De FilmBlog

Je zou het niet verwachten van een regisseur die bekend staat voor zijn films waar vuurwapens en scheldwoorden schering en inslag zijn, maar Martin Scorsese heeft gekozen voor de verfilming van een jeugdboek van Brian Selznick, The Invention of Hugo Cabret. En hij heeft dit met succes gedaan, want niet alleen is Hugo (2011) een pareltje van een film, maar kreeg daarbij ook nog eens de Golden Globe voor Beste Regie en zal naar alle waarschijnlijkheid ook genomineerd worden voor een Oscar.

We worden compleet in het verhaal gezogen vanaf het openingsshot, met een heerlijk panorama van het Parijs van de jaren ’30, met een camera die de 'city of light' in al zijn fonkelende pracht op digitale film zet. We zien er de 12-jarige Hugo (Asa Butterfield), die woont in het Monparnasse station die de gigantische klokken help onderhouden. Hij steelt er ook af en toe een croissant, buiten het zicht van de inspecteur voor weeskinderen (Sacha Baron Cohen). Alleen op de wereld na de dood van zijn vader (Jude Law), werd hij overgelaten aan een dronken oom (Ray Winstone).

Korte inhoud: Parijs, 1930. Hugo Cabret is een 12-jarige wees die in de muren van een druk treinstation in Parijs woont. Sinds zijn oom spoorloos verdween, heeft hij in het geheim de zorg voor de stationsklokken op zich genomen. Dan komt hij in aanraking met een vreemd meisje (Chloë Grace Moretz) en een bittere oude man (Ben Kingsley) die de speelgoedwinkel in het station beheert. Plotseling komen Hugo's verborgen leven en het waardevolle geheim dat hij bewaart in gevaar.

Dat grote cineasten meerdere filmgenres aan kunnen is bij deze bewezen. Scorsese heeft op een bevlogen manier het bronmateriaal vertaald naar het witte doek, en het plezier waarmee hij dit voor mekaar heeft gekregen druipt van het scherm. Het is een zuivere familiefilm met sterke karakters. Het scenario is van de hand van John Logan, die in tegenstelling tot heel wat andere Hollywoodfilms, geen hulp had van co-scenaristen. Er zijn uiteraard hier en daar een aantal verschillen met het boek, maar dat kan haast moeilijk anders.

Dit is tevens de eerste keer dat Scorsese zich waagt aan een 3D film, dus zet maar dat verdoemde brilletje op de neus. En ik moet toegeven dat in tegenstelling tot vele andere 3D vehikels, deze Hugo echt wel de moeite is. De beelden blijven lange tijd nazinderen, ook al is de 3D-techniek ten dode opgeschreven. Scorsese verscherpt niet alleen zijn voorgronden en verspilt zijn tijd niet met objecten naar de lens te smijten. Daarentegen maakt hij gebruik van de nieuwste technologie om op de eerste plaats een uitstekend verhaal te brengen en een ode te brengen aan de roots van de cinema, van Georges Méliès tot de stille film. Jawel, achter deze afschuwelijke posters en media-campagne (1, 2, 3, 4, 5), schuilt een pracht van een film.

Toen ik voor het eerst de trailer voor deze animatiefilm zag in de bioscoop wou ik meteen de film gaan zien. Wat meteen in het oog springt is het leuke concept van Rango (2011). Een kameleon met een tropical shirt die in het wilde westen met een identiteitscrisis zit, en dit personage vertolkt door het buitenbeentje Johnny Depp, deze film moet je gewoon gezien hebben.

Korte inhoud: Als een naamloze kameleon (Johnny Depp) uit zijn terrarium vrij komt, staat hij plots midden in de woestijn. Hij was zijn leventje tussen vier ramen toch al zat, maar wat nu? Een buidelrat stuurt hem op weg richting het stadje Dirt, ergens op de grens van beschaving. Daar doet de hagedis zich voor als Rango, een onverschrokken pistoolheld. Het stadje staat door gebrek aan water op het punt van uitdrogen. Het is aan Rango om Dirt van de ondergang te redden.

Het is geen typische boy-meets-girl animatiefilm, maar wel een te gekke komedie-western, in regie van Pirates of the Caribbean regisseur Gore Verbinski. In de film horen we ook nog de stemmen van Isla Fisher, Abigail Breslin, Ned Beatty, Alfred Molina, Bill Nighy, Ray Winstone en Timothy Olyphant. In de flm zit er iets van Blazing Saddles (1974), maar gezien de omstandigheden kunnen we ons denk ik wel aan een compleet geflipt en vernieuwend verhaal verwachten. De scenarist van dienst is John Logan, die ondermeer werkte aan het scenario van Gladiator en The Last Samurai.

Geen Pixar, geen DreamWorks, geen Disney, maar wel de eerste langspeel-animatiefilm van het speciale effecten huis van George Lucas, Industrial Light & Magic. Dat belooft! De film zou bij ons op 6 april 2011 moeten uitkomen. Hieronder vinden jullie tevens 6 minuten uit de film. Enjoy!

Tim Burton brengt binnenkort een nieuwe prent uit, Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street (2007), met zijn fetish-acteur Johnny Depp. Depp zal er de rol spelen van een duivelse barbier. Verwacht je maar aan een soort cross-mix van Edward Scissorhands (1990) en From Hell (2001), gebaseerd op een toneelstuk van Stephen Sondheim. De lugubere filmposter wakkert in ieder geval het enthousiasme bij mij aan, mede met de indrukwekkende cast. Het scenario van de film is van de hand van John Logan (Gladiator, The Aviator, The Last Samurai).

Korte inhoud: Benjamin Barker (Johnny Depp) komt door toedoen van Judge Turpin (Alan Rickman) onterecht in de gevangenis. Na zijn gevangenschap zint hij op wraak en besluit een partner in zijn plan te betrekken: Miss Lovett (Helena Bonham Carter). Barker begint een kapperzaak boven de pastei winkel van Miss Lovett. Samen rekenen ze af met de vijanden en tegenstanders van Barker die nu Sweeney Todd genoemd word.

Ook Sacha Baron Cohen (Borat) en de knappe Laura Michelle Kelly zijn van de partij in een project waar heel wat namen van actrices circuleerden die maar al te graag een rol hadden bemachtig in deze verfilming van de bekende musical. Laten we hopen dat er in deze prent geen gorilla’s of Oompa Loompas rondlopen en dat deze prent zo een beetje de terugkeer van een fantasie- en talentvolle filmmaker betekent. Nu nog wachten op de eerste trailer. De film wordt in de Belgische zalen verwacht op 23 januari 2008.

***Related Post***
26/07/2008: Sweeney Todd filmbespreking
06/10/2007: Sweeney Todd trailer

Regisseur Jean-Pierre Melville zei ooit eens in Les Cahiers du Cinema dat je grote regisseurs kan herkennen als deze op latere leeftijd terugkeren naar een klassiek vormelijk model.

Deze stelling, die misschien niet van toepassing is op grote cineasten zoals Steven Spielberg, klopt wanneer men de carrière bekijkt van Martin Scorsese, die bekend werd door zijn cinema-vérité aanpak en zijn creatieve verhaal techniek (Mean Street, Taxi Driver).

Hij stak het nooit weg dat hij een studio-regisseur wou zijn, zoals een John Ford of een Howard Hawks. Zijn twee vorige pogingen (New York, New York en The Last Temptation of Christ) waren toch niet meteen geslaagde films. Met The Aviator maakt hij de studio-film bij uitstek, serveert ons spektakel en verliest nimmer zijn personages of zichzelf in het proces. Het is niet zijn beste film, maar zeker één van zijn betere.

Quotering: ***1/2
Titel: The Aviator
Regisseur: Martin Scorsese
Scenarist: John Logan
Acteurs: Leonardo DiCaprio, Cate Blanchett, Kate Beckinsale, John C Reilly, Alec Baldwin, Alan Alda
Genre: Drama
Duur: 170 min
Land: VS
Site: http://theaviatormovie.com
Extra: trailer
Release in België: 26 januari 2005

The Aviator is een biopic over het leven van de al even excentrieke als geniale miljardair Howard Hughes en speelt zich af in de Amerikaanse glitterjaren van eind jaren 20 tot midden jaren 40. Een periode waarin Hughes vooral dure Hollywoodfilms maakte, relaties aanging met de supersterren uit diezelfde films en vernieuwende prototypes van vliegtuigen ontwierp. De film belicht buiten zijn hoogtepunten echter ook op treffende wijze Hughes' tegenslagen en maniakale obsessies.

De film is het meest te vergelijken met Scorsese’s Raging Bull, die eveneens gaat over een man die een strijd aangaat met zijn innerlijke demonen en die, net zoals de mythologische waaghals Icarus, te dicht bij de zon ging vliegen en zijn vleugels verloor. John Hughes wordt voorgesteld als een tegenstrijdig figuur die enerzijds volledig in controle is over de ontwikkelingen van zijn vliegtuigen en de manier hoe ze worden gebouwd, maar anderzijds achterna wordt gezeten door een dwangmatig gedrag die leidt naar een obsessieve compulsieve persoonlijkheidsstoornis. Zijn perfectionisme is op die mate doorgedreven dat het afmaken van een taak bijna onmogelijk wordt. De film begint ook met zijn eerste speelfilm, Hell’s Angels waaraan hij 4 jaar van zijn leven wijde en ook de duurste film werd in die tijd. Alles moest tot in de laatste details uitgekiend worden, tot grote bezorgdheid van de aandeelhouders. Geld was geen argument, perfectie was de enige maatstaf. Dat gedurende de opnames ook nog 3 piloten het leven lieten, laat Scorsese buiten beschouwing, maar accentueert de betrokkenheid van Hughes, zelf een fanatiek piloot, die er niet voor terugschrok om zelf een aantal gewaagde stunts voor zijn rekening te nemen, met verschillende bijna fatale noodlandingen tot gevolg. Na zijn eerste film concentreerde Hughes zich op de bouw van vliegtuigen en legde zich in een later stadium toe op de oprichting van een vliegtuigmaatschappij die de confrontatie aanging met het grote Pan Air van Juan Trippe (gespeeld door de charismatische Alec Baldwin).

Ook de vrouwen spelen een belangrijke rol in de film. Hughes was opzoek naar uitdagingen en ontdekkingen. Gemakkelijke prooien waren niet meteen voor hem besteed. Jean Harlow (gespeeld door No Doubt zangeres Gwen Stefani) was een gedreven vrouw wiens sterdom de nog jonge filmmaker overschaduwde. Ava Gardner (gespeeld door Kate Beckinsale) moest dan weer niets weten van de juwelen die Hughes haar wou geven – “I am not for sale. If you want to buy me something, you can buy me diner” en ook Katharine Hepburn (briljant gespeeld door Cate Blanchett) stond haar mannetje in de relatie. Hepburn was verzot op zijn avontuurlijke geest, ze was ondersteboven van de vliegtuigtripjes boven de stad, ze was ook bezorgd om hem en ontdekte zijn excentrieke trekjes.

Leonardo DiCaprio geeft ons hier een van zijn beste acteerprestaties van de laatste jaren. Zelf al heeft hij een jong voorkomen, toch slaagt hij er in om de look van Hughes met meesterlijk te weerspiegelen. Hij straalt op een moment vol van bravoure en is tezelfdertijd ook heel kwetsbaar. De kans is groot dat hij dan ook zijn tweede oscarbeeldje in de wacht zal slepen bij de oscar-uitreiking op 27 februari.

Er is heel spaarzaam omgesprongen met speciale effecten in de film. Scorsese weet dat dergelijke visuele hoogstandjes de aandacht van de personages kan wegnemen. Toch is er een adembenemende sequentie waarin Hughes de controle verliest van zijn vliegtuig en een crashlanding moet ondernemen temidden van Beverly Hills. In een andere CGI sequentie zien we de reusachtige Spruce Goose, een gigantisch passagiersvliegtuig, over het water vliegen.

In de begingeneriek van de film zien we de kleine Hughes met zijn moeder. De vrees voor bacteriën vindt hier zijn oorsprong en de term quarantine, die me doet denken aan het woord Rosebud (cf. Citizen Kane), wordt een soort leidraad doorheen de film. De invloed die zij heeft uitgeoefend op hem was determinerend voor zijn verdere levensloop. De schaduw van zijn ziekte is nooit ver weg. In het echte leven zal Howard Hughes aan deze kwelling ten onder gaan, maar de film eindigt met de realisatie van een droom die hij had. Scorsese kiest om de kracht van de wil en de productieve geest te laten overheersen op de anti-kracht van zijn dwangmatige aandoening.

Toch zit er in de film een scène, welbepaald in de germ-free-zone waar Hughes zich heeft afgesloten van de buitenwereld en zijn urine bewaard in melkflessen, die volgens mij iets te lang duurt. Ik was meteen verkocht voor het uitgangspunt van Scorsese om de film vooral te laten draaien rond de jonge, ambitieuze en excentrieke waaghals die net zoals Alexander de Grote wou weten waar zijn grenzen lagen, en in mindere mate op het facet waar de waanzin de bovenhand neemt. Toch brengt Scorsese de authenticiteit van de film niet in gevaar, in tegenstelling tot de biopics Beyond the Sea en (na wat ik heb kunnen lezen) Ray. Het hoofdpersonage wordt niet verbloemd of geromantiseerd.

Er is een duidelijke link tussen Scorsese en Howard Hughes, die met heel veel sympathie, diepte en zelfs met veel liefde wordt benaderd. Kortom, een knappe verfilming die je zeker niet mag missen.

***Related Post***
13/09/2005: Di Caprio als Theodore Roosevelt