De FilmBlog

Paul Breuls, de Antwerpse producent van het productiehuis Corsan gaat op zijn elan verder. Nadat hij indruk maakte met zijn The Devil's Double (2011), is hij momenteel bezig met twee nieuwe prestige-projecten.

Hij weet als geen ander zich in te werken in het Hollywood-circuit, ook al blijft hij werken met regisseurs die eigenlijk nog met moeite aan de bak komen, regisseurs op hun retour of regisseurs met een gebrek aan gekwalificeerde smaakpapillen. Zijn volgende prent heet Singularity (2011) en de regisseur van dienst is Roland Joffé, een regisseur die in de jaren ’80 furore maakte met zijn debuutfilm The Killing Fields (1986) en het bijna-meesterwerk The Mission (1986).

Maar de regisseur heeft gaandeweg zijn mojo verloren, en is van quasi meesterwerkjes vervallen in absolute teenage misbaksels, denk maar aan Captivity (2007) en de t.A.T.u. film You and I (2008). Dieper kan je als regisseur niet vallen. Bij deze de unieke gelegenheid voor strateeg Paul Breuls om een bekende regisseur aan de haak te slaan en zo ook de deur openzetten voor een bekende cast. En voor deze prent hebben ze Josh Hartnett en Neve Campbell kunnen strikken. En als ik de korte inhoud van de film lees, heb ik de indruk dat we weer te doen hebben met een acteur die twee rollen op zich neemt.

Korte inhoud: Great Barrier Reef, 2020. Na een poging zijn vrouw te redden uit het wrak van een koloniaal Brits koopvaardij schip ligt de stoere en knappe archeoloog Jay Fennel (Josh Hartnett) hersendood in een ziekenhuis in Boston. Fennels droomachtige coma brengt hem terug in de tijd naar 1778 in Puna in India. De Britse Oost-Indië Compagnie verovert de paleizen in het land. Ondertussen staat de jonge kapitein James Stewart, die een opvallende gelijkenis vertoont met Fennel, op het punt aan een gevaarlijke missie te beginnen. Op zijn missie komt hij in aanraking met moord, bedrog, verraad en wraak en valt hij voor de vrouwelijke Indiase strijder Tulaja (Bipasha Basu), wat een onmogelijke liefde lijkt. Het enige wat de tijd kan overstijgen en een leven kan redden is de kracht van een ring.

En daarna zal Breuls zijn pijlen mikken op nog een andere vergane glorie, regisseur John McTiernan, die in de jaren ’80 en begin jaren ’90 de actie-blockbuster een gezicht gaf, met films als Predator (1987), Die Hard (1988), The Hunt For Red October (1990), Last Action Hero (1993) en Die Hard: With a Vengeance (1995). Maar toen liep het fout en mocht de regisseur een tijdje de cel in. En nadien is het nooit meer hetzelfde geweest met weinig overtuigende prenten zoals The 13th Warrior (1999) en Rollerball (2002). Maar ook wat betere films als de remake van The Thomas Crown Affair (1999) en de John Travolta film Basic (2003).

En de film die Breuls met McTiernan zal maken heet Shrapnel (2012) (in diverse media spreekt met ook van Killing Season). En met de steun van de regisseur hebben ze niet alleen John Travolta kunnen aantrekken voor een rol, maar tevens Robert De Niro. Het scenario werd geschreven door Evan Daugherty. Het vertelt het verhaal van een Amerikaanse soldaat die terug komt van de oorlog in Bosnië en er een andere oorlogsveteraan tegen het lijf stoot, maar dan wel iemand uit het Servische kamp. Wat volgt is een kat-en-muis verhaal met twee soldaten die hun oorlog nog wat zullen verder zetten. Benieuwd wat dit zal worden, maar de bedenkelijke strategie van Breuls blijkt toch zijn vruchten af te werpen, ook al wacht ik nog op zijn eerste geslaagde filmproductie.

Vier jaar liet Brian de Palma het filmpubliek wachten op de opvolger van het onderschatte Femme Fatale, maar met The Black Dahlia (2006) is de regisseur van o.a. Scarface, The Untouchables en Mission: Impossible weer helemaal terug. De Palma toont dat hij zijn streken helemaal nog niet verleerd is en levert met The Black Dahlia opnieuw een visueel oogstrelende film af. Ondertussen is het na tussendoortje Redacted overigens alweer vier jaar wachten op een nieuwe De Palma, dat zou dan de prequel The Untouchables: Capone Rising moeten worden.

Korte inhoud: Los Angeles, jaren ’40. Bucky Bleichert (Joh Hartnett) en Lee Blanchard (Aaron Eckhart) zijn naast voormalige bokskampioenen twee talentvolle agenten bij de LAPD. Wanneer op een dag het gruwelijk verminkte lijk van wannabe-actrice Elizabeth Short (Mia Kirshner) wordt gevonden, worden Bleichert en Blanchard op de zaak gezet. Short krijgt in de pers al snel de bijnaam ‘The Black Dahlia’ naar de film The Blue Dahlia met Veronica Lake en Alan Ladd in de hoofdrollen.

Blanchard raakt meer en meer geobsedeerd door de zaak en gaandeweg moet ook zijn privéleven en zijn relatie met vriendin Kay Lake (Scarlett Johansson) eraan geloven. Ondertussen maakt Bleichert kennis met de mysterieuze Madeleine Linscott (Hilary Swank), die meer van de moord weet dan ze in eerste instantie wil vertellen. De zoektocht naar de moordenaar van Elizabeth Short brengt Bleichert en Blanchard heel diep in een wereld van pornografie, femme fatales, corrupte agenten en criminelen.

De Palma gebruikte als basis voor The Black Dahlia het gelijknamige boek van James Ellroy, die op zijn beurt vertrok van de waargebeurde moord op Elizabeth Short in 1947. Ellroys romans zijn geen hapklare brokken om te verfilmen en je moet bij boek én film goed opletten om niet het noorden kwijt te raken (zie ook L.A. Confidential) van Curtis Hanson. Ellroy werkt graag met verschillende verhalen die door elkaar lopen om dan uiteindelijk in een climax bij elkaar te komen. De Palma en scenarist Josh Friedman hebben geprobeerd hier een mouw aan te passen door een paar subplots en nevenverhalen te schrappen en hier en daar wat aanpassingen te doen.

Maar zelfs dan mag je als kijker je aandacht niet laten verslappen of je zou wel eens een belangrijk deel van de ontknoping kunnen missen. Ik kan mij voorstellen dat het scenario bij sommigen overkomt als een rommelig boeltje en veel te ingewikkeld in elkaar zit. Maar in het boek kijkt Ellroy ook niet neer op een verhaallijntje of een zijsprongetje meer of minder. Toch vertrekken diegenen die het boek gelezen hebben, zeker met een voorsprong. Bovendien is The Black Dahlia vanwege zijn complexe vertelstructuur een film die je eigenlijk meer dan één keer moet bekijken om alle finesses te begrijpen.

Dat is meteen ook zowat het grootste probleem van films van Brian De Palma, hij laat soms al te vaak de vorm boven de inhoud primeren. Maar die vorm mag er dan ook absoluut zijn, want The Black Dahlia is een genot om naar te kijken. Elk shot, elke camerabeweging of elke montage klopt tot in de kleinste details. De sfeer van de jaren ’40 wordt knap gecreëerd door een sepia-filter en ook aan de kostuums, decors en rekwisieten is heel veel zorg besteed. Je zou af en toe graag het beeld kunnen stilzetten om ten volle te genieten van elk frame.

Technisch hoogtepunt en een typisch De Palma shot is een lange kraanbeweging waarin we vertrekken bij de wagen van Bleichert en Blanchard, langs de gevel van het gebouw dat zij in de gaten houden gaan, over het dak trekken naar het weiland achter het gebouw waar net op dat moment het lijk van Elizabeth Short wordt gevonden door een vrouw met een kinderwagen (bemerk de knipoog naar de trappenscène uit The Untouchables). Daarna keert de camera terug naar de voorkant van het gebouw waar ondertussen een vuurgevecht aan de gang is. En dat allemaal in één beweging.

En Brian De Palma haalt ook zijn andere typische technieken uit de kast. Geen ordinaire cuts dus, maar beelden die in elkaar overlopen, elkaar 'wegduwen' en veel slow motion. Alleen zijn typische split screen lijkt hij vergeten te zijn. In The Black Dahlia zijn ook vrijwel alle favoriete thema’s van de regisseur aanwezig: manipulatie, voyeurisme, paranoia, gevaarlijke vrouwen, het dubbelganger-motief, en de gevaarlijke combinatie van seks en geweld.

Over de cast van The Black Dahlia is er heel wat inkt gevloeid, niet het minst over hoofdrolspeler Josh Hartnett. Hartnetts onderkoelde stijl van acteren en voice overstem past, wat mij betreft, perfect bij de sfeer van de film. Scarlett Johansson wordt dan weer van het scherm ‘ge-femme-fataled’ door Hilary Swank, die bewijst dat ze niet ten onrechte twee Oscars op haar schouw heeft staan.

Alleen Aaron Eckhart lijkt in zijn pre-The Dark Knight dagen niet echt te weten wat hij met zijn rol van Lee Blanchard moet aanvangen en loopt er soms wat verloren bij. Verder valt nog Mia Krishner te vermelden die als Elizabeth Short enkel in zwart-wit flashbacks in beeld komt. Kirshner weet de hopeloze actrice — ondanks haar promiscuë levensstijl — toch een zekere sympathie mee te geven. Bovendien heeft Kirshner een paar van de sprekendste ogen uit Hollywood en ze weet ze goed te gebruiken om haar personage tragedie mee te geven.

Voor de filmliefhebbers (of beter filmfreaks) zitten in The Black Dahlia verwijzingen naar het oude Hollywood en films uit de oude doos. Er zitten echter ook enkele verwijzingen naar De Palma’s eigen films in. Dat de regisseur een fan is van trappenhuizen weten we al sinds The Untouchables waarin Kevin Costner achter een van de trap donderende kinderwagen aan sprong. Deze keer zijn het twee personages die van een paar verdiepingen hoog naar beneden sukkelen in een spannende achtervolgingsscène.

Kortom, The Black Dahlia is geen makkelijk te consumeren film, maar wat mij betreft blijft Brian De Palma toch één van de betere regisseurs die er in Hollywood rondlopen. Ik kijk dan ook altijd uit naar zijn volgende film.

De mensen van Marvel en regisseur Kenneth Branagh hebben uiteindelijk hun 'God of Thunder' Thor (2011) gevonden. Het zal niet Brad Pitt worden zoals eerder werd gesuggereerd, maar wel Chris Hemsworth. Dat dit nieuws nu komt zal waarschijnlijk ook te maken hebben met de release van Star Trek (2009) waarin Chris er de rol van George Kirk vertolkt, zijn eerste "grote filmrol" (duurde maar 15 minuten). Blijkbaar was hij overtuigend genoeg want hij kreeg ook nog een rol aangeboden in die andere Marvel-prent, The Avengers (2011). Zijn rivaal in de film zou vertolkt worden door Josh Hartnett, maar daar is nog geen zekerheid over. Variety schrijft het volgende:

Marvel has been on the hunt for a thesp with the athleticism and acting chops to pull off one of the more unusual superheroes in the company's pantheon. Final points of Hemsworth's deal were still being wrapped up over the weekend.

A Norse god, Thor develops a protective affinity for humans after his father Odin banishes him to Earth, in order to teach him a lesson in humility. From then on, he's often seen wielding his massive hammer and fighting alongside the Avengers (comprised of Iron Man, the Hulk and Captain America).

Goed acteur, maar ziet hij niet wat te jong voor deze rol? Als er nu één Marvel-personage is waarbij je geen problemen zou hebben met een iets oudere man met lang haar (al dan niet met stevige baard). Trouwens heeft hij bij mij toch niet zo’n grote indruk gemaakt in Star Trek, en kwam die andere Chris, Chris Pine, toch iets beter overtuigen. Maar goed, ik ben benieuwd hoe Kenneth – die toch wel een talentvol regisseur is – dit personage zal aanpakken. Ik had zelf liever gehad dat ze bij Alexander Skarsgård hadden gebleven. Die acteur is gewoon Thor in disguise! Het heeft er een beetje de schijn van dat Marvel toch liever een meer "Amerikaanse Thor" willen. Wat vinden jullie van de keuze?

***Related Posts***
23/05/2012: The Avengers filmbespreking
06/02/2011: Cobie Smulders op auditie voor The Avengers
16/07/2010: Mark Rufallo is de nieuwe Hulk in The Avengers film
14/07/2009: Natalie Portman wordt het meisje van Thor
09/06/2010: Captain America: The First Avenger
18/05/2009: Chris Hemsworth voor Thor, the Thunder God
18/02/2009: Scarlett Johansson wordt Black Widow
02/10/2008: Kenneth Branagh regisseert Thor
17/09/2008: Geen Hulk meer voor Edward Norton
13/05/2008: Brad Pitt voor Thor

Als jullie op zoek zijn naar een bangelijke DVD dan ligt de 2-disc Steelbox-editie van 30 Days of Night (2007) in de rekken. Sinds een paar jaar krijgen we een ware stortvloed van comic-adaptaties over ons heen, en in tegenstelling tot de game-adaptaties, leveren deze film veel pareltjes op die vaak zelfs uitgroeien tot mega-blockbusters (Batman, Spider-Man, Iron Man, X-Men, …). Onder leiding van regisseur David Slade (Hard Candy) en producent Sam Raimi (The Evil Dead, Spider-Man 1, 2 & 3) is de duistere comic 30 Days of Night verfilmd. Een verhaal over vampieren die huishouden in een stadje waar het dertig dagen lang nacht is. Laat de kruisbeelden en de knoflook maar liggen, want hier is het menens!

Korte inhoud: Hoe ontkom je aan een groep vampieren wanneer het altijd nacht blijft? Met deze vraag worstelt een groep inwoners van een geïsoleerd stadje in Alaska nadat de zon voor dertig dagen is ondergegaan. Dit fenomeen vindt weliswaar ieder jaar plaats maar deze keer wordt het stadje plotseling overvallen door een groep bloeddorstige vampieren, oner leiding van Marlow (Danny Huston), die zichgraag tegoed komt doen aan de inwoners van Barrow in deze lange periode van duisternis. De sheriff (Josh Hartnett), zijn vrouw Stella (Melissa George) en een steeds krimpende groep inwoners zullen alles uit de kast moeten halen om te overleven tot het weer licht wordt.

De bloedzuigers in 30 Days of Night zijn niet je alledaagse vampiertje met zwarte cape en kortgeknipt, platgeoliede haren. De auteur van de strip, Steve Niles heeft de aloude Nosferatu een make-over gegeven met invloeden uit 28 Days Later … (2002). Verwacht u dus maar aan koelbloedige wezens zonder enige vorm waardoor ze er enger en bloeddorstiger uitzien. Regisseur Slade zelf wou eating machines with a hint of 'Alien' en wat betreft het eerste is dat zeker het geval. De Alien-hint is wel ver te zoeken. De vampieren schuwen niets en scheuren de inwoners gewoon aan flarden met hun messcherpe tanden. Ze zijn ook niet te doden met kogels (al dan niet zilveren kogels) en tevens bijzonder snel (cf. 25 Days Later en de remake van Dawn of the Dead). Ze hebben zelfs hun eigen onverstaanbare taal. Een lastige vijand dus die de inwoners, onder leiding van sheriff Eben (Josh Hartnett), moeten mijden of verslaan willen ze er levend vanaf komen.

De film is over het algemeen zeer vermakelijk en doet me qua sfeer een beetje denken aan die andere Carpenter klassieker The Thing (1982). De personages in de film zijn wel minder intrigerend en er zit te weinig diepgang in de karakters waardoor het je als kijker niets kan schelen wat er met wie gebeurt. Identificeren met de inwoners zit er dan ook niet in. Ook het dunne liefdesverhaaltje rondom Sheriff Eben en zijn vrouw Stella komt niet overtuigend over. Het verhaal zelf heeft ook weinig om het lijf maar dat wordt opgevuld met brute actie en veel, heel veel bloed en gore.

De fotografie van de reclame-fotograaf Jo Willems is bijzonder knap, en dat is een grote troef voor de film die op vlak van regie en scenario niet altijd kan overtuigen. Ook de medewerking van de Weta Workshop brengt een toegevoegde waarde aan de film. De opnames waren trouwens niet alleen op locatie in Alaska, maar ook in Nieuw-Zeeland, waar Weta Workshop is gevestigd. De film barst van de schrik-momenten en geeft je dus nauwelijks de kans om op adem te komen. 30 Days of Night is zeker één van de betere vampieren/horror film die op de markt is. De DVD en Blu-ray zelf bulken van de extras met oa. filmcommentaren, behind the scenes en een paar documentaires over het productie-proces. Een kille bloedstollende dvd voor de hete zomermaanden, een echte aanrader!

***Related Posts***
19/04/2008: Top 10 Movie Posters
23/09/2007: 30 Days of Night website en poster + Spill review
19/06/2006: Comic-adaptatie van 30 Days of Night

Het nu toch al een jaartje geleden sinds mijn eerste bericht over 30 Days of Night (2007), een comic-verfilming van Steve Niles waar ik toch wel naar uitkijk. Ondertussen hebben al een aantal posters en een knappe website onze interesse in het project aangewakkerd. Ook de kick-ass R-rated trailer + exclusive scène deed me koude rillingen krijgen. Wie zal ooit de scène vergeten waar een tienermeisje met een bijl wordt afgemaakt. En nu zijn er opnieuw 3 nieuwe posters (poster 1, poster 2 en poster 3).

De vampierenfilms zijn nog niet met uitsterven bedreigd. Integendeel, er worden zelfs oudere vampierenfilm heruitgevonden. Regisseur David Slade heeft al bewezen met Hard Candy (2005) dat hij met een minimum aan middelen toch wel zenuwslopende scènes in beeld kan brengen en acteurs Josh Hartnett en Ben Foster hebben zeker talent genoeg, dus ziet het er allemaal wel behoorlijk goed uit voor deze prent.

Korte inhoud: Het verhaal gaat over een rustig stadje in Alaska genaamd Barrow. De zon komt daar 30 dagen en nachten niet op. Uit het donker komt een kwade kracht die de inwoners van het stadje op hun knieën dwingt. De enige hoop zijn de sheriff (Hartnett) en zijn hulpje Stella (Melissa George) die een keuze moeten maken om het stadje te redden of hun eigen leven…

Veel bloed…check! Vampieren die zich vastbijten op slagaders van onschuldige mensen…check! Een vernieuwende aanpak en een aangrijpend verhaal…check! Nu nog wachten tot deze Sam Raimi productie in de bioscoop komt. Tot nu toe is er nog geen datum bekend voor België. In Nederland zou de film uitkomen op 8 november 2007.

***Related Posts***
25/06/2008: 30 Days of Night review
19/06/2006: 30 Days of Night verfilmd

Een andere film om naar uit te kijken is de lang verwachte nieuwe prent van Brian De Palma, The Black Dahlia (2006), naar een waar gebeurd verhaal en gebaseerd op een boek van James Ellroy (L.A. Confidential). Grappig om weten had David Fincher (Se7en, Fight Club) een optie genomen om deze film te regisseren, waar het was uiteindelijk De Palma die met het project ging lopen. Jullie kunnen hier de trailer van de film bekijken.

Korte inhoud: Ergens in de late jaren '40 wordt het levenloze lichaam van de aspirant-actrice Elizabeth Short (Mia Kirshner) a.k.a. "The Black Dahlia”, gevonden, in een huis waar bewijs wordt gevonden dat ze enkele dagen gemarteld werd voor haar dood. Twee LAPD-agenten worden op de zaak gezet, Sgt. Leland "Lee" Blanchard (Aaron Eckhart)en Ofcr. Dwight "Bucky" Bleichert (Josh Hartnett). Lee ontdekt al snel dat het onderzoek naar de moord zijn eigen relatie met Kay Lake (Scarlett Johansson) op de helling zet en Bucky wordt aangetrokken door de charmes van femme fatale Madeleine Sprague (Hilary Swank), die een connectie blijkt te hebben met het slachtoffer. Al snel leidt het onderzoek bovendien naar corruptie in het politie-departement.

De film zou in november van dit jaar bij ons in de zalen moeten verschijnen.

***Related Posts***
22/04/2011: The Black Dahlia review
16/12/2006: De Beste en Slechtste Films van 2006
15/02/2006: Josh Hartnett vertolkt de rol van trompettist Chet Baker

Josh Hartnett is een acteur met een geweldige uitstraling, die in tegenstelling tot Jake Gyllenhaal nog niet echt heeft kunnen overtuigen als leading man. Zijn laatste film, Lucky Number Slevin (2006), was niet slecht maar ook verre van een goede film.

Hoe dan ook kan de acteur zo nu af en toe eens sterk uit de hoek komen zoals in: Black Hawk Down (2001) en Black Hawk Down (2001) en zelfs Pearl Harbor (2001).

Volgens Dark Horizons zou de acteur getekend hebben voor de horrorprent 30 Days Of Night (2007). Ik zal niet zeggen dat ik uitkijk naar de film omwille van de acteur, maar wel omwille van de verhaallijn van de film:

Korte inhoud: Het script van de film werd geschreven door Stuart Beattie and Brian Nelson, en volgt een locale sheriff (Hartnett) met zijn vrouw, die ook sheriff is. Het verhaal speelt zich af in Barrow, Alaska. Het is een stadje in het hoge noorden van de Verenigde Staten, waar de zon zich aan één stuk niet laat zien gedurende 30 dagen tijdens de grillige winter. Wanneer een kwaadaardige kracht ontwaakt met vampier-achtige trekjes en de stad terroriseert gedurende deze periode, moeten man en vrouw een keuze maken: vluchten voor hun leven of de stad beschermen waarvan ze houden tot het eerste daglicht.

Het script is eigenlijk gebaseerd op een comic book (zie link) van Steve Niles en Ben Templesmith. Toen ik voor het eerst Insomnia (1997) zag, had ik al het gevoel dat met het concept van de verdwijnende zon een goede vampieren film kon afgeleverd worden. Ik kijk er dus naar uit. Of dit de status van Hartnett zal helpen bevorderen is zeer twijfelachtig. Maar wie ligt daar nu van wakker.

Leuk om weten is dat regisseur Sam Raimi (Spiderman, Evil Dead) de film zal produceren. Blijkbaar heeft hij interesse in het verhaal maar wil hij niet zelf achter de camera voor deze prent. De film wordt geregisseerd door David Slade die ondermeer zijn debuut deed met de geslaagde psychologische thriller, Hard Candy (2005).

***Related Posts***
25/06/2008: 30 Days of Night review
23/09/200: 30 Days of Night trailer, posters en website

Een beetje in het verlengde van films zoals Snatch (2000) en Get Shorty (1995), is hier de vrij overbodige Lucky Number Slevin (2006). Geen parodie op se7en, maar wel een soort "komische" misdaadthriller volledig in de stijl van Guy Ritchie. Maar gezien deze regisseur moeite heeft om nog films te maken na zijn moeilijke bevalling van Revolver, maakt de Schotse regisseur Paul McGuigan (Wicker Park) daar handig gebruik van.

Voor de film kon hij ook heel wat talent bijeenbrengen zoals Josh Hartnett, Bruce Willis, Morgan Freeman, Lucy Liu, Stanley Tucci en Sir Ben Kingsley. Maar het verleden heeft ons al meermaals bewezen dat dit geen garantie is op een goede film. En vooral die laatste heeft heel veel goed te maken na zijn tripje met Uwe Boll in Bloodrayne.

Korte inhoud: Slevin (Josh Hartnett) komt naar New York om zijn vriend Nick Fisher op te zoeken, maar hij treft zijn appartement leeg aan. Buurvrouw Lindsey (Lucy Liu) vertelt hem het vermoeden te hebben dat Nick in de problemen zit. Dit vermoeden wordt al snel bevestigd wanneer de handlangers van The Boss (Morgan Freeman) op de stoep staan. Zij zien Slevin aan voor Nick en brengen hem naar The Boss, omdat die nog een appeltje te schillen heeft met Nick. Slevin belandt in een web van intriges waarin New Yorks grootste maffiabazen, waaronder The Rabbi (Ben Kingsley), hem als pion gebruiken. Hij wordt in de gaten gehouden door detective Brikowski (Stanley Tucci) en achtervolgd door de huurdoder Boomcat (Bruce Willis). Al snel lijkt het voor Slevin onmogelijk om uit deze uitzichtloze situatie te ontsnappen.

Soms heb je van die films waar de makers de illusie koesteren dat ze een intelligente film in elkaar hebben gestoken met allerhande plot-twists en exentrieke personages. Ze gaan dit ook zo verkopen met een pseudo coole aanpak die eigenlijk al voor een groot stuk gedateerd is. Maar iets wat ruikt en oogt naar films zoals Oceans 11 en Pulp Fiction, betekent nog niet dat ze uiteindelijk ook zo zullen smaken. Mensen die gemakkelijk beïnvloedbaar zijn door dergelijke oppervlakkigheid zullen deze Lucky Number Slevin waarschijnlijk geweldig vinden. Ik heb in ieder geval niets gezien in deze half-grappige trailer (1) die me zou kunnen overhalen om deze pretentieuze recyclagefilm in de bioscoop te gaan zien.

Tot je dan op de officiële site van de film een compleet andere trailer (2) te zien krijgt met een eerder donkere thriller-actie ondertoon. WTF?! We zien ondertussen de film floppen in de States met nog maar 4 miljoen dollar in zijn tweede weekend release. Nu denk ik wel dat de film niet deugt, maar had de marketing de film verkocht zoals ze dit hebben gedaan op hun officiële site, dan had de box-office er stukken beter uitgezien. Maar twee trailers uitbrengen die elkaar tegenspreken is iets wat je beter niet doet (cf. Slither). De film is bij ons in de zalen vanaf 5 juli 2006.

De muzikale biopic is in trek. Na Ray Charles (Ray (2004)) en Johnny Cash (Walk the Line (2005)) is nu de Amerikaanse trompettist en zanger Chet Baker aan de beurt, en de kandidaat acteur voor de rol is Josh Hartnett. Een betere casting voor de rol bestaat gewoon niet. Josh IS Chet (foto). Cinematical schrijft het volgende:

With his prominent cheekbones and dark eyes, Hartnett actually looks a bit like Baker, so this is one of those rare celebrity castings that isn't completely outrageous - one hopes that he's actually become as good an actor as James Ellroy claims, and might be able to do justice to the role. James Ellroy schreef The Black Dahlia (2006) die momenteel wordt verfilmd door Brian De Palma met Hartnett in de hoofdrol.

The Chet Baker Story zal geregisseerd worden door Bruce Beresford, die met het drama Driving Miss Daisy in 1989 vier Oscars won. Baker heeft als kenmerk de zachte melancholieke toon die hij in z'n zingen en spelen op dezelfde manier gebruikt: hij zingt zoals hij speelt. Hij is een exponent van de cool jazzschool van de Amerikaanse Westkust in de jaren vijftig.

Door overmatig drugsgebruik staat Baker ook bekend als mooie jongen waarmee het verkeerd afliep. Uiteindelijk valt hij in de nacht van 12 op 13 mei 1988, waarschijnlijk onder invloed van drugs uit een raam van een hotel aan de Prins Hendrikkade te Amsterdam. Hij overleeft zijn val niet.

Tegelijkertijd is er nog een biopic over Chet Baker in de maak, die gebaseerd is op het nummer Looking for Chet Baker van auteur en jazzmuzikant Bill Moody. Aan die film zijn geen grote namen verbonden, behalve dan dat de muziek wordt verzorgd door T-Bone Burnett, die ook de muziek voor Walk the Line componeerde.

Update 12/07/2006: Kingsborough Pictures heeft de filmrechten gekocht van de Chet Baker-biografie 'Herinneringen aan een lyrisch trompettist' van de Nederlander Jeroen de Valk. Het boek wordt gebruikt door de Amerikaanse producent Pieter Kroonenburg. Hij gaat het levensverhaal van de legendarische jazztrompettist verfilmen. Dit maakte Uitgeverij Van Gennep donderdag bekend. Het boek verscheen in 1989 bij deze uitgever. Het werd vervolgens vertaald in het Duits, Engels en Japans. Volgend jaar brengt de uitgever een speciale filmeditie van de Baker-biografie op de markt.

"De geplande film draagt als werktitel The Prince of Cool. Momenteel is de Australische Bruce Beresford als regisseur aan het project verbonden'', laat de uitgever weten.

***Related Post***
28/07/2006: Josh Hartnett in The Black Dahlia