judi dench

  • Miss Peregrine's Home for Peculiar Children (2016) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Visueel is Miss Peregrine's Home for Peculiar Children (2016) een prachtige film die zeker niet moet onderdoen voor de andere visuele spektakels van regisseur Tim Burton. Inhoudelijk heeft het dan weer niet veel te bieden en is het allesbehalve één van de betere van zijn films.

    miss_peregrines_home_for_peculiar_children_2016_blu-ray.png

    Korte inhoud: Tiener Jake Portman (Asa Butterfield) volgt aanwijzingen, die hem naar een geheimzinnig eiland leiden. Daar ontdekt hij de overblijfsels van Miss Peregrine’s school voor speciale kinderen. Jarenlang heeft zijn grootvader, Abe (Terence Stamp), hem verhalen verteld over monstergevechten en zijn leven met Miss Peregrine (Eva Green) tijdens de Tweede Wereldoorlog.Terwijl Jake de verlaten gangen en slaapkamers verkent, ontdekt hij dat de bewoners ongelofelijke krachten bezaten. En dat ze misschien nog in leven zijn ...

    Tim Burton was ooit iemand met een bijzondere en herkenbare filmstijl, maar tegenwoordig verdwaalt hij regelmatig in de visuele effecten en is de ziel zowat verdwenen. En dat gevoel had ik ook bij deze prent, ook al blijft hij hoe dan ook een fascinerende filmmaker. Gebaseerd op de fantasy serie van Ransom Riggs voelt het vaak alsof twee film franchisen bij elkaar werden gesmeten en bewerkt met een likje verf, met als resultaat ... 'a peculiar mess'. Toch blijft het altijd wel leuk om Burton aan het werk te zien, want hij blijft een auteur en lijkt voor niemand geen verantwoording te moeten geven. Bijgevolg kunnen zijn films wel een eigen koers varen, tussenin het cgi geweld van de comic-adaptaties.

    miss_peregrines_home_for_peculiar_children_2016_pic01.jpgmiss_peregrines_home_for_peculiar_children_2016_pic02.jpgmiss_peregrines_home_for_peculiar_children_2016_pic03.jpg
    miss_peregrines_home_for_peculiar_children_2016_pic04.jpgmiss_peregrines_home_for_peculiar_children_2016_pic05.jpgmiss_peregrines_home_for_peculiar_children_2016_pic06.jpg

    Peregrine wil dat Jake zorgt voor haar eigen eigenaardige kinderen voor het geval er iets gebeurt met haar en wat een grote schok! Jake begint verliefd te worden met één van de meisjes, haar naam is Emma Bloom (Ella Purnell), iemand die de lucht kan manipuleren en zelfs bellen onder water kan creëren. En dat is wel het leuke aan de film. In tegenstelling tot de X-Men hebben onze "helden" echt wel eigenaardige gaven. Het zijn bijna The X-Teens. En sprekende over deze Marvel films, de scenariste van deze film is niemand minder dan Jane Goldman, die ook X-Men: First Class (2011) en X-Men: Days of Future Past (2014) schreef. De parallellen zijn dus wel voor de hand liggend. De kinderen spelen de hoofdrol in deze prent en de bijrollen zijn voor bekende koppen zoals Samuel L. Jackson, Judi Dench, Chris O'Dowd en Rupert Everett.

    miss peregrines home for peculiar childrenmiss peregrines home for peculiar childrenmiss peregrines home for peculiar children

    Sommige verhalen zijn nu eenmaal beter in boekvorm dan verfilmd en deze Miss Peregrine's Home for Peculiar Children is daar een mooi voorbeeld van. Het is geen slechte film, maar ook niet echt een memorabele prent. Burton staat bekend voor zijn excentrieke en donkere stijl, dus is het begrijpelijk waarom hij de perfecte keuze was voor het leiden van een dergelijk merkwaardig project. En ook al hebben we hier een degelijke cast met knappe fotografie, het verhaal ontbreekt een sterk plot wat het publiek echt in verroering kan brengen voor meer dan 2 uur.

    Miss Peregrine's Home for Peculiar Children is ondertussen beschikbaar op DVD en Blu-ray. We vinden geen audio-commentaar van de regisseur, maar wel heel wat making-of filmpjes over het verhaal en de productie.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 9 februari 2017

     

    *** Miss Peregrine's Home for Peculiar Children trailer ***

  • Roald Dahl's Esio Trot (2014) *** DVD recensie

    Pin it!

    De feelgood komedie Roald Dahl's Esio Trot (2014) is gebaseerd op een verhaal van de bekende Britse schrijver Roald Dahl (dat in het Nederlands is uitgegeven als 'Ieorg Idur'). Wie ooit 'Mathilda', 'Sjakie en de Chocoladefabriek', 'De heksen' of 'De GVR' heeft gelezen (of gezien) herkent ook in dit verhaal de warme, fantasierijke en onvoorspelbare stijl van Dahl. Het is niet Dahls beste werk en ook grote cinema is Esio Trot niet, maar je blijft wel achter met een goed gevoel.

    roald_dahls_esio_trot_2014_poster.jpg

    Korte inhoud: Meneer Hoppy is een oudere alleenstaande Amerikaan die woont in zijn klein appartementje in Londen en zijn dagen vult met het onderhouden van zijn prachtig balkontuintje. Schuin onder hem woont de eveneens alleenstaande mevrouw Silver die ook regelmatig op haar terrasje zit, samen met haar schildpad Alfie. Maar mevrouw Silver is een beetje droevig want Alfie wil maar niet groeien.

    Dat brengt Meneer Hoppy, die eigenlijk stiekem een beetje verliefd is op mevrouw Silver, op een waanzinnig idee. Hij is te verlegen om mevrouw Silver mee uit te vragen, maar hij durft haar wel aanspreken om haar een zogezegde oude Afrikaanse spreuk te leren waardoor Alfie zal groeien. Om zijn plannetje te laten slagen heeft Meneer Hoppy een hele hoop schildpadden en een zelf ineen geknutselde vishengel nodig…

    Meer valt er niet te vertellen over het verhaal. Esio Trot moet het ook niet hebben van zijn ingenieus scenario, maar wel van de vrolijke sfeer en de prima vertolkingen. Meneer Hoppy en mevrouw Silver worden gespeeld door Dustin Hoffman en Judi Dench en zij beleven zichtbaar veel plezier aan hun rol. Beiden geven hun personage een perfect enthousiasme mee zonder dat het allemaal te zeemzoet wordt. Je gelooft echt dat beide personages elkaar genegen zijn.

    Drie oscars hebben Hoffman en Dench samen op hun actief staan en dat is er hier ook echt aan te zien. Hoffman is perfect gecast als de verlegen meneer Hoppy die helemaal opfleurt wanneer mevrouw Silver in zijn gezichtsveld komt. Hoffmans ogen fonkelen zichtbaar als Dench iets tegen hem zegt. En ook Dame Judi Dench schittert als de flamboyante en aardige mevrouw Silver. Hier toont ze een romantische en lichtjes flirterige kant die we niet zo vaak van haar zien.

    Regisseur Dearbhla Walsh is vooral actief in de televisiewereld en regisseerde afleveringen van o.a. “Penny Dreadful", “The Tudors" en “Eastenders". Voor Esio Trot doet ze een weinig opvallende maar goede regie. De hele film baadt in een heel warm kleurenpalet dat perfect past bij de toon van de film.

    Verrassend is dat er gekozen wordt voor een onscreen verteller (James Corden) die het verhaal van meneer Hoppy en mevrouw Silver rechtstreeks vertelt aan de kijker. We zien deze verteller terwijl hij op de bus zit, op straat wandelt of met zijn dochter babbelt. Hij komt regelmatig tussen in het verhaal van meneer Hoppy en mevrouw Silver. Deze aanpak is vrij uitzonderlijk, meestal wordt er gebruik gemaakt van een offscreen verteller als er verteld moet worden, en het is in het begin van de film dan ook eventjes wennen aan deze vertelvorm. Maar het werkt wonderwel en later blijkt dat de verteller ook een rol speelt in het verhaal dat hij vertelt.

    roald_dahls_esio_trot_2014_pic01.jpgroald_dahls_esio_trot_2014_pic02.jpg

    Esio Trot werd geproduceerd door de BBC en past perfect in het rijtje oerdegelijke romantische familiefilms. Wat niet verbazingwekkend is aangezien de film samen met Paul Mayhew-Archer werd geschreven door Richard Curtis), de scenarist van o.a. Four Weddings and a Funeral, Notting Hill, Bridget Jones’ Diary en Love Actually.

    Wie op zoek is naar een leuke feelgood komedie met uitstekende vertolkingen en een boeiend verhaal, moet deze Esio Trot beslist een kans geven. BBC zond deze film uit op 1 januari 2015, niet verwonderlijk want dit is dan ook een perfecte eindejaarsfilm.

    De dvd van Esio Trot ligt inmiddels in de winkel.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 17 augustus 2015

     

    *** Roald Dahl's Esio Trot trailer ***

  • Skyfall (2012) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    En ze hebben het met Skyfall (2012) opnieuw bij het rechte eind, na de miskleun Quantum of Solace (2008). Ik moet echter toegeven dat het allemaal wel een beetje traag op gang komt, en de actie-sequenties zijn in het begin af en toe wel wat lachwekkend, maar daarna komt het verhaal in een stroomversnelling en zit je echt wel op het puntje van je met popcorn bezaaide bioscoopzetel.

    skyfall_2012_blu-ray_steelbox.jpg

    Korte inhoud: James Bond (Daniel Craig) werd gestuurd naar Istanboel voor het bemachtigen van een geheime lijst met NAVO-agenten. De operatie draait echter uit op een fiasco, nadat hij per ongeluk wordt neergeknald door een collega field-agent Eve (Naomie Harris). James Bond is vermist, en het vermoeden bestaat dat hij wellicht dood is. De identiteit van alle actieve MI6-agenten lekt uit op het internet en M (Judi Dench) wordt hierdoor het onderwerp van een onderzoek door de regering. Bond duikt plots weer op na een aanval op de MI6 dienst, maar weinig fit om hier iets aan te doen. M blijft echter vastklampen aan haar 007 en zet hem opnieuw in om een onderzoek te starten naar Raoul Silva (Javier Bardem), een gevaarlijke misdadiger die beweert met hen beiden een connectie te hebben. Bond volgt het spoor vanuit Londen tot in Shanghai waar hij Sévérine (Bérénice Marlohe) ontmoet, en komt heel wat zaken te weten over M.

    Je kunt het niet ontkennen dat regisseur Sam Mendes een volwassen film wou maken met een James Bond die met zichzelf in de knoop ligt. Zelfs de villain is niet meer de megalomane rijke slechterik die het einde van de wereld wil, maar wel ex-agent die zich wreken op M en hiervoor alles uit de kast haalt. Het personage is al even tragisch als dat het complex is. Skyfall is bij deze echt een karakterfilm met uiteraard de nodige James Bond ingrediënten, zoals de verre reizen, de spectaculaire actie-scènes, en uiteraard de mooie bondgirls. Hoewel, veel bondgirls liepen er niet echt rond. Naast het personage van Sévérine was er nog een peipkleine cameorol voor Tonia Sotiropoulou. Het was duidelijk dat Mendes niet al teveel platgetreden paden wou gaan bewandelen.

    Maar je merkt wel dat de scenaristen Neal Purvis, Robert Wade en John Logan de James Bond franchise op-en-top kennen en gaan er vanuit dat het publiek dat ook is. Bijgevolg zitten er heel wat leuke knipoogjes in. Zo is er het onderonsje tussen de nieuwe Q en Bond, waarbij Q Ben Whishaw aan 007 een pistool met palmherkenning geeft en een simpel zendertje. Bond merkt op dat het maar mager is, waarop Q repliqueert: "We don't go in for exploding pens any more." James laat ook een shaken martini klaarmaken, maar het drankje zelf wordt nooit vernoemd. In het begin van de film zie we Daniel Craig zelfs lebberen aan een Heineken. De fans zullen tevens ook tevreden zijn dat de oude Austin Martin van stal wordt gehaald. Sommige beelden doen meteen terugdenken aan de gouden Bondjaren met Sean Connery.

    skyfall,james bond,007,sam mendes,daniel craig,Naomie Harris,Judi Dench,javier bardem,berenice marlohe,Tonia Sotiropoulou,Ben Whishaw,Albert Finney,casino royale,quantum of solace,Ralph Fiennesskyfall,james bond,007,sam mendes,daniel craig,Naomie Harris,Judi Dench,javier bardem,berenice marlohe,Tonia Sotiropoulou,Ben Whishaw,Albert Finney,casino royale,quantum of solace,Ralph Fiennesskyfall,james bond,007,sam mendes,daniel craig,Naomie Harris,Judi Dench,javier bardem,berenice marlohe,Tonia Sotiropoulou,Ben Whishaw,Albert Finney,casino royale,quantum of solace,Ralph Fiennes
    skyfall,james bond,007,sam mendes,daniel craig,Naomie Harris,Judi Dench,javier bardem,berenice marlohe,Tonia Sotiropoulou,Ben Whishaw,Albert Finney,casino royale,quantum of solace,Ralph Fiennesskyfall,james bond,007,sam mendes,daniel craig,Naomie Harris,Judi Dench,javier bardem,berenice marlohe,Tonia Sotiropoulou,Ben Whishaw,Albert Finney,casino royale,quantum of solace,Ralph Fiennesskyfall,james bond,007,sam mendes,daniel craig,Naomie Harris,Judi Dench,javier bardem,berenice marlohe,Tonia Sotiropoulou,Ben Whishaw,Albert Finney,casino royale,quantum of solace,Ralph Fiennes

    Ik kan niet dieper op het verhaal ingaan zonder te spoilen, maar er zitten een pak verrassende wendingen in de film, zoals de rol van Gareth Mallory (Ralph Fiennes), die van Eve, en uiteraard ook deze van Lady M. Bond is de man van weinig woorden, die heel instinctief handelt. Hoe meer hij spreekt hoe minder hij Bond is, en in deze film hoor je hem ook bitter weinig. Maar als hij iets zegt heeft het wel een zekere impact. We krijgen in de schaarse dialogen tussen hem en M, de butler (Albert Finney) van de Bond familie Kincade en zijn rivaal.

    Ik vond de laatste 40 minuten het beste van Skyfall. In het begin heb je de typische escapistische uitstapjes in Istanbul en Shanghai, er zit zelfs een gevecht in met een varaan die een beetje deed denken aan die typische Bond scènes met haaien en krokodillen. Op het einde van de film wordt Bond gestript van al zijn…eu … twee gadget en moet zijn vel en dat van de mensen rondom hem beschermen met een shotgun en wat rudimentaire explosieven en gasflessen. Bond is in deze film een mens geworden van vlees en bloed en de omgeving voelt "echt" aan. Mendes heeft een indrukwekkende Bondfilm afgeleverd, en behoort zeker tot de betere recente Bondfilms, ook al blijft Casino Royale (2006) een betere film. Skyfall is entertainment van de bovenste plank die de 50ste verjaardag van James Bond alle eer aandoet. De film is vanaf 26 oktober 2012 bij ons in de bioscoop.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 17 oktober 2012

     

    *** Skyfall HD trailer (1080p) ***

  • J. Edgar (2011) **½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Hij was decennialang een van de machtigste en meest invloedrijke mensen ter wereld, maar in deze biopic van Clint Eastwood kom je slechts bij vlagen te weten wie J. Edgar Hoover nu precies was. Eastwood lijkt bij momenten niet te weten wat hij met het complexe karakter van Hoover moet aanvangen waardoor J. Edgar (2011) vooral een beschrijvende film zonder al te veel controverse is geworden. Nochtans was Hoover een erg omstreden figuur die de FBI uitbouwde tot een machtige organisatie, maar tegelijkertijd ook niet vies was van enige chantage en omkoping. Oliver Stone zou likkenbaarden met zo’n onderwerp, maar in handen van Eastwood blijft het dus allemaal redelijk braaf.

    j edgar

    Korte inhoud: J. Edgar Hoover (Leonardo DiCaprio) werd in 1924 benoemd tot directeur van het Bureau of Investigation, de voorloper van het FBI, een functie die hij tot zijn dood in 1972 zou blijven bekleden. Gebrand op macht en aanzien neemt Hoover de touwtjes van het bureau stevig in handen. Hij duld geen tegenspraak, ook niet van zijn eigen medewerkers en kent zijn eigen methodes en werkwijzen. In de nadagen van zijn leven vertelt Hoover zijn leven en carrière aan een journalist die zijn verhaal in een biografie zal gieten.

    Een van de sterkste scènes uit J. Edgar is wanneer Hoover eindelijk genoeg moed lijkt te hebben verzameld om aan zijn overbezorgde en dominante moeder Annie (Judi Dench) te bekennen dat hij meer voelt voor zijn rechterhand Clyde Tolson (Armie Hammer) dan pure vriendschap. Net dan begint zijn moeder over een jongen die zelfmoord pleegde nadat hij uit de kast gekomen was en besluit ze met de woorden: ‘I’d rather have a dead son than a daffodil’.

    Woorden die bij Hoover aankomen als een mokerslag en hij slikt zijn woorden weer in waarna er niet meer over zijn vermeende homoseksualiteit werd gepraat. Het is een scène die het ambivalente in de persoon van Hoover uitstekend weergeeft: op professioneel gebied had hij de touwtjes stevig in handen en hield hij uitgebreide dossiers bij van zijn omgeving en tegenstanders om hen bij tijd en stond te chanteren, maar anderzijds worstelde hij in zijn eigen privéleven met zichzelf, en durfde hij niet ingaan tegen zijn eigen moeder. Dit aspect van zijn persoon hield hij grotendeels uit de schijnwerpers.

    Onder acht verschillende presidenten jarenlang een van de machtigste mensen ter wereld zijn, en dan ook nog eens een interessant verborgen persoonlijk leven hebben, het is natuurlijk veel materiaal om in een film van 137 minuten te stoppen. Het grootste manco aan J. Edgar is dan ook dat er veel te veel bruikbaar materiaal voorhanden is waardoor er belangrijke dingen amper aan bod komen en de rest redelijk beschrijvend blijft.

    Zo was Hoover geen grote fan van de Amerikaanse burgerrechtenbeweging, maar kom je niet te weten waarom dit zo is, net als wat hij persoonlijk tegen Martin Luther King heeft. Hoover blijkt ook een meestermanipulator te zijn geweest die zijn eigen inbreng in enkele spectaculaire zaken (zoals de ontvoering van de baby van Charles Lindbergh en de arrestatie van John Dillinger) groter afdeed dan het geval was. Zo blijkt Hoover aan het einde van de film niet de meest betrouwbare verteller te zijn geweest.

    Genoeg interessante verhalen voor een boeiende film, maar Eastwood wil te veel vertellen op te korte tijd. De regisseur speelt op veilig en wil niet te veel standpunten innemen, waardoor J. Edgar vooral een aaneenschakeling is van het Hoovers ene professionele succes na het andere, afgewisseld met zijn moeizaam privéleven.

    Het scenario van Dustin Lance Black wisselt beide kanten van Hoover slim af, en toont vooral een diep eenzame man die zich halsstarrig vastklampt aan de macht. Black had natuurlijk al ervaring met het schrijven van politieke biopics, hij heeft namelijk al een Oscar op zijn schoorsteenmantel staan voor het script van Milk. Toch weet Black hier minder te overtuigen dan met het scenario van Milk, daarvoor is J. Edgar te fragmentarisch opgebouwd waardoor het geheel al snel rommelig gaat aanvoelen en de aandacht van de kijker niet altijd wordt vastgehouden.

    j edgar j edgar

    J. Edgar biedt wel een uitstekend portret van de verschillende generaties en tijden waarin de film zich afspeelt. Er wordt regelmatig teruggesprongen naar de jaren ’20 en ’30 wanneer Hoover zijn carrière begint uit te bouwen, terwijl hij zijn verhaal vertelt in de jaren ’60. De mensen van het decor decor en de kostuums hebben in ieder geval uitstekend werk verricht. Visueel is J. Edgar een behoorlijk donkere film die het geheel een somber toontje geeft.

    Leonardo DiCaprio is uitstekend op dreef als het titelpersonage maar soms lijkt de film een langgerekte promotiecampagne om DiCaprio aan een Oscar te helpen. De acteur spreekt met een zwaar accent en zit het grootste deel verstopt onder een dikke lage make-up om van hem een geloofwaardige zeventiger te maken. IJdele moeite overigens want DiCaprio werd niet eens genomineerd voor een Oscar.

    Ook Armie Hammer en Naomi Watts zijn in vele scènes haast onherkenbaar weggewerkt onder veel te veel make-up wat het allemaal ook niet echt geloofwaardig maakt en de overdaad aan oude mensenmake-up leidt de aandacht af. Hammer is echter overtuigend als Hoovers partner Tolson en ook Judi Dench springt eruit als Hoovers moeder. Watts daarentegen krijgt niet echt veel scènes om een blijvende indruk na te laten.

    J. Edgar is een biopic geworden die je een beetje achterlaat met een onvoldaan gevoel. Je krijgt enerzijds wel inzichten in de complexe man die Hoover was, maar anderzijds is de man J. Edgar Hoover ook te complex om in het korte bestek van een film helemaal te ontraadselen. Het jammere is vooral dat Eastwood ook niet echt veel moeite lijkt te doen om deze J. Edgar Hoover te doorgronden. Toch een gemiste kans.

    Op de blu-ray vind je één extra, namelijk de documentaire J. Edgar: The most powerful man in the world waarin de cast en crew kort ingaan op het leven en de carrière van Hoover.

    rating

    Beoordeling: 2,5 / 5
    Recensie door op 22 mei 2012

     

    *** J. Edgar trailer ***

  • In Skyfall moet James Bond MI6 redden van de ondergang

    Pin it!

    De nieuwe Bondfilm zal Skyfall (2012) heten, en krijgt dus niet de iets meer verfijnde titel Property of a Lady of Carte Blanche. Maar ik zal niet klagen, zolang de film er maar komt. Deze 23ste Bondfilm had overigens al in 2010 moeten staan, maar na de financiële strubbelingen en pirouettes van huize MGM zag het er even uit dat 007 voor lange tijd op sterk water zou worden gezet. Maar (tot spijt van wie het benijdt...ik in ieder geval niet) heeft Columbia Pictures de studio bijgestaan en werd het faillissement ontweken.

    skyfall,james bond,007,daniel craig,sam mendes,javier bardem,mgm,columbia pictures,judi dench,Naomie Harris,Helen McCrory,berenice Marlohe,dr no,david arnold,Marc Forster,The World is Not Enough,roger deakins

    Korte inhoud: James Bond stelt zijn loyaliteit aan zijn superieur 'M' in vraag, nadat haar acties in het verleden een duidelijke impact hebben op het heden. Wanneer MI6 zelf wordt aangevallen, wordt van Bond verwacht dat hij de bedreiging kan lokaliseren en elimineren.

    Eecht 'echte' korte inhoud kan je het niet echt noemen (lijkt meer op een uit de hand gelopen premisse), maar ik ga ervan uit dat het verhaal nog wat moet rijpen. Ik had in een vorig briljant artikel al een paar acteurs bekend gemaakt, naast uiteraard de aanwezigheid van Bond-acteur Daniel Craig en grijze muis 'M' Judi Dench. Het ging ondermeer over Naomie Harris (Miss Moneypenny), Javier Bardem (de hoofd schurk) en Ralph Fiennes (de iets mindere slechterik). Aan het lijst wordt acteur Albert Finney toegevoegd, alsook de bondgirl Bérénice Marlohe en actrice Helen McCrory.

    En voor het eerst zal op de set ook een documentaire team toegelaten worden voor een making-off, en dit in het kader van de 50ste verjaardag van Dr. No (1962). Ik heb zo'n flauw vermoeden dat we binnenkort weer opgezadeld zullen worden met speciale 007 blu-ray edities. De regie van de film zal verzorgd worden door Sam Mendes (Road to Perdition,American Beauty, Revolutionary Road), en ik ben er zeker van dat hij een betere beurt zal maken dan Marc Forster die toch wel een gebrekkige Quantum of Solace (2008) had afgeleverd, en dit nadat Martin Campbell de James Bond franchise met zijn Casino Royale (2006) terug op de kaart had gezet. Het script van de nieuwe Bondfilm werd opnieuw verzorgd door Neal Purvis, Robert Wade en John Logan. David Arnold zal opnieuw de muziek verzorgen. Roger Deakins zal de fotografie van de film op zich nemen.

    Sam Mendes en Barbara Broccoli hadden er eerder voor gekozen om terug te keren naar Indië met scènes in het Sarojini Nagar district in New Delhi, maar blijkbaar zou daar uiteindelijk niet gedraaid worden. China staat wel op de lijst met opnames in Shanghai. Ook de Sultanahmet Square in Istanbul staat bij de mogelijke locaties naast Duntrune Castle in Argyll, Scotland. En uiteraard zal er ook wel gedraaid worden in Londen, gezien het verhaal zou draaien rond een aanval op MI6, iets wat me toch wat doe terugdenken aan The World is Not Enough (1999). We zullen zien wat ze ervan bakken, maar met deze cast en deze regisseur heb ik er een goed gevoel bij.

    ***Related Posts***
    04/11/2011: In Skyfall moet James Bond MI6 redden van de ondergang
    12/07/2011: Javier Bardem en Ralph Fiennes in Bond 23
    12/01/2011: Vakantie voor James Bond zit erop
    03/11/2010: Bond 23 in de problemen
    21/03/2010: Freida Pinto mogelijk nieuwe bondgirl
    28/09/2009: MGM op de rand van het faillissement
    30/12/2008: Casino Royale deed het beter dan Quantum of Solace
    03/11/2008: Quantum of Solace review
    30/09/2008: Quantum of Solace is en directe sequel op Casino Royale
    23/11/2006: Casino Royale review

  • Shakespeare in Love (1998) **½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Eén van de meest opvallende romantische komedies in Victoriaanse outfit is Shakespeare in Love (1998) van John Madden. Deze Universal film is net verschenen op Blu-ray, dus een uitgelezen moment om deze release even in de aandacht te brengen. Dit film traceert het ontstaan van het 'Romeo & Juliet' stuk. En het resultaat behoort bij één van de beste 'Romeo & Juliet' verfilmingen, tezamen met het klassieke Romeo and Juliet (1968) van Franco Zeffirelli en het hedendaagse Romeo + Juliet (1996) van Baz Luhrmann.

    shakespeare_in_love_1998_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: De jonge schrijver William Shakespeare (Joseph Fiennes) heeft problemen met zijn laatste werk "Romeo en Ethal de Piratendochter". De jonge en rijke Viola (Gwyneth Paltrow) is een groot fan van Shakespeare, en droomt ervan om actrice te worden. Vrouwen zijn echter niet toegestaan op het toneel, dus verkleedt ze zich als jongen, en krijgt ze de rol van Romeo. Wanneer zij en William verliefd worden heeft hij eindelijk de inspiratie om zijn toneelstuk verder uit te werken.

    De film is buitengewoon grappig en als kijker wordt je echt ondergedompeld in de vuile en grauwe straten van het Elizabethaanse tijdperk, zonder dat de film zwartmoedig wordt. Anderzijds is het ook een acteurs film, met niet alleen een geweldige Fiennes en Paltrow, maar tevens een sterke Geoffrey Rush, Judi Dench, Colin Firth en Tom Wilkinson. Ze hebben er zichtbaar allemaal plezier in om hun rol te spelen, en dat vertaald zich in een geweldige dynamiek en een mooi samenspel. Het delicate bij dergelijke films is dat acteurs gemakkelijk vervallen in over-acting, maar gezien het talent dat aan deze film deelnam was dit niet het geval.

    We ontdekken er een Shakespeare die tegen alle verwachtingen in heel veel weg heeft van de Romeo die we kennen uit zijn werk. De film vertelt niet alleen het verhaal van Shakespeare en zijn romance met Viola, maar tevens het verhaal van Romeo en Juliet. De film zit vol van verwijzingen tussen zijn leven en zijn oeuvre, en voor zij die het oorspronkelijke werk ooit hebben gelezen op de schoolbanken, zal hier zeker veel plezier aan beleven. De scenaristen Marc Norman en Tom Stoppard hebben duidelijk hun huiswerk gedaan. Het is een film die zowel situationele humor vertoont (de non die de kamer van Viola bewaakt maakt extra veel lawaai met haar schommelstoel om het gestoei in de kamer te overstemmen), humor gebonden aan het tijdperk (het feit dat vrouwen niet mochten acteren op de planken), humor gebonden aan een bepaalde karaktertrek van een personage (Shakespeare is een grote leugenaar en praat zich meestal uit elke moeilijke situatie), en humor met een knipoog naar het werk van Shakespeare ("A Plaque on both your houses", de bekende zin uit het werk van Romeo & Juliet komt van een effectieve mededeling die Shakespeare had overhoord).

    shakespeare_in_love_01.jpgshakespeare_in_love_02.jpg

    Romantiek en humor gaan hand in hand (zo getuigen de vele Meg Ryan films), maar slechts een uitstekend regisseur weet de twee in balans te brengen. De romantiek mag geen domper worden op de humor en omgekeerd, je mag niet beginnen lachen bij een romantisch moment. En Madden slaagt hier goed in en voelt de relatie niet te artificieel aan. Het is wel iets van een gehaaste romance, maar dit zit dan weer geheel binnen de stijl van de film, iets wat je gemakkelijk aanvaard met zo’n intelligent script. Maar uiteindelijk heeft de komedie toch wel de bovenhand op de romantiek. Shakespeare in Love kreeg 13 Oscar-nominaties en won er 7, waaronder Beste Originele Script. De regisseur kreeg echter geen Oscar voor Beste Regie. Maar de concurrentie was groot (cf. Steven Spielberg met Saving Private Ryan). Of de Oscars verdiend worden - wat mij betreft helemaal niet - daar kan over gediscussieerd worden.

    shakespeare_in_love_03.jpgshakespeare_in_love_04.jpg

    Toch heeft deze prent veel verdiensten. Twee zaken die ik nog wel onderstrepen, enerzijds de prachtige kostuums van Sandy Powell, en in het bijzonder de kleding voor de vrouwelijke personages, alsook de emotionele en dramatische muziek van Stephen Warbeck. Twee zaken die pas goed op hun recht komen op een groot wit doek in de bioscoop, of op een breedbeeld televisie in High Def. Mijn kritiek is dat de film zich iets teveel afspeelt op dezelfde plaatsen en iets te weinig openbreekt. Het acteerwerk was vaak beschamend "theatraal" (cf. Joseph Fiennes) en de decors zagen er troosteloos uit. Het is een leutige prent, maar het verdampt sneller dan een druppel water op een hete plaat. Maar laat het duidelijk zijn, ik heb bij momenten genoten van Shakespeare in Lovemet een vrij intelligent script en de soms leuke vertolkingen (cf. Geoffrey Rush), maar het was helemaal niet dé beste film van het jaar.

    rating

    Beoordeling: 2,5 / 5
    Recensie door op 23 november 2010

     

    *** Shakespeare in Love trailer ***