De FilmBlog

Elke belangrijke film heeft een grote romance. Het ontbreken van zo’n intieme band tussen twee individuen, of zelfs tussen een individu en een dier [cf. War Horse (2011)], maakt soms dat we het gevoel hebben iets in het verhaal te missen.

En dat was mijn sentiment na het zien van Sherlock Holmes: A Game of Shadows (2011). Nochtans zit er wel degelijk een zweem van romantiek in de film, maar dan tussen twee mannen; met name Sherlock Holmes en John Watson. Een soort homo-erotische bromance. Dit wordt meteen duidelijk met scènes waarin Holmes in vrouwenkleren met de borst bloot op de grond legt en tegen zijn compaan zegt: "Lie with me", of nog de scène waar hij de vrouw van Watson (lees: rivale) letterlijk van de trein duwt. Maar deze intieme band blijft platonisch en heeft net te weinig vleugels heeft om van de grond te komen. Dit is, voor mij althans, het grootste minpuntje aan een anders briljante sequel die, zoals de nieuwe trend voorschrijft, het origineel overstijgt.

Korte inhoud: Een jaar na de avonturen uit het eerste deel zal privédetective Sherlock Holmes (Robert Downey Jr.) wederom zijn krachten moeten bundelen met zijn loyale assistent, huisgenoot en vriend Dr. John Watson (Jude Law). Ze moeten het opnemen tegen de mysterieuze Professor Moriarty (Jared Harris), een crimineel meesterbrein dat van plan is om voor de ondergang van Groot Brittanië te zorgen. Holmes en Watson worden bijgestaan door Mycroft Holmes (Stephen Fry), de oudere, maar niet minder briljante broer van Sherlock, die voor de Britse regering werkt. Daarnaast krijgen ze vrouwelijke hulp uit een onverwachte hoek, alleen is dit niet van hun oude bekende Irene Adler...

Guy Ritchie heeft het perfecte duo bij elkaar gebracht. De chemie tussen Downey en Law doet ons verlangen naar nog meer avonturen. De Snatch-regisseur is altijd al goed geweest in het portretteren van 'mannen', maar spijtig genoeg heeft hij weinig verstand van vrouwen of weet hij in ieder geval niet hoe hij ze moet benaderen in zijn films. In Sherlock Holmes: A Game of Shadows werd Rachel McAdams beknot tot veredelde figurantenrol, en vervangen door Noomi Rapace, die nooit echt haar stempel kon zetten op het verhaal. En dit ligt niet aan haar. Rapace is een talentvolle actrice, maar wanneer jouw personage te weinig invulling krijgt, kan je haar niet verwijten dat haar karakter niet uit de verf komt.

Daar waar de opzet in Sherlock Holmes (2009) niet geheel duidelijk was, en Ritchie met zijn acteurs nog op zoek waren naar een toon en stijl, heb je hier de indruk dat iedereen perfect weet waarmee ze bezig zijn. Alles klopt: de muziek (Hans Zimmer), de kostuums, de sets, de belichting, zelfs de humor en de visuele effecten. Dit is misschien niet de Sherlock Holmes die Arthur Conan Doyle in gedachten had, maar Ritchie heeft er wel een product van de 21e eeuw van gemaakt die door miljoenen mensen bekeken zal worden die nog nooit van Professor Moriarty hebben gehoord. En Guy Ritchie heeft een patent op de audiovisuele effecten die hij tentoonspreidt, net zoals een Brian De Palma of een Martin Scorsese hun eigen vertelstijl hebben. En niemand kan ontkennen dat de vertelstijl van Ritchie een hoge entertainment-gehalte bezit.

De generaties die zijn opgegroeid met de boeken van Arthur Conan Doyle (en niet met de cinema-versie), zullen natuurlijk heel wat kritiek hebben op de film, zeker omdat Sherlock op een bepaald moment met vrouwenkleren en make-up rondloopt. Veel critici pikken het niet dat deze legende als travestiet wordt afgeschilderd, ook al is dit maar een kleine scène en maakt het deel uit van zijn personage die zich verkleed in tal van figuren om zo iedereen de misleiden. Tevens heb ik wat opzoekingswerk verricht en blijkbaar zou Doyle ook in één van zijn verhalen een Sherlock hebben verkleed in vrouwenkleren. Zelfs in een filmversie uit 1932 loopt onze detective er op een gegeven moment rond in vrouwenkleren. Dus ik weet niet waar het probleem zit.

De enige kritiek die je zou kunnen voeren, is dat er iets meer deductie en iets minder actie mocht zijn. Er zit ook wel deductie in de film, maar de scenaristen (Michele Mulroney, Kieran Mulroney) maken er zich wel soms te gemakkelijk van af. Op een gegeven moment zien we Sherlock voor een muur staan in een kelder. Hij kijkt rond en ziet een aantal sporen die hem tot te conclusie leiden dat dit een geheime doorgang is, dat via een klikhendel open gaat. De deducties zijn visueel wel indrukwekkend met flashbacks in vari-speed en close-up montage, maar inhoudelijk slaat het nergens op en is het onmogelijk om deze deductie te maken gebaseerd op de elementen die voorhanden zijn. Maar deze franchise komt er mee weg, dankzij de lichtvoetige toon. Het is dankzij de humor dat we niet alles op de letter gaan bekritiseren. En zo komt de film weg met heel wat zaken. De helft van de deducties die Sherlock maakt, zou hij in het echte leven NOOIT kunnen maken. Vergelijk het met Ocean's Eleven (2001) waarin de dieven zo slim zijn dat ze alles kunnen incalculeren om zo de perfectie inbraak te organiseren. Realistisch en plausibel is het allemaal niet, maar niemand valt erover. Integendeel, we beleven er plezier aan.

Met zijn 129 minuten is de film nooit vervelend. Je reist net zoals in een James Bond film van de ene locatie naar de andere, van het ene hoogtepunt in het andere. De twee scènes die mij het meest zijn bijgebleven was de scène waar ze moeten vluchten in het bos waar de bomen aan flarden wordt geschoten in slow-motion door kanonschoten, maar anderzijds ook de confrontatie tussen Moriarty en Holmes. Twee aartsvijanden die met heel veel respect voor mekaar een partijtje schaken en de situatie voorspellen die zich aan het ontrollen is in een andere ruimte. Op een geven moment staan ze recht en blijven ze de situatie inschatten terwijl ze nog steeds bezig zijn met hun schaakspel. En wat dit zo uniek maakt is dat ‘schaken’ een belangrijk gegeven is in de film.

Kortom, ik hoop echt dat er nog een derde deel van de franchise komt. Het is omwille van de humor en de lichte toon dat het misschien niet dezelfde waardering krijgt als The Dark Knight, maar het hoeft er zeker niet voor onder te doen. En mocht Guy Ritchie iets minder op safety willen spelen en de scenaristen niet alleen aandacht hebben voor set-up's, pay-off's en actie, dan maakt dit derde deel kans om in heel wat eindejaarslijstjes te belanden als één van de beste films van het jaar. Er is niet veel voor nodig, want alle ingrediënten zijn aanwezig.

Op de blu-ray staat een Maximum Movie Mode audio-commentaar gehost door hoofdacteur Robert Downey Jr., naast een pak documentaires en making-off's. Er staan zoveel extraatjes op de blu-ray dat je het ontreken van de audio-commentaar van de regisseur niet zo erg is. Indrukwekkend isook de storyboard en de manier hoe deze vertaald werd naar het witte doek. De blu-ray van Sherlock Holmes: A Game of Shadows ligt vanaf 23 mei 2012 in de winkel.

***Related Posts***
30/06/2010: Sherlock Holmes review
28/01/2010: Guy Ritchie wil meerdere Sherlock Holmes films
19/05/2009: Sherlock Holmes volgens Guy Ritchie
01/04/2009: Eerste Sherlock Holmes poster

Regisseur Steven Soderbergh is iemand die de commerciële mainstream (Out of Sight) afwisselt met arthouse cinema (The Girlfriend Experience), en dit met wisselend succes.

Binnenkort mogen we het alternatieve Haywire (2011) verwachten met een waslijst aan bekende koppen; waaronder Gina Carano, Ewan McGregor en Michael Douglas. Ook aan de meer mainstream Magic Mike (2012) met de knappe Olivia Munn wordt gewerkt. Maar ondertussen is de science-fiction thriller Contagion (2011) op blu-ray uitgekomen.

Korte inhoud: In deze film volgen we de razendsnelle verspreiding van een dodelijk virus Een kleine, kortstondige aanraking, en een dodelijk virus wordt doorgegeven. Op een vliegveld neemt een reizigster iets uit een schaal met snacks voordat ze haar creditcard aan een ober geeft. Een zakelijke meeting begint met een rondje handen schudden. Een man hoest in een drukke bus. Beth Emhoff (Gwyneth Paltrow) is weer terug in Minneapolis, na een zakenreis naar Hong Kong. Ze voelt zich niet lekker, maar denkt dat het door de jetlag komt. Twee dagen later overlijdt ze op de afdeling spoedeisende hulp. De artsen vertellen haar ontroostbare echtgenoot (Matt Damon) dat ze voor een raadsel staan. Niet lang daarna vertonen meer mensen dezelfde symptomen: eerst hoesten en koorts, gevolgd door een toeval en een hersenbloeding en uiteindelijk de dood. Terwijl deze pandemie groeit, is de hele medische wereld in rep en roer om een geneesmiddel te vinden en om de paniek onder de mensen te bedwingen. Aan de andere kant zien we de mensen die voor hun overleving vechten en voor hun geliefden zorgen.

Iedereen wil met Soderbergh werken, en dus krijgen we opnieuw een waslijst aan bekende acteurs, gaande van Matt Damon, Kate Winslet, Marion Cotillard, Jude Law tot Gwyneth Paltrow en Laurence Fishburne. Weten al die acteurs dan niet dat Soderbergh eigenlijk iedereen voor de gek hield toen hei zei dat hij de filmwereld de rug wou toekeren? Zo zijn er tal van acteurs die hem al zijn voor geweest met dergelijke beweringen.

Contagion is een opgeblazen mozaïekfilm, een beetje in dezelfde lijn als zijn Traffic (2000). Het blijft een delicate oefening, want met verschillende verhaallijnen die door elkaar lopen word je sowieso geconfronteerd met interessante en minder interessante personages. En met een film van 106 minuten kan je ook niet al teveel gaan uitwijden of karakters beter gaan benaderen. Maar Soderbergh is verzot van uitdagingen, maar deze cocktail vind ik niet meteen een voltreffer. Deze schijnbare remake van Outbreak (1995) komt wat slordig over met verhaallijnen die nauwelijks worden uitgewerkt en vreemde karakters waar je geen vat op krijgt.

Het probleem met deze prent zijn echter niet het acteerwerk van de sterrencast. Stuk voor stuk zetten ze een geloofwaardige vertolking neer, op basis van het materiaal die ze aangereikt kregen van de scenarist. Scot Z. Burns. Op het einde van de rit heb je toch geen voeling met hun personages. Je bent niet emotioneel betrokken en bekijkt alle gebeurtenissen alsof het een documentaire is over een gevaarlijke bacterie. Het is geen goed drama, noch een geslaagde thriller of horrorfilm. Ik heb de indruk dat Contagion een veel beter project had geweest in de vorm van een middellange kortfilm in plaats van een langspeelfilm. Er is gewoon niet voldoende materiaal om ons 2 uur lang te boeien.

Maar ook de boodschap van de film vind ik wat vlakjes, alsof de Amerikaanse regering de enige verdediging is tegen een mogelijke virus-aanval, en noodzakelijk voor de overleving van het menselijke ras. Maar dit is uiteraard niet de eerste keer dat dergelijke propaganda in een blockbuster sluipt. Maar het verwondert me wel komende van een regisseur als Soderbergh.

*** Contagion trailer ***

Je zou het niet verwachten van een regisseur die bekend staat voor zijn films waar vuurwapens en scheldwoorden schering en inslag zijn, maar Martin Scorsese heeft gekozen voor de verfilming van een jeugdboek van Brian Selznick, The Invention of Hugo Cabret. En hij heeft dit met succes gedaan, want niet alleen is Hugo (2011) een pareltje van een film, maar kreeg daarbij ook nog eens de Golden Globe voor Beste Regie en zal naar alle waarschijnlijkheid ook genomineerd worden voor een Oscar.

We worden compleet in het verhaal gezogen vanaf het openingsshot, met een heerlijk panorama van het Parijs van de jaren ’30, met een camera die de 'city of light' in al zijn fonkelende pracht op digitale film zet. We zien er de 12-jarige Hugo (Asa Butterfield), die woont in het Monparnasse station die de gigantische klokken help onderhouden. Hij steelt er ook af en toe een croissant, buiten het zicht van de inspecteur voor weeskinderen (Sacha Baron Cohen). Alleen op de wereld na de dood van zijn vader (Jude Law), werd hij overgelaten aan een dronken oom (Ray Winstone).

Korte inhoud: Parijs, 1930. Hugo Cabret is een 12-jarige wees die in de muren van een druk treinstation in Parijs woont. Sinds zijn oom spoorloos verdween, heeft hij in het geheim de zorg voor de stationsklokken op zich genomen. Dan komt hij in aanraking met een vreemd meisje (Chloë Grace Moretz) en een bittere oude man (Ben Kingsley) die de speelgoedwinkel in het station beheert. Plotseling komen Hugo's verborgen leven en het waardevolle geheim dat hij bewaart in gevaar.

Dat grote cineasten meerdere filmgenres aan kunnen is bij deze bewezen. Scorsese heeft op een bevlogen manier het bronmateriaal vertaald naar het witte doek, en het plezier waarmee hij dit voor mekaar heeft gekregen druipt van het scherm. Het is een zuivere familiefilm met sterke karakters. Het scenario is van de hand van John Logan, die in tegenstelling tot heel wat andere Hollywoodfilms, geen hulp had van co-scenaristen. Er zijn uiteraard hier en daar een aantal verschillen met het boek, maar dat kan haast moeilijk anders.

Dit is tevens de eerste keer dat Scorsese zich waagt aan een 3D film, dus zet maar dat verdoemde brilletje op de neus. En ik moet toegeven dat in tegenstelling tot vele andere 3D vehikels, deze Hugo echt wel de moeite is. De beelden blijven lange tijd nazinderen, ook al is de 3D-techniek ten dode opgeschreven. Scorsese verscherpt niet alleen zijn voorgronden en verspilt zijn tijd niet met objecten naar de lens te smijten. Daarentegen maakt hij gebruik van de nieuwste technologie om op de eerste plaats een uitstekend verhaal te brengen en een ode te brengen aan de roots van de cinema, van Georges Méliès tot de stille film. Jawel, achter deze afschuwelijke posters en media-campagne (1, 2, 3, 4, 5), schuilt een pracht van een film.

Deze sequel is er in stroomversnelling gekomen, ook al was Sherlock Holmes (2009) niet meteen een geniale prent. Maar we moeten Guy Ritchie toch een pluim op zijn hoed steken. Hij is er in geslaagd om Sherlock Holmes vanonder het stof te halen en hem weer compleet hedendaags te maken, met een potentieel voor nog meer vervolgfilms.

Maar de reden waarom deze Sherlock Holmes: A Game of Shadows (2011) in een stroomversnelling kwam, heeft uiteraard alles te maken met de gigantische recette van 524 miljoen dollar. Het werd tevens de meest succesvolle prent van Guy Ritchie, en uiteraard zag hij ook wel een vervolg zitten, tezamen met zijn twee hoofdacteurs die elk een flink ereloon krijgen om hun rol te hervatten. Het bedrag die wordt genoemd is 15 miljoen dollar, wat zowat neerkomt op het gehele productiebudget van de Amerikaanse remake van Loft (2013). En dat is voor beide acteurs een nieuw recordbedrag.

Korte inhoud: Een jaar na de avonturen uit het eerste deel zal privédetective Sherlock Holmes (Robert Downey Jr.) wederom zijn krachten moeten bundelen met zijn loyale assistent, huisgenoot en vriend Dr. John Watson (Jude Law). Ze moeten het opnemen tegen de mysterieuze Professor Moriarty (Jared Harris), een crimineel meesterbrein dat van plan is om voor de ondergang van Groot Brittanië te zorgen. Holmes en Watson worden bijgestaan door Mycroft Holmes (Stephen Fry), de oudere, maar niet minder briljante broer van Sherlock, die voor de Britse regering werkt. Daarnaast krijgen ze vrouwelijke hulp uit een onverwachte hoek, alleen is dit niet van hun oude bekende Irene Adler...

Wees gerust, er zit ook wat vrouwelijk geweld in de film. Zo komt Rachel McAdams terug als Irene Adler en Kelly Reilly als Mary Morstan. We zien ook Noomi Rapace opduiken die Lisbeth Salander speelde in de Millennium films en binnenkort tezien zal zijn in de science fiction film Prometheus (2013).

Alle ogen zullen echter niet gericht zijn op de boezems van bovenstaande dames, maar wel naar de vertolking van de aartsrivaal van Sherlock Holmes. Professor Moriarty is een figuur die het leven van de detective op stelten kan zetten, want de man is al zo slim als Sherlock zelf. Ook al heeft Arthur Conan Doyle hem slechts twee keer opgevoerd in zijn oeuvre blijft hij tot de verbeelding spreken, net zoals Darth Vader in Star Wars of The Joker in de Batman films. De rol van Moriarty wordt hier vertolkt door Jared Harris, die we vooral kennen van zijn rollen in diverse tv-series (Fringe, The Riches). Spijtig dat ze Brad Pitt, Gary Oldman, Daniel Day-Lewis, Sean Penn of Javier Bardem, die elk in aanmerking kwamen voor de rol, niet hebben kunnen overtuigen. Jared Harris is geen slecht acteur, maar ik word er niet wild van.

De trailer van de film belooft veel van hetzelfde. Dus als jullie hebben genoten van de eerste film, zal deze sequel wel in de smaak vallen. Het ziet er tevens uit dat zowel de makers als de acteurs er heel veel zin in hadden. Toch zit er zo’n een Wild Wild West (1999) kantje aan (iet meer mainstream, iets dommer en cheesier), wat me toch wat zorgen baart, en mannen in vrouwenkleren hebben zelden goede films opgeleverd. De film komt op 28 december 2011 bij ons in de zalen.

En hier is dan uiteindelijk onze Top 10 Box-Office Flops uit 2010. En in vergelijking met 2009 waren de verliezen van 2010 een stuk minder, ook al heeft dat niet meteen iets te maken met mogelijke besparen. Intendeel. Er werd in 2010 gemiddeld meer geïnvesteerd dan in 2009. Zo zie je maar dat een economie met veel besparingen niet altijd meer winsten oplevert. Eén film ontbreekt aan dit lijst, en dat is Dylan Dog: Dead of Night die met zijn productiebudget van 20 miljoen dollar nauwelijks 4 miljoen zou hebben opgebracht. Maar gezien dat ik productiebudget niet kon verifiëren heb ik deze uit de lijst gelaten.

10. The Last Station (2010) Michael Hoffman
Productioncost: $18 million - Worldwide Gross: $13,55 million (Sony)

Niet alle films die een Oscar-nominatie op zak hebben (in dit geval voor beste mannelijke bijrol en beste vrouwelijke hoofdrol) kunnen scoren aan de box-office. Nochtans waren ze goed voorbereid door de release van hun film op de vooravond van de oscar-selectie te plannen. Mocht The Last Station in de prijzen vallen dat zouden ze nog kunnen genieten van de extra publiciteit. Maar niet dus, ook al is deze prent uiteindelijk nog zo slecht niet, maar de gemiddelde bioscoopbezoeker is niet meteen geïnteresseerd in de laatste levensjaren van Leo Tolstoy. Op het acteerwerk van Christopher Plummer en Helen Mirren valt uiteraard niets op aan te merken, maar sexy is de film in geen geval.

9. My Soul to Take (2010) Wes Craven
Productioncost: $25 million - Worldwide Gross: $20,97 million (Universal Pictures)

Wes Craven (Scream, A Nightmare on Elm Street) is een 'hit-and-miss' regisseur geworden. Soms is er een ware stormloop van bezoekers voor zijn films, op andere keren horen we krekels in de bioscoopzaal. En My Soul to Take behoort tot die tweede categorie. De reden waarom de film zo slecht werd ontvangen hoef je ook niet ver te gaan zoeken; het was gewoon een slechte film en misschien ook wel de zwakste horrorprent uit zijn gehele oeuvre. Ja, zelfs nog slechter dan Cursed (2005). De film begint over-the-top en blijft erover.

8. Green zone (2010) Paul Greengrass
Productioncost: $100 million - Worldwide Gross: $94,88 million (Universal Pictures)

Het probleem met Green Zone is dat hij te weinig vuurwerk levert voor een mainstream actiefilm en te weinig diepgaand voor een politiek drama, en dit is wel spijtig want er valt anders heel wat te zeggen over de Amerikaanse zoektocht naar hun massa vernietigingswapens. Er zijn zowat anderhalf miljoen Irakezen gesneuveld met 17 zelfmoorden per dag, naast 30'000 Amerikaanse soldaten die in bodybags terug kwamen. Ook al had de film de bedoeling de aanwezigheid van de Amerikanen in Irak te bekritiseren, is het meer een pamflet voor links-liberalen, die er uiteindelijk zelf niet gediend mee zullen zijn gezien alles veel te ongenuanceerd overkomt. Het duo Matt Damon/Paul Greengrass werkt beter in een Jason Bourne context.

7. The Wolfman (2010) Joe Johnston
Productioncost: $150 million - Worldwide Gross: $139,79 million (Universal Pictures)

Visueel is The Wolfman dik in orde, maar voor de rest is deze remake nauwelijks angstaanjagend. Regisseur Joe Johnston slaagt er tevens is om een film over een weerwolf, met een script van Andrew Kevin Walker (Se7en, The Game) en acteurs als Benicio Del Toro en Anthony Hopkins, al zo saai te maken als gras zien groeien. Daar waar An American Werewolf in London ons naar de keel greep met het menselijk drama achter de transformatie, verliest Johnston zijn focus en verdwaalt hij in de goedkope gothic-horror referenties van uit de jaren stillekes en de platvloerse camp.

6. Scott Pilgrim vs. the World (2010) Edgar Wright
Productioncost: $60 million - Worldwide Gross: $47,66 million (Universal Pictures)

Deze film staat in mijn Top 10 Favoriete Films uit 2010 ook al werd Scott Pilgrim vs. the World een flop. De reden waarom deze film verlies heeft geleden is voornamelijk te wijten aan zijn onderwerp die besteed was voor een select publiek van comic-book geeks. Een dergelijke film die zich richt op een bepaalde niche in de filmmarkt scoort zelden hoog aan de box-office, en 60 miljoen als productie-budget is misschien wat overschat. Maar ik heb er van genoten. Je dompelt onder in de echte comic-book wereld zoals je nog nooit eerder ervaren hebt.

5. Repo Men (2010) Miguel Sapochnik
Productioncost: $32 million - Worldwide Gross: $18,41 million (Universal Pictures)

Daar waar science-fiction actiefilms (Transformers, The Island, Total Recall) goed in de markt liggen, zijn science-fiction thrillers (Sunshine, Splice, The Invasion) een moeilijk genre om aan een breed publiek te verkopen. En nochtans had deze film alles om te scoren: sterke cast, beperkt budget maar voldoende om het script te verfilmen, een talentvolle Director of Photography. Het enige wat de film niet had was een intelligent scenario. Van alle debiele eindes in de filmgeschiedenis haalt Repo Men zeker de Top 10 lijst. Het weet ook niet precies in welk genre het wil uitblinken: komedie, actie of thriller. Wat ik zou voorstellen in de oorspronkelijke cast terug te halen met een andere regisseur en de film opnieuw te maken vanaf het moment dat Jude Law een electro-shock krijgt (zo halfweg de film).

4. Extraordinary Measures (2010) Tom Vaughan
Productioncost: $31 million - Worldwide Gross: $15,13 million (CBS Films)

De mediocriteit in Extraordinary Measures is stuitend. Smaakloos vertier met Harrison Ford en een schaamteloos scenario dat ook nog eens gebaseerd was op waar gebeurde feiten. Samen met Desperate Measures (1998) zijn het twee measures die een maat voor niets waren. Maar de reden waarom het volk weg bleef is deels ook te danken aan de mislukte media-campagne die zelf niet wist hoe de film verkocht moest worden. Enerzijds werd de film gepromoot als een medische thriller, anderzijds als een emotioneel drama. De trailers waren ook onevenwichtig en hadden met hun afschuwelijke titels ook een troosteloos tv-film ondertoontje.

3. The Warrior's Way (2010) Sngmoo Lee
Productioncost: $42 million - Worldwide Gross: $11,09 million (Relativity)

Kate Bosworth en Geoffrey Rush in één en dezelfde film was voor mij iets van een verrassing. De opeenstapeling van het ene martial-art en western cliché na het andere, was voor mij een andere verrassing. Maar de verschrikkelijk slechte dialogen en het afschuwelijke camerawerk in The Warrior's Way hebben waarschijnlijk heel wat bioscoopbezoekers verrast. Maar dit is het zoveelste bewijs dat het martial art/western genre gewoon niet werkt.

2. Jonah Hex (2010) Jimmy Hayward
Productioncost: $47 million - Worldwide Gross: $10,90 million (Warner Bros)

Ook die andere western, Jonah Hex, deed het slecht en dat zal waarschijnlijk voor een groot stuk te danken zijn aan de onnatuurlijke mix tussen het comic book genre en de western. Ook Cowboy’s & Aliens zal met veel moeite zijn productiebudget kunnen terugwinnen tijdens zijn bioscoop-release. Daarnaast werd er iets teveel gehoopt op de Megan Fox factor in alle trailers. Niemand geeft een moer om Fox, dus hadden ze misschien beter de focus gezet op Josh Brolin. Maar goed, de film is het zwakste van wat er in de aanbieding was in 2010.

1. How Do You Know (2010) James L. Brooks
Productioncost: $120 million - Worldwide Gross: $48,67 million (Columbia Pictures)

Maar de grootste flop van 2010 stond op rekening van How Do You Know. De nieuwe romantische komedie van As Good as It Gets (2004) regisseur James L. Brooks, die na zijn andere fiasco Spanglish (2004) waarschijnlijk zijn carrière als regisseur wel kan vergeten. Wanneer een romcom niet grappig is en niet romantisch, dan heb je een probleem. En wanneer Columbia Pictures zo dwaas is om tegen dit script zomaar eventjes 120 miljoen dollar tegen te smijten, dan heb je ook nog eens af te rekenen met een financiële kater. En wie heeft die idiote titel bedacht?

***Related Posts***
16/08/2011: Top Flop 2010
08/08/2011: Top Flop 2009
21/04/2009: Top Flop 2008
07/04/2009: Top Flop 2007
27/12/2006: Top Flop 2006

Onder aanmoediging van de ter ziele gegane Stanley Kubrick, verfilmde Steven Spielberg kort na zijn overlijden het bejubelde Science Fiction kortverhaal van schrijver Brian Aldiss, genaamd A.I.: Artificial Intelligence (2001) . Aldiss schreef een soort futuristische variant op het Pinokkio sprookje. Ditmaal is de jongen een robot in plaats van een houten pop en 'Gepetto' werd vervangen door ene 'Professor Hobby'.

De basis is vrijwel hetzelfde gebleven, enkel de setting is veranderd en het geheel (uiteraard) een stuk complexer. Kubrick’s eigen productiemaatschappij bezat de rechten op dit verhaal uit 1969, maar het was nooit zijn intentie om het werk zelf te verfilmen. Stanley zijn charme: bescheidenheid en gezond verstand, lieten de meester beseffen dat hij niet de juiste man was voor de job. Hij besteedde de regie net voor zijn dood dan maar uit aan Steven Spielberg.

Spielberg lijkt op het eerste zicht de geknipte man voor de regie. Close Encounters of the Third Kind (1977) en E.T.: The Extra-Terrestrial (1982) zijn 2 SF-parels die in de lijn liggen van A.I., dus de keuze lag voor de hand. Wat Spielberg echter met dit verhaaltje aanvangt, kan weinige SF-liefhebbers bekoren. Zijn film kon na de wereldwijde release op onbegrip rekenen van fans en media. In plaats van een stevig stuk spektakel op te voeren met een hart en een ziel, schotelt Spielberg hier een absurd fabeltje voor dat je halverwege de veel te lange film doet knikkebollen van verveling. Wat een sprookje van de gebroeders Grimm doet voor de allerjongsten wanneer mama voorleest, doet Spielberg voor de volwassenen. Je in slaap wiegen. De virtuele slaappil in de film is vooral het laatste half uur. Het slot wordt nodeloos lang gerekt, is debiel (aliens in vliegende prefabhuisjes die Engels praten, u leest het goed) en ontkracht het einde.

Korte inhoud: Artificial Intelligence vertelt het verhaal over een heel speciale jongen: Een levensechte robot die ontworpen werd door een briljant professor: Dr. Hobby (William Hurt), tevens de uitvinder van de levensechte lijn robot-mensen genaamd 'Mecha'. David (Haley Joel Osmond) moet het begin worden van een baanbrekende revolutie in de Mecha-industie, want na een reeks doortastende, revolutionaire aanpassingen aan de software slaagt de prof er immers in een mechanische jongen ‘tot leven te wekken’ met kunstmatige gevoelens die angstaanjagend overtuigend blijken te werken.

De jongen lijkt emoties te kunnen uiten zoals een mens van vlees en bloed en lijkt ondanks enkele kleine mankementen kinderloze ouders te kunnen bevredigen. David is de eerste in deze lijn van robotten en wordt verkocht aan de familie Swinton (Frances O’Conner en Sam Robards). Daar wordt hij niet echt met blijde armen ontvangen door de moeder, daar hij een substituut moet worden voor haar comateuze zoon. Dit opgedrongen door de vader als pijnverzachtende troost.

David wordt uiteindelijk verstoten uit het gezin nadat de echte zoon terug uit zijn kunstmatige slaap wordt gehaald na een medische doorbraak. De moeder voelt echter dat David oprechte gevoelens lijkt te hebben en liefde kan tonen, maar kan 2 zonen mentaal niet aan en is verward. David wordt samen met zijn trouwe kompaan 'Teddy' (zijn robot-beertje) in een groot bos achtergelaten, waarbij David opengesteld wordt aan het gevaar van de buitenwereld.

Een grote, grauwe miljoenenstad staat David te wachten waar Mecha worden gediscrimineerd en oudere modellen zelfs worden opgeblazen in arena’s voor het vertier van de moderne ‘beschaving’. De gewone mecha die onder de mensen leven, waaronder Gigolo Joe (Jude Law) worden meestal als vuil behandeld en onder andere gebruikt voor vuile klusjes en seksuele tekortkomingen. Joe en David ontsnappen samen aan de dood in de arena nadat ze gevangen worden genomen door een robotjager (Brian Gleeson) en ze op de vlucht kunnen slaan. Joe 'voelt' een band met het kind en probeert hem te helpen in zijn tocht naar ‘de magische fee’ waarover zijn moeder steeds voorlas in het pinokkio-sprookje. Van haar hoopt David te weten te komen hoe ook hij een echte jongen kan worden net als in het sprookje om daarna zijn moeder terug te vinden en haar te overtuigen dat zijn liefde oprecht is.

A.I. faalt in zijn absurditeit. De ziel van deze film gaat verloren door de schabouwelijke vertolkingen van de adoptieouders van het robotjongetje: Frances O’Conner en Sam Robards. Deze ‘organische’ mensen staan hier met minder charisma te acteren dan de ‘Mechanische’… Er zit geen fut in de dialogen, geen passie in het acteerwerk en de relationele band van David en zijn ouders laat de kijker onberoerd.

In A. I. wordt een weinig geloofwaardige gezinssituatie gecreëerd, waar een robot een comateus kind moet vervangen. Dat is not done in het echte leven en vertaalt niet goed naar de film, die tot een bepaalde hoogte niet te ver wil afdwalen van een meer realistische kijk op onze toekomst. Er vormen zich absurde emotionele situaties en onlogische handelingen van de ouders in hun omgang met hun nieuw kind: Een bizarre haat-liefde relatie ontpopt zich. David wordt de ene moment met open armen aanvaard door de vader, en de andere moment door hem vervloekt. Ook de labiele moeder behandelt het kind op een weinig koosjere manier door hem zonder schroom in een bos te dumpen zonder medeweten van de vader.

Geen kwaad woord over Jude Law & Haley Joel Osmond, zij spelen zeer sterk en houden de geloofwaardigheid van hun artificiële personages overeind. Hun avonturen zijn tot op een bepaalde hoogte genietbaar. Hun vlucht uit de arena is spannend en de conflictsituaties die ze in de grote stad meemaken geven de film een positieve boost. De band tussen de 2 mecha intrigeert bovendien. Maar vanaf David besluit om ‘de magische fee’ te gaan zoeken loopt het fout. Een melige, weinig ontroerende vertoning voltrekt zich, waarbij hij onderweg de fee wel degelijk vindt en ondertussen wat aan de praat gaat met een bende E.T.’s.

De Special Effects in deze film zijn zeker een pluspunt: enorm scherpe, realistisch ogende effecten en slim, niet-overdadig gebruik van CGI. Ik kom stilaan tot het besef dat Hollywoodiaanse special effects amper zijn verbeterd bijna 10 jaar na deze release. Ben ik als jonge knaap te hard voor deze film? Neen, ik denk het niet. Ik durfde in eerste instantie dergelijke afbreuk niet te maken op iconen Kubrick & Spielberg, maar ze laten me geen keuze. Deze twee meesters verdienen alle lof, maar als het slecht is moet het ook gezegd worden. Ze hebben genoeg steengoede films die dergelijke kritiek op hun werk tot het niets kunnen herleiden.

Deze cineasten mogen echter niet de hemel in worden geprezen. Elke regisseur maakt wel eens mindere film. Ook Kubrick. Eyes Wide Shut (1999) bijvoorbeeld, was maar een mediocre film. En Spielberg heeft al meerdere lauwe films in zijn oeuvre staan: Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull (2008) was afschuwelijk slecht, The Terminal (2004) en Hook (1991) waren van een bedenkelijk allooi …

Ik sta niet alleen in mijn pleidooi: op imdb is de rating zeer laag voor een grote blockbuster als Artificial Intelligence. Critici waren allesbehalve onder de indruk van dit vooral zeer dure epos. Als je een Science-Fiction film wil zien over mechanische mensen en hun plaats in een futuristische samenleving, die wél al de ingrediënten bevat voor een goede film en die toch een beetje geloofwaardig overkomt, kies dan voor Blade Runner (1982) . Deze indrukwekkende film heeft een boeiend verhaal, sterke dialogen en schetst een intrigerend beeld over onze toekomst. A.I. is gewoon veel te soft en te braaf. Concentreer je bij het kijken ervan vooral op de mooie effecten en cinematografie en niet op het verhaal want dan kom je van een kale reis terug…

In een periode van crisis waar mensen vaak te snel kredieten aangaan om een huis of wagen te kopen, en nadien niet meer in staat zijn hun schulden te vereffenen, komt deze Repo Men (2010) van Miguel Sapochnik als geroepen. Het is een cynische science-fiction prent die laat zien wat de gevolgen kunnen zijn in een samenleving waar de wetten van de consumptie overheersen. Laten we hopen dat dit zwartgallig toekomstbeeld nooit een realiteit zal worden.

Korte inhoud: Het is 2025 en The Union is fabrikant van hightech mechanische organen. Mensen kunnen hun leven verlengen of verbeteren, maar tegen een erg hoge prijs. De keerzijde van deze medische doorbraken is dat wanneer je de rekeningen niet op tijd betaalt je bezoek krijgt van The Union's vaardige ‘repo men' om weer in beslag te nemen wat van hen is... Zonder interesse in jouw comfort of overleving. Men moet beslissen of het kopen van meer tijd op aarde de dodelijke kosten wel waard is... Remy (Jude Law) en Jake (Forest Whitaker) zijn ervaren Union vertegenwoordigers, maar op een dag heeft Remy een zwaar ongeluk en moet een nieuw hart hebben.

De film zit verrassend in mekaar, met een sinister sausje die het geheel wat pikanter maakt. Net zoals in het Blade Runner (1982) universum, zien we een toekomstbeeld die bepleisterd is met reclameborden. De wet van het harde kapitalisme heeft uiteindelijk zijn slag binnen gehaald en een samenlevingsmodel gevormd van rijken tegenover de overgrote meerderheid die aan de rand van de maatschappij leven in armoede en miserie. Er is geen ruimte voor sociale programma’s maar de wet van de vrije markt en de hyper-comsumptie is het enige van belang.

De film is onderverdeeld in twee verhaallijnen. Een eerste verhaallijn is het werk van The Union, met voldoende bloed, brutaliteit en zwartgallige humor. De tweede verhaallijn heeft een soort Fugitive-plot. Eén van de hoofdpersonages die in eerste instantie een Repo-Man was, moet nu zelf vluchten van de mannen van de Union. Hiervoor krijgt hij de hulp van Beth (Alice Braga), een lounge zangeres waarop Remy verliefd is geworden. Spijtig genoeg is het tweede gedeelte van de film veel te weinig uitgewerkt en weet je niet precies wat Remy en Beth met mekaar gemeen hebben. Het lijkt een beetje een geforceerde relatie die nooit echt van de grond komt. Het brengt ook wat verwarring met zich mee. Soms vraag je jezelf af waar de regisseur met zijn Repo Men naar toe wil: een sadistisch orgie van bloed of eerder een poëtische maatschappij-kritische film. Geen van beide komt echter duidelijk naar voor. De film neemt zich ook iets te fel au serieus en dus is het zeker niet altijd lachen geblazen.

Los van dubbele einde van de film, wat misschien wel de twee meest idiote scènes waren uit de laatste 10 jaar, vond ik deze Repo Men nog wel meevallen. Toch zat er veel meer in. Dit had een tweede Minority Report film kunnen worden, mits er een andere regisseur aan het project verbonden werd. Repo Men zit vol met foutjes in de karakter-ontwikkeling, de opbouw, de set-up, de structuur en de afwikkeling, dat het een must is voor filmstudenten om te zien 'wat ze niet mogen doen bij het maken van een langspeelfilm'. De fotografie, de muziek van Marco Beltrami en de stijl van de film proberen ons alsnog de verblinden, maar de film stuikt toch naar het einde toe in elkaar. En ook de mooie casting kan hier niets aan veranderen. Naast de hoofdacteurs zien we nog Liev Schreiber en de Hollandse Carice Van Houten.

Op de blu-ray, uitgebracht door Universal, vinden jullie nog een interessante making-off met betrekking tot de visuele effecten van de film, alsook heel wat deleted scenes en de leuke Union commercials.

Parijs is de romantische plek per uitstek voor een seksuele ontlading tussen Jude Law en het Victoria’s Secret model Michaela Kocianova voor het nieuwe promotiefilmpje voor de parfum Dior Homme. En wie beter om deze reclamefilm in te blikken dan regisseur Guy Ritchie, die een paar maand geleden nog indruk maakte met zijn Nike commercial voor Take it to the Next Level.

Het filmpje heet Un Rendez-Vous en speelt zich af in Parijs ergens eind jaren '50 begin jaren '60, in een oud hotel en daarna in een poepchique Mercedes 190SL. Het verhaal begint met een intrigerend telefoongesprek die Jude Law heeft met een onbekend iemand. Een lichte dreiging gaat uit van zijn stem, terwijl een rondborstige blondine hem klaarmaakt voor zijn 'rendez-vous'. We horen Jude Law zeggen:

"You're going to regret saying that. Scared? Is that right? Of course you are. What, two of you? We'll see. Ohhh, when I find you, and I will find you, you're going to wish you'd never been caught."

Maar wanneer Jude in zijn wagen zit zien we wie de person was met wie hij sprak. De scène herhaalt zich, en het is duidelijk dat de aard van de conversatie eerder seksueel was dan dreigend. "There may be two of me," zegt ze: "Me, and Naughty Me." De twee ontmoeten elkaar op de Trocadero esplanade tegenover de Eiffel Toren. Ze praten niet met mekaar, maar aarzelen. Afwachtend of dit wel hun mysterieuze date is. Hoe zal zij hem herkennen? Inderdaad, Dior Homme.

De Director of Photography is de 65-jarige Fransman Philippe Rousselot die eerder al samen werkte met Ritchie op Sherlock Holmes en Tim Burton op Charlie and the Chocolate Factory. De opnames zijn van start gegaan in maart 2010, en de muziek die jullie horen is die van Muse. Misschien niet meteen een filmpje die zal blijven hangen, maar desondanks een sfeervol en aanstekelijk beeldverhaal. In de vorige campagne voor Dior was Marion Cotillard het gezicht en was ze eveneens in nabijheid van de Eiffel Toren, meer nog, ze hing eraan vast. Er werd toen ook een filmpje gemaakt, Dior Lady Noire, in een Hitchcockiaanse film noir rip-off, in regie van de Franse cineast Olivier Dahan, maar deze viel toch een beetje tegen.

Guy Ritchie, de man achter topfilms als Snatch (2000) en Lock, Stock and 2 Smoking Barrels (1998) alsook die twee blamages Revolver (2005) en Swept Away (2002) en de wisselvallige Rock’n’Rolla (2008), werd verrassend gekozen om een 21-eeuwse adaptie van het klassieke detectiveverhaal Sherlock Holmes (2009) te verfilmen, na zijn flamboyante. "The right man for the job? " Jazeker blijkt achteraf. Warner Brothers nam een risico door deze zeer wisselvallige regisseur aan te werven voor een franchise met dergelijk hoog potentieel, maar gokte goed want het werd een leuke film.

Ontelbaar veel bronmateriaal van boeken tot strips tot de meeste verfilmingen ooit voor een personage, naambekendheid én Hollywood’s goudhaantje Robert Downey Jr. als kers op de taart maakten het er wel veel makkelijker op voor Ritchie om dit project tot een goed einde te brengen. Hij nam dit geschenk dan ook met twee handen aan en kijk: ‘De film is goed’.

Niet van een buitengewoon hoog niveau, maar een ontspannende doch ietwat hyperkinetische film (typisch voor de moderne blockbuster natuurlijk) die zich weliswaar losrukt van de middenmoot door een mooie vertelstijl, een verrassend plot (voor de één wat meer dan voor de ander), sterke acteerprestaties en sfeervolle inkleding. Londen wordt namelijk mooi in beeld gezet. Een donkere Victoriaanse stijl wordt gehanteerd wat de film een zeer grauwe sfeer geeft die bijblijft. Voortreffelijk gedaan dus, net als bij From Hell (2001) en Sleepy Hollow (1999) waar de production-design ook van een gelijkaardig niveau waren.

Een zelfde filmstijl van shots uit Ritchie’s oudere films - de zogenaamde ‘MTV-videoclip-stijl’ gooit af en toe wat roet in het eten, maar in zijn geheel is het een mooi in beeld gezette film. Als je een fan bent van deze ‘chap’ zijn oudere films, vallen namelijk de gerecycleerde actiescènes op. Vooral de scène waarbij Sherlock Holmes voor de fun een boksmatch uitvecht in een wijnkelder wekt herinneringen op aan een vechtende Brad Pitt in Snatch.

Al moffelt Ritchie dit falen van originaliteit deels weg door telkens een lekker vernuftig voorwendsel op die actiesequenties op te voeren: steeds als Holmes in een benarde situatie terechtkomt zie je op voorhand hoe hij er zich uit gaat helpen door middel van mooi in beeld gezette slow-motion shots, waarna de scène opnieuw in normale snelheid wordt weergegeven. Zeer vernuftig.

Maar vooral de acteerprestaties tillen de film naar een hoger niveau. Mark Strong is echt een topacteur in wording. Zijn talent kwam al naar boven in Body of Lies (2008), waar hij een kleurloze Di Caprio onder tafel speelde, en onlangs nog schitterde als villain in Kick-Ass (2010). Zijn keuze als Lord Blackwood klopt als een bus en hij zet hier met verve een sterk karakter neer. Al opgemerkt trouwens dat de man enorm veel uiterlijke gelijkenissen vertoont met Andy Garcia?

Maar ook Jude Law staat goed te acteren als Holmes’ sidekick Watson. Eindelijk eens een waardige rol voor deze toch wel ondergewaardeerde acteur. En dan hebben we nog de wulpse deerne van dienst: een prachtige Rachel McAdems die als divegge Irene Adler die goed staat te acteren en zorgt voor een haat-liefde affaire die de ontwikkeling van Sherlock Holmes’ personage ten goede komt. Ook over Robert Downey Jr. alleen maar positieve commentaar. Het is even onwennig om hem met een Engels accent bezig te zien maar dat went. Downey geeft een ongemeen prettige chaos en humoristische "schwoong" aan zijn personage zodoende dat hij gemakkelijk de film kan dragen maar zonder een one-man-show op te voeren.

Opletten trouwens voor de prachtige bijrol van Robert Maillet, ex-worstelaar bij de WWF, die een zekere ‘Dredger’ speelt. Een Franse huurmoordenaar die Holmes een kopje kleiner moet maken. De man is fantastisch. Een Franssprekende kolos van 2m13 die een halve film lang Holmes op de hielen zit met een hamer van 50 kilo en alles op zijn weg verpulverd. Onderweg laat hij in zijn vernielzucht zelfs een groot zeeschip kapzeisen! Dat is entertainment van de bovenste plank. Geloofwaardigheid primeert niet in deze film, wel een flinke dosis fun. Al wordt de film nooit ordinair of goedkoop. En zo hoort het!

Korte inhoud: Het verhaal gaat over de recentste zaak die Sherlock Holmes en zijn trouwe kompaan Dr. Watson weten op te lossen. Na 5 gruwelijke moorden, gepleegd door een zekere Lord Blackwood, die zich bezighoudt met zwarte magie en sadistische experimenten, komt Inspecteur Holmes op de proppen om prompt een einde te stellen aan de tirade van rituele slachtingen die Engeland in de ban houden.Dit nadat hij eigenhandig Blackwood opspoort in een ondergrondse kerker in hartje London om hem daar op heterdaad te betrappen en in stijl in te rekenen.

‘Case solved’ denkt onze meester-detective dan: achter de tralies met Blackwood, de strop er rond en klaar. Maar dat is nog maar het begin van de terreur. Want enkele dagen later komt er een ogenschijnlijk bovennatuurlijke twist naar voren wanneer na zijn ophanging Lord Blackwood opgestaan blijkt uit de dood! Hij loopt terug vrolijk rond en begint als vanouds aan zijn moordpartijen. Bovendien houdt hij zich in het geniep bezig met een sekte op te richten met maar één doel: de gehele Westerse beschaving domineren met als wapen zijn bovennatuurlijke magie. Hij gebruikt bruut geweld om zijn doel te bereiken en niemand kan hem stoppen. "My death was only the beginning" kraamt hij uit.

De enige die dit weglacht en de zaken helder ziet is Sherlock Holmes natuurlijk, die voor de eer en niét voor het geld Blackwood koste wat kost opnieuw wil vinden en voor een tweede maal een einde wil brengen aan zijn waanzin. Het loopt echter goed fout wanneer Holmes’ ex liefje, stoeipoes ’slash’ dievegge Irene Adler in de weg komt te lopen en al snel Watson en Sherlock in de problemen brengt. Wat zich afwikkelt is een spannend verhaal waar avontuur, humor, sfeer en veel actie centraal staan.

Deze film bewijst dat Guy Ritchie nog steeds een degelijke cineast is en terug in ‘goeden doen’ verkeert. Je kunt stellen dat hij het gemakkelijk had met een dergelijke cast en kapitaal voorhanden maar er zijn genoeg voorbeelden voorhanden van andere regisseurs die het verpesten tot en met. Recentelijk: Mike Newell met de prul Prince of Persia: The Sands of Time (2010) op kop. Guy Ritchie die terug bachelor is lijkt herboren. Hij is verlost uit de klauwen van verdorven popkoningin Madonna en zie, hij levert als vanouds puik werk. Hij verdient alle lof bij deze plezierige film die niets meer wil zijn dan amusante popcorn-fun voor jong en oud. Er wordt trouwens volop gewerkt aan een Sherlock Holmes sequel. Nu even genieten van deze film: uit op DVD en Blu-Ray.

En ja, als jullie zich afvragen waar de scène is gebleven met Rachel McAdams in sexy lingerie, ik weet het zelf niet. Deze erotische scène zat in de eerste trailers en pics, maar niet in de final cut. Onbegrijpelijk dat deze scène geknipt werd. Ze staat zelfs niet op de extras op de blu-ray schijf. Als je dan nog weet dat de audio-commentaar van Guy Ritchie ontbreekt heb je het gevoel dat de wisselvallige regisseur kort aan het lijntje werd gehouden binnen WB, en hij hierover niets mocht vertellen. Ik zie anders geen enkele mogelijke verklaring om de jartelles van McAdams uit de prent te knippen en te vervangen door een ietwat brave scène waar Sherlock verdoofd wordt. En dat was trouwens niet de enige scène met McAdams die werd geknipt. Enkel al om die reden verliest de film al een halve ster.

***Related Posts***
15/05/2010: De Ultieme Sherlock Holmes Quiz
28/01/2010: Sherlock Holmes 2
19/05/2009: Sherlock Holmes volgens Guy Ritchie
01/04/2009: Sherlock Holmes poster

De tijd is aangebroken voor een nieuwe Ultieme Filmquiz, met deze keer 3 Blu-ray's en 2 DVD's te winnen van Sherlock Holmes (2009), de laatste luidruchtige prent van Guy Ritchie. Het resultaat is een zinderende reboot van het overbekende personage met een uitstekende Robert Downey Jr. die de show steelt en een elegante Jude Law die de film een Britse ondertoon verschaft, met een Fight Club (1999) vibe in het 19e eeuwse Londen. En gezien de uitstekende chemie tussen de twee mannen, lag de opkomende sequel voor de hand.

Het principe van de quiz is simpel; jullie hebben tot 19 mei de tijd om de onderstaande vragen goed te beantwoorden, alsook zo dicht mogelijk te zitten bij de schiftingsvraag, om één exemplaar te winnen van de film. Stuur een e-mail naar filmblog[a]gmail.com met jullie antwoorden op de vragen + antwoord op de schiftingsvraag. Vermeld hierbij jullie naam, voornaam en officiële adres. Laat me ook weten wat jouw eventuele pseudoniem of blognaam is, alsook jouw eventuele blog-url. Jullie persoonlijke adresgegevens zullen niet publiek gemaakt worden of verzonden aan derden voor commerciële doeleinden.

Opgelet! Jullie antwoorden moeten verstuurd worden vóór 20 mei 2010. Jullie eerste email telt (denk dus goed na alvorens in te sturen). Antwoorden ingestuurd na de deadline worden niet meer in rekening genomen. Wanneer ik ook maar het minste vermoeden heb van samenwerkende vennootschappen of andere oneerlijke praktijken, behoud ik mij het recht voor om de inzendingen te verwijderen. Slechts één email per persoon/familie/adres. Enkel filmfreaks woonachtig te België zijn toegelaten.

Voor zij die niet in de prijzen vallen, weet dat de film op 19 mei bij ons wordt uitgebracht op blu-ray voor de consumentenprijs van € 19,99.

1. De beruchte producer Joel Silver heeft een tijdje geleden nog een film geproduceerd, die zich eveneens afspeelt in Londen, met Guy Ritchie als regisseur en Gerard Butler in de hoofdrol. Wat is de naam van deze film?

2. Hoe heet de actrice die de verleidster Irene Adler speelt en Sherlock Holmes een loer draaide? Ze was eerder te zien in The Time Traveler's Wife, The Wedding Crashers en The Notebook.

3. De mysterieuze rivaal van Holmes heet Blackwood. Deze rol werd vertolkt door een acteur die niet alleen te zien was in Body of Lies, maar ook al een boosaardige schurk speelde in de recente comic-adaptatie Kick-Ass. Wat is de machtige naam van deze charismatische acteur?

4. Misschien niet zo'n voordehand liggende vraag, maar hoe heet de zelfverdedigende boks-techniek die Holmes toepast tijdens zijn bar-gevechten?

SCHIFTINGSVRAAG: Hoeveel films heb ik gezien in april 2010?
(Tip: Ik zat die maand veel op het Brussels International Fantastic FilmFestival).

***Related Post***
24/05/2010: De Ultieme Sherlock Holmes Quiz : winnaars