jon bernthal

  • The Accountant (2016) **½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Iedereen heeft de mond vol van Ben Affleck in de opkomende Batman film, we zouden The Accountant (2016) nog vergeten, een misdaad thriller geschreven door Bill Dubuque (The Judge).

    the_accountant_2016_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Christian Wolff (Ben Affleck) is een genie. Van kleins af aan goochelt hij met cijfers, een job als boekhouder was een logische keuze. Wie denkt dat daarmee de kous af is, is eraan voor de moeite. Wolff beheert namelijk de boeken van 's werelds grootste criminele organisaties. Wanneer de regering hem op de hielen zit, besluit hij een nieuwe job aan te nemen bij een roboticabedrijf. Maar ook daar lijken de cijfers het een en ander te verhullen. Ook Raymond 'Ray' King (J.K. Simmons) van het Department van Financiën wil 'The Accountant' klissen en chanteert hiervoor een jonge data-analist Medina (Cynthia Addai-Robinson) om de klus te klaren en het verleden van Wolff te ontrafelen.

    De regie van de film lag in handen van Gavin O'Connor (Pride and Glory, Warrior) die zeker wel een degelijke thriller heeft ingeblikt, maar inhoudelijk heeft deze prent weinig te bieden. Ik had een snuggere thriller verwacht, maar we gaan een beetje alle kanten uit. En dan moet je nog overheen de premisse dat autisten per definitie gemaakt zijn om perfecte assassins te worden. Met een acteur als Ben Affleck kreeg dit script toch voldoende middelen (44 miljoen dollar) om er toch nog iets behoorlijk van te maken, maar neem Ben Affleck weg en deze prent komt niet in de bioscoop en belandt het in het televisie-circuit. Dit neemt niet weg dat er wel voldoende spannende momenten zijn om ons toch 128 minuten lang te ontspannen.

    Natuurlijk kan je geen verhaal uitschrijven met iemand die een expert assassin, zonder een verklaring te geven van waar hij zijn training heeft gehad. En dat krijgen we voorgeschoteld met flashbacks waarin we zien dat hij training kreeg van zijn vader die in het leger actief was als een deskundig officier in psychologische oorlogsvoering en dat de man bijzonder veel geheimen heeft en heel wat boekhouding doet voor 's werelds meest gevaarlijke klanten. Ben Affleck zien als een Jason Bourne achtige killer moet toch wat wennen - laat staan zijn portrettering van een autist - , maar de kerel is hoe dan ook een talentvol acteur. En ook het acteerwerk van de nevenpersonages (Jeffrey Tambor, John Lithgow) tilt deze B-film naar een hoger niveau. Het is geen slechte film, ook al kan je dit ook geen goede film noemen. Ik moet tevens nog de eerste film met Anna Kendrick zien die ik de moeite vond. Ik vind haar een one-trick-pony en snap niet waarom zij zoveel gecast wordt. En van one-trick-pony gesproken, Jon Bernthal is in dat opzicht niet veel beter. Ook al liggen deze nevenpersonages niet aan de basis voor de wat matige film.

    the_accountant_2016_pic01.jpgthe_accountant_2016_pic02.jpgthe_accountant_2016_pic03.jpg
    the_accountant_2016_pic04.jpgthe_accountant_2016_pic05.jpgthe_accountant_2016_pic06.jpg
    © Warner Bros.

    De film had beter geweest mocht het korter zijn. De film is bijzonder onevenwichtig en voelt wat bizar aan, ook al valt het bij momenten mee. De premisse klinkt heel interessant, maar stilistisch en narratief werkt het niet altijd even goed. Het is het verhaal over een man met autisme en een verhaal over een man die een assassin is. Een beetje zoals Batman en Bruce Wayne, met dit verschil dat de twee werelden in The Accountant niet echt samen gaat. Het verhaal klopt niet qua toon. Het is ontspannend en tezelfdertijd incoherent. Op het einde blijf je over met heel veel vragen in de stijl van: "Waarom heeft hij dat moeten doen? Waarom heeft hij dat niet gezegd? Waarom heeft hij dat niet gedaan? ..."

    Deze week in The Accountant uitgekomen op DVD, Blu-ray, 4K UHD, en Video on Demand. Er is geen audio-commentaar van de regisseur maar wel heel wat making-of filmpjes.

    rating

    Beoordeling: 2,5 / 5
    Recensie door op 10 maart 2017

     

    *** The Accountant trailer ***

  • Fury (2014) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    We hebben op deze blog al een artikel geplaatst over de historische kanttekening die je moet maken bij het zien van Fury (2014) van David Ayer (End of Watch, Harsh Times). Het verhaal zal echter tot de verbeelding spreken van Amerikanen, maar historici zullen deze prent wel met een serieuze korrel zout nemen. Los van het historische aspect en het overdreven patriottisme is Fury toch een indrukwekkend en aangrijpend portret die laat zien hoe vuil en brutaal een oorlog wel kan zijn.

    fury_2014_poster_2_brad_pitt.jpg

    Korte inhoud: April, 1945. Terwijl de geallieerden op het Europese vasteland hun laatste offensief voorbereiden, volgen we de koppige strijd van een Amerikaanse sergeant genaamd Wardaddy 'Don' (Brad Pitt) die met zijn Sherman tank "Fury" en zijn vier-koppige bemanning - Boyd (Shia LaBeouf), Norman (Logan Lerman), Gordo (Michael Peña) en Grady (Jon Bernthal) op een dodelijke missie gaat achter de vijandelijke linies. In de minderheid en vrijwel kansloos, worden Wardaddy en zijn mannen geconfronteerd met het onmogelijke en zien we hun heldhaftige pogingen om toe te slaan in het hart van nazi-Duitsland.

    Wat meteen opvalt is niet zozeer het bloed, dan wel de modder. We krijgen shots van de tank die zich een weg baant door de doordrenkte aarde en alles in zijn pad platstrijkt, incluis gevallen soldaten. En meteen weet je waar het op staat. Het is de missie die telt, alle andere overwegingen zijn bijkomstig. Als kijker identificeren we ons meteen met de nog jonge Norman, die van zijn typemachine werd getrokken en naar het front verscheept. Zijn sergeant zal hem op korte tijd de klappen van de zweep aanleren. In een begin-scène wordt de jongen gedwongen een gevangen genomen Duitser neer te schieten, en dat is voor de onervaren jonge spruit een brug te ver. Maar gaandeweg ziet hij in dat zijn vijand wel gretig is om zijn kop of die van een bevriende soldaat eraf te schieten, mocht hij daartoe de kans krijgen. Er komt zelfs een ontgroeningsritueel aan te pas waarin de jongen onder toezicht van Don zijn eerste liefde zal kennen, met de mooie Duitse Emma (Alicia von Rittberg). Het lijkt bij momenten een soort zoon-vader relatie, die het gehele verhaal heel persoonlijk en tastbaar maakt. Maar het is in essentie een film die ons vertelt dat de oorlog zelfs van de meest timide persoon in een kille oorlogsmachine kan maken.

    Gezien het verhaal zich grotendeels afspeelt in een tank zou je deze oorlogsprent kunnen vergelijken met Patton (1970). Het verschil is uiteraard wel het rauwe realisme en het feit dat de strategie nu komt van binnen de tank in plaats van aan de generaalstafel ver weg van het spervuur van kanonschoten die voorbij de gepantserde voertuigen afketsen. Het is een intense prent die ons laat proeven van het leven van de soldaten in deze mechanische beesten en hoe zij zich in bochten moesten wringen tegenover de veel sterkere Duitse Tiger Tanks. Maar het is ook een film over de camaraderie tussen de soldaten, en al zeker tussen de leden van een tank-crew.

    Het script van Ayer is ook niet lijnrecht en neemt soms interessante bochten. Op een geven moment bevinden ze zich in een klein Duits dorpje waar Don en Norman een vrouw met haar jongere nicht ontmoeten die zich hadden verscholen van de geallieerden. Wat begint als een vrij ongedwongen ontmoeting ontaard al snel in een gespannen sfeer, waar je als kijker niet weet hoe het drama zich zal ontrollen. Het is een scene waar je je de vraag stelt of Don zich al dan niet zal vergrijpen aan de vrouwen en hen verkrachten. Het zijn kleine intermezzo's die bijzonder verhelderend zijn voor de karakteruitwerking van de personages.

    fury_2014_jon_bernthal_pic05.jpgfury_2014_logan_lerman_brad_pitt_pic02.jpgfury_2014_shia_labeouf_pic03.jpg
    fury_2014_michael_pena_pic04.jpgfury_2014_logan_lerman_alicia_von_rittberg_pic01.jpgfury_2014_brad_pitt_pic06.jpg

    Qua actie ontgoochelt Fury voor geen seconde en schotelt ons een denderde finale voor met een kapotte tank en een 300 tal gewapende SS-soldaten op hun pad. Ook in deze scène weet je niet hoe alles zal uitdraaien, maar je vermoedt wel een ferm bloedbad. In tegenstelling tot het wat luidruchtige personage die Brad Pitt vertolkte in Inglourious Basterds (2009) krijgen we hier een heel ingetogen vertolking. Don heeft zijn principes maar is niet het soort soldaat die schuimbekkend met zijn wapen op een meute nazi's zal inbeuken. De twee personages delen wel een uitgesproken aversie voor de SS en volgens hen is de enige goede nazi, een dode nazi. Ook de vertolking van Shia, die al dan niet zijn acteercarrière na deze film on-hold heeft gezet, is doeltreffend. Maar over het algemeen zijn de rollen bijzonder knap gebracht.

    Jawel, Fury toont zonder al teveel scrupules het Amerikaanse heroïsme en het verhaal wordt ook in deze logica opgebouwd en is bij momenten al zo lomp en compromisloos als een rollende tank, maar anderzijds toont het als geen andere oorlogsfilm de ware gruwel op het terrein en neemt het de tijd om zijn personages te doorgronden. En tussen de modder en de kanonnenvuurwerk voelen we die kleine momenten van menselijkheid toch doorwegen. Het is misschien wel de meest indrukwekkende WO II prent sinds Saving Private Ryan. Ook al denk ik niet dat het veel Oscars zal winnen, bleef het in ieder geval een hele poos nazinderen.

    De DVD en Blu-ray ligt vanaf 12 februari 2015 in de winkelrekken. Op de 4K Blu-ray versie vind je voor 50 minuten verwijderde en uitgebreide scènes, een gevechtsdagboek van de regisseur en een reportage over hoe je met een tank van 30 ton manoeuvreert en ook extra beeldmateriaal met de cast en crew die praten over de film.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 7 februari 2015

    ***Related Post***
    27/06/2014: Fury of WO II door de ogen van Hollywood

     

    *** Fury trailer ***

  • Fury of WO II door de ogen van Hollywood

    Pin it!

    Dat Hollywood wel eens de geschiedenis wil herschrijven is al langer dan vandaag bekend. Het meest pijnlijke zijn films rond de Tweede Wereldoorlog waarin de rol van de Amerikanen net iets te heroïsch wordt voorgesteld tot zelfs ronduit verzonnen. Indiana Jones bestrijdt ook nazi, maar iedereen weet dat het pure fictie is los van elke historische waarde, en daar ligt niet het probleem. Het wordt pas problematisch wanneer films zich baseren op historisch accurate gebeurtenissen en hier een loopje nemen met de feiten. Uiteraard zijn films 'Based on true events' OOK fictie, maar als regisseur zou je de morele plicht moeten hebben wanneer je historische films maakt (cf. Shindler's List, Saving Private Ryan, ...) om de waarheid geen onrecht aan te doen.

    fury,brad pitt,David Ayer,Shia LaBeouf,Logan Lerman,Jon Bernthal,michael pena,U-571,wo ii,saving private ryan,shindlers list,tony blair,bill clinton

    Komt daar nog bij dat de gemiddelde Amerikaan waarschijnlijk - mede door zijn opleiding op de Amerikaanse schoolbanken - er vast van overtuigd is dat Amerikanen WO II hebben gewonnen tegen nazi-Duitsland. Ga maar eens lezen op diverse fora en je zal geschokt zijn door stellingen alsof de Amerikanen de oorlog zouden beslecht hebben na het droppen van twee atoombommen op Hiroshima en Nagasaki. Los van het feit dat Hitler al lang verslagen was nog voor de bommen werden gegooid, kan je je zelfs de vraag stellen of deze bommen eigenlijk iets hebben opgeleverd. De Japanners waren meer getroffen door de Amerikaanse blokkade door de marine, die het land compleet aan het uitputten was, dan wat 100 atoombommen hadden kunnen verwezenlijken. De Japanners waren zelfs klaar om zich over te geven. Maar de Amerikanen wilden blijkbaar laten zien hoe machtig zij waren. Spijtig genoeg bewezen ze hiermee dat ze al even grote massa-moordenaars waren als hun tegenstanders. Maar door deze 'foutieve voorstelling van historische gebeurtenissen' kan je de zaken wel in een iets beter daglicht gaan plaatsen voor het thuisfront. Maar ook de veldslag in Europa is compleet anders verlopen dan wat bepaalde films zoals Fury (2014) ons willen verkopen.

    Korte inhoud: April, 1945. Terwijl de geallieerden op het Europese vasteland hun laatste offensief voorbereiden, volgen we de koppige strijd van een Amerikaanse sergeant genaamd Wardaddy (Brad Pitt) die met zijn Sherman tank "Fury" en zijn vijf-koppige bemanning op een dodelijke missie gaat achter de vijandelijke linies. In de minderheid en vrijwel kansloos, worden Wardaddy en zijn mannen geconfronteerd met het onmogelijke en zien we hun heldhaftige pogingen om toe te slaan in het hart van nazi-Duitsland.

    In oorlogstijden werden dergelijke films aanzien als oorlogspropaganda en Quentin Tarantino had hierover zelfs al eens mee gespot in zijn Inglourious Basterds (2009). In realiteit waren in die periode de Duitsers in de minderheid en had dit scenario uiteindelijk veel meer accuraat geweest met nazi's die het moesten opnemen tegenover een overgewicht van Russische strijders. Maar Amerikanen hebben geen interesse om dit verhaal te vertellen, maar wel iets wat hun doelpubliek rauw lusten: Amerikaanse helden in actie om de wereld te redden van het kwade. Het is de ticket verkoop die primeert op de historische feiten, en bijgevolg creëer je dan ook een heel vertekend beeld voor de massa die nauwelijks nog boeken leest en hun geschiedenis les krijgen van Hollywood.

    soviet_union_on_top_of_the_german_reichstag.jpgww2_invasion_france.jpgrussian_soldiers.jpg

    Het feit is dat de Duitsers ondanks hun numerieke minderheid het meest performante en gedisciplineerde leger hadden . En nog een geluk dat de megalomanie van Hitler zo groot was dat hij ook nog eens een oorlog ontketende tegen de Russen, anders spraken wij hier overal Duits. Het waren de Duitsers die in 1940 in de minderheid waren en in enkele weken tijd Frankrijk hadden veroverd (wiki). De geallieerden hebben de Duitsers gestopt - niet met geniale blitzkriegs of heroïsche tactieken - maar wel met de macht van het nummer. De Russen hadden het meest chaotische leger en hun sadistische, bloeddorstige generalen - al dan niet onder invloed van de vodka - hadden er geen probleem mee om duizenden van hun soldaten naar een gewisse dood te sturen. Waarschijnlijk was deze krankzinnigheid ingegeven door de pragmatische gedachte dat op een gegeven moment de Duitsers wel zonder kogels en bommen zouden vallen. De echte morele helden in deze oorlog waren diegene in de lucht - niet die gekken van het Britse Bomber Command maar wel de The Royal Air Force in '42 en '43 die het moesten opnemen tegen een sterke Luftwaffe. Op de grond was het pure chaos en daar waar de Duitsers iets hadden veroverd op een week tijd, moesten de geallieerden vaak maandenlang strijd leveren om het terug te winnen. Dat is wat er is gebeurd, en dit verhaal vind je niet terug in de films die Hollywood ons voorschotelen.

    De Amerikanen zijn tevens maar zeer laat in de oorlog gestapt, gezien ze niet meteen betrokken partij waren, en het voor hen tevens behoorlijk goed uitkwam dat de dominante positie van Europa tot puin werd herleid. Om nog maar een voorbeeld te geven - onze filmindustrie stond veel verder dan Hollywood, maar dat is met de oorlog compleet veranderd. Amerikanen konden ondertussen genieten van Duitse technologie en plannen maken om de wereld-orde te herverdelen in hun voordeel, want vergeet niet dat de Amerikanen toen in een financiële crisis zaten en na de oorlog plots alles beter ging. Om dan om de haverklap films te zien waarin Amerikanen de strijd aanbinden als helden in het hart van nazi-Duitsland, daar krijg ik het soms van. Het zijn de Russen die het grootste gewicht in de schaal hebben gelegd en het meeste pijn hebben gedaan aan het nazi-apparaat. Het strijdtoneel van de Amerikanen tijdens WO II was de Pacifische Oceaan, waar ze met de hulp van de Britten strijd leverden met de Japanners. En niet de bommen maar wel de Russen hebben dit conflict ook beslecht (lees Hiroshima Nagasaki).

    royal_airforce_pilots.jpgatomic_bombing_of_japan.jpgluftwaffe_pilots.jpg

    Komt daar nog bij, om even terug te keren naar onze Fury film, dat de regisseur, David Ayer, in kwestie eigenlijk ook al een beetje van een recidivist is. Hij heeft zijn carrière als scenarist begonnen met U-571 (2000), een verhaal over een grootscheepse infiltratie-operatie tijdens de Tweede Wereldoorlog in 1942. De opsporingsdiensten hadden noodsignalen onderschept die afkomstig waren van de U-571, een Duitse onderzeeër die wegens technische defecten ergens op de Noord-Atlantische Oceaan dreef met aan boord de Enigma, de beruchte machine die de Duitse berichten kon ontcijferen. Maar in de film waren het de Amerikanen (met Matthew McConaughey, Bill Paxton en Harvey Keitel in de hoofdrollen) die de operatie hadden opgezet, in realiteit waren het de Britten. De Britse premier Tony Blair heeft toen openlijk gesteld dat de film een 'aanslag was op de nagedachtenis van diegene die hierbij betrokken waren'. Zelfs president Bill Clinton voelde zich gedwongen een brief te schrijven dat deze film pure fictie was. Ayer heeft toen zijn excuses aangeboden en de belofte uitgesproken deze "verminking van de waarheid" nooit meer te doen. Ayer (End of Watch, Street Kings) is een talentvol scenarist (Training Days, Harsh Times) wanneer het gaat over criminele bendes in L.A.; maar misschien moet hij zich maar in de toekomst onthouden van historische films.

    Ga deze film dus zien met meer dan een korreltje zout. Fury draait vanaf 22 oktober 2014 bij ons in de zalen. Naast Brad Pitt, treffen we er ook Shia LaBeouf, Logan Lerman, Jon Bernthal en Michael Peña aan.

    *** Fury trailer ***

  • Zombies troef in The Walking Dead

    Pin it!

    Frank Darabont heeft de eer om te zeggen dat hij 'de beste film ooit' heeft gemaakt. Tenminste als we de publieke opinie mogen geloven. Zijn meesterwerk The Shawshank Redemption (1994) voert immers de IMDB top 250 lijst aan en daar mag de man trots op zijn.

    Frank levert vrijwel altijd goed werk af. Zelfs zijn mindere films zijn nog steeds van een degelijk niveau. Hij vult gebrek aan kwaliteit in het script, cast of zelfs eigen regie (zie The Majestic (2001)) steeds op met zijn geheim wapen: atmosfeer. Hij is een meester in het brengen van een bepaalde unieke feeling in films waardoor je deze steeds gaat onthouden en onderscheiden van andere gelijkaardige genre-producties.

    The Walking Dead,Frank Darabont,The Shawshank Redemption,tv-serie,Robert Kirkman,George A Romero,Night Of The Living Dead,The Land of the Dead,I am Legend, 28 days later,Andrew Lincoln,Jon Bernthal,Sarah Wayne Callies,Chandler RiggsThe Walking Dead,Frank Darabont,The Shawshank Redemption,tv-serie,Robert Kirkman,George A Romero,Night Of The Living Dead,The Land of the Dead,I am Legend, 28 days later,Andrew Lincoln,Jon Bernthal,Sarah Wayne Callies,Chandler RiggsThe Walking Dead,Frank Darabont,The Shawshank Redemption,tv-serie,Robert Kirkman,George A Romero,Night Of The Living Dead,The Land of the Dead,I am Legend, 28 days later,Andrew Lincoln,Jon Bernthal,Sarah Wayne Callies,Chandler Riggs

    Ook zo in zijn recentste en eerste televisieproject dat hij eigenhandig produceert en waarvan hij de pilootaflevering heeft geregisseerd: "The Walking Dead" (2010 - ). De serie is gebaseerd op de gelijknamige cult-comic van Robert Kirkman. Het concept over een plaag die de wereldbevolking teistert en ze in zombies transformeert is verre van origineel, maar Darabont weet dat hij de gave heeft om er een unieke twist aan te geven.

    The Walking Dead is een heerlijke zombiereeks in de lijn van zombie-guru George A. Romero (Night Of The Living Dead (1968), The Land of the Dead (2005), …) . De serie bevat ook wat elementen uit I am Legend (2007) en 28 Days Later (2002). Ze roept vooral veel nostalgie op. Frank brengt hier op respectabele manier ode aan het zombie-genre en blijft trouw aan alle aspecten ervan, zonder achterhaald aan te voelen en zonder te veel af te wijken van de kern: Een horrorepos brengen met bloeddorstige "ondoden"…

    Het is een enorm entertainende serie geworden die je vastgrijpt van seconde één en je niet meer loslaat tot de finale. Het eerste seizoen is in november verschenen op topzender AMC (verwekker van Breaking Bad en Mad Men) en de seizoensfinale is er reeds op antenne geweest. Het werd een mini-serie van 6 zeer kwalitatieve aflevering vol suspensie, horror en de relaties/ontwikkelingen tussen de vele memorabele personages die erin meespelen. Ik wil toch even benadrukken dat deze serie echt een revelatie is. Ik had verwacht dat het een luchtige B-serie ging worden vol met referenties naar oudere zombiefilm. Het is veel meer dan dat. Deze serie kan zich meten met het allerbeste wat Darabont al heeft gemaakt in zijn carrière.

    The Walking Dead,Frank Darabont,The Shawshank Redemption,tv-serie,Robert Kirkman,George A Romero,Night Of The Living Dead,The Land of the Dead,I am Legend, 28 days later,Andrew Lincoln,Jon Bernthal,Sarah Wayne Callies,Chandler Riggs

    De tweede scène van de pilootaflevering bijvoorbeeld is er eentje die je nooit meer zal vergeten. Een klassieker die ook de korte inhoud vertelt: Rick Grimes (Andrew Lincoln) wordt met hartkloppingen wakker in een ziekenhuis en kijkt verdwaasd om zich heen. Waar is hij? Hoe komt hij hier? Hij komt stilaan tot zijn zelve en herinnert zich plots dat hij een tijd geleden werd neergeschoten door een op de vlucht geslagen crimineel. De verzwakte Grimes merkt dat zijn ziekenhuiskamer al meer dan 2 weken onaangeroerd is gebleven en hij al die tijd in leven werd gehouden door een infuus. Hij gaat de gang van het ziekenhuis in en ziet er apocalyptische vernieling. Alles ligt er verlaten bij en er hangt overal bloed aan de muren. Hij vervolgt zijn weg naar buiten en ziet onderweg een deur waartegen geramd wordt. Achter de deur hoort hij een agressief gekreun…

    Rick waggelt angstig de deur uit om daar het daglicht te zien. Zijn opluchting om terug in de buitenwereld te stappen slaagt om in angst nadat hij dood en verderf voorgeschoteld krijgt… Hij ziet honderden opeengestapelde lijken van het ziekenhuis, een verlaten legerbasis op een heuvel en vooral stilte in een verlaten niemandsland. Wat is hier gebeurd?, denkt hij luidop. In de verte hoort hij weer een gekreun en gaat erop af. Wat hij daar te zien krijgt tart alle verbeelding: een rottend lijk, zonder benen dat zichzelf op armkracht blijft verder slepen en wil uithalen naar een geschokte Rick…

    Een avontuur is begonnen in een nieuwe wereld overspoeld met zombies. Het is er verraderlijk stil, want achter elke hoek verschuilen zich wel een dozijn, soms een heel leger zombies, die enkel uit zijn op vers mensenvlees. Rick, ooit een gerespecteerd sheriff in zijn County, doorkruist een spookachtig Atlanta op zoek naar zijn familie. Er is hoop, want op zijn pad vol vijandige confrontaties met hordes zombies ontmoet hij groepjes overlevenden, die op zoek zijn naar een toevluchtsoord en die samentroepen onder zijn leiding.

    The Walking Dead,Frank Darabont,Laurie HoldenThe Walking Dead,Frank Darabont,Jeffrey DemunnThe Walking Dead,jeffrey demunn,Frank Darabont,Sarah Wayne Callies

    Aan de andere kant van Atlanta volgen we deputy-sheriff en beste vriend van Grimes, Shane Walsh (Jon Bernthal ), die een groep overlevenden leidt waaronder Rick’s vrouw Lori (Sarah Wayne Callies) en zoon Carl (Chandler Riggs). Zal Grimes zijn familie terugvinden? Waarom en hoe is Atlanta in enkele weken tijd de vernieling in gebracht door een virus dat de mensheid herlijdt heeft tot levende lijken?

    Dat ontdek je in deze schitterende rit doorheen 6 topafleveringen. Het is een knappe (maar ook peperdure) serie geworden. Honderden figuranten werden ingehuurd om op overtuigende wijze zombies te spelen zonder inmenging van CGI. Hele straten werden afgezet om het realisme over je beeld te laten vloeien. Kosten noch moeite werden hier gespaard. De muziekscore (vooral in de begingeneriek) is adembenemend net als alle andere facetten. Een stevig tempo, leuke plotwendingen, extreem goede acteerprestaties, een zeer knappe cinematografie met realistisch ogende effecten zijnde de zombies en de meesterlijk gecreëerde wereld. Je krijgt een juweel van een serie te zien die elke aflevering steengoed blijft. Alles werkt wonderwel: hier zit een lange, entertainende saga in die vele miljoenen kijkers zal kunnen plezieren.

    Ik moet helaas vermelden dat geen enkele zender in de Benelux The Walking Dead gaat programmeren. Onbegrijpelijk is dat. Enkel "Acht" (en in mindere maten Prime) lijkt begrepen te hebben dat investeren in topseries van het kaliber Breaking Bad, The Sopranos, of The Wire een goed idee is. Spijtig dat ze deze topper niet aanbieden. Het wordt dus ongeduldig afwachten op de DVD-release in maart. Gelukkig maar kunnen jullie ondertussen de honger stillen met "frisse kwaliteitstelevisie" op onder andere 2BE met het uiterst "veelzijdige" Ice Road Truckers of het epos Xena. "Topzender" VT4 zal u ook kunnen bekoren met Komen Eten of According To Jim. Ik kijk al halsreikend uit naar de 12e herhaling van de klassiekers Full House of The Fresh Prince…

    *** The Walking Dead trailer ***

  • Een Roman Polanski in topvorm in The Ghost Writer

    Pin it!

    Ook al vertoeft regisseur Roman Polanski nog altijd onder toezicht van de Zwitserse ordediensten voor een seksvergrijp uit de jaren 70; zijn film The Ghost Writer (2010) draait ondertussen in de Belgische zalen.

    ghost_writer_300

    De 40 miljoen dollar productie heeft na een 4tal weken nog maar 8 miljoen in het laatje gebracht wereldwijd, iets wat uiteraard veel te weinig is. Maar blijkbaar krijgt de film (vooal in de States) een heel beperkte distributie, en Polanski kan zelf zijn film niet promoten, en daar wringt misschien wel het schoentje. Nochtans is de film verre van slecht, meer nog, het is misschien wel één van de betere thrillers van Polanski, volledig gedraaid in Duitsland (gezien Polanski nog steeds niet op Amerikaanse bodem mocht). Het blijft voor mij iets krankzinnigs en ik vraag me af wanneer dit circus uiteindelijk een einde zal krijgen.

    Korte inhoud: De voormalige Britse premier Adam Lang (Pierce Brosnan) werkt op een eiland aan zijn memoires, met de hulp van professioneel schrijver Mike McAra. Wanneer McAra onder mysterieuze omstandigheden overlijdt, moet de oud-politicus op zoek naar een nieuwe broodschrijver. Als deze ghost writer (Ewan McGregor) op het eiland arriveert, merkt hij al snel dat er allerlei krachten aan het werk zijn die belang hebben bij de inhoud van de memoires. En vooral bij enkele gebeurtenissen uit het verleden die nog altijd voor grote opschudding kunnen zorgen.

    Gelukkig waren de draaidagen al voorbij en kon Polanski de montage volbrengen en de creatieve beslissingen nemen vanuit zijn Zwitserse "cel", compleet afgezonderd van de buitenwereld. En dit is, contradictorisch genoeg, zeker de film ten goede gekomen. Ook al speelt het verhaal zich af in een hedendaagse tijd, doet de prent, met zijn plot en sfeer, denken aan koude-oorlog-thrillers. De zaken die The Ghost Writer bespreekt, zijn alleen niet meer zo relevant als dertig jaar geleden. Geheime onderhandelingen tussen regeringen, multinationals met foute bedoelingen en geheime diensten, heeft de gemiddelde bioscoopbezoeker een déjà-vu gevoel. Hierdoor mist het geheel in zekere zin een dramatische impact, ook al omdat we de gevolgen en de slachtoffers van die overheidsmanipulaties nauwelijks te zien krijgen.

    Is de film voorspelbaar? Wel, voor doorwinterde filmgeeks die het genre én Polanski op hun duim kennen zullen wel weten naar waar deze film naar toe wil, maar de gemiddelde bezoeker zal nooit kunnen raden wat er zal gebeuren. De film zit ook vol van de horror-clichés, en teveel scènes die een tikkeltje vernieuwing most. Polanski heeft aan het scenario gewerkt met de auteur van het boek Robert Harris, en de grootste verdienste ligt toch zeker op het vlak van de dialogen en de algemene sfeer. Maar het is onversneden Polanski materiaal, die net zoals een Alfred Hitchcock het thriller-genre volledig naar zijn hand zet en doorprikt met ironiserend toontje en incidentiele humor. Dit kan het thriller gevoel voor een hedendaags publiek wel op bepaalde momenten om zeep helpen. Ook de melodramatiek is nooit ver weg, maar tezelfdertijd blijf je in de ban van de vertelling en de visuele poëzie die op het scherm wordt uitgesmeerd door Polanski en zijn Poolse Director of Photography Pawel Edelman.

    Knappe vertolkingen van Brosnan en McGregor, maar ook van Jon Bernthal, Kim Cattrall, Olivia Williams, Tom Wilkinson maken het plaatje compleet. Het eindresultaat is een volwassen en bescheiden retro-thriller over paranoia. Als jullie de man voor zijn zonden kan vergeven, zou ik deze film zeker aanraden.

    *** The Ghost Writer trailer ***

    ***Related Post***
    30/09/2009 : De affaire Roman Polanski

  • Night at the Museum: Battle of the Smithsonian

    Pin it!

    Ben Stiller en Owen Wilson, twee leden van de Frat Pack, hebben opnieuw de lachspieren gebundeld voor een tweede rondleiding in Night at the Museum: Battle of the Smithsonian (2009). De film zal geregisseerd worden door Shawn Levy die ook al de eerste Night at the Museum (2006) maakte. De scenaristen van dienst zijn wederom Ben Garat en Thomas Lennon. De verwachtingen zullen hoog gespannen zijn voor deze sequel.

    Night at the Museum 2

    Korte inhoud: De kunstcollectie van The Museum of National History moet worden verscheept naar Washington, omdat het gebouw wordt gerenoveerd. Een aantal beelden wordt echter verkeerd verscheept en komt terecht in het prestigieuze en gigantische Smithsonian-instituut. Beveiliginsbeambte Larry Daley (Ben Stiller) infiltreert in het Smithsonian om de beelden van Jedediah (Owen Wilson) en Octavius (Steve Coogan) te redden, die daar per ongeluk terecht zijn gekomen. Als hij in het onmetelijke gebouw aankomt, blijkt de volledige collectie tot leven te zijn gekomen. En zo krijgt Daley het al snel aan de stok met ondermeer historische figuren als Amelia Earhart (Amy Adams), Ivan de verschrikkelijke (Christopher Guest), Atilla de Hun (Patrick Gallagher) en Al Capone (Jon Bernthal).

    Ik ben zelf geen fan van de eerste prent die uiteindelijk een soort heruitvinding was van de zwakke Jumanji (1995) film, ook al met Robin Williams. Ook de critici waren niet laaiend enthousiast over de komedie met de klunzige nachtwaker. Maar deze familiefilm (zoals dat nu eenmaal het lot is van heel wat familiefilms) was een box-office hit. De film had een productiebudget van 110 miljoen dollar, maar bracht zowat 251 miljoen op in de States (575 miljoen wereldwijd). Reden genoeg dus voor een sequel, en zoals bij elke sequel moet alles nóg grootser zijn (productiebudget ligt nu op 150 miljoen) en de grappen breder uitgesmeerd.

    Ben Stiller houdt het inmiddels al een tijdje uit aan de top. Of je nu van zijn stijl houdt of niet, studio's gaan graag met hem in zee omdat hij steevast de nodige bezoekers naar de zalen weet te lokken. De Ben Stiller magie begint voornamelijk te werken als hij zelf de touwtjes in handen heeft als regisseur of als producer (Zoolander, Dodgeball, Starsky & Hutch, Tropic Thunder) beter uit de verf dan films waarin hij uitsluitend als acteur optreedt (Along Came Polly, The Heartbreak Kid). We zullen zien de sequel ontvangen zal worden. Qua acteurs-bezetting werd de prent alles in de strijd. Naast bovenvernoemde acteurs zien we ook nog Ricky Gervais, Ed Helms, Alain Chabat, Hank Azaria, Bill Hader en Jonah Hill. De producenten betaalden meer dan een half miljoen dollar om te mogen filmen in het Smithsonian en om de naam van het kunstinstituut in de titel van de film te mogen gebruiken, dus reken er maar op dat we veel zullen zien van het immense complex. Stiller heeft al onthuld dat er in ieder geval scènes zijn die zich afspelen in The Air and Space Museum en The National Galleries en er mochten veel opnamen worden gemaakt in het museum zelf. Bovendien blijft de actie niet beperkt tot binnen de muren van het museum maar togen we ook naar buiten. De film komt bij ons uit op 20 mei 2009.

    *** Night at the Museum: Battle of the Smithsonian trailer ***

    ***Related Posts***
    31/12/2008: Top 10 Most Anticipated Movies of 2009
    09/01/2007: Night at the Museum blijft aan de top