joseph fiennes

  • Risen, het vervolg op The Passion of the Christ

    Pin it!

    Een mogelijk interessante film zit er aan te komen, die meer weg heeft van een historische actiefilm dan een Bijbelverhaal. Eigenlijk is Risen (2016) niet zozeer een Bijbelverhaal dan wel een direct gevolg van de gebeurtenissen uit het Nieuwe Testament, met name de verrijzenis van Jezus Christus en de politieke consequenties, een verhaal die me eigenlijk totaal onbekend is.

    risen_2016_poster.jpg

    Korte inhoud: De eerste veertig dagen na de opstanding van Jezus Christus door de ogen van de Romeinse strijder Clavius (Joseph Fiennes). De strijder moet in opdracht van Pontius Pilatus (Peter Firth) onderzoek doen naar de geruchten over een uit de dood herrezen Joodse Messias en het lichaam zien te vinden van Jezus van Nazareth om een dreigende opstand in Jeruzalem te voorkomen.

    Het is al een tijdje geleden dat we Joseph Fiennes aan het werk zagen. We zagen hem onlangs nog opduiken in een kleine rol in Hercules (2014), maar je moet 7 jaar terug gaan om hem nog eens in een deftige rol te zien, met name The Escapist (2008) van Rupert Wyatt, en het grote publiek zal waarschijnlijk moeten teruggaan naar de actiefilm Enemy at the Gates (2001) of de Oscar-winnende Shakespeare in Love (1998). Toch is het verre van een slechte acteur en de rol als Romeinse soldaat lijkt hem wel te staan.

    Voor de rest zien we naast Cliff Curtis en Tom Felton niet echt veel bekende koppen, maar veel acteurs die uit het independent circuit komen, zoals María Botto, Mark Killeen en Stephen Hagan.

    De film werd geregisseerd door Kevin Reynolds (Robin Hood: Prince of Thieves, The Count of Monte Cristo, Waterworld), een man die al films maakte in de jaren 80, maar slechts 8 langspeelfilms op zijn curricum heeft staan. Het zijn echter wel steeds films met een serieus productiebudget. Toch denk ik dat ze voor deze film het budget heel beperkt hebben gehouden, want er is heel weinig hierover bekend en promotiegewijs is ook alles heel bescheiden. Het meest bizarre aan deze prent is dat het gedumpt wordt voor release eind januari 2016, een maand waarin meestal films eindigen die sowieso geen enkele kans maken op een Oscar. Iets wat je niet meteen zou zeggen na het zien van de intrigerende trailer, die zo een vervolg had kunnen zijn op The Passion of the Christ (2004), een film die 3 Oscar-nominaties in de wacht sleepte. Op dit ogenblik is er nog geen releasedatum bekend voor België.

     

    *** Risen trailer ***

  • Shakespeare in Love (1998) **½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Eén van de meest opvallende romantische komedies in Victoriaanse outfit is Shakespeare in Love (1998) van John Madden. Deze Universal film is net verschenen op Blu-ray, dus een uitgelezen moment om deze release even in de aandacht te brengen. Dit film traceert het ontstaan van het 'Romeo & Juliet' stuk. En het resultaat behoort bij één van de beste 'Romeo & Juliet' verfilmingen, tezamen met het klassieke Romeo and Juliet (1968) van Franco Zeffirelli en het hedendaagse Romeo + Juliet (1996) van Baz Luhrmann.

    shakespeare_in_love_1998_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: De jonge schrijver William Shakespeare (Joseph Fiennes) heeft problemen met zijn laatste werk "Romeo en Ethal de Piratendochter". De jonge en rijke Viola (Gwyneth Paltrow) is een groot fan van Shakespeare, en droomt ervan om actrice te worden. Vrouwen zijn echter niet toegestaan op het toneel, dus verkleedt ze zich als jongen, en krijgt ze de rol van Romeo. Wanneer zij en William verliefd worden heeft hij eindelijk de inspiratie om zijn toneelstuk verder uit te werken.

    De film is buitengewoon grappig en als kijker wordt je echt ondergedompeld in de vuile en grauwe straten van het Elizabethaanse tijdperk, zonder dat de film zwartmoedig wordt. Anderzijds is het ook een acteurs film, met niet alleen een geweldige Fiennes en Paltrow, maar tevens een sterke Geoffrey Rush, Judi Dench, Colin Firth en Tom Wilkinson. Ze hebben er zichtbaar allemaal plezier in om hun rol te spelen, en dat vertaald zich in een geweldige dynamiek en een mooi samenspel. Het delicate bij dergelijke films is dat acteurs gemakkelijk vervallen in over-acting, maar gezien het talent dat aan deze film deelnam was dit niet het geval.

    We ontdekken er een Shakespeare die tegen alle verwachtingen in heel veel weg heeft van de Romeo die we kennen uit zijn werk. De film vertelt niet alleen het verhaal van Shakespeare en zijn romance met Viola, maar tevens het verhaal van Romeo en Juliet. De film zit vol van verwijzingen tussen zijn leven en zijn oeuvre, en voor zij die het oorspronkelijke werk ooit hebben gelezen op de schoolbanken, zal hier zeker veel plezier aan beleven. De scenaristen Marc Norman en Tom Stoppard hebben duidelijk hun huiswerk gedaan. Het is een film die zowel situationele humor vertoont (de non die de kamer van Viola bewaakt maakt extra veel lawaai met haar schommelstoel om het gestoei in de kamer te overstemmen), humor gebonden aan het tijdperk (het feit dat vrouwen niet mochten acteren op de planken), humor gebonden aan een bepaalde karaktertrek van een personage (Shakespeare is een grote leugenaar en praat zich meestal uit elke moeilijke situatie), en humor met een knipoog naar het werk van Shakespeare ("A Plaque on both your houses", de bekende zin uit het werk van Romeo & Juliet komt van een effectieve mededeling die Shakespeare had overhoord).

    shakespeare_in_love_01.jpgshakespeare_in_love_02.jpg

    Romantiek en humor gaan hand in hand (zo getuigen de vele Meg Ryan films), maar slechts een uitstekend regisseur weet de twee in balans te brengen. De romantiek mag geen domper worden op de humor en omgekeerd, je mag niet beginnen lachen bij een romantisch moment. En Madden slaagt hier goed in en voelt de relatie niet te artificieel aan. Het is wel iets van een gehaaste romance, maar dit zit dan weer geheel binnen de stijl van de film, iets wat je gemakkelijk aanvaard met zo’n intelligent script. Maar uiteindelijk heeft de komedie toch wel de bovenhand op de romantiek. Shakespeare in Love kreeg 13 Oscar-nominaties en won er 7, waaronder Beste Originele Script. De regisseur kreeg echter geen Oscar voor Beste Regie. Maar de concurrentie was groot (cf. Steven Spielberg met Saving Private Ryan). Of de Oscars verdiend worden - wat mij betreft helemaal niet - daar kan over gediscussieerd worden.

    shakespeare_in_love_03.jpgshakespeare_in_love_04.jpg

    Toch heeft deze prent veel verdiensten. Twee zaken die ik nog wel onderstrepen, enerzijds de prachtige kostuums van Sandy Powell, en in het bijzonder de kleding voor de vrouwelijke personages, alsook de emotionele en dramatische muziek van Stephen Warbeck. Twee zaken die pas goed op hun recht komen op een groot wit doek in de bioscoop, of op een breedbeeld televisie in High Def. Mijn kritiek is dat de film zich iets teveel afspeelt op dezelfde plaatsen en iets te weinig openbreekt. Het acteerwerk was vaak beschamend "theatraal" (cf. Joseph Fiennes) en de decors zagen er troosteloos uit. Het is een leutige prent, maar het verdampt sneller dan een druppel water op een hete plaat. Maar laat het duidelijk zijn, ik heb bij momenten genoten van Shakespeare in Lovemet een vrij intelligent script en de soms leuke vertolkingen (cf. Geoffrey Rush), maar het was helemaal niet dé beste film van het jaar.

    rating

    Beoordeling: 2,5 / 5
    Recensie door op 23 november 2010

     

    *** Shakespeare in Love trailer ***

  • The Merchant of Venice (2004) **½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Ik had op de schoolbanken ooit The Merchant of Venice gelezen, het controversiële stuk van William Shakespeare over de Joodse woekeraar Shylock, die 3000 dukaten leent aan koopman Antonio in ruil voor 1 pond van zijn vlees indien hij de schuld niet zou kunnen terugvorderen. Het rook een beetje naar anti-semitisme en zeker ook de verschillende bewerkingen van het stuk op de planken, deden uitschijnen dat Shakespeare het niet goed meende met de Joodse bevolking.

    the_merchant_of_venice_2004_blu-ray.jpg

    Maar niets is minder waar. Integendeel, Shakepeare toont ons in dit stuk de gevolgen van onverdraagzaamheid, en de film, The Merchant of Venice (2004) is wel één van de betere vertalingen van het werk, die eigenlijk bedoelt was als een soort tragi-komedie.

    Ik dacht even dat alle goede Shakespeare-drama’s nooit meer tot hun recht zouden komen zonder Kenneth Branagh, die na de vele kritieken op zijn Love's Labour’s Lost (2000) er definitief de brui aan gaf. Wel, niet helemaal. The Merchant of Venice is een film die zeker gezien mag worden.

    Korte inhoud: Het verhaal speelt zich af in Venetië van de 16e eeuw, en volgt de arme, passionele edelman Bassanio (Joseph Fiennes) die niets liever wenst dan de mooie, rijke en nobele Portia (Lynn Collins) te trouwen. Hij vraagt daarom zijn rijke vriend Antonio (Jeremy Irons) hem 3000 dukaten te lenen. Antonio stemt toe, maar omdat hij al zijn geld gestoken heeft in handelsschepen, die nog op zee varen, zijn ze gedwongen om de rijke Joodse woekeraar Shylock (Al Pacino) te benaderen.

    Shylock die als Jood gekrenkt is, juist door de mannen die hem nu nodig hebben, ziet de kans om wraak te nemen. Hij geeft de lening, maar op de voorwaarde dat Antonio borg staat voor Bassiano. Indien Bassiano niet op tijd het bedrag aflost, zal hij het geld op Antonio verhalen. Zo niet dan heeft hij recht op een pond vlees uit de hartstreek van Antonio's lichaam. Terwijl Bassiano zijn geliefde Portia het hof maakt, vergaan de vrachtschepen van Antonio.

    Er zijn dus drie verhaallijnen die elkaar kruisen: Het ene verhaal draait rond de koophandelaar Antonio en zijn liefde voor de jonge Bassanio, zijn boezemvriend. Bassanio extravagante levensstijl vormt de oorzaak van zijn geldnood. Om Portia, de liefde van zijn leven, te behagen moeten Bassanio en Antonio beroep doen op de rijkdom van Shylock, met een luguber contract tot gevolg. De tweede verhaallijn draait rond Portia, die de erfenis van haar vader ondergaat waarin zij zich moet verloven met diegene die haar foto kan vinden in één van de 3 gesloten koffers die elk vergezeld zijn van een raadsel. Bassanio weet de juiste koffer te openen en zijn liefde te verklaren aan de mooie Portia. Maar wanneer nieuws komt dat Antonio in problemen verkeert, en Bassanio moet vertrekken, beslist Portia hetzelfde te doen en haar nieuwe man in waarde in te schatten. De derde verhaallijn draait uiteraard rond de Joodse woekeraar Shylock die het vaak aan de stok krijgt, alsook zijn joodse broeders, met de Venetiaanse christelijke bevolking. Hij ziet echter de kans om wraak te nemen op iemand die hem heeft bespot. Zijn dochter, Jessica, is verliefd op een jonge christen en verlaat Shylock en neemt ook nog eens een deel van zijn rijkdom mee. Dit zal zijn haat nog meer aanwakkeren en hij beslist Antonio niet te sparen. Hij zal een verdubbeling van zijn geld niet aanvaarden, enkel 1 pond van zijn vlees, ook al moet Antonio daarvoor sterven.

    the_merchant_of_venice_2004_blu-ray_pic01.jpg
    © Dutch FilmWorks

    Toch blijft alle aandacht gaan naar het personage van Shylock, ook al wordt duidelijk naar het einde dat Bassanio eigenlijk het hoofdpersonage is. Maar Bassanio is van alle karakters de minst interessante figuur. Bijgevolg duren de scènes met hem vaak iets te lang en wil je eigenlijk weten wat er gebeurt met Shylock en zelfs Antonio.

    Het beste van de film is zijn gebalde, intelligente structuur – gezuiverd van veel te lange monologen en met heel veel oog voor realisme en de merites van het filmmedium – alsook de evenwichtige vertolking van Shylock door Al Pacino. In tegenstelling tot wat de trailer deed vermoeden speelt Pacino de rol heel ingetogen. Hij personifieert een complex individu wiens daden men misschien niet meteen kan rechtvaardigen, maar zeker wel begrijpen. Op bepaalde momenten gaat men zelfs sympathie voelen voor het personage. Shylock is geen monster, maar iemand die over de grens van het menselijke wordt gedreven door anti-semitisme. En het lot zal hem ook nog eens alles ontnemen. Jammer van het Joods-accent die Pacino hanteert, maar ik had dit er bijvoorbeeld niet zo uitdrukkelijk gebruikt op die manier. Het leidt ons teveel af.

    Shakespeare is zeker aanwezig in deze verfilming. De personages, de structuur en vooral de dialogen zijn en blijven meesterlijk. Elk Shakespeare verhaal kan je in een hedendaags kleedje stoppen, maar de tekst komt pas echt tot zijn recht in deze Elizabethaanse context. De film maakt de teksten zeker iets meer verteerbaar voor de hedendaagse filmkijker, maar de poëzië van de taal blijft wel gespaard.

    the_merchant_of_venice_2004_blu-ray_pic02.jpg
    © Dutch FilmWorks

    Verdienstelijk acteerwerk van Jeremy Irons, die zijn rol onderspeelt met heel veel flair en talent. Joseph Fiennes zit behoorlijk in zijn rol wanneer hij iets te doen heeft, maar wanneer hij toeschouwer is aan het gebeuren verdwijnt hij in de grijze massa en lijkt hij op Joseph Fiennes met pruik en hoed. Lynn Collins had een fantastische rol om te spelen, maar is beduidend minder begerenswaardig dan Gwyneth Paltrow in de iets lichtere Shakespeare in Love. En dit heeft weinig te maken met de fysieke schoonheid, dan wel de soepelheid van de vertolking. De rest van de cast (Zuleikha Robinson, Kris Marshall, Charlie Cox, Heather Goldenhersh) is mij niet in het bijzonder opgevallen.

    De regie van de film was in handen van regisseur Michael Radford (Il Postino, Nineteen Eighty-Four), die een puike prestatie neergezet, en die vreemd genoeg van dit drama springt naar de Shrek spin-off Puss 'n' Boots (2006). Van veelzijdigheid gesproken.

    Toch kan je je niet geheel ontdoen van het gevoel dat de film met zijn vele kwaliteiten niet echt kan overtuigen, noch in de tragiek, noch in de humor. Soms voel je teveel de kostuums en de stereotypering van bepaalde figuren uit die tijd. Het is één zaak om je inspiratie te halen bij grote schilders zoals Pieter Brueghel of Canaletto, maar het is een andere zaak om die taferelen ook te laten werken op het scherm. En daar heeft Michael Radford het toch af en toe moeilijk mee. De mise-en-scènes in de film zijn houterig en de montage laat af en toe steken vallen. Ook de na-synchronisatie laat vaak te wensen over en dat doet voor een film van een dergelijk kaliber toch pijn.

    Het einde van de film is een serieuse anti-climax. Gedurende het verhaal krijg je een verborgen sympathie voor Shylock - zeker door de menselijke portraitering van Pacino en de Martin Luther King-achtige speeches - en voel je een lichte wrok tegenover die Venitianen die Shylock hebben gemaakt wie hij is. Maar er is geen weerwraak, slechts een bevestiging van zijn plaats in de maatschappij, uitgesloten van de rest.

    The Merchant of Venice is een behoorlijk goede film die op een zeer verfijnde en respectvolle manier de tekst van Shakespeare heeft benaderd, zonder de kijker in een welbepaalde richting te sturen. De film is slim, grappig, tragisch, soms schokkend en is gezegend door een knappe fotografie van Benoît Delhomme (die blijkbaar een deel van de set van Girl with a Pearl Earring), die ons echt onderdompelt in het schilderachtige, burleske en soms decadente Venetië uit die tijd. Al bij al, ben ik blij met deze film, want het helpt Shakespeare voor ons levend houden.

    rating

    Beoordeling: 2,5 / 5
    Recensie door op 27 juli 2006

  • Fahrenheit 451 volgens Mel Gibson

    Pin it!

    Er komt dan toch een verfilming van Fahrenheit 451, gebaseerd op de bekende roman van Ray Bradbury, na de filmversie van Truffaut in 1966. Het verhaal speelt zich af in de nabije fascistische toekomst waar alle boeken verboden worden, en speciale pompiers-eenheden worden aangeworven om de boeken op te zoeken en te verbranden, met vlammenwerpers i.p.v. brandslangen. De temperatuur die nodig is om papier te verbranden blijkt 451 graden Fahrenheit (233°C) te zijn (althans dat beweert de film). Op die manier pogen ze de vrije gedachte en actie tot een minimum te beperken. Guy Montag is een pompier die houdt van zijn job, zijn huis, zijn vrouw. Op een dag komt hij de jonge rebelse Clarisse tegen die het werk van Montag verafschuwt. Montag, die zijn daden in vraag begint te stellen, zet zich in het geheim aan het lezen van een boek, beseffende dat daarmee veel op het spel komt te staan.

    De film zal geproduced worden door Mel Gibson en geregisseerd en geschreven door het genie Frank Darabont (The Shawshank Redemption, The Green Mile). De acteurs die momenteel hebben ingeschreven op het project zijn Joseph Fiennes en Charlize Theron.

    De film van Truffaut was niet alleen een kritiek op de gevaren van een totalitair regime, maar eveneens een kritiek tegen de entertainment maatschappij, waarbij de cinema een belangrijke component bij vormt. “Give the people contests they win by remembering the words to more popular songs.... Don't give them slippery stuff like philosophy or sociology to tie things up with. That way lies melancholy.” Of met andere woorden, zorg dat de mensen overladen worden met zinloze tv-programma’s en spektakelfilms, en zo zullen ze niet meteen in opstand komen tegen een opdringerig systeem waarin ze vertoeven. Iets waar Michael Moore in zijn documentaires tegen vecht. Nu maar hopen dat Mel Gibson de boodschap niet in een Hollywood kleedje zal stoppen. Waar zijn trouwens die kritische en rebelse filmmakers?

    ***Related Posts***
    29/06/2009: Frank Darabont zoekt acteur voor Fahrenheit 451
    16/09/2006: Apocalypto neemt een loopje met de Maya-geschiedenis
    16/09/2006: De Apocalypto trailer overtuigt
    13/08/2006: Jackie Mason verdedigt Mel Gibson
    06/08/2006: Mel Gibson aan de schandpaal genageld
    31/07/2006: Mel Gibson praat zijn mond voorbij
    01/06/2006: Apocalypto poster
    29/12/2005: Apocalypto van Mel Gibson
    14/12/2005: Mel Gibson wil Joodse Holocaust verfilmen
    13/04/2005: Het leven van paus Johannes Paulus II verfilmd
    22/11/2004: Mel Gibson wil geen reclame voor Christus