14-09-11
Mossad op de hielen van nazi-beul in The Debt
Hier is nog maar eens een Engelstalige remake van een anderstalige film die amper 4 jaar oud is. De Israëlische thriller Ha-Vov (2007) van Assaf Bernstein heeft in ieder geval niet veel stof doen opwaaien, ook al kreeg de film heel wat positieve reviews. Maar het intrigerende plot van Mossad-agenten op een geheime missie naar een Nazi-beul is uiteraard interessant materiaal voor een mainstream film. En dat is de bedoeling van The Debt (2010), in regie van John Madden (Shakespeare in Love).
Korte inhoud: 'The Debt' vertelt het verhaal van drie Mossad-agenten die tijdens de jaren zestig jacht maken op de nazi-oorlogsmisdadiger Doktor Bernhardt / Dieter Vogel. Met gevaar voor eigen leven sporen ze hem op in Oost-Berlijn, maar moeten hem dan nog zien te pakken. Tevens moeten ze hem, als dit al lukt, over de grens krijgen bovendien. Rachel Singer (Helen Mirren), een voormalig agente van de Israëlische geheime dienst de Mossad, was betrokken bij een missie naar de beruchte oorlogsmisdadiger ‘de chirurg van Birkenau'.
Het scenario voor de remake werd geschreven door Matthew Vaughn, de regisseur/scenarist van Kick-Ass (2010) en X-Men: First Class (2010). En het ziet er naar uit dat het een karaktergedreven thriller zal worden naar het voorbeeld van Munich (2005), met naast Helen Mirren ook Tom Wilkinson, Sam Worthington. De slechterik van dienst wordt vertolkt door Jesper Christensen.
Voor zover ik weet is de film niet gebaseerd op waar gebeurde feiten, maar dat er door de Mossad jacht werd gemaakt op losgelopen Nazi-beulen staat buiten kijf. Zo hebben ze in 1960 Adolf Eichmann op het spoor gekomen in Argentinië, ontvoerd en terecht gesteld in Israel. Hiervoor heeft Israel trouwens heel wat kritiek gekregen van Argentinië en de Verenigde Naties, omdat deze niet werden ingelicht van de raid, ook al kon niemand de misdaden van de man goed praten. Na de felle kritiek werd in ieder geval de missie naar Josef Mengele geschrapt. Deze Mengele werd jaren later terug gevonden, verdronken aan de kust van Brazilië ten gevolge van een hartstilstand of gewoon kopje onder geduwd door onbekenden. (misschien ook wel interessant voor een filmproject)
Het spijtige aan The Dept is dat het bijna voor de helft bestaat uit flashbacks, en dat is tevens de grootste kritiek op de film. De film vertelt het verhaal van de Rachel Singer (Helen Mirren), Stephan Gold (Tom Wilkinson), David Peretz (Ciaran Hinds) en duikt in de tijd en zien we veel jongere acteurs voor de rollen, respectievelijk Jessica Chastain, Marton Csokas en Sam Worthington. Bijgevolg laat de film ook zien wat de impact van de missie is geweest op het leven van deze agenten. De scènes in Oost-Berlijn werden opgenomen in Boedapest, terwijl de andere scènes op locatie werden gefilmd in Tel Aviv en Groot-Brittannie.


Het wordt niet alleen een psychologische thriller, maar is ook een drama en een liefdesverhaal. Het hoogtepunt in de film zijn de scènes in Oost-Berlijn die zich halverwege de jaren ’60 afspeelt. Maar als we de critici mogen geloven zou de film in zijn afwikkeling serieus ontgoochelen met een weinig geloofwaardig sluitstuk. Maar het zou in ieder geval een veel betere film zijn dan Killshot (2008), de vorige film van John Madden., met ijzersterk acteerwerk van de gehele cast. The Debt komt op 28 september 2011 in onze zalen.
Gepost door © dave in Remake | Permalink | Email dit
Facebook | Commentaren (2)
Tags: the debt, helen mirren, assaf bernstein, ha-vov, john madden, matthew vaughn, munich, sam worthington, tom wilkinson, jesper christensen, ciaran hinds, jessica chastain, marton csokas, killshot, remake
23-11-10
Shakespeare in Love (1998) **** op blu-ray
Eén van de betere romantische komedies in Victoriaanse outfit is Shakespeare in Love (1998) van John Madden. Deze Universal film is net verschenen op blu-ray, dus een uitgelezen moment om deze release even in de aandacht te brengen. Dit film traceert het ontstaan van het 'Romeo & Juliet' stuk. En het resultaat behoort bij één van de beste 'Romeo & Juliet' verfilmingen, tezamen met het klassieke Romeo and Juliet (1968) van Franco Zeffirelli en het hedendaagse Romeo + Juliet (1996) van Baz Luhrmann.
Korte inhoud: De jonge schrijver William Shakespeare (Joseph Fiennes) heeft problemen met zijn laatste werk "Romeo en Ethal de Piratendochter". De jonge en rijke Viola (Gwyneth Paltrow) is een groot fan van Shakespeare, en droomt ervan om actrice te worden. Vrouwen zijn echter niet toegestaan op het toneel, dus verkleedt ze zich als jongen, en krijgt ze de rol van Romeo. Wanneer zij en William verliefd worden heeft hij eindelijk de inspiratie om zijn toneelstuk verder uit te werken.
De film is buitengewoon grappig en als kijker wordt je echt ondergedompeld in de vuile en grauwe straten van het Elizabethaanse tijdperk, zonder dat de film zwartmoedig wordt. Anderzijds is het ook een acteurs film, met niet alleen een geweldige Fiennes en Paltrow, maar tevens een sterke Geoffrey Rush, Judi Dench, Colin Firth en Tom Wilkinson. Ze hebben er zichtbaar allemaal plezier in om hun rol te spelen, en dat vertaald zich in een geweldige dynamiek en een mooi samenspel. Het delicate bij dergelijke films is dat acteurs gemakkelijk vervallen in over-acting, maar gezien het talent dat aan deze film deelnam was dit niet het geval.
We ontdekken er een Shakespeare die tegen alle verwachtingen in heel veel weg heeft van de Romeo die we kennen uit zijn werk. De film vertelt niet alleen het verhaal van Shakespeare en zijn romance met Viola, maar tevens het verhaal van Romeo en Juliet. De film zit vol van verwijzingen tussen zijn leven en zijn oeuvre, en voor zij die het oorspronkelijke werk ooit hebben gelezen op de schoolbanken, zal hier zeker veel plezier aan beleven. De scenaristen Marc Norman en Tom Stoppard hebben duidelijk hun huiswerk gedaan. Het is een film die zowel situationele humor vertoont (de non die de kamer van Viola bewaakt maakt extra veel lawaai met haar schommelstoel om het gestoei in de kamer te overstemmen), humor gebonden aan het tijdperk (het feit dat vrouwen niet mochten acteren op de planken), humor gebonden aan een bepaalde karaktertrek van een personage (Shakespeare is een grote leugenaar en praat zich meestal uit elke moeilijke situatie), en humor met een knipoog naar het werk van Shakespeare ("A Plaque on both your houses", de bekende zin uit het werk van Romeo & Juliet komt van een effectieve mededeling die Shakespeare had overhoord).

Romantiek en humor gaan hand in hand (zo getuigen de vele Meg Ryan films), maar slechts een uitstekend regisseur weet de twee in balans te brengen. De romantiek mag geen domper worden op de humor en omgekeerd, je mag niet beginnen lachen bij een romantisch moment. En Madden slaagt hier goed in en voelt de relatie niet te artificieel aan. Het is wel iets van een gehaaste romance, maar dit zit dan weer geheel binnen de stijl van de film, iets wat je gemakkelijk aanvaard met zo’n intelligent script. Maar uiteindelijk heeft de komedie toch wel de bovenhand op de romantiek. Shakespeare in Love kreeg 13 Oscar-nominaties en won er 7, waaronder Beste Originele Script. De regisseur kreeg echter geen Oscar voor Beste Regie. Maar de concurrentie was groot (cf. Steven Spielberg met Saving Private Ryan)

Twee zaken die ik nog wel onderstrepen, enerzijds de prachtige kostuums van Sandy Powell, en in het bijzonder de kleding voor de vrouwelijke personages, alsook de emotionele en dramatische muziek van Stephen Warbeck. Twee zaken die pas goed op hun recht komen op een groot wit doek in de bioscoop, of op een breedbeeld televisie in High Def. Mijn enige kritiek is dat de film zich iets teveel afspeelt op dezelfde plaatsen en iets te weinig openbreekt. Maar laat het duidelijk zijn, Shakespeare in Love is een voortreffelijke volwassen romantische komedie met een intelligent script en talentvolle acteurs. Een film die tevens de naam van Shakespeare in de titel waardig is.
Gepost door © dave in Review | Permalink | Email dit
Facebook | Commentaren (2)
Tags: shakespeare in love, john madden, joseph fiennes, gwyneth paltrow, geoffrey rush, judi dench, colin firth, tom wilkinson, marc norman, tom stoppard, sandy powell, stephen warbeck, review, franco zeffirelli, romeo and juliet, baz luhrmann
















