De FilmBlog

2011 is zonder enige twijfel het jaar van Ryan Gosling. De 32-jarige acteur liet zich voordien al opmerken in onder andere The Notebook (2004) en Half Nelson (2006), maar in 2011 liet hij pas echt zien wat voor een veelzijdig acteur hij is. In The Ides of March speelde hij een serieuze politieke rol, in Blue Valentine (2010 – maar pas in 2011 bij ons in de zalen) liet hij zijn emotionele kant zien en in Drive maakten we kennis met de actieheld in Gosling. En de acteur heeft ook een lichtere, zonnebankbruine kant, zoals we mogen zien in de romantische komedie Crazy, Stupid, Love (2011) van het duo Glenn Ficarra en John Requa die enkele jaren geleden debuteerden met het geslaagde I Love You Phillip Morris (2009) waarin Jim Carrey in de gevangenis verliefd wordt op Ewan McGregor.

Korte inhoud: Cal (Steve Carell) en Emily Weaver (Julianne Moore) zijn meer dan twintig jaar getrouwd wanneer Emily tijdens een etentje plots op tafel gooit dat ze de koffer ingedoken is met collega David Lindhagen (Kevin Bacon) en wil scheiden. Het nieuws slaat bij Cal, en hun twee kinderen Robbie (Jonah Bobo) en Molly (Joey King), in als een bom. Arme Cal trekt de deur van het echtelijk huis achter zich dicht en gaat op zoek naar een appartement. En zo is hij voor de eerste keer in zijn leven echt vrijgezel.

Radeloos belandt Cal in een bar waar hij de andere gasten verveelt met zijn klaagzang over Emily en David Lindhagen. Na enkele nachten hetzelfde liedje te moeten aanhoren, vindt vrouwengek Jacob Palmer (Gosling) het tijd om Cal onder handen te nemen. Jacob zal hem een volledige make over geven en Cal leren vrouwen te versieren en een player te worden. Wanhopige Cal neemt het aanbod aan, en na wat aanvankelijk gestuntel, gaat er al snel een nieuwe wereld voor hem open. Niet alleen Cal moet trouwens even wennen aan zijn nieuwe ik, ook zijn omgeving gaat hem met andere ogen bekijken.

Crazy, Stupid, Love is een aangenaam kijkstuk dat weet op te vallen in het huidige aanbod romcoms. De sterke acteerprestaties dragen daar zeker toe bij, maar ook het scenario van Dan Fogelman (Cars) zit clever in elkaar, weet er de vaart in te houden en laat de teugels niet vieren. Dit is geen komedie pur sang waarin op regelmatige tijden een precies getimed grapje naar de kijker wordt geslingerd, maar eerder een tragikomedie waarin elk personage worstelt met de liefde. Zo zijn er niet alleen Cal en Emily die elkaar na twintig jaar huwelijk eigenlijk té goed kennen waardoor de dynamiek een beetje uit hun relatie is. Hun zoon Robbie is dan weer hopeloos verliefd op de babysitter Jessica Riley (Analeigh Tipton), die op haar beurt een oogje heeft op Cal.

Zelfs playboy Jacob, die van de ene vrouw naar de andere fladdert, ligt plots overhoop met zijn gevoelens wanneer hij de knappe Hannah (Emma Stone) ontmoet. Zij zit op haar beurt dan weer een beetje verveeld in haar relatie met de betrouwbare, maar dodelijk saaie Richard (Josh Groban). Het zijn verschillende generaties die te maken krijgen met liefdesproblemen, en ze pakken het elk op hun eigen manier aan (zo is de dertienjarige puber Robbie veel directer en minder subtiel om zijn liefde te verklaren dan zijn vader), maar in se gaat het om dezelfde vraag, namelijk wat doe je wanneer je denkt 'de ware' te hebben ontmoet en laat je hem/haar ooit nog los?

Toch is het niet allemaal liefdesverdriet en zwaarwichtigheid in Crazy, Stupid, Love want het blijft natuurlijk een Amerikaanse film en het obligatoire happy end mag dan ook niet ontbreken. Het pad naar het geluk loopt voor de personages niet over rozen en ze worden in de loop van de film allemaal zwaar geconfronteerd met zichzelf en hun daden. De personages leren met vallen en opstaan, maar het zijn allemaal sympathieke personages met een goed hart. Je wil ze hun misstappen graag vergeven net omdat ze zo menselijk zijn. Zelfs het toch net iets te stroperige einde met een behoorlijke kleffe graduation speech neem je er net bij.

Of het allemaal zo geloofwaardig is natuurlijk een heel ander verhaal. Zo transformeert Cal wel heel gemakkelijk van ietwat seutige nerd — wanneer zijn vrouw hem verteld dat ze is vreemdgegaan, blijft Cal wat catatonisch voor zich uitstaren — tot vlotte womanizer die al snel lerares Kate (Marissa Tomei) versiert. Er had ook een klein beetje kunnen gesnoeid worden in bijrollen en verhaallijnen zodat er meer gefocust kon worden op de twee interessantste koppels (Cal en Emily enerzijds en Jacob en Hannah anderzijds) en de speeltijd een beetje gebalder zou worden (120 minuten voor een komedie is best wel veel). Toch is Crazy, Stupid, Love een vlot wegkijkende romcom die zich zeker situeert in de betere middenmoot van het genre.

Jim Carrey heeft niet kunnen overtuigen met de thriller The Number 23 (2007), maar misschien lukt het hem wel met een romantische zwarte komedie met homo gevangenen.

De film I Love You Phillip Morris zou volgens Variety onze megaster portretteren als een oplichter die in het gevang een aantal ontsnappingen probeert uit liefde voor een andere celgenoot die werd vrijgelaten. Dit krankzinnige verhaal is gebaseerd op een waar gebeurd verhaal, geschreven door Steve McVicker, een misdaadjournalist van de Houston Chronicle.

Carrey speelt de rol van Steven Russell, een getrouwde vader die gevangen geraakt in Texas. Ongelukkig genoeg valt hij stapel verliefd op zijn celgenoot, die spijtig genoeg vroeger zal vrij gelaten worden. Dit motiveert Russell om een aantal ontsnappingspogingen te ondernemen om bij zijn nieuwe geliefde te komen. Maar uiteraard loopt alles niet volgens plan en loopt alles behoorlijk fout. Het lijkt wel of hij telkens wil ontsnappen op vrijdag de 13de. In ieder gevallen zitten er heel wat fratsen in het scenario om het publiek urenlang te kunnen vast kluisteren aan het scherm.

De adaptatie van het boek komt van de schrijvers die verantwoordelijk zijn voor Cats & Dogs, Bad Santa & , John Requa en Glenn Ficarra. Ik ben denk ik een van de weinige mensen die Bad Santa (2003) echt wel een leuke film vond. Als de humor van deze prent ergens in de buurt komt van deze film is dat echt wel veelbelovend, zeker met een acteur als Jim Carrey die toch verrassend uit de hoek kwam met Eternal Sunshine of the Spotless Mind (2004) en Man on the Moon (1999).

De film wordt ook een regisseursdebuut van de twee scripten. We zullen zien wat ze ervan bakken. Ik had een beetje gedacht dat het een Farrelly-brothers film zou worden, maar niet dus. Tot nu toe geef ik de nieuwkomers het voordeel van de twijfel. De prent werd in Cannes omschreven als een soort Catch Me If You Can-meets-Brokeback Mountain, en wordt geproduced door het productiehuis van Luc Besson (Europacom) voor een bescheiden 20 miljoen dollar. Niet enorm veel middelen voor een film met dergelijke filmster, maar het is dan ook maar een gevangenisdrama. Zoveel speciale effecten heb je niet echt nodig. Ik ben hier ook benieuwd naar de eerste trailer.