomineerde actrice Lupita Nyong'o als hostess in het vliegtuig. Hopelijk komt haar carrière op een andere manier van de grond na dit Oscar-weekend.

     Non-Stop animated picture Non-Stop animated picture
     Non-Stop animated picture Non-Stop animated picture

    Maar al bij al heb ik me niet verveeld. Het is van het niveau van de junkfood actiefilms die gemakkelijk verteerbaar zijn. Achteraf voel je je zelf wat schuldig dat je die nonsense bij momenten nog wel leuk vond. Liam slaat er maar op los met zijn "I will look for you, I will find you, and I will kill you."- filosofie en ondertussen knabbelen we op onze popcorn en slurpen we aan de Coke Zero. Het is spijtig genoeg niet zo slim als Taken en het einde is bespottelijk. Je wil dat het beter wordt, maar de regisseur slaagt er niet in om met het materiaal te overtuigen. Bekijk Red-Eye als je daarentegen een intelligente airplane wil zien! Non-Stop loopt in de bioscoop vanaf 26 februari 2014.

    rating

    Beoordeling: 2,5 / 5
    Recensie door op 01 maart 2014

     

    *** Non-Stop trailer ***