josh hartnett

  • Tweede seizoen Penny Dreadful uit op DVD en Blu-ray

    Pin it!

    Het tweede seizoen van "Penny Dreadful" van John Logan is uitgekomen op DVD en Blu-ray, terwijl de eerste episodes van het derde seizoen ook al lopen. Het knappe aan deze Victoriaanse monster-serie zijn de fascinerende karakters en decors, maar zeker ook de originele verhaallijnen. Het probleem met het eerste seizoen was dat het verhaal een beetje alle kanten uitging, en daar is nu in het nieuwe seizoen aan gesleuteld.

    Penny Dreadful,John Logan,Eva Green,Timothy Dalton,Josh Hartnett,Reeve Carney,Danny Sapani,Rory Kinnear,Billie Piper,Olivia Llewellyn

    Korte inhoud: In het tweede seizoen van het angstaanjagende Penny Dreadful komt er nieuw kwaad uit de schaduwen van het Victoriaanse Londen. De vreemde krachten van Vanessa Ives (Eva Green) groeien door en terwijl ze worstelt met haar persoonlijke demonen zijn er duistere krachten die het gemunt hebben op de mensen om haar heen: Afrikaanse ontdekkingsreiziger Sir Malcolm Murray (Timothy Dalton), de in problemen verzeilde Amerikaanse Ethan Chandler (Josh Hartnett), de roekeloze Dorian Gray (Reeve Carney), loyale Sembene (Danny Sapani), het gekwelde Beest (Rory Kinnear), gevoelige Victor Frankenstein (Harry Treadaway) en de prachtige Lily (Billie Piper). In deze wereld waar de meest iconische en angstaanjagende karakters uit de literatuur rondlopen, worden er onwaarschijnlijke verbonden aangegaan om de meest ongelooflijke verleidingen te weerstaan.

    En ook al is het kroonjuweel van deze serie Eva Green, komt het personage van Rory Kinnear echt wel op de voorgrond. Er zijn nog wel een aantal probleempjes uit het eerste seizoen die terugkeren maar het is in ieder geval een aanzienlijke verbetering. Het ritme zit beter, de personages zijn beter uitgewerkt - inclusief het karakter van Dorian Gray - en de horror is ook een pak gruwelijker geworden met een geslaagde crescendo naar het einde van het seizoen. In het eerste seizoen was er een soort zoektocht naar Mina (Olivia Llewellyn), de dochter van Sir Malcolm Murray, als rode draad doorheen het verhaal. Maar uiteindelijk was dat maar een soort van een MacGuffin, die van geen tel meer is in het tweede seizoen.

    penny_dreadful_2015_eva_green_poster.jpgpenny_dreadful_2015_josh_hartnett_poster.jpgpenny_dreadful_2015_rory_kinnear_poster.jpgpenny_dreadful_2015_timothy_dalton_poster.jpg
    penny_dreadful_2015_reeve_carney_poster.jpgpenny_dreadful_2015_billie_piper_poster.jpgpenny_dreadful_2015_danny_sapani_poster.jpgpenny_dreadful_2015_harry_treadaway_poster.jpg

    Penny Dreadful is een donker, stijlvol en complex drama over goed, kwaad en het bovennatuurlijke in het Londen van de late 19de eeuw. Het feit dat er nu al een derde seizoen aankomt bewijst dat de kwaliteit ervan in stijgende lijn is. Het geniale scenario-werk van John Logan deed me een beetje denken aan "True Blood" waarin bekende monsters (zoals vampieren en weerwolven) in een nieuwe verhaallijn werden geschreven. Dit is hier eveneens het geval maar dan met Gothic karakters, en het resultaat is bijzonder fascinerend. Soms heb je wel het gevoel dat er net iets teveel personages zijn, maar uiteindelijk krijgt elk van hen wel zijn moment.

     

    *** Penny Dreadful season 2 trailer ***

  • Het eerste seizoen van Penny Dreadful op Blu-ray

    Pin it!

    Het woord 'penny dreadful' was eigenlijk een pejoratieve term die gebruikt werd om te verwijzen naar goedkope populaire serie-literatuur geproduceerd tijdens de negentiende eeuw in Victoriaans Groot-Brittannië, gericht op de jonge werkende klasse. Het waren verhaaltjes die je voor een 'penny' kon kopen. Het onderwerp van deze verhalen was typisch sensationeel, met de nadruk op de heldendaden van detectives, criminelen, of bovennatuurlijke entiteiten. En dat is zo een beetje wat we kunnen verwachten van deze Brits-Amerikaanse Showtime horror-serie "Penny Dreadful" van John Logan, weliswaar gemaakt met een hogere production value.

    penny_dreadful_2014_season_1_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: We volgen Sir Malcolm Murray (Timothy Dalton), een aristocratische avonturier in het Victoriaanse Londen, die op zoek is naar zijn dochter Mina (Olivia Llewellyn). Om hem te helpen in deze taak is er Vanessa Ives (Eva Green), een vrouw die alles afweet van het bovennatuurlijke en zijn zwarte bodyguard (Danny Sapani). Een goede zaak zo blijkt, gezien waarschijnlijk kwade wezens aan het werk waren bij de ontvoering van zijn dochter. De twee rekruteren een Amerikaanse revolverheld genaamd Ethan Chandler (Josh Hartnett) uit een Wild West om hen bij te staan, alsook een jonge geniale dokter genaamd Victor Frankenstein (Harry Treadaway).

    Dit is het soort serie dat beter wordt naargelang je de personages beter begint te kennen, misschien wel iets wat jij bij heel wat drama's kan zeggen. Bij de eerste episode had ik een enorm déjà-vu gevoel. Zelfs Eva Green speelde een scène na, terwijl ze haar tegenspeler ontleed aan de hand van in het oog springende kenmerken, die ze al had vertolkt in Casino Royale (2006) (zie clip). Maar later in de serie begint het personage van Vanessa Ives behoorlijk veel diepgang te krijgen en kom je werkelijk onder de magie van haar betoverende en aangrijpende vertolking.

    Maar ook de andere acteurs stralen in deze serie, en uiteraard wordt zoiets mogelijk gemaakt door de aanstekelijke horror iconen die ze mogen vertolken en de manier hoe de makers deze excentrieke en bizarre personages willen benaderen. Net zoals bij heel wat recente series is 'seks' een essentieel onderdeel geworden van de menselijke interacties (gaande van Rome tot True Blood en Game of Thrones), en ook in deze film is er heel wat erotiek. Het Victoriaanse Londen, met onderliggende ziektes en kille Jack the Ripper moorden is misschien niet meteen de plek voor romance, maar deze serie schrikt er niet voor terug om een seksscène in beeld te brengen tussen de jonge Dorian Gray (Reeve Carney) en een bloedspuwende zieke Brona Croft (Billie Piper). Ook homoseksualiteit is aan de orde, deze serie gaat geen enkel taboe uit de weg. We zijn in ieder geval mijlenver verwijderd van de wereld van Bela Lugosi en Boris Karloff. En ondanks de bovennatuurlijke context en de wereld van vampieren en duivels, werd alles heel realistisch in beeld gebracht.

    penny_dreadful_2014_eva_green_poster.jpgpenny_dreadful_2014_josh_hartnett_poster2.jpgpenny_dreadful_2014_timothy_dalton_poster.jpgpenny_dreadful_2014_josh_hartnett_poster.jpgpenny_dreadful_2014_harry_treadaway_poster.jpg
    penny_dreadful_2014_danny_sapani_poster.jpgpenny_dreadful_2014_sarah_greene_poster.jpgpenny_dreadful_helen_mccrory_2014_poster.jpgpenny_dreadful_2014_reeve_carney_poster.jpgpenny_dreadful_2014_rory_kinnear_poster.jpg

    Normaal had Sam Mendes de serie moeten regisseren, maar met succes van de Bond-film Skyfall (2012) en zijn voorbereidingen voor de nieuwe Bondfilm Spectre (2015) heeft hij de job moeten afstaan. Mendes was echter wel betrokken als executieve producent. Een groot pluspunt naast de sfeervolle setdesign, prachtige kostuums, sterk acteerwerk en strakke regie is zeker ook de geniale muziekscore van niemand minder dan Abel Korzeniowski (A Single Man, W.E.) een schot in de roos. Mijn enige verwijt is dat het aan originaliteit ontbreekt en dat er heel wat zaken in de serie zitten die ik al duizend keer heb gezien in de andere films en series. Maar ik heb er hoe dan ook van genoten en het is een plezier om Eva Green bezig te zien.

    Morgen 8 april 2015 komt het eerste seizoen van Penny Dreadful uit op DVD en Blu-ray. Daarop staat een making of over de kostuums, de creatie van de verschillende wezens en nog heel wat ander beeldmateriaal. En ondertussen is het toch wel uitkijken naar het tweede seizoen van deze serie.

    *** Penny Dreadful season 1 trailer ***

  • Top 10 ruzies tussen acteurs op de filmset

    Pin it!

    Dat het niet altijd dikke leute is op een filmset hebben we hier al geregeld bewezen op De FilmBlog, onlangs nog met een clash tussen regisseur en acteur op de set van de laatste Fabrice du Welz film, of de Kevin Smith / Bruce Willis clash. Maar tussen acteurs kan het ook wel eens fout lopen. En hieronder hebben we een top 10 van de meest heftige ruzies tussen acteurs tijdens een filmshoot. Mochten er nog voorbeelden zijn kunnen jullie deze altijd in de reacties kwijt.

    Top 10 opstootjes tussen acteurs op de set

    10. Harrison Ford vs. Josh Hartnett in Hollywood Homicide (2003)

    Acteur Harrison Ford is geen gemakkelijke figuur om mee te werken. Zo was er de fenomenale clash met regisseur Ridley Scott tijdens het filmen van Blade Runner (1982). Na de actie-thriller Air Force One leek het er wel op dat de acteur op zoek was naar grote paycheques in plaats van deftige filmscripts. En zo stapelde hij films op als Sabrina, Firewall, Random Hearts en die Indianes Jones and the Last Christal Skullf#ck of Doom. Dit zou meteen ook kunnen verklaren waarom hij er steeds "grumpier" begon uit te zien. En toen hij het gezicht van Josh Hartnett zag, sloegen de stoppen door. Naar verluidt zou hij de jonge snuit aangesproken hebben met woorden als "punk", die op zijn beurt riposteerde met "you old fart". Dit resulteerde in een koude oorlog waarbij de acteurs nauwelijks een blik met elkaar wisselenden, samen uren in een auto zaten zonder een woord te zeggen tot zelfs naar elkaar uit te halen in persconferenties. En om alles nog erger te maken flopte de film ook aan de box-office met een put van 100 miljoen dollar.

    Hollywood Homicide,Harrison Ford,Josh Hartnett

    9. Patrick Swayze vs. Jennifer Grey in Dirty Dancing (1987)

    Naar verluidt zouden Patrick Swayze en Jennifer Grey niet meteen 'the time of their lifes' gehad hebben op de set. En blijkbaar zou de ruzie tussen beiden begonnen zijn op de set van Red Dawn (1984), en drie jaar later zou het stof nog niet gaan liggen zijn. Zo zou Swayze zich ergeren aan Jennifer's "kinderachtig" gedrag. Zo zou ze regelmatig in lachbuien uitstorten tijdens een scene wat resulteerde in onnoemlijk veel takes. En als ze al eens een opmerking kreeg zou ze snel in tranen uitbarsten. Maar kan je het haar kwalijk nemen? Haar personage heette dan ook ‘Baby’. Maar voor Swayze was het vaak teveel want hij was niet alleen urenlang bezig met rewrites van zijn teksten, maar had ook dansrepetities tot in de vroege uurtjes.

    patrick swayze,jennifer grey,dirty dancing

    8. Val Kilmer vs. Tom Sizemore in Red Planet (2000)

    Ook die twee hadden het moeilijk met mekaar, en het begon allemaal toen Tom Sizemore een duur fitness-toestel wou hebben die de productie moest overbrengen van Engeland naar de set in Australië. En van een kleine vonk kwam een groot vuur. Val Kilmer zou naar verluidt zelfs niet uit zijn trailer willen komen als Tom op de set was. Veel van hun scènes samen werden ook over-shoulder gefilmd met een dubbelganger. Het werd zo erg dat Kilmer zelfs de naam van het personage dat Sizemore speelde niet in zijn mond wou nemen en in de plaats hem aansprak met "Hey you!" En ook deze film flopte aan de box-office en sloeg een enorm gat in de kassa van de studio van een slordige 125 miljoen dollar.

    val kilmer,tom sizemore,red planet

    7. Claire Danes vs. Leonardo DiCaprio in Romeo + Juliet (1996)

    Een film die het dan wel goed deed aan de box-office was deze Baz Luhrmann film, ondanks het feit dat de twee hoofdacteurs elkaar eigenlijk moeilijk konden uitstaan. Claire Danes had een hekel aan het onvolwassen gedrag van haar tegenspeler, iets wat we ook al hadden opgevangen van Kate Winslet op de set van Titanic (1997) en Virginie Ledoyen op de set van The Beach (2000). Blijkbaar zou Leonardo DiCaprio geregeld grapjes uithalen, naast het occasionele zwijn uit te hangen met scheten en boeren. Het vreemde was dat Claire nog op school zat tijdens de shoot en zij pas op de set kwam tijdens de middag en veel tijd stak in het leren van haar Shakespeare-tekst (waar ze niet mocht van afwijken), naast haar andere schoolvakken. Om dan rekening te moeten houden met een DiCaprio die als Chinees vuurwerk non-stop knettert op de set, kan een helse klus zijn. DiCaprio zelf had hier geen oog voor en verweet Claire zelfs dat ze te stil zou zijn.

    Claire Danes,Leonardo DiCaprio,romeo and juliet

    6. Robert Shaw vs. Richard Dreyfuss in Jaws (1975)

    De reputatie van Robert Shaw als een onverbeterlijke dronkaard was al gekend en bijgevolg was hij ook de perfecte man om de rol te spelen van een roekeloze visser. Het steekspel tussen het personage van Shaw en het personage van Richard Dreyfuss was op het scherp van de snee. En wat weinig mensen weten was dat deze vertolking zo sterk was omdat het er in het echt op de set ook zo aan toe ging tussen die twee. Dreyfuss zei letterlijk dat Shaw hem de stuipen op het lijf jaagde. Shaw verklaarde: "Robert totally intimidated me. I knew that on the first day I met him. He was a great gentleman, but he was also a terrible bully and he was really big." Tijdens het fameuse USS Indianapolis verhaal zou Shaw zelfs compleet zat zijn geweest, dat Spielberg de opnames vroegtijdig moest eindigen omdat Shaw gewoon een black-out kreeg.

    Robert Shaw,Richard Dreyfuss,jaws

    5. Rip Torn vs. Norman Mailer in Maidstone (1970)

    En hier is wat kan gebeuren wanneer twee acteurs tegenover elkaar staan in een avant-garde film waarbij improvisatie en drugs de motors van een scene worden. Acteur Rip Torn, die ook al een opstootje had met Dennis Hopper tijdens de voorbereiding van Easy Rider (1969), ging zijn tegenspeler en regisseur te lijf met een kleine hamer (al dan niet een speelgoed hamer), om vervolgens gebeten te worden in het oor door het slachtoffer Norman Mailer. In het script stond dat het personage van Norman, die in de running was voor president, vermoord zou worden. Maar die laatste scene werd niet gedraaid en toen besliste Torn om die scène maar te improviseren. Wat volgde was een onstuimige vechtpartij waarin Torn zijn tegenspeler naar de keel greep terwijl de camera’s, geheel in cinema vérité stijl alles registreerden zonder in te grijpen en de kinderen van Norman achter de camera in paniek stonden te huilen terwijl ze hun moeder zagen die haar man te hulp kwam. In het begin zag het er naar uit dat Mailer eigenlijk Rip Torn aan het uitdagen was om iets te doen, maar zo heftig had hij het blijkbaar niet verwacht. Verbazend is dat de acteur blijft acteren terwijl Mailer, die een vermaard auteur was en tevens regisseur van deze film, eigenlijk compleet teruggetrokken is en nauwelijks iets weet terug te zeggen. Bijgevolg valt hij compleet uit zijn eigen personage. Dit had onversneden real cinema kunnen zijn, maar de regisseur bleek een lichtgewicht te zijn. Desalniettemin steekt de scene in de film en moeten we even over het feit heen kijken dat de echte namen worden gebruikt in plaats van de namen van hun personages. Op het einde zegt Mailer nog iets van: Stop de camera’s maar want hij is zo saai dat hij zal blijven praten zolang de camera’s draaien, gevolg door een "Ooooooo" reactie van Torn die hem klaarblijkelijk aanziet als één grote hypocriet. Spijtig dat hij de klus niet klaren zoals het script omschreef. Bekijk hier de video.

    Rip Torn,Norman Mailer,Maidstone

    4. Bill Murray vs. Lucy Liu in Charlie's Angels (2000)

    Acteur Bill Murray zou nog zo een moeilijk mens zijn op de set en Lucy Liu mocht dat aan de lijve ondervinden. Het verhaal is dat Murray een scène stopte, en naar Drew Barrymore, Cameron Diaz en Liu wees, en in volgorde zei, "Ik snap waarom jij hier bent. En jij hebt talent. Maar wat in godsnaam doe jij hier? Jij kan niet acteren." Wat de Kill Bill actrice meteen in kill-mode dreef en met vuistslagen naar Murray vloog. Het was dan ook niet verbazingwekkend dat Murray niet in de sequel tezien was, en dat bleek uiteindelijk ook een goede beslissing te zijn.

    charlies angels,Bill Murray,Lucy Liu

    3. Val Kilmer vs. Marlon Brando in The Island Of Dr Moreau (1996)

    Een andere film waarin Val Kilmer het aan de stok kreeg met zijn medespeler was dat vreselijke gedrocht, The Island Of Dr Moreau. Brando zou op een gegeven moment zijn uitgevlogen met de niet mis te verstane woorden: "You're confusing your talents with the size of your paycheque." In verdediging van Val moet ik bekennen dat Brando tijdens zijn laatste jaren van zijn carrière ook al een vreselijk iemand was om mee te werken. Op de set deed hij zelfs al de moeite niet meer op zijn tekst te leren en moesten er overal spiekbriefjes liggen. Ook op vlak van acteren was er niet al teveel te rapen en sleepte de acteur gewoon zijn gewicht door de sets heen.

    val kilmer,marlon brando,The Island Of Dr Moreau

    2. Colin Farrell vs. Jamie Foxx in Miami Vice (2006)

    Er valt hier weinig over te lezen maar blijkbaar zouden Colin Farrell en Jamie Foxx het niet met elkaar kunnen vinden. En dit is misschien meteen ook een reden waarom de sequel maar niet van de grond komt. Als we de geruchten mogen geloven zou Foxx primadonna kuren hebben vertoond en was hij dus dringend aan een Snickers toe, en dat allemaal nadat hij de Oscar kreeg voor Ray. Het werd zelfs zo erg dat Michael Mann zijn eindscene helemaal moest aanpassen en enkel Colin Farrell in het laatste shot had, en dit omdat Foxx zich onveilig voelde op de Dominicaanse Republiek.

    Colin Farrell,Jamie Foxx,miami vice

    1. Ryan Reynolds vs. Wesley Snipes in Blade Trinity (2004)

    Dat er heel wat misliep op de set van Blade Trinity was al duidelijk en alles wees erop dat Wesley Snipes aan de bron zat van elk conflict. Net zoals Foxx zou hij te kampen hebben met diva-karaktertrekjes. Het zou zelfs zo ver gaan dat hij met de regisseur communiceerde via briefjes getekend met ‘Blade’. Dat het ook niet goed verliep met Ryan Reynolds lag in de sterren geschreven. Wesley moest de enige ster van de franchise zijn en de up-and-coming Reynolds was een doorn in zijn oog. Zo zou hij ook geen zin hebben om veel met hem op de set te staan en moest Reynolds zich maar behelpen met dubbelgangers. Snipes zou enkel maar uit zijn trailer komen voor de close-up shots. Maar Reynolds ging niet in een hoekje zitten mopperen, maar begon de film naar zich toe te trekken en bracht wat veranderingen aan, die uiteraard niet werden gesmaakt door de Blade.

    Ryan Reynolds,Wesley Snipes,Blade Trinity

  • Paul Breuls slaat Robert De Niro en John Travolta aan de haak

    Pin it!

    Paul Breuls, de Antwerpse producent van het productiehuis Corsan gaat op zijn elan verder. Nadat hij indruk maakte met zijn The Devil's Double (2011), is hij momenteel bezig met twee nieuwe prestige-projecten.

    Hij weet als geen ander zich in te werken in het Hollywood-circuit, ook al blijft hij werken met regisseurs die eigenlijk nog met moeite aan de bak komen, regisseurs op hun retour of regisseurs met een gebrek aan gekwalificeerde smaakpapillen. Zijn volgende prent heet Singularity (2013) en de regisseur van dienst is Roland Joffé, een regisseur die in de jaren ’80 furore maakte met zijn debuutfilm The Killing Fields (1986) en het bijna-meesterwerk The Mission (1986).

    paul breuls,the devils double,robert de niro,john travolta,Singularity,roland joffe,the mission,the killing fields,Captivityyou and i,john mctiernan,josh hartnett,Neve Campbell,Bipasha Basu,Evan Daugherty,killing season

    Maar de regisseur heeft gaandeweg zijn mojo verloren, en is van quasi meesterwerkjes vervallen in absolute teenage misbaksels, denk maar aan Captivity (2007) en de t.A.T.u. film You and I (2008). Dieper kan je als regisseur niet vallen. Bij deze de unieke gelegenheid voor strateeg Paul Breuls om een bekende regisseur aan de haak te slaan en zo ook de deur openzetten voor een bekende cast. En voor deze prent hebben ze Josh Hartnett en Neve Campbell kunnen strikken. En als ik de korte inhoud van de film lees, heb ik de indruk dat we weer te doen hebben met een acteur die twee rollen op zich neemt.

    Korte inhoud: Great Barrier Reef, 2020. Na een poging zijn vrouw te redden uit het wrak van een koloniaal Brits koopvaardij schip ligt de stoere en knappe archeoloog Jay Fennel (Josh Hartnett) hersendood in een ziekenhuis in Boston. Fennels droomachtige coma brengt hem terug in de tijd naar 1778 in Puna in India. De Britse Oost-Indië Compagnie verovert de paleizen in het land. Ondertussen staat de jonge kapitein James Stewart, die een opvallende gelijkenis vertoont met Fennel, op het punt aan een gevaarlijke missie te beginnen. Op zijn missie komt hij in aanraking met moord, bedrog, verraad en wraak en valt hij voor de vrouwelijke Indiase strijder Tulaja (Bipasha Basu), wat een onmogelijke liefde lijkt. Het enige wat de tijd kan overstijgen en een leven kan redden is de kracht van een ring.

    En daarna zal Breuls zijn pijlen mikken op nog een andere vergane glorie, regisseur John McTiernan, die in de jaren ’80 en begin jaren ’90 de actie-blockbuster een gezicht gaf, met films als Predator (1987), Die Hard (1988), The Hunt For Red October (1990), Last Action Hero (1993) en Die Hard: With a Vengeance (1995). Maar toen liep het fout en mocht de regisseur een tijdje de cel in. En nadien is het nooit meer hetzelfde geweest met weinig overtuigende prenten zoals The 13th Warrior (1999) en Rollerball (2002). Maar ook wat betere films als de remake van The Thomas Crown Affair (1999) en de John Travolta film Basic (2003).

    En de film die Breuls met McTiernan zal maken heet Killing Season (2012). En met de steun van de regisseur hebben ze niet alleen John Travolta kunnen aantrekken voor een rol, maar tevens Robert De Niro. Het scenario werd geschreven door Evan Daugherty. Het vertelt het verhaal van een Amerikaanse soldaat die terug komt van de oorlog in Bosnië en er een andere oorlogsveteraan tegen het lijf stoot, maar dan wel iemand uit het Servische kamp. Wat volgt is een kat-en-muis verhaal met twee soldaten die hun oorlog nog wat zullen verder zetten. Benieuwd wat dit zal worden, maar de bedenkelijke strategie van Breuls blijkt toch zijn vruchten af te werpen, ook al wacht ik nog op zijn eerste geslaagde filmproductie.

  • The Black Dahlia (2006) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Vier jaar liet Brian de Palma het filmpubliek wachten op de opvolger van het onderschatte Femme Fatale, maar met The Black Dahlia (2006) is de regisseur van o.a. Scarface, The Untouchables en Mission: Impossible weer helemaal terug. De Palma toont dat hij zijn streken helemaal nog niet verleerd is en levert met The Black Dahlia opnieuw een visueel oogstrelende film af. Ondertussen is het na tussendoortje Redacted overigens alweer vier jaar wachten op een nieuwe De Palma, dat zou dan de prequel The Untouchables: Capone Rising moeten worden.

    the_black_dahlia_2006_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Los Angeles, jaren ’40. Bucky Bleichert (Joh Hartnett) en Lee Blanchard (Aaron Eckhart) zijn naast voormalige bokskampioenen twee talentvolle agenten bij de LAPD. Wanneer op een dag het gruwelijk verminkte lijk van wannabe-actrice Elizabeth Short (Mia Kirshner) wordt gevonden, worden Bleichert en Blanchard op de zaak gezet. Short krijgt in de pers al snel de bijnaam ‘The Black Dahlia’ naar de film The Blue Dahlia met Veronica Lake en Alan Ladd in de hoofdrollen.

    Blanchard raakt meer en meer geobsedeerd door de zaak en gaandeweg moet ook zijn privéleven en zijn relatie met vriendin Kay Lake (Scarlett Johansson) eraan geloven. Ondertussen maakt Bleichert kennis met de mysterieuze Madeleine Linscott (Hilary Swank), die meer van de moord weet dan ze in eerste instantie wil vertellen. De zoektocht naar de moordenaar van Elizabeth Short brengt Bleichert en Blanchard heel diep in een wereld van pornografie, femme fatales, corrupte agenten en criminelen.

    De Palma gebruikte als basis voor The Black Dahlia het gelijknamige boek van James Ellroy, die op zijn beurt vertrok van de waargebeurde moord op Elizabeth Short in 1947. Ellroys romans zijn geen hapklare brokken om te verfilmen en je moet bij boek én film goed opletten om niet het noorden kwijt te raken (zie ook L.A. Confidential) van Curtis Hanson. Ellroy werkt graag met verschillende verhalen die door elkaar lopen om dan uiteindelijk in een climax bij elkaar te komen. De Palma en scenarist Josh Friedman hebben geprobeerd hier een mouw aan te passen door een paar subplots en nevenverhalen te schrappen en hier en daar wat aanpassingen te doen.

    Maar zelfs dan mag je als kijker je aandacht niet laten verslappen of je zou wel eens een belangrijk deel van de ontknoping kunnen missen. Ik kan mij voorstellen dat het scenario bij sommigen overkomt als een rommelig boeltje en veel te ingewikkeld in elkaar zit. Maar in het boek kijkt Ellroy ook niet neer op een verhaallijntje of een zijsprongetje meer of minder. Toch vertrekken diegenen die het boek gelezen hebben, zeker met een voorsprong. Bovendien is The Black Dahlia vanwege zijn complexe vertelstructuur een film die je eigenlijk meer dan één keer moet bekijken om alle finesses te begrijpen.

    Dat is meteen ook zowat het grootste probleem van films van Brian De Palma, hij laat soms al te vaak de vorm boven de inhoud primeren. Maar die vorm mag er dan ook absoluut zijn, want The Black Dahlia is een genot om naar te kijken. Elk shot, elke camerabeweging of elke montage klopt tot in de kleinste details. De sfeer van de jaren ’40 wordt knap gecreëerd door een sepia-filter en ook aan de kostuums, decors en rekwisieten is heel veel zorg besteed. Je zou af en toe graag het beeld kunnen stilzetten om ten volle te genieten van elk frame.

    Technisch hoogtepunt en een typisch De Palma shot is een lange kraanbeweging waarin we vertrekken bij de wagen van Bleichert en Blanchard, langs de gevel van het gebouw dat zij in de gaten houden gaan, over het dak trekken naar het weiland achter het gebouw waar net op dat moment het lijk van Elizabeth Short wordt gevonden door een vrouw met een kinderwagen (bemerk de knipoog naar de trappenscène uit The Untouchables). Daarna keert de camera terug naar de voorkant van het gebouw waar ondertussen een vuurgevecht aan de gang is. En dat allemaal in één beweging.

    En Brian De Palma haalt ook zijn andere typische technieken uit de kast. Geen ordinaire cuts dus, maar beelden die in elkaar overlopen, elkaar 'wegduwen' en veel slow motion. Alleen zijn typische split screen lijkt hij vergeten te zijn. In The Black Dahlia zijn ook vrijwel alle favoriete thema’s van de regisseur aanwezig: manipulatie, voyeurisme, paranoia, gevaarlijke vrouwen, het dubbelganger-motief, en de gevaarlijke combinatie van seks en geweld.

    The Black DahliaThe Black Dahlia

    Over de cast van The Black Dahlia is er heel wat inkt gevloeid, niet het minst over hoofdrolspeler Josh Hartnett. Hartnetts onderkoelde stijl van acteren en voice overstem past, wat mij betreft, perfect bij de sfeer van de film. Scarlett Johansson wordt dan weer van het scherm ‘ge-femme-fataled’ door Hilary Swank, die bewijst dat ze niet ten onrechte twee Oscars op haar schouw heeft staan.

    Alleen Aaron Eckhart lijkt in zijn pre-The Dark Knight dagen niet echt te weten wat hij met zijn rol van Lee Blanchard moet aanvangen en loopt er soms wat verloren bij. Verder valt nog Mia Krishner te vermelden die als Elizabeth Short enkel in zwart-wit flashbacks in beeld komt. Kirshner weet de hopeloze actrice — ondanks haar promiscuë levensstijl — toch een zekere sympathie mee te geven. Bovendien heeft Kirshner een paar van de sprekendste ogen uit Hollywood en ze weet ze goed te gebruiken om haar personage tragedie mee te geven.

    Voor de filmliefhebbers (of beter filmfreaks) zitten in The Black Dahlia verwijzingen naar het oude Hollywood en films uit de oude doos. Er zitten echter ook enkele verwijzingen naar De Palma’s eigen films in. Dat de regisseur een fan is van trappenhuizen weten we al sinds The Untouchables waarin Kevin Costner achter een van de trap donderende kinderwagen aan sprong. Deze keer zijn het twee personages die van een paar verdiepingen hoog naar beneden sukkelen in een spannende achtervolgingsscène.

    Kortom, The Black Dahlia is geen makkelijk te consumeren film, maar wat mij betreft blijft Brian De Palma toch één van de betere regisseurs die er in Hollywood rondlopen. Ik kijk dan ook altijd uit naar zijn volgende film.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 22 april 2011

  • Chris Hemsworth voor Thor, the Thunder God

    Pin it!

    De mensen van Marvel en regisseur Kenneth Branagh hebben uiteindelijk hun 'God of Thunder' Thor (2011) gevonden. Het zal niet Brad Pitt worden zoals eerder werd gesuggereerd, maar wel Chris Hemsworth. Dat dit nieuws nu komt zal waarschijnlijk ook te maken hebben met de release van Star Trek (2009) waarin Chris er de rol van George Kirk vertolkt, zijn eerste "grote filmrol" (duurde maar 15 minuten). Blijkbaar was hij overtuigend genoeg want hij kreeg ook nog een rol aangeboden in die andere Marvel-prent, The Avengers (2011). Zijn rivaal in de film zou vertolkt worden door Josh Hartnett, maar daar is nog geen zekerheid over. Variety schrijft het volgende:

    Marvel has been on the hunt for a thesp with the athleticism and acting chops to pull off one of the more unusual superheroes in the company's pantheon. Final points of Hemsworth's deal were still being wrapped up over the weekend.

    A Norse god, Thor develops a protective affinity for humans after his father Odin banishes him to Earth, in order to teach him a lesson in humility. From then on, he's often seen wielding his massive hammer and fighting alongside the Avengers (comprised of Iron Man, the Hulk and Captain America).

    Goed acteur, maar ziet hij niet wat te jong voor deze rol? Als er nu één Marvel-personage is waarbij je geen problemen zou hebben met een iets oudere man met lang haar (al dan niet met stevige baard). Trouwens heeft hij bij mij toch niet zo’n grote indruk gemaakt in Star Trek, en kwam die andere Chris, Chris Pine, toch iets beter overtuigen. Maar goed, ik ben benieuwd hoe Kenneth – die toch wel een talentvol regisseur is – dit personage zal aanpakken. Ik had zelf liever gehad dat ze bij Alexander Skarsgård hadden gebleven. Die acteur is gewoon Thor in disguise! Het heeft er een beetje de schijn van dat Marvel toch liever een meer "Amerikaanse Thor" willen. Wat vinden jullie van de keuze?

    ***Related Posts***
    23/05/2012: The Avengers filmbespreking
    06/02/2011: Cobie Smulders op auditie voor The Avengers
    16/07/2010: Mark Rufallo is de nieuwe Hulk in The Avengers film
    14/07/2009: Natalie Portman wordt het meisje van Thor
    09/06/2010: Captain America: The First Avenger
    18/05/2009: Chris Hemsworth voor Thor, the Thunder God
    18/02/2009: Scarlett Johansson wordt Black Widow
    02/10/2008: Kenneth Branagh regisseert Thor
    17/09/2008: Geen Hulk meer voor Edward Norton
    13/05/2008: Brad Pitt voor Thor