De FilmBlog

Ik had in de zomer van 2010 al eens laten vallen dat regisseur Guillermo del Toro benaderd werd voor een Snow White project, genaamd Mirror Mirror (2012) met Julia Roberts als de boze heks en Lily Collins als sneeuwwitje. Ondertussen is bekend dat del Toro de film niet zal maken, maar wel de fantasierijke Tarsem Singh, en hij bezig zou zijn met een andere verfilming van een sprookje, met name Beauty and the Beast (2013) waarin we de Harry Potter babe Emma Watson zouden aantreffen.

Mirror Mirror van Relativity Media zou een vrij accurate adaptatie worden van het verhaal van de gebroeders Grimm, met een prins (Armie Hammer), een koning (Sean Bean) en zeven dwergen. De eerste keuze voor sneeuwwitje had eigenlijk moeten gaan naar Saoirse Ronan, die volgens wat ik kan uitmaken uit hun mijn bescheiden mening ook een betere actrice was, werd uiteindelijk niet gekozen omwille van haar te jonge leeftijd en te kleine gestalte in vergelijking met de rol van de prins, gespeeld door Armie Hammer, een acteur die eerder nog weigerde zijn borsthaar af te scheren voor een shot met de boze heks waarbij het shot dan aar werd weggelaten. Ik hoop dat de makers hier de juiste keuzes hebben gemaakt.

Maar ik denk dat de producers van Mirror Mirror zich nog meer zorgen zullen maken omwille van een geduchte concurrent. Inderdaad, er zal diezelfde periode een tweede sneeuwwitje-film op de markt komen en dan nog wel een productie onder de hoede van Universal. Snow White and the Huntsman (2012) brengt een eigenzinnige versie van het verhaal van sneeuwwitje, met het tiener-idool Kristen Stewart als Snow White, Charlize Theron als de boze heks en Chris Hemsworth als prins/The Huntsman. Veder zien we ook nog de naam van Ian McShane opduiken in de rol van Caesar, één van de zeven dwergen die nota bene allemaal namen hebben van Romeinse keizers: Caesar, Tiberius (Nick Frost), Constantine (Bob Hoskins), Claudius (Toby Jones), Hadrian (Eddie Marsan), Nero (Johnny Harris) en Trajan (Ray Winstone). De regie van de film is in handen van Rupert Sanders, een regisseur zonder langspeelfilm-ervaring maar wel een befaamd pub-regisseur.

Laten we hopen dat de laatste filmproductie zijn lessen heeft getrokken van het afschuwelijke Red Riding Hood (2011). Een adaptatie van een oud sprookje spreekt me meer aan dan een getrouwe weergave ervan, maar dat wil niet zeggen dat je het moet verminken tot een teenage soap-opera. En met de casting van Twilight actrice Kristen Stewart heb ik hier wel wat schrik van.

Maar de strijd tussen de twee films is begonnen. Ik weet niks van de regisseur van Snow White and the Huntsman af, dus kan ik ook niet inschatten wat hij ervan zal bakken. Maar de adaptatie-formule lijkt me wel interessanter. Daarnaast heb ik een voorkeur voor Charlize Theron als boze heks, boven die van Julia Roberts. Zelfs Kristen Stewart vind ik een betere cast voor sneeuwwitje dan Lily Collins. Anderzijds hebben heel wat acteurs bedankt voor een rol in Snow White and the Huntsman; gaande van Hugh Jackman, Johnny Depp, Tom Hardy tot Viggo Mortensen. Ik ga afwachten op de eerste trailers om me verder uit te spreken welke van de twee het onderspit zal moeten delven.

Update 11/11/2011: En hieronder hebben we dan de trailer van Snow White and the Huntsman en de beelden zien er sterk uit. Mijn enige bedenking is waarom ze de muziek van Daft Punk (Tron: Legacy) en Hans Zimmer (Inception) hebben willen namaken. Ik ben er vrij zeker van dat geen van beide muziekmakers hebben gewerkt op deze prent (anders zou er toch al een vermelding staan op Imdb). Maar goed, het is een trailer en het zou niet de eerste keer zijn dat muziek van een andere film wordt gebruikt om de beelden op te krikken, ook al doet het wat afbreuk aan de creatie. Anderzijds ben ik onder de indruk van het visuele aspect. Er steekt zelfs een soort Lord of the Rings vibe in de trailer, zeker met de stem van Charlize Theron die doet denken aan die van Galadriel. Charlize ziet er tevens bangelijk uit. Vergelijk dat maar eens met de lullige outfit van Julia Roberts! Ik kijk hier al naar uit.

***Related Post***
21/02/2011: Mila Kunis wordt heks in Oz: The Geat and Powerful
12/02/2011: Famke Janssen als boze heks in Hansel and Gretel
11/02/2011: Julia Roberts in de rol van de boze heks in Mirror Mirror
14/06/2010: Regisseur del Toro benaderd voor sneeuwwitje film

Je zou denken het met een Hollywood-icoon als Tom Hanks zowel voor de camera als achter de camera, nooit fout kan lopen. Wel, dan ga je na een bezoekje aan deze Larry Crowne (2011) van een koude reis terugkomen. Het spijt me om het te zeggen maar deze romantische komedie, waar de acteur ondermeer het hof maakt aan Julia Roberts, is niet om aan te zien.

Korte inhoud: Wanneer de sympathieke Larry Crowne (Tom Hanks) zonder reden ontslagen wordt in de supermarkt waar hij werkt, beslist hij dat het tijd is om zijn leven een nieuwe wending te geven. Diep in de schulden en zonder duidelijk doel voor ogen, keert hij terug naar de schoolbanken, waar hij al snel vriendschap sluit met een kleurrijk groepje buitenstaanders, waaronder de mooie Talia (Gugu Mbatha-Raw). Allemaal zijn ze op zoek naar een betere toekomst... en snorren ze door de stad op lawaaierige scooters. En Larry wordt verliefd, op de mooie professor Mercedes (Julia Roberts), die haar passie voor het lesgeven en haar huwelijk kwijtgespeeld lijkt...

Het ergste aan deze romantische-komedie is dat de humor compleet zoek is en de romantiek geen beetje chemistry uitstraalt. De plot is ook te onsamenhangend om er echt vat op te krijgen en ik kan me niet van de gedachte ontdoen dat dit scenario nooit verfilmd zou zijn geweest zonder de tussenkomst van iemand als Tom Hanks, die hier zijn stempel heeft gezet als producer, regisseur én scenarist. Het is duidelijk dat Hanks nog eens wou regisseren en dat hiervoor elk verhaaltje van toepassing zou zijn. Nochtans is dit niet zijn eerste film als regisseur. Naast een aantal afleveringen van diverse tv-series heeft hij een paar jaar geleden de wat fletse komedie That Thing You Do! (1996) in mekaar gestoken. Vreemd genoeg is deze Larry Crowne zowaar nog zwakker.

Er gebeurt NIETS in Larry Crowne. Het kabbelt rustig verder zonder de minste deining te veroorzaken en vertakt zich in meerdere verhaallijtjes met nevenpersonages die uiteindelijk van geen enkel belang zijn. De klasgenoten van Larry zijn niet meer dan een verzameling van stereotypetjes, die nog net goed genoeg zijn voor een Vlaamse soap-film, maar compleet misplaatst in deze prent. Er is nauwelijks genoeg tijd om elk van deze karakters 'iets' mee te geven dat bij de toeschouwer een emotie kan losweken. Het laat je allemaal compleet onverschillig. Larry wordt in de film opgevangen door een groep studenten wiens voornamelijk bezigheid bestaat uit het rondrijden met scooters op zoek naar mooie plekjes om er te picknicken en verhaaltjes te vertellen. Alles voelt heel oud en versleten aan. Als je niet beter weet zou je denken dat het hier om zondagsvertier gaat, bestemd voor onze grootouders, als afwisseling op hun sudoku.

Julia Roberts is een doetje in vergelijking met Cameron Diaz in Bad Teacher (2011). Op een gegeven zien we haar een 'margarita' drinken. Haar reactie is meteen: "brain freeze" (hihi), en hier verwacht je dan dat ze eindelijk eens de remmen zal loslaten, maar niet dus. Meer nog, op dit ogenblik valt de film ook in mekaar als een pudding die nooit bedacht had mogen worden.

Hanks weet nooit de parodie te overstijgen, zowel niet in zijn eigen personage als in de andere karakters. Hij heeft zichtbaar plezier gehad om de film te maken, maar je vraagt je dan ook af of dit uiteindelijk ook zijn einddoel was. Ook Julia Roberts heeft niet genoeg materie om haar personage interessant genoeg te maken. Het is dan ook tergend om twee volbloed Oscar-winnaars te zien die hier zonder blozen The Bridges of Madison County (1995) hadden kunnen brengen, maar uiteindelijk blijven steken bij Gigli (2003). Zelfs co-scenariste Nia Vardalos, die ons heeft kunnen verleiden met My Big Fat Greek Wedding (2002) heeft deze prent niet kunnen redden. En het probleem is niet het acteerwerk of de cameravoering of zelfs de muziek van James Newton Howard, dan wel het totale gebrek aan originaliteit, ideeën en lef.

De film draait vanaf morgen in onze zalen. Als ik een suggestie mag maken: indien jullie willen lachen, vergeet deze film en ga eerder naar Cars 2 (2011) gaan zien.

Vorig jaar werd al bekend dat er een Snow White film zou komen genaamd Mirror Mirror (2012). Nu blijkt dat de makers al een actrice hebben gevonden om de boze heks te spelen, en niet de minste.

En tot verrassing van velen zou dit actrice Julia Roberts worden. Geen foute keuze als je het mij vraagt. De collega’s van Monsters & Critics schrijven het volgende:

Roberts is set to play the evil queen in the new film by Relativity Media, which will go against the traditional story for a modern telling and will include more comedy and adventure, according to Variety.

The heroine will team up with seven dwarves as she battles her evil stepmother to regain the kingdom that is rightfully hers.

De regisseur van dienst is de Indische Tarsem Singh (The Fall, The Cell) die zich nog wel eens kan verslikken in visueel vertier die de inhoud compleet overschaduwt. Anderzijds zijn het wel eigenzinnige films die een verontrustende indruk achterlaten. En misschien is zoiets wel nodig voor de verfilming van een sprookje, die uiteindelijk ook iets akelig kan en mag zijn. Een beetje op zijn Tim Burton's maar dan veel beter dan bij zijn laatste sprookjes-adaptatie van Alice in Wonderland.

Mooie actrices casten als villains, het blijft heel tricky, maar anderzijds is Roberts ook geen 20 meer en heeft ze voldoende ervaring om eens een rol te spelen die misschien niet meteen op haar lijf is geplakt. Ze zullen echter wel moeten uitpakken met een nog knappere actrice voor de rol van sneeuwwitje. Misschien een zien of het Amerikaanse model Emily DiDonato kan acteren of eens peilen of Alison Brie beschikbaar is. Camilla Belle zou misschien ook een goede aanwinst zijn. Maar de naam die het meest valt voor de rol van sneeuwwitje is Lily Collins. Die casting zou er in ieder geval snel moeten komen, als ze de film nog dit jaar willen klaar hebben.

***Related Posts***
12/02/2011: Famke Janssen als boze heks in Hans & Grietje verfilming
14/06/2010: Snow White in de maak

Het pop-idool Jessica Simpson mag dan wel een knap uiterlijk hebben, maar een grote zangeres zal ze nooit worden, laat staan een talentvolle actrice. Maar bon, ik geef ze krediet dat ze beter zingt dat de doorsnee Ster Acteur Ster Artiest en misschien moet ze zich maar beter toeleggen op haar muziek-carrière.

En om eerlijk te zijn, als we haar al willen casten om zo meer kaartjes te kunnen verkopen aan de kassa, dan is dat ondertussen ook al achterhaald. The Dukes of Hazzard (2005) deed $80 miljoen aan de Amerikaanse box-office, Employee of the Month (2006) waarin zij een grotere rol vertolkte, deed nog maar slechts $28 miljoen. Erger nog, haar laatste film Blonde Ambition (2008) zal hoogstwaarschijnlijk straight-to-video worden, gezien de opening in 8 filmzalen (in haar thuisstaat Texas!) slechts $1'322 opleverde. Dit zijn gemiddeld 6 bezoekers per vertoning en meteen ook de laagste opkomst bij een opening per scherm.

Als Jessica nog wil acteren zou ze op zoek moeten gaan naar rollen die op haar lijf zijn geschreven. En kijk, blijkbaar ambieert ze de rol van een hoer. Dit kan misschien haar doorbraak betekenen. De film is kwestie is de remake van Pretty Woman (1990), de film die van Julia Roberts een superster maakte. Het is Cinematical die met het nieuws komt:

Yes, Jessica Simpson wants to star in a remake of Pretty Woman. According to OK! Magazine’s source, "She thinks this one's got 'hit' written all over it. Her father Joe has been telling anyone who will listen that she’s the next Julia."

Ik denk dat elke ouder graag met hun zoon of dochter willen spotten. Iedereen kent het fenomeen tijdens familiefeestjes, waar je bijna met schaamrode wangen onder de tafel wil kruipen. Wel dat is niet anders voor de ouders van Jessica, met dit verschil dat Jessica er misschien wel in gelooft. In ieder staat nog niets vast. Maar één ding staat nu al vast, Jessica wordt nooit geen tweede Julia. Naast het gebrek aan acteertalent voorspel ik dat Jessica niet verder zal komen dan een weergave van het stereotype hoertje. Wat het personage van Julia Roberts zo aantrekkelijk maakte, was dat haar ontroerende vertolking zowel grappig als emotioneel was, en ze daarnaast ook nog eens een overtuigende prostitué kon neerzetten zonder veel overdrijvingen. Hopelijk laat Jessica Simpson haar zang-carrière niet vallen en zoekt ze een betere manager dan haar vader.

*** HQ pics van Jessica Simpson ***

***Related Post***
13/02/2008: Blonde Ambition flopt

In de jaren van de Koude Oorlog stond er in de Amerikaanse politiek een congreslid op die er met de hulp van een afvallige CIA-agent in slaagde om Afghaanse rebellen clandestien te bewapenen in de strijd tegen de Russische troepen. Deze Charlie Wilson stond bekend als een alcoholist en een vrouwengek. Al zijn assistentes waren beeldschone vrouwen, voormalige schoonheidskoninginnen die in Washington en omstreken met hoongelach als de Charlie’s Angels werden genoemd. Met deze dames vierde hij overal waar hij kwam decadente feestjes. Naar verluidt nam hij ooit een Texaanse buikdanseres mee naar de Egyptische ambassade, zodat zij de Egyptische minister van defensie kon vermaken. De buikdanseres bleek echter een stripper die veel verder ging dan de Egyptenaren ooit hadden meegemaakt. Gelukkig maar voor Wilson vermaakten zij zich kostelijk, zodat hij na afloop van de bijeenkomst op hun steun kon rekenen. Over het leven van deze flamboyante Amerikaanse politicus maakte Mike Nichols (The Graduate, Working Girl ) de film Charlie Wilson’s War (2007). De rol van Wilson wordt gespeeld door verrassend genoeg gespeeld door Tom Hanks, die blijkbaar even komaf wil maken van zijn brave imago.

In december 1979 vallen de Russen Afghanistan binnen en raken in een bloedige strijd verwikkeld met Afghaanse vrijheidsstrijders, de moedjahedien. De CIA steunt in het geheim de moedjahedien om de strijd gaande te houden. Ze doen dit vanuit de Koude Oorlog-logica dat iedere vijand van de Russen een vriend van Amerika is. Charlie Wilson (Tom Hanks) is een Amerikaans congreslid. Hij heeft een reputatie als rokkenjager en dronkenlap, maar weet als geen ander het politieke spel te spelen. Als hij hoort dat de moedjahedien vechten met wapens uit de Eerste Wereldoorlog besluit hij zich voor hun zaak in te zetten. Tegen de wil van de CIA weet hij het budget voor Afghanistan met honderden miljoenen dollars te verhogen. Maar dat is niet genoeg voor Wilson. Samen met Gust Avrakotos (Philip Seymour Hoffman), een CIA-agent die uit de gratie is geraakt, en een team van CIA-experten slaagt hij erin om het leger van Afghaanse herders om te vormen tot een modern leger van soldaten met een heilige missie, die uiteindelijk de Russen uit Afghanistan verjagen. De verstrekkende gevolgen van deze grootste geheime operatie uit de geschiedenis van de CIA zijn dan nog niet te overzien. Hier vinden jullie de trailer.

Charlie Wilson’s War is gebaseerd op het gelijknamige non-fictieboek dat de gerenommeerde journalist George Crile in 2003 schreef. In zijn boek beweert Crile dat Wilson er persoonlijk voor verantwoordelijk is dat er een einde kwam aan de Koude Oorlog. Wellicht is dat teveel eer voor de politicus, maar hij heeft zeker zijn steentje bijgedragen. Via diverse achterdeurtjes bij de senaat en allerlei ambassades wist hij miljarden dollars binnen te halen. Met CIA-agent Gust Avrakotos aan zijn zijde lukte het hem tevens om, bepakt op de ruggen van muilezels, verschillende soorten wapens Afghanistan binnen te smokkelen. Wilson en Avrakotos waren, ondanks hun rol die ze speelde in het beëindigen van de Koude Oorlog, niet meteen geliefd bij hun collega's. De arrogante Wilson was een oneerlijke man die over de ruggen van anderen wilde scoren. Avrakotos had een bijzonder kort lontje en diplomatie kwam in zijn woordenboek niet voor. Zijn onuitstaanbare, roekeloze benadering had net zo goed verkeerd kunnen vallen bij de Russen. Het verhaal van Charlie Wilson’s War, door Aaron Sorkin (A Few Good Men, Malice) tot script verwerkt, heeft bovendien zijn uitwerking op het heden. Een groep louche mensen doen immorele dingen voor de goede zaak. En ook al werd Afghanistan dankzij hun acties bevrijd van de Russische bezetters, onbedoeld werd de weg vrijgemaakt voor een nóg groter gevaar in de vorm van Al Qaida en de Taliban. Of zoals Sorkin het omschrijft: "The two greatest threats we've faced are the spread of Soviet Communism and Islamic fanaticism, here's a guy who had a hand in ending one and accidentally starting the other."

Maar liefst 4 Oscarwinnaars zijn bij het maken van deze film betrokken. Behalve regisseur Mike Nichols, die het beeldje kreeg voor zijn klassieker The Graduate, en co-producent/acteur Tom Hanks (die won voor Philadelphia en Forrest Gump), spelen ook Julia Roberts (oscar voor Erin Brockovich) en Philip Seymour Hoffman (kreeg een oscar voor Capote) mee. In de film zijn ook nog rollen wegggelegd voor Emily Blunt (The Devil Wears Prada) en Ned Beatty (Network, Deliverance).

Hoewel Charlie Wilson’s War serieuze kwesties behandelt, ligt de nadruk van de film absoluut op entertainment. "Imagine how this big, tall, handsome, whiskey-swilling man surrounded by a bunch of bimbos and who had his own belly dancer travelling with him was responsible for the biggest jihad in modern history", aldus Hanks, die zich juist door het dubbelzinnige karakter van Wilson aangetrokken voelde. Volgens Hanks is het script slim, en draait niet rond de pot en kiest partij voor Wilson, ongeacht diens dubieuze reputatie en opportunistische werkwijze. Charlie Wilson’s War zou wel eens een grote frontrunner kunnen worden voor de aankomende Oscaruitreiking. Of de betrokken cast- en crewleden hun toch al volle prijzenkast binnenkort nog verder zullen uitbreiden, zal de toekomst uitwijzen. De film verschijnt bij ons op 16 januari 2008.

Dit had ik van mijlenver zien aankomen. Acteurs die aan de top zijn hebben vaak de neiging om hun carrière de rug toe te keren. Ze leven met de gedachte dat ze nu enkel maar bergaf kunnen glijden. Complete onzin uiteraard, maar tot dit inzicht komen de meeste acteurs wel na een paar maanden vasten. Toen ze zwanger was zei Julia Roberts dat ze misschien zou stoppen met acteren. Nu maakt ze toch haar comeback in de nieuwe film van Tom Hanks.

Het is regisseur Mike Nichols gelukt om Julia Roberts op het witte doek terug te krijgen. Nichols, die Roberts ook al regisseerde in Closer (2004), heeft haar overgehaald om de vrouwelijke hoofdrol tegenover Tom Hanks te nemen in Sam Mendes’ nieuwe film, Charlie Wilson’s War (2006); het waargebeurde verhaal over congreslid Charlie Wilson, die probeerde Afghaanse rebellen te financieren in hun strijd tegen de Russen.

Na Ocean’s Twelve besloot de zwangere Julia Roberts dat ze zich na de geboorte van haar tweeling op het gezinsleven wilde storten. Sinds die film uit 2004 is Roberts dan ook niet meer op het witte doek te zien geweest. Nu maakt ze dan toch haar comeback met Charlie Wilson’s War en tevens is ze in onderhandeling voor een rol in Oceans’ Thirteen. Anthony Hopkins, die herhaaldelijk het einde heeft aangekondigd, liet onlangs ook weten dat hij zou stoppen met acteren nadat een producer naar hem komt met een script voor de vertolking van King Lear. Dat zegt ook al genoeg.

***Related Posts***
13/08/2005: Julia Roberts zet een punt achter haar filmcarrière
02/08/2005: Sean Connery trekt zich terug

Ik ben niet meteen een grote fan van Julia Roberts. Toch heeft zij iets wat bijvoorbeeld een Cameron Diaz niet heeft, en dat is ‘talent’. Vooral in Hollywood waar je als actrice het hoofdzakelijk moet hebben van je looks en sex-appeal. Julia gaf mij altijd de indruk een intelligente vrouw te zijn die nu een beetje wordt beschouwd als de ‘first lady in Hollywood’. Julia kreeg een tweeling (Phinnaeus en Hazel) en leek wel na Ocean’s Twelve verdwenen te zijn van de aardbol. Ze deed nog twee stemopnames voor animatiefilms (Charlotte’s Web en Ant Bully) en nu kondigt ze haar pre-pensioen aan.

Volgens een bron uit haar entourage is de actrice van plan om nog één keer te schitteren en het acteerwereldje daarna vaarwel te zeggen. Julia Roberts wil de rest van dit jaar volledig wijden aan haar voorbereidingen voor het toneelstuk Three Days of Rain dat volgend jaar in maart in première gaat.

Na afloop van het stuk heeft de actrice naar eigen zeggen al haar doelen bereikt en wil ze dan stoppen met acteren:

“Julia is done with Hollywood and starring in a Broadway play is the chance to make a graceful exit. She's been talking about leaving Los Angeles and stopping the movie roles ever since the twins were born late last November. She wanted a change of scenery, a change of pace and a new challenge. She wants to take some chances. Julia doesn't to be known simply as a movie star - she wants to be known as the consummate actress. She wants her kids to be able to look back on her career as something more than just the star of Pretty Woman."

Laten we dit nieuws toch even met een korreltje zout nemen. Ik heb nog gehoord van acteurs die met veel ophef het einde van hun carrière aankondigen en dan na een paar maanden opnieuw in the picture zijn. Veel acteurs die de top hebben bereikt voelen vaak de drang om te stoppen uit schrik dat ze nooit meer dat hoogtepunt zullen bereiken en de berg van de 'glitter en de faam' aan het afdalen zijn. Maar eenmaal ze tot het besef zal komen dat er nog andere uitdagingen voor haar klaar liggen en dat kinderen opvoeden niet noodzakelijk een filmcarrière moet belemmeren, kan Roberts terugkomen op haar beslissing. Zo niet, dan verliest Hollywood één van haar grote sterren en is de industrie weer een stukje armer geworden. En ik zal tevens haar mooie grote glimlach missen.

***Related Post***
13/01/2006: Julia Roberts maakt haar comeback
02/08/2005: Sean Connery trekt zich terug
02/02/2005: Closer, filmbespreking

***Related Site***
Imdb: Julia Roberts

***Related Pics***
HQ pics van Julia Roberts: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9 en 10

Verfilmingen van toneelstukken zijn vaak een ware nachtmerrie, gezien de structuur van een script voor de planken nogal verschilt van een scenario voor een film. Er zijn meer dialogen, minder ruimtes en quasi geen actie-scènes. Nu is dit laatste geen vereiste voor een knappe film, maar tegenwoordig komen de grote romances ook met het nodige visueel geweld.

Closer vind ik toch een heel geslaagde film. Maar regisseur Mike Nichols is ook niet aan zijn proefstuk toe. Hij weet perfect hoe hij een toneelstuk moet verfilmen en deed dit al sinds zijn regiedebuut in 1966 met het schitterende Who's Afraid of Virginia Woolf?, met een perfect uit het lood geslagen Elizabeth Taylor en een briljante Richard Burton.

En het staat als een paal boven water dat je voor de verfilming van dergelijk materiaal één essentieel element best niet over het hoofd ziet; nl. het gebruik van TALENTVOLLE ACTEURS. En deze film heeft 4 mooie exemplaren.

Quotering: ***
Titel: Closer
Regisseur: Mike Nichols
Acteurs: Natalie Portman, Jude Law, Julia Roberts, Clive Owen
Genre: Drama
Duur: 104 min
Land: VS
Site: http://sonypictures.com/movies/closer
Extra: trailer
Release in België: 19 januari 2005

Closer is een intelligente film die interessante tijdsprongen maakt, dus blijf je als toeschouwer best attent op de gebeurtenissen. In het begin van de film ontmoeten we Dan (Jude Law) die “per ongeluk” Alice (Natalie Portman) ontmoet, wanneer ze op straat wordt aangereden door een links rijdende wagen. Voor een Amerikaanse is dit altijd wel even wennen. Voor een Belg trouwens ook, maar dat is compleet naast de kwestie. De schade valt best mee en ze raken aan de praat. Hij schrijft overlijdensberichtjes, "het Siberië van de journalistiek" zoals hij zelf zegt. Zij is "op expeditie" in Londen, ze is stripper van beroep en heeft New York verlaten omwille van een man. Het is een begin van een relatie. In de volgende scène -enkele maanden later- heeft Dan het boek dat hij altijd wilde schrijven af. Hij heeft duidelijk zijn muze gevonden en heeft ook het boek aan de jonge Alice gewijd. Tijdens een fotoshoot wordt hij gefotografeerd door Anna (Julia Roberts). Zelfs al heeft hij een relatie met Alice, niets weerhoudt hem om met haar te flirten. Anna merkt dat hij gebonden is wijst hem af, hoewel ze door de verleiding van Dan niet onverschillig blijft.

Dan neemt wraak door in een chatroom Anna als schuilnaam te nemen , en een onbekende Larry (Clive Owen) op te geilen in een erg grappige scène. Hij regelt een afspraak voor hen. Larry is een dokter met een onweerstaanbare drang naar seks. Hij gaat op de afspraak in en ontmoet er de echte Anna. Deze, compleet verrast door de directe avances van Larry, begint uiteindelijk een conversatie met de man. En uiteindelijk begint er ook iets te groeien tussen beide. Anna zal kort daarop te weten komen dat Dan de man is achter de chatroom grap en hij krijgt het nieuwe koosnaampje Cupido. Het viertal ontmoet elkaar -weer maanden later- voor het eerst op een foto-expositie van Anne, wat voor de mannen aanleiding is met elkaar vriendinnen te flirten. En dan krijgt het flirten een compleet ander gezicht en wordt het spel bitter en hartverscheurend. Clive Owen

Terwijl in de meeste romantische komedies alles draait rond liefde en gezelschap, gaat het in Closer over macht, en dat maakt de conflicten tussen de personages des te boeiender. Zeker om “als voyeurs die we zijn”, naar te kijken. Het is geen gewelddadige film, hoewel hij op emotioneel vlak heel brutaal is. En daarin zijn de dialogen meesterlijk geschreven en de personages sterk uitgetekend. Buiten Julia Roberts, waar ik nog altijd een beetje moeilijkheden mee heb om in haar personage te geloven, zijn de vertolkingen heel sterk. Clive Owen ontpopt zich in de ze film tot een sterk acteur, en is een ware opluchting na films zoals het slechte King Arthur. Portman is fascinerend en speelt met deze rol haar eerste, bij mijn weten, volwassen dramatische rol, en gaat evenzeer zoals Owen, een echte karakterverschuiving tegemoet, van onschuldig meisje tot ijskoude verleidster. We zien Alice damatisch evolueren van de fotoshoot (waar haar onschuld zal gebroken worden), naar de kunstgalerij en uiteindelijk naar de strip-tent.

Julie Roberts is geen slechte actrice als ze acteert (Erin Brockovich) en niet de filmster speelt (Ocean’s Eleven), maar in vergelijking met de andere rollen had je iets meer van haar verwacht. Zonder plotwendingen te onthullen vond ik haar laatste scènes in het cafetaria, in tegenspel met Larry, niet goed genoeg. Ze blijft, in tegenstelling tot de andere personages, iet teveel in haar zelf gekeerd en de afloop van deze scène maakt het een tikkeltje ongeloofwaardig. Op andere momenten straalt Roberts in haar rol. Jude Law is fascinerend om naar te kijken, maar ook hij heeft zijn mindere momenten in de film. Dit hebben gezegd moet ik eraan toevoegen dat Closer een bijzonder moeilijke film is voor acteurs, willen ze de emotionele geladenheid geloofwaardig naar buiten brengen.

Closer is een knappe en verontrustende film, zonder typische Hollywood conclusies of gefantaseerde emotionele wendingen. Dit is dus ook een film waar je al jong koppel misschien beter niet naar toe gaat op een vrijdagavond. Maar als je te vinden bent voor een film waar inhoud boven stijl komt te staan, die op zoek is naar uitdagingen en geen kunstmatige resoluties, dan is deze film zeker geschikt. Hou er rekening mee dat er veel dialogen zijn en weinig actie, zoals reeds vermeld. Maar de dialogen geven nooit de indruk de tijd op te vullen maar zijn met een vlijmscherpe pen geschreven. In een scène zegt Dan op een geven moment: “The Truth, without it, we’re animals”. Hoewel die waarheid verscheurend zal zijn en de personages als “animals” zal onthullen. Closer is een film die je niet mag missen.

Ik hou wel van romantische drama's, en deze steekt met zijn cast (Portman, Owen, Roberts, Law) er toch wel uit. Na het zien van de trailer wil ik deze wel gaan zien. Mike Nichols, de regisseur van de film, is zowel bekend voor zijn bedenkelijke smaak (The Birdcage, What Planet Are You From?, Heartburn, Postcards from the Edge) als voor de speelruimte die hij zijn acteurs verschaft met heel veel detail en finesse (Primary Colors, Working Girl, en ja...zelfs Wolf). En Closer is zo een film die deze ruimte goed kan benutten. Het is een film waar de acteurs tot leven moeten komen.

Het verhaal is de basis van 1001 romances en gaat over bedriegen aan de grens van het overspel. Een beetje in de rustgevende en stijlvolle sfeer van Mike Figgis (One Night Stand) zien we twee koppels, waar de ene flirt met de andere en waar brokken van komen. Wat opmerkelijk is bij het zien van de trailer is een betere Chris Owen (in vergelijking met zijn magere prestatie in King Arthur - en Chris kent de film gezien deze gebaseerd is op een toneelstuk die hij zelfs reeds een aantal keren had opgevoerd), een verrassende Natali Portman (gaat uit de kleren, maar wel op een heel andere manier dan Demi Moore in Striptease), een terugkerende Julia Roberts die het allemaal een beetje rustiger aanpakt gezien de groeiende tweeling in haar buik en, last but not least, Jude Law - die de premisse van de film onderstreept door een naar promotiestunt-ruikende kus te geven aan Natalie Portman na de opnames (britse tabloids staan er vol van). Een beetje erotiek, een beetje drama, een beetje bedrog en vooral veel liefde, wat kan men meer vragen?