johnny mad dog

  • Mexicaanse drugkartels door de ogen van Miss Bala

    Pin it!

    Het wordt uitkijken naar de Miss Bala (2011) van regisseur Gerardo Naranjo (pic), die één van de vertegenwoordigers is van de nieuwe generatie van Mexicaanse cineasten. Dit is misschien wel zijn meest commerciële project en bijgevolg zou het wel eens zijn weg kunnen vinden naar de Belgische bioscopen.

    miss bala,gerardo naranjo,stephanie sigman,noe hernandez,gomorra,amores perros,johnny mad dog,cidade de deus

    Korte inhoud: Laura (Stephanie Sigman) is een jonge meid die samen met haar vriendin wil deelnemen aan de missverkiezing Miss Baja California. Ze dringen de VIP-zone van een club binnen in de hoop in te contact te komen met een aantal machtige mannen die hen kunnen helpen om de wedstrijd te winnen. De club wordt echter onder vuur genomen door gewapende bendeleden. Laura overleeft de aanslag maar blijft in het ongewisse over het lot van haar vriendin. In een poging te achterhalen wat er juist gebeurd is valt Laura in handen Lino (Noe Hernandez) de leider van het drugkartel dat de aanslag heeft gepleegd en raakt samen met de charismatische maar kwaadaardige leider van het kartel steeds dieper verwikkeld in een spiraal van geweld.

    De plot van een Miss verkiezing die eindigt in horror spreekt me wel aan. Geweld en vleeskeuringen is tevens iets van onze tijd. De titel van 'fashion victim' had tevens een mooie tagline kunnen zijn. Dit verhaal kan je trouwens zien als een soort Alice in Wonderland goes rogue, en going rogue is ook geheel in sync met de nieuwe filmgenres. De film draait allemaal rond de Miss Baja California verkiezing, ook al heet de film Miss Bala, wat uiteindelijk een woordspeling is. Bala is het Spaans voor kogel, en wanneer de DEA agenten oog in oog komen te staan met de drugkartels, dan zijn er aan kogels geen gebrek.

    Bij het zien van de trailer denk ik toch dat we een eind verwijderd zijn van het vermeende realisme uit films als Gomorra (2008), Amores Perros (2000), Johnny Mad Dog (2008) of Cidade de Deus (2002). Het is een volwassen prent met een sociaal-kritische boodschap, maar met heel wat Amerikaanse invloeden en dan in het bijzonder van regisseurs als Brian De Palma (soepele steady-cam vormgeving) en Michael Mann (kinetische actie stijl). We volgen alles vanuit het personage van Laura, en van wat ik heb kunnen uitmaken uit diverse trailers, zijn heel wat shots zelfs genomen van de rugzijde van het hoofdpersonage dat centraal in beeld staat.

    miss bala,gerardo naranjo,stephanie sigman,noe hernandez,gomorra,amores perros,johnny mad dog,cidade de deusmiss bala,gerardo naranjo,stephanie sigman,noe hernandez,gomorra,amores perros,johnny mad dog,cidade de deusmiss_bala_pic03.jpg

    Miss Bala belooft een spannende en adembenemende rit te worden in de grenszone van Mexico waar terreuraanslagen al zo courant zijn als gesjoemel met belastingen bij ons. Alles heel stijlvol in beeld gezet door een cineast waar we nog veel van zullen horen. Of de film uiteindelijk de moeite zal zijn laat ik even in het midden. Ik hoop in ieder geval dat Miss Bala snel een Belgische releasedatum krijgt.

    *** Miss Bala trailer ***

  • Johnny Mad Dog (2008) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Het oorlogsdrama Johnny Mad Dog (2008) kwam in September van vorig jaar even in de bioscoop maar verdween al snel van de affiche. Te weinig promotie, en zo goed als onopvallend naast de andere Amerikaanse producties, verdween deze Frans/Britse low-budget productie zo goed als geruisloos. Maar zo geruisloos is de film uiteindelijk niet. Het confronteert ons met het geweld van de burgeroorlog in Liberia, één van de armste landen van de wereld, tussen 1989 en 2003 en hoe een land wordt verscheurd door de militaire machine die zowel volwassenen als kinderen in zijn vizier heeft.

    BR_Johnny_Mad_Dog pic

    Korte inhoud: In een door oorlog verscheurd Afrikaans land trekken de vijftienjarige Johnny Mad Dog en zijn kindsoldaatjes van dorp naar dorp, overal bloedbaden aanrichtend. De volwassenen worden vermoord, de kinderen ontvoerd en in gewetenloze moordmachines veranderd. Dat gebeurde jaren geleden ook met Johnny. Nu is hij volledig in de ban van de bloeddorstige rebellen. Tijdens een van zijn moordpartijen weet de dertienjarige Laokole samen met haar broertje en invalide vader te ontsnappen. Haar pad zal meermalen dat van Johnny Mad Dog kruisen, waarbij het noodlot telkens wordt uitgesteld. Maar uiteindelijk eist de oorlog toch zijn tol.

    Hoewel het verhaal zich afspeelt in een niet nader bepaald deel van Afrika, weet de kijker meteen waarover dit gaat en het ook verre van fictie is. Maar de regisseur, de Fransman Jean-Stéphane Sauvaire, heeft met deze film gebaseerd op de roman van Emmanuel Dongala, de landgrenzen willen overschrijden. Sauvaire werpt een brutale en onbevreesde blik op deze kindsoldaten die een spoor van dood en verderf achter zich laten.

    Johnny Mad Dog schuwt geen enkel taboe. En om het realisme van de film nog aan te schroeven werden jongeren aangesproken, die zelf de gruwelijkheden van de burgeroorlog in hun thuisland Liberia hebben meegemaakt, om de hoofdrollen te spelen in deze prent. En naar het einde doet de film iets wat heel wat andere gelijksoortige films nooit deden, en ik denk dan aan Cidade de Deus (2002) of La Battaglia di Algeri (1966) die het accent hadden gelegd op de motivatie en de oorzaken van het gedrag (goed of kwaad) van de karakters. Op het einde van deze Johnny Mad Dog stelt het hoofdpersonage zijn situatie in vraag, alsook zijn gewelddadige natuur. Zijn wereld wordt op zijn kop gezet en hij beseft dat hij gemanipuleerd wordt door een systeem die hem (mis)bruikt voor hun eigen machtswellustige belangen. Johnny wordt een soort rebel without a cause of nog een soort warrior without a war. Hij gedraagt zich als een hond die een bevel van zijn meester opvolgt, beseffende dat wat hij doet niet strookt met zijn overtuigingen.

    Het is op vele vlakken een opmerkelijke prent die ons niet onberoerd laat, en ons een absurde realiteit voorschotelt van jongeren die de kans niet krijgen om ‘kind’ te zijn. Armoede treft niet enkel de mensen in de dorpen, maar ook de jongeren die gerekruteerd worden door een autoritair regime. Het acteerwerk is zuiver, zonder fransjes of overdreven emotionaliteit of dramatiek, het camerawerk is buitengewoon efficiënt en het script is pakkend. Ondanks zijn brutaliteit is het een film die jullie moeten zien, al was het maar om niet geheel blind te zijn voor deze mensonterende realiteit. Laten we hopen dat deze film op dvd nog een lange weg zal kunnen afleggen.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 9 maart 2010

     

    *** Johnny Mad Dog trailer ***