De FilmBlog

Het is bijna voorbij, maar ik heb van 2011 genoten, ook al waren er niet meteen véél hoogvliegers. Toch een filmjaar met heel wat verrassingen, en naar goede oude traditie komen de beste films op het einde van de rit. Vorig jaar waren er zo 3 films die aan mijn lijstje ontbraken, maar op dit ogenblik had ik ze dus nog niet gezien. En dit jaar is het niet anders. Nope, ik heb niet ALLE films uit 2011 gezien, maar toch wel een behoorlijk aantal, en voldoende veel om een top 10 lijstje met De Beste en Zwakste Films van 2011 samen te stellen.

Films die net uit mijn top 10 van beste films vielen zijn Carnage (2011) van Roman Polanski, Rise of the Planet of the Apes (2011) van Rupert Wyatt, La Piel Que Habito (2011) van Pedro Almodovar, Rundskop (2011) van Michael R. Roskam en The Help (2011) van Tate Taylor. Onderaan de ladder heb ik getwijfeld om The Hangover part II (2011) een plaats te geven in de 'Hall of Shame', maar er waren andere kandidaten die zelfs nog zwakker deden. Ook I Am Number Four (2011) heeft net de dans ontsnapt, ook al stonk deze prent van mijlenver, en Jack and Jill (2011) vond ik zelfs de vermelding in een top-lijstje niet waard. Maar uiteraard zullen er nog wel films zijn die ik uit het oog heb verloren, maar dat zal ik wel lezen in de commentaren.

10. Fast Five (2011) Justin Lin

Ik had niet veel verwacht van nog een nieuwe Fast & Furious film. Wie wel trouwens? Maar dan kwamen ze met deze testosteron-rollercoaster, die volledig immuun is tegen alle wetten der fysica en zichzelf tevreden stelt met snelle car-races, mooie vrouwen en spierbundels. Het is misschien niet de beste film van het jaar, laat staan dat het verhaal de moeite is om na te vertellen, maar wat was dat voor een plezierrit. Fast Five is meteen ook de beste F&F film uit de reeks, en zo zie je dat de zoveelste sequel van een film niet noodzakelijk als verwerpelijk moet beschouwd worden.

9. Hugo (2011) Martin Scorsese

Hugo was een aangename verrassing en dan nog wel voor het eerste 3D project van Scorsese. In ieder geval mocht deze knappe familiefilm niet ontbreken aan deze lijst. Het is 3D-cinema zoals ik het graag zie, en reikt met kop en schouders boven frivoliteiten als Avatar (2009). Hugo is de film die je kan aanraden aan iemand die wil kennis maken met de techniek, en hopelijk zullen ze er nu mee ophouden. Ook Ben Kingsley komt terug op de voorgrond met een geweldige prestatie, maar de show wordt hier toch wel gestolen door de regisseur.

8. The Artist (2011) Michel Hazanavicius

Film-experimenten leveren ook zelden geslaagde films op, maar The Artist is hier wel een uitzondering op. Het is een feilloze recreatie van een stille film met een geweldige Jean Dujardin en Bérénice Bejo in de hoofdrol. Zonder enige twijfel de meest originele prent van 2011 die zeker wel een impact zal hebben op de komende Oscar-uitreiking in 2012. Ultiem vermaak uit de jaren stillekes.

7. Tinker Tailor Soldier Spy (2011) Tomas Alfredson

Ik had noch het boek gelezen of de tv-serie gezien, en werd dus voor de eerste keer blootgesteld aan de geneugten van een echte misdaad intrige met een ingenieus labyrint-plot. Het verhaal van Tinker Tailor Soldier Spy (2011) speelt zich af in het Londen van de jaren 70, in een verscholen draaikolk van spanningen tussen het kapitalistische Westen en de communistische Sovjet-Unie. Complotten worden gevormd, informatie doorgespeeld en gestolen, mensen worden verraden en nu en dan vallen er zelfs slachtoffers. En in een spionage-thriller van 127 minuten waar de dialogen, en niet de actie, de plot uitbouwen zijn talentvolle acteurs van cruciaal belang. En dit is hier zeker het geval. De acteurs weten dat ze de film niet mogen verzuipen in ellenlange expositie, maar verwennen de toeschouwer met geraffineerde vertolkingen. Je krijgt zelfs kippenvel wanneer Gary Oldman op een gegeven moment een monoloog opvoert.

6. Warrior (2011) Gavin O'Connor

Ik heb het normaal niet zo voor vecht-films, maar deze Warrior heeft me al evenveel kunnen bekoren als The Fighter, en dat allemaal door het scenario die zich niet tevreden stelt met karikaturen, en acteurs die de ziel uit hun lijf spelen. De plotpunten zijn herkenbaar en je weet snel naar waar deze prent naar toe wil, en toch blijf je op het puntje van je stoel. Ik kan me op dit moment geen betere MMA film voor de geest halen.

5. Midnight in Paris (2011) Woody Allen

Dit jaar zijn er geen Pixar films in mijn Top 10, maar wel een romcom. Midnight in Paris was één van de meest verfrissende komedies van 2011. Net zoals Polanski of Scorsese, is ook Woody Allen nog helemaal niet uitverteld. Maar ook Owen Wilson laat hier één van zijn meest interessante vertolkingen zien. De kracht van Midnight in Paris is de manier hoe het de spot kan drijven met de teleurstellingen van de mens, met zijn ongebreidelde verlangen naar betere tijden. Hartverwarmende en buitengewoon verrassende prent.

4. Mission: Impossible – Ghost Protocol (2011) Brad Bird

De perfecte actieprent van 2011 is Mission: Impossible – Ghost Protocol, van de Pixar-regisseur Brad Bird, tevens zijn eerste live-action film. De film heeft misschien iets minder charisma als de opkomende nieuwe Dark Knight film, maar het brengt al evenveel vuurwerk, stunts en heroïsme om van te rillen. Het verhaal is nog steeds 'impossible', maar net zoals Fast Five hebben de makers de franchise tot de essentie kunnen herleiden en deze tot de perfectie gebracht. Ook Tom Cruise bewijst nog maar eens dat hij nog steeds een geniaal acteur blijkt te zijn, die zijn personage nog steeds voldoende kan stofferen om er een intrigerend figuur van te maken. Zelfs al duurt deze film meer dan twee uur, de adrenaline blijft pompen in onze aderen vanaf de begincredits tot lang na de eindcredits.

3. Moneyball (2011) Bennett Miller

Ook al had ik er meer van verwacht heeft Moneyball me kunnen bekoren met een uitstekende Brad Pitt in de hoofdrol, waarvoor hij waarschijnlijk zal beloond worden op de komende Oscar-uitreiking (Tenzij George Clooney de eer wegkaapt, gezien hij zowat de chouchou blijft van The Academy). En ook al ben je geen fan van baseball, mensen die fan zijn van een goed verhaal zullen hier met volle teugen van genieten. Gebaseerd op een waar gebeurd verhaal, werd alles verrijkt met sterke vertolkingen en een slim verhaal van de hand van Steven Zaillian en Aaron Sorkin (The Social Network). Een sportfilm die in tegenstelling tot zijn soortgenoten, niet de prestatie, dan wel de strategie op het voorplan plaatst. Iets wat alles een stuk interessanter maakt. Sterke plot + relevante inhoud + fijne dialogen en karakters + knappe vertolkingen en strakke regie + hoge ontspanningswaarde + film die blijft hangen = mijn nummer één.

2. The Girl with the Dragon Tattoo (2011) David Fincher

Wie had ooit kunnen denken dat een Hollywood remake van een geslaagde, twee jaar oude, Zweedse prent, mij zo kon omver blazen. The Girl with the Dragon Tattoo is op vele vlakken een betere film dan het origineel. En de troef van deze prent is dat je het niet gaat beschouwen als remake, dan wel als een andere adaptatie van eenzelfde boek. David Fincher voelt zich in ieder geval kiplekker met het aangereikte materiaal. En desondanks de grauwe natuur van de film, ziet Zweden er heel elegant en rustgevend uit. Maar het is een rust die ons ook wel onwennig maakt. Achter het mooie plaatje schuilt een wereld van verderf en terreur. En toch is het niet Fincher’s beste film, maar dat heeft dan weer te maken met het respect die hij had voor het bronmateriaal en hij er geen persoonlijke film wou van maken. Het is een keuze die je als regisseur moet maken, en deze is zeker wel een verdienstelijke. Maar misschien nog belangrijker dan de regisseur, zijn de acteurs die stuk voor stuk krachtige vertolkingen neerzetten. Een brutale en hard prent, die een tijdlang zal blijven nazinderen.

1. Drive (2011) Nicolas Winding Refn

Ook al heeft de schrijver James Sallis voor zijn Drive wel heel veel inspiratie gezocht bij Thief (1981) van Michael Mann, blijft het een schitterende prent, en dit dankzij de ingetogen en efficiënte filmstijl van regisseur Nicolas Winding Refn, en de ontroerende vertolkingen van Carey Mulligan en de nieuwe James Dean, Ryan Gosling. De intelligente actiefilms zijn schaars, en Drive slaagt er wonderwel in op de adrenaline-opstootjes te doseren met levenskwesties over het lot en boetedoening. Arthouse of mainstream thriller? Deze prent kan je gewoon niet in een hokje duwen. In ieder geval is dit voor mij dé beste en meest verrassende film van het jaar.

10. Green Lantern (2011) Martin Campbell

Het grootste struikelblok bij Green Lantern was misschien wel het bronmateriaal. Het basisconcept van de strip is eigenlijk wel wat LAME: Elke Green Lantern beschikt over een zogenaamde Power Ring, waarmee ze met hun verbeeldingskracht wapens, voorwerpen of structuren kunnen materialiseren. Deze ringen zijn gemaakt met zeer geavanceerde buitenaardse technologie. Een ring moet dan ook om de 24 uur worden bijgeladen (wtf?!) met behulp van een lantaarnvormig apparaat (whaaa??). Misschien hadden de makers toch iets dieper moeten graven in de verschillende Green Lantern comics, en er het beste uit gedestilleerd. Want wat nu voor ligt overtuigde mij niet. Ook al valt er op de vertolking van Reynolds niets op aan te merken, hebben we als toeschouwer geen voeling met hem.

9. Sucker Punch (2011) Zack Snyder

Visueel verbluffend en de trailer was veelbelovend, maar wat voor een zooitje was Sucker Punch. En begrijp me niet verkeerd, aan de film heeft heel wat talent gewerkt, maar net daarom verdient hij ook zijn plaats in deze list of shame. Dit rot scenario was een flauw excuus om een lange videoclip te draaien met een verzameling van fetish-scènes. Ook Kill Bill heeft zich laten gaan in een visuele manga-stijl; maar die film had tenminste nog een verhaal, en personages die de moeite waren om te volgen. En wat nog erger is, met al de aanwezige erotische spanning in deze prent is dit één van de saaiste films van 2011. Onvergefelijk!

8. The Tree of Life (2011) Terrence Malick

En de film die zelfs nog meer talent heeft achter de camera en nog dieper zinkt is The Tree of Life. Door sommigen geprezen als een geniale film, door nuchtere mensen beschouwd als een klucht. Als fan van Terrence Malick vond ik dit misschien één van mijn grootste teleurstellingen van 2011. Het had er alle schijn van dat de regisseur, net zoals bij Sucker Punch, een film wou maken waar hij zin in had zonder stil te staan bij zijn publiek...laat staan zijn eigen acteurs die nauwelijks wisten wat ze op de set deden (cf. reactie van Sean Penn). Het lijkt bij momenten wel op een studentenfilm die zichzelf heeft vast gereden tijdens een spirituele trip. Maakt mij niet veel uit dat de film de Gouden Palm op Cannes heeft gewonnen. Hun vorige winner, Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives (2010), was nu ook niet meteen de beste film van 2010. Dit hebben gezegd verdient de cameraman een Oscar voor beste fotografie.

7. Cowboys & Aliens (2011) Jon Favreau

Cowboys & Aliens is gewoon niet goed. Het verhaal – die door maar liefst 8 scenaristen (!) werd neergepend hangt met haken en ogen aan elkaar, staat bol van de clichés (cf. Ford die een mes geeft aan een jongen en die dit mes dan gebruikt om een alien mee te "prikken", de scène waarin een barman voor schut wordt gezet door een foute cowboy met triggerfinger,...) en is ronduit bespottelijk (cf. de aliens zoeken naar goud - maar nemen nog even de tijd om mensen te kidnappen, … whatever). De acteurs (Ford, Wilde, Craig) zijn compleet verkeerd gecast en lopen er ook in rond als kartonnen borden, zonder echt te weten van welk hout pijlen te maken. En de enige pijlen in deze science-fiction western komen van een bende Indianen - Cowboys and aliens AND Indians dus - die halverwege het verhaal op vrij nutteloze wijze hun intrede maken. In de film zegt Craig op een gegeven moment "They came here for the Gold", waarop Ford antwoordt "Gold? That’s ridiculous. What are they gonna do with it? Spend it? " Een sentiment die waarschijnlijk gedeeld wordt door de gemiddelde bioscoopbezoeker.

6.World Invasion: Battle Los Angeles (2011) Jonathan Liebesman

Spijtig voor de uren die het speciale effecten team heeft gesleten aan World Invasion: Battle Los Angeles, maar het is een kandidaat voor de Razzie Awards van volgend jaar. De film is één groot cliché: over de efficiënte Amerikaanse oorlogsmachine, de militaire helden die alles in het werk stellen om de bevolking te beschermen en de moordlustige aliens die alles met de grond gelijk willen maken en de wereld koloniseren. Koloniseren? Wat? Blijkbaar zijn ze uit op onze water reserves. Hoe weten we dat? Wel, CNN staat in voor de invulling van het verhaal, en het toedekken van de hiaten. En CNN was voor mij de 'enige echte held' in het verhaal, want zij slagen erin om desondanks de verschroeide en platgebombardeerde aardbol toch nog een mooie uitzending te maken met journalisten ter plaatse en statistieken over het waterpeil die blijkbaar zou gedaald zijn.

5. Conan the Barbarian (2011) Marcus Nispel

Indien jullie gek zijn van goedkope 3D effecten, halfgare dialogen, levenloze karakters en hersenloos stoot- en hakwerk, is deze Conan the Barbarian voor u bestemd. Nispel vangt niets nieuws aan met het gegeven en lijkt weinig interesse te hebben om zijn acteurs beter te coachen. Alle vertolkingen in de film zijn beschamend zwak en is de chemistry vrijwel onbestaand tussen Jason Momoa en Rachel Nichols. En dat zijn van die zaken, zelfs in een barbarenfilm, die een film om zeep kunnen helpen. Maar deze versie laat ons onberoerd. We voelen weinig voor Conan en de moord op de ouders heeft zo goed als geen impact. Kon ook niet anders als je weet dat ze achter de camera meer geïnteresseerd waren in de visuele effecten en de 3D-shots. Maar het probleem van de film ligt hem uiteindelijk niet in de 3D, dan wel is het zwak script en de ongeïnspireerde regie.

4. PotC: On Strangers Tides (2011) Rob Marshall

De meest irrelevante en zinloze sequelfilm van het jaar is Pirates of the Caribbean: On Strangers Tides . Het is ook compleet onduidelijk wat de relatie uiteindelijk is tussen Johnny Depp en Penélope Cruz. Soms hebben ze een haat-relatie, soms blijken ze elkaar niet te kunnen missen, soms wantrouwen ze elkaar, soms is er gewoon liefde, soms lijken ze elkaar nauwelijks te kennen. Zou dit geen gevolg zijn van het versnipperde script, die door een 4tal scenaristen met lijm en plakband aan mekaar is geplakt? Maar regisseur Rob Marshall kan je uiteindelijk niets verwijten. Hij heeft gedaan wat iedere filmkenner al maanden van tevoren had kunnen voorspellen: slapstick humor brengen met idiote choreografieën en cartoony actie-sequenties - geheel in de lijn van zijn vorige films. Deze PotC 4 kan enkel gesmaakt worden door kijkers die niet veeleisend zijn; zoals pubers.

3. The Smurfs (2011) Raja Gosnell

Het was meteen duidelijk dat The Smurfs (2011) niet aan mij besteed was. Ik had immers de puberjaren met succes volbracht en de makers van deze prent hadden niet meteen de interesse om een film te maken voor +16 jarigen. Maar dat zal Hollywood een zorg wezen, want zij mikken immers op deze impulsieve Teletubbie-consumenten. Toch is het een vrij smaakloze prent met enkel Hank Azaria die nu en dan een glimlach kan opwekken. Een recyclage van Alvin and the Chipmunks (2007), zonder enige toegevoegde waarde. Het pathetische is dat er nu ook nog een sequel in de maak is.

2. Season of the Witch (2011) Dominic Sena

Jullie dachten toch niet dat Nicolas Cage kon ontsnappen aan de lijst? Zijn meest opmerkelijke bijdrage is toch wel Season of the Witch. Er zitten (los van Ron Perlman en Christopher Lee) meer overtuigende vertolkingen in De Leeuw van Vlaanderen (1985) dan in deze gehele film. Maar ook al is het acteerwerk vaak om van te schaterlachen, die cgi in deze prent was gewoon ronduit lachwekkend. Mocht je niet beter weten zou je denken dat je naar een Uwe Boll film aan het kijken bent. Season of the Witch kwam uit in het prille begin van 2011, maar toen wist ik al dat deze film stand zou houden in mijn Top 10.

1. New Year's Eve (2011) Garry Marshall

En ik dacht dat Jan Verheyen de ultieme rotzooi feelgood-romcom-emsemble-film had gemaakt met zijn Zot van A. (2010), maar New Year’s Eve van Garry Marshall stinkt nog een stukje erger en spant hiermee de kroon van meest verderfelijke schijtfilm van 2011. Welk kieken bij New Line vond het een goed idee om een scenario van Katherine Fugate te gaan verfilmen? Was haar Valentine’s Day (2010) al niet voldoende qua afgang?! Straks bederft ze ook nog eens Halloween voor ons!

***Related Posts***
29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

Gezien de eerste Clash of the Titans (2010) abnormaal veel geld in het laatje heeft gebracht (bijna 500 miljoen dollar), kon het ook niet anders dat er een vervolg zou komen. En hier is dan Wrath of the Titans (2012), deze keer in regie van Jonathan Liebesman (The Texas Chainsaw Massacre: The Beginning, The Killing Room), de man die ons dit jaar niet echt kon overtuigen met zijn lawaaierige World Invasion: Battle Los Angeles (2011). Wel de decibels blijven even hoog, maar hopelijk klinkt alles minder vals dan zowel zijn vorige film als de eerste Clash of the Titans.

Korte inhoud: Tien jaar nadat hij in een heroïsch gevecht de monsterlijke Kraken heeft verslagen, probeert Perseus (Sam Worthington) – halfgod en zoon van Zeus (Liam Neeson) – een normaal leven te leiden als visserman. Ondertussen strijden goden en Giganten om de overheersing. De goden zijn verzwakt door een gebrek aan menselijke devotie en verliezen de controle over de gevangen Giganten en hun woeste leider Kronos, de vader van de heersende broers Zeus, Hades (Ralph Fiennes) en Poseidon (Danny Huston). Het triumviraat heeft hun vader lang geleden van de troon gestoten en hem aan zijn lot overgelaten in de Tartarus, een kerker diep in de onderwereld. Wanneer Hades en Ares (Édgar Ramírez), Zeus’ goddelijke zoon, een deal met Kronos sluiten om Zeus gevangen te nemen, neemt de macht van de Giganten toe en barst de hel op Aarde los. Samen met de krijgster Andromeda (Rosamund Pike), Argenor (Toby Kebbell), halfgod en zoon van Poseidon, en de gevallen god Hephaestus (Bill Nighy) trekt Perseus diep de onderwereld in om Zeus te redden, de Giganten te overwinnen en de mensheid te redden.

Bon, ik had het al niet voor de eerste film en zo te zien ga ik het ook niet hebben voor de tweede. Maar er is zeker wel een publiek voor, net zoals er een publiek is Transformers trilogie. Toch heb ik de indruk dat deze film misschien meer van een leuke joy ride zal worden dan de eerste film. De trailer ziet er in ieder geval beter uit dan de gehele eerste film. Ook al zijn de makers van de trailer niet bijster origineel geweest met de keuze om er Marilyn Manson muziek op te plakken (done this again, again and again). Tevens ook zielig dat ze het moeten hebben van een cover-nummer in plaats van een originele song. Ik hoop dat we na deze trailers de ‘Sweet Dream’ covers voor een lange periode kunnen opbergen in de done this, did that kast.

Gemma Arterton zit niet meer in de sequel. Ook het leukste personage uit de vorige film, Medusa, zit er spijtig niet meer in, maar werd vervangen door die kerel uit de Efteling. Zal wel leuk zijn het doelpubliek van 14-jarigen. De iets oudere bevolkingsgroep zal zich tevreden moeten stellen met een script bestaande uit cgi-scènes, neergepend door een bataljon van scenaristen (Dan Mazeau, David Johnson, Steven Knight, Greg Berlanti, Dan Mazeau, David Johnson) die blijkbaar elk hun favoriet mythologisch monster op papier mochten zetten. Anderzijds is er nog Rosamund Pike. Ze lijkt in de trailer wel een beetje verloren gelopen tussen de minotaurs, cyclopen en chimera's. Begrijpbaar. Moet niet eenvoudig zijn om te wandelen tussen green keys met tracking points.

Maar laten we even eerlijk zijn, zit er iets in die eerste peperdure beelden die je overtuigen om deze film in de bioscoop te gaan zien. Worthington is niet meteen mijn favoriete acteur, en de rest van de acteurs loopt er maar een beetje bij als figuranten in een ensemble-film. Van de muziek kon ik dus niet genieten (cf. die Marilyn Manson crap), en verhaalgewijs denk ik niet dat het een prioriteit was van de scenaristen. Komt daar nog de bedenkelijke reputatie van de regisseur en we hebben een visueel verbluffende drol die weliswaar voldoende geld zal opbrengen en niemand echt zal kunnen bekoren. Spijtig dat alle opbrengsten van deze film niet kunnen gaan naar de Music for Life actie, om de kindjes te helpen in de Derde Wereld met diarree.

***Related Posts***
13/08/2010: Clash of the Titans review
14/12/2009: Clash of the Titans lijkt popcornfilm voor teenagers
14/04/2009: Liam Neeson wordt Zeus
19/04/2007: Chash of the Titans in een nieuw kleedje

Ik moet toegeven, ik was onder de indruk van de teaser trailer van World Invasion: Battle Los Angeles (2011). Het leek een geslaagde apocaliptische mix te worden van District 9 (2009) en Independence Day (1996), maar werd uiteindelijk maar een teleurstellende en saaie bedoening met een verhaal die noch kant noch wal raakt en personages waar je geen moer om geeft. Visueel is het allemaal wel knap, maar wat heb je aan een mooi ogende maaltijd, als de smaak al zo flets is al een lap kurkdroog hamburger-vlees van de Quick?

En ik had toen één puntje van scepticisme in mijn bemerkingen op de eerste trailer van de film, met name de aanstelling van regisseur Jonathan Liebesman, die verantwoordelijk is voor drollen als The Killing Room (2009) en het infantiele The Texas Chainsaw Massacre: The Beginning (2006), financieel gevoed door vervloekt producent Michael Bay. En ja, de vrees dat hij het zou verklooien is een realiteit geworden. Spijtig voor de uren die het speciale effecten team heeft gesleten aan deze film ( - ik heb geen medelijden hoor, die zullen met het productiebudget van 70 miljoen dollar wel genoeg verdiend hebben -), maar het is een kandidaat voor de Razzie Awards van volgend jaar.

Korte inhoud: Al jaren worden er over de hele wereld ufo’s waargenomen en gedocumenteerd: Buenos Aires, Seoul, Frankrijk, Duitsland, China. Maar in 2011 worden die vage waarnemingen keiharde werkelijkheid wanneer de aarde wordt aangevallen door onbekende krachten. Terwijl overal ter wereld grote steden worden verwoest, houdt alleen Los Angeles nog stand in een strijd die nooit voor mogelijk werd gehouden. Een sergeant van de Marine (Aaron Eckhart) en zijn nieuwe peloton moeten een halt zien toe te roepen aan een vijand die alles overtreft waar ze ooit tegen hebben gestreden.

Het probleem van Battle Los Angeles - die nota bene werd opgenomen in Louisiana - ligt deels bij het weinig verrassende script van Christopher Bertolini die de vraag kreeg om een science fiction film te maken, maar eigenlijk meer ervaring heeft met militaire en oorlogsfilms. Bijgevolg is het noch vis noch vlees. De personages lopen van de ene locatie naar de andere tussenin de brokstukken en af en toe schieten ze eens op een alien. Dankzij het Jason-Bourne-camera-geschud van Lukas Ettlin zie je overigens nooit wat er gaande is. Anderzijds weet de regisseur niet wat hij met zijn personages moet aanvangen. We zien heel wat karakters opdraven, maar we hebben nauwelijks de tijd om elk van hen beter te leren kennen. Het enige personage die iets beter uit de verf komt is Aaron Eckhart, als een sergeant met ervaring en een verleden die hem op de hielen zit. Maar de rest van de personages (Ramon Rodriguez, Bridget Moynahan, Michelle Rodriguez) overstijgt met moeite de status van edel-figuratie.

De film is één groot cliché: over de efficiënte Amerikaanse oorlogsmachine, de militaire helden die alles in het werk stellen om de bevolking te beschermen en de moordlustige aliens die alles met de grond gelijk willen maken en de wereld koloniseren. Koloniseren? Wat? Blijkbaar zijn ze uit op onze water reserves. Hoe weten we dat? Wel, CNN staat in voor de invulling van het verhaal, die met haken en ogen aan elkaar hangt. En dit zijn voor mij de 'echte helden' in het verhaal, want zij slagen erin om desondanks de verschroeide en platgebombardeerde aardbol toch nog een mooie uitzending maken met journalisten ter plaatse en statistieken over het waterpeil die blijkbaar zou gedaald zijn.

Het is een alien-invasie voor dummies met een Amerikaans leger bestaande uit ideale schoonzonen en -dochters. In tegenstelling tot een Full Metal Jacket (1987) heb je hier geen ego-trippers of hersenloze oorlogsmachines, maar fotogenieke jonge mensen die er niet voor terugschrikken om zichzelf op te offeren voor de goede zaak. En in Battle Los Angeles moeten deze militairen de wereld redden van de ondergang. En net zoals in Signs (2002) en War of the Worlds (2005) zoeken ze een manier om de aliens te vernietigen. Er is hier geen plaats voor al te complexe benaderingen van het gegeven, maar moet goed verteerbaar blijven voor een tienerpubliek. Op het dak van een gebouw zien we twee snipers die aan de overkant aliens zien die hun gewonden proberen weg te voeren. De mannen merken op dat die aliens misschien niet zo verschillend zijn. CUT TO een alien die aan flarden wordt geschoten en in stukken gesneden. Back to business.

De regisseur en scenarist moeten dringend eens opnieuw naar District 9 kijken, die een perfecte balans wist te vinden tussen het visuele en de inhoud, meer geld in het laatje bracht en de helft minder heeft gekost. Battle Los Angeles stelt zich tevreden met een paar mooie shots van ruimteschepen die langs wolkenkrabbers scheren en overdreven camerageschud als middel om alles authentiek te doen lijken, maar vooral ook de belabberde mise-en-scene moet maskeren en het pijnlijke gebrek aan spanning. Maar toch betwijfel ik dat de makers hun tienerpubliek met deze film zullen bereiken, want de dialogen zijn om van te huilen en er zit ook geen greintje romantiek van belang of humor in deze prent. Het potentiële publiek die zal opgezet zijn met deze dure rekruteringsprent zijn misschien de Amerikaanse militairen. Kortom, een gemiste kans voor een geslaagde science-fiction film, en uiteindelijk een oninteressante oorlogs-actiefilm.

Maar weet je, als ik mijn eerste langspeelfilm maak, dan wil ik kost wat kost de diensten inhuren van die man of vrouw die de trailer van deze film heeft gemaakt. Die monteur is geniaal!

***Related Post***
25/11/2010: Een knappe Battle Los Angeles trailer

Kippenvel kreeg ik van deze adembenemende trailer. Dit is één van de beste teasers die ik de laatste jaren heb gezien. De preview voor de opkomende Sci-Fi invasiefilm Battle: Los Angeles (2011) is gewoonweg subliem.

Ik heb het tegenwoordig niet voor de meeste trailers. Meestal zie je vrijwel de hele film, ingeblikt in een 2 à 3 minuten durende promospot, over je scherm heen flitsen. Steeds mooi om te zien, maar veel te onthullend en dat gaat ten koste van de spanning in de film. Bovendien ziet ‘de verpakking’ er dikwijls mooier uit dan de inhoud…

Ik denk dan recentelijk aan de trailers van Edge Of Darkness (2010). Je zag gewoonweg het hele verhaal voor je ogen afrollen in korte shots. Wat voor nut had het dan nog om hiervoor naar de bioscoop te gaan? Mede daarom is deze trailer een verademing. Net als de geniale Inception (2010) trailers zie je alles en tegelijkertijd ook niets… Het is genieten van dit slim gemonteerd stukje spektakel.

Er is echter één groot probleem: de film wordt geregisseerd door ene Jonathan Liebesman, die verantwoordelijk is voor drollen als The Killing Room (2009) en het infantiele The Texas Chainsaw Massacre: The Beginning (2006), financieel gevoed door vervloekt producent Michael Bay.

Deze films zijn geen referentie voor de beginnende cineast maar hopelijk ook geen maatstaf voor zijn talent. Ik kan alleen maar hopen dat hij heeft geleerd uit zijn fouten en dat hij zichzelf kan heruitvinden in het Sci-fi genre. De trailer weet dus al te overtuigen. Alles zit goed. De angstaanjagende nieuwsbeelden, de Special Effects, de cast, de realistisch ogende spektakelbeelden, de muziek (zeer origineel en passend), en vooral de epische grandeur die de film uitstraalt.

Ik hoop dat deze prent in de richting van topper District 9 (2009) zal gaan qua inhoud, eerder dan bijvoorbeeld prefab-film Independence Day (1996). Mijn ergste nachtmerrie is dat het een kloon gaat worden Skyline (2010) , de in de VS gehate invasie-thriller van de gebroeders Strause. Battle: Los Angeles zit er namelijk qua plot op het eerste zicht niet ver naast.

Over dat plot kan ik kort zijn, daar er enkel is geweten dat het Amerikaanse leger een invasie moet zien te stoppen van vernielzuchtige aliens met geavanceerde infanterie in hartje Los Angeles. In de hoofdrollen zien we onder andere de altijd degelijke Aaron Eckhart, de onvermijdelijke Michelle Rodriguez en Michael Peña.

Ik hoop op het beste en kijk halsreikend uit naar dit spektakel. Geniet van deze schitterende trailer!

Terwijl Christopher Nolan werkt aan de productie van Batman 3, is hij ook bezig met het uitwerken van het script voor Superman: Man of Steel (2012), nadat Warner Bros besloot dit DC-Comics personage met een reboot nieuw leven in te blazen. Nolan zal waarschijnlijk ook als producer betrokken zijn bij het project, maar de regie van de reboot zou hij overlaten aan iemand anders. Regisseurs Tony Scott, Zack Snyder, Matt Reeves, Duncan Jones, Jonathan Liebesman en Darren Aronofsky werden allemaal vernoemd, maar die laatste zou bovenaan de lijst staan.

Korte inhoud: De man van staal Clark Kent heeft al jarenlang de wereld rondgereisd als een journalist, in een poging zijn plaats te vinden in de wereld. Aangekomen in de Metropool, beseft hij zijn plaats als de ultieme held van de wereld: Superman. Maar hij kruist spoedig het pad van Lex Luthor, een zakenmogol die de helft van de Metropool bezit door corrupte en onwettige methoden met behulp van zijn misdaadsyndicaat Intergang. Hun strijd wordt echter gestaakt door de dramatische verschijning van Brainiac, een gevaarlijke super computer die op zoek is naar een machtige kristal. Hij herkent Superman als de eigenaar van het kristal die zijn oorsprong onthult en gijzelt de wereld in ruil voor de kristal. Superman moet de kracht vinden om Brainiac te verslaan, en zo de mensheid te beschermen van de ondergang.

Wederom twee rivalen? Hopelijk verstrikken ze niet in het Spider-Man 3 web. Maar Brainiac is wel een interessant personage. Pittig detail, Brainiac was in verschillende Superman comics een supercomputer op de planeet Krypton. Hij wist van Krypton’s aankomende vernietiging, maar hield deze informatie voor zich om zichzelf te redden. Derhalve heeft Superman in de serie een persoonlijke vete tegen Brainiac. Dus dat kan heel wat vonken geven. Brainiac had eigenlijk al zijn intrede moeten maken in Superman III (1983), maar deze plannen werden opgeborgen.

Nu wordt het dus ook uitkijken naar de nieuwe Superman casting en uiteraard ook naar de nieuwe Lois Lane en misschien kunnen we maar opnieuw onze shortlist bovenhalen. En wat blijkt, Natalie Portman is wederom kandidate om de vrouwelijke hoofdrol te vertolken, in de voetsporen van Kate Bosworth. Aronofsky zou tijdens de productie van Black Swan (2010) gepraat hebben over Superman samen met Portman, die de hoofdrol vertolkt in de film. Portman had tijdens de casting van Lois Lane voor de Bryan Singer film te kennen gegeven geen interesse te hebben. Maar misschien onder de hoede van Aronofsky zou dit misschien wel kunnen veranderen.

Maar niets staat nog op papier, ook al klinkt het ticket Aronofsky-Portman heel aanlokkelijk, alsook voor Warner. Het zou meteen ook resulteren is een iets meer volwassen Superman, in plaats van een "Smallville" achtige acteur. Trouwens kennen we de regisseur voor zijn dramatische films, en dit zou voor deze reboot wel eens vruchten kunnen afwerpen, naar het voorbeeld van de nieuwe Batman-films. Met Christopher Nolan die het scenario schrijft en eventueel de film zou produceren, kan dit verhaal niet meer ontsporen…of toch. De komende maanden zullen we in ieder geval meer hierover te weten komen.

Maar als Natalie zou tekenen voor Superman zou ze misschien wel uit de boot vallen voor Gravity (2012). Daar zou in principe Rachel Weisz de hppfdrol vertolken, maar nu blijkt dat alle opties nog open zijn en dat Natalie Portman opnieuw bovenaan de lijst komt.

***Related Posts***
28/03/2011: Amy Adams gecast als Lois Lane
03/03/2011: Kevin Costner en Diane Lane worden pleegouders van Superman
31/01/2011: Henry Cavill gecast als nieuwe superman
08/10/2010: Zack Snyder regisseert Superman: Man of Steel
11/02/2010: Christopher Nolan maakt nieuwe Superman film
25/08/2008: Warner Bros kiest voor Superman reboot
21/08/2008: Superman sequel of Superman reboot
01/09/2006: Een Lois Lane spin-off?
04/08/2006: Terugblik op Superman Returns

De mensen bij Warner Bros laten er geen gras over groeien en zijn reeds druk in de weer met de voorbereidingen van de sequel, Clash of the Titans 2 (2012), ook al werd Clash of the Titans (2010) niet meteen gesmaakt door pers en publiek. Het was voor mij allemaal iets teveel luidruchtige cgi met bespottelijke dialogen in idiote kostuums en iets te weinig brains om hier van te houden. Maar het is niet allemaal kommer en kwel. Mocht het al een soelaas zijn, de remake vind ik al véél beter dat het origineel uit 1981.

Korte inhoud: Geboren als een god, maar opgevoed als een mens probeert Perseus (Sam Worthington) hulpeloos zijn familie te redden van Hades (Ralph Fiennes), de wraakzuchtige god van de onderwereld. Perseus biedt zich vrijwillig aan om deel te nemen aan een levensgevaarlijke missie om Hades te vermoorden, voordat die de macht van Zeus (Liam Neeson) kan grijpen, om zo de aarde in een hel te laten veranderen en prinses Andromeda (Alexa Davalos) van haar leven te beroven. Bijgestaan door Io (Gemma Arterton), een mysterieuze spirituele gids leidt de missie Perseus en zijn groep strijders op een gevaarlijke reis diep de verboden wereld in. Daar moeten ze vechten tegen heidense demonen en andere beesten die geen gevaar vrezen. Perseus zal zijn bestaan en zijn macht als die van een god moeten accepteren en zijn eigen lot moeten creëren, wil hij het uiteindelijk gaan redden...

Het probleem met de film is de teleurstellende regie van de Franse regisseur Louis Leterrier, die net zoals met zijn vorige film The Incredible Hulk (2008), moeite heeft om een boeiend verhaal te vertellen, en dit ondanks het budget en het aanwezige acteertalent. Komt daar nog bij dat Clash of the Titans misschien wel de meest belabberde 3D-redering heeft van de laatste 10 jaar. Een film van dit kaliber, zeker in de 21e eeuw, valt of staat met de look van zijn visuele effecten. Het is duidelijk dat Leterrier niet instaat is om hierover te oordelen en lijkt zelfs niet te beseffen hoe hij dit scenario moet aanpakken. De film ziet er, met uitzondering van de boottocht naar de Medusa tempel, behoorlijk fake uit en bepaalde 3D sequenties zien er uit alsof ze nog dateren van de eerste film. De geanimeerde personages hebben ook stukken minder karakter dan de stop-motion creaturen van Ray Harryhausen. Het komt dan ook niet als een verrassing dat Warner Bros heeft besloten om de sequel door een andere regisseur te laten dirigeren. De naam van Jonathan Liebesman (The Texas Chainsaw Massacre: The Beginning) is al een paar keer gevallen als mogelijke kandidaat.

In de remake herkennen we heel wat scènes uit de originele film, met name het gevecht met Medusa, de 3 blinde heksen, het gevecht met de schorpioenen en de Kraken. De mechanische uil Bubo is wijselijk gereduceerd tot een minimum en Pegassus heeft een ander kleurtje gekregen. Ook het verhaal blijft van hetzelfde infantiele niveau als het origineel. Enkel de rol van Hades komt iets meer op de voorgrond, maar het gehele zooitje stinkt een uur in de wind. Het positieve aan de remake is dat de humor van de eerste film zo goed als uit de nieuwe versie is gehaald, maar spijtig genoeg niet vervangen door pittige dialogen. Ik had nooit gedacht dat ik dit zou zeggen over deze film, maar hij is nogal saai. Het is zeker dat je met geld heel wat technologie kunt komen, maar met geld alleen koop je geen magie.

Maar het grootste probleem van de film is dat de personages niet tot leven komen. Je voelt geen seconde mee met hen. Ik begrijp dat de makers een publiek van pubers en teenagers in gedachten hadden, maar kostte het werkelijk zoveel moeite om bijvoorbeeld hun hoofdpersonage te voorzien van een beetje persoonlijkheid?! Sam Worthington, het nieuwe paradepaardje van de blockbuster films, is toch nog zo geen slecht acteur. Een minimum aan regie-aanwijzingen hadden hem misschien een heel eind verder kunnen helpen. Ook bondgirl Gemma Arterton bewijst hier nog maar eens dat ze keer op keer de verkeerde rollen heeft gekozen. Laten we hopen dat dit zal veranderen in de handen van Stephen Frears voor Tamara Drewe (2010). Na de rellen op de set van The Incredible Hulk wist Louis Leterrier dat er veel op het spel stond, maar hij was spijtig genoeg iets teveel bezig met beeldjes te maken die indruk zouden maken in een trailer, en iets te weinig in het vertellen van een coherent en aangrijpend verhaal. Zelfs het beetje romantiek in de film is onderkoeld. Acteurs als Mads Mikkelsen, Liam Neeson en Ralph Fiennes kunnen de film niet redden van de ondergang en het kan hen zichtbaar ook weinig schelen. Zij hebben gekozen voor een vette paycheck in plaats van een dramatische vertolking.

Wat ik in de toekomst wil zien is een meer R-rated versie van dit verhaal met iets meer Griekse mythologie en karakter en iets minder cgi, maar dat zal nog niet voor de eerste 10 jaar zijn. Maar wie weet, leert de sequel uit de fouten van de remake en wordt het nog een boeiende film voor mensen die ouder zijn dan 18 jaar. Het ziet er allemaal wel grootser en drukker uit, maar een goede film is het in geen geval. Al bij al hadden ze misschien nog beter af geweest om Buba de hoofdrol te geven.

Wat betreft de Blu-ray, vinden jullie naast een alternatief einde ook heel wat behind the scenes docu’s die een licht werpen op de talrijke visuele effecten in de film en de verschillende creaturen ontleden tot in de kleinste details.

***Related Posts***
14/12/2009: Clash of the Titans lijkt popcornfilm voor teenagers
14/04/2009: Liam Neeson wordt Zeus
19/04/2007: Chash of the Titans in een nieuw kleedje
27/08/2006: Top 10 Beste Slangen in Films

Ik weet niet hoe het komt maar ik heb het gevoel dat deze prequel, The Texas Chainsaw Massacre: The Beginning (2006), veel beter zal zijn dan de remake The Texas Chainsaw Massacre (2003) gebaseerd op het meesterwerk van Tobe Hooper, The Texas Chainsaw Massacre (1974). Waarom? Wel, de trailer van de film is één van de betere trailers die ik in recente maanden al heb gezien.

Ik ben uiteraard ook benieuwd naar het verhaal van Leatherface (gespeeld door Andrew Bryniarski, die ook tezien was in de remake uit 2003) en hoe hij uiteindelijk dit bloeddorstig monster is geworden die we allemaal kennen. Uiteraard hebben we te maken met dezelfde familie, hetzelfde huis, en een gelijkaardige premisse waarbij jongeren naar de slachtbank worden geleid, maar toch voel ik hier iets meer ambitie dan in de remake.

De regisseur Jonathan Liebesman heeft eigenlijk nog niet veel goede films gemaakt (Darkness Falls). Logisch, hij is nog maar een jonge spruit. Hoe dan ook is de fotografie van de film, door Lukas Ettlin, zeer geslaagd en ben ik opgelucht om nog eens Jordana Brewster in actie te zien. De klankband van de film is ook een mix van de typische TCM klanken en de beangstigende klankband van Irréversible (2002).

Korte inhoud: Tijdens hun laatste uitje voor ze naar Vietnam gestuurd worden, zijn de twee vrienden Eric en Dean met hun vriendinnen Alexis en Chrissie het slachtoffer van een ongeluk. De nachtmerrie begint voor hen echter pas echt als lokale sheriff Hoyt ter plaatste komt en hen meeneemt naar een groot huis, waar hij en zijn gestoorde, kannibalistische familieleden wonen ...

Dus ja, ik moet zeggen dat ik er eerst niet echt veel van had verwacht, maar bij het zien van de eerste beelden ben ik wel benieuwd naar de film. Het zou wel eens een mooie verrassing kunnen worden. In ieder geval moeten we nog wachten tot 1 november alvorens TCM: The Beginning bij ons in de zalen is. Voor meer info over de prequel kunnen jullie op deze officiële site terecht.

***Related Posts***
30/08/2006: Nieuwe TCM: The Beginning poster
19/03/2006: Jordana Brewster in de TCM prequel
18/03/2006: The Devil’s Rejects (2005) review
14/03/2006: The Hills Have Eyes remake
12/02/2006: Freddy vs Jason vs Michael Myers
07/02/2006: Horror scoort aan de box-office
10/10/2005: Horror Top 10
18/07/2005: De slasher film
24/10/2004: TCM prequel in de maak

De The Texas Chainsaw Massacre (2003) remake was niet meteen een goede film, maar dat heb je wanneer je een bijzonder knappe cultfilm als Texas Chainsaw Massacre (1974) wil remaken. De originele Tobe Hooper film is in de laatste 30 jaar al tientallen keren gekopieerd geweest en de remake trok eigenlijk meer op een inhoudsloze kopie van een kopie. De fotografie van de remake door videoclip DOP Daniel Pearl was ook iets te mooi. Samen met de foute Calvin Klein cast was de film alles behalve angstaanjagend. Rob Zombie staat daarentegen met zijn The Devil’s Rejects (2005) iets dichter bij het werk van Hooper.

Toch zijn de producenten en studio’s slechts geïnteresseerd in één zaak: geld. Als de echte horrorfans het laten afweten, maar deze massaal worden vervangen door popcorn-vretende teenagers, dan is er geen vuiltje aan de lucht. Integendeel, na de sequel is er altijd nog wel wat plaats voor een prequel, en zie hier Texas Chainsaw Massacre: The Beginning (2006).

We hebben het uitzuig effect meegemaakt met Jaws en met de slasher films van Michael Myers (Halloween), Freddy Krueger (Nightmare on Elm Street) en Jason Voorhees (Friday the 13th). Trouwens die laatste heeft ook een nieuwe film op zich wachten: Friday the 13th Sequel (2007). Blijkbaar zijn de makers de tel kwijt (met deze film is dat de 12de in totaal met de serial killer Jason) en er volgt zowiezo een speciale 13de, wat had je gedacht…

De eerste foto’s van TCM: The Beginning zijn er al. Voor de trailer moeten we nog even wachten. De afbeeldingen laten in ieder geval vermoeden dat het opnieuw een popcorn-horrorfilm zal worden. Voor deze versie hebben ze tevens de zeer aantrekkelijke actrice, Jordana Brewster (The Fast and the Furious, D.E.B.S., The Faculty), kunnen strikken voor de rol van de onschuldige maagd die ten prooi zal vallen aan bloeddorstige terreur van de Leatherface in wording. Stukken beter dan Jessica Biel als je het mij vraagt. Jordana is geen grote actrice, maar ze is zo knap. Laat uzelf verleiden door haar charmes in de volgende afbeeldingen:

Korte inhoud: Voor hun vetrek naar Vietnam gaan twee vrienden, Eric (Matthew Bomer) en Dean (Taylor Handley) met hun vriendinnen Bailey (Diora Baird) en Chrissie (Jordana Brewster) op een laatste uitstap. Onderweg hebben ze autopech en doen ze beroep op de hulp van de lokale Sheriff Hoyt (opnieuw vertolkt door de charismatische R. Lee Ermey). Maar de sheriff brengt de jongeren naar een afgelegen huis waar een jonge would-be killer wordt opgevoed.

Deze film, alsook Friday the 13th sequel zal worden geregisseerd door Jonathan Liebesman die met Darkness Falls (2003) bewees dat hij als regisseur geen flauw benul heeft hoe je een ‘horror’ moet maken. Het belooft dus niet veel goeds, maar ik val nu eenmaal voor de charmes van Jordana en de rest van die prequel kan me gestolen worden.

***Related Posts***
30/08/2006: Nieuwe TCM: The Beginning poster
10/06/2006: TCM prequel trailer
22/03/2006: The Fast and the Furious: Tokyo Drift (2006)
18/03/2006: The Devil’s Rejects (2005) review
14/03/2006: The Hills Have Eyes remake
12/02/2006: Freddy vs Jason vs Michael Myers
07/02/2006: Horror scoort aan de box-office
10/10/2005: Horror Top 10
18/07/2005: De slasher film
24/10/2004: TCM prequel in de maak