De FilmBlog

Neen, Rise of the Planet of the Apes (2011) is geen sequel op Planet of the Apes (2001), en het is ook geen remake van Conquest of the Planet of the Apes (1972). Maar je zou het kunnen zien als een soort reboot, gezien de film toch wel zijn inspiratie zocht in het werk van romanschrijver Pierre Boulle, de auteur van de Planet of the Apes films.

Korte inhoud: Het verhaal speelt zich af in het huidige San Francisco, waar de wetenschapper Will Rodman (James Franco) zich bezighoudt met genetische manipulatie op apen in z'n strijd tegen Alzheimer. Wanneer één van de proefdieren, Caesar (Andy Serkis), zich intellectueel snel begint te ontwikkelen ontstaat een oorlog voor de suprematie tussen mens en aap.

Wat opvalt is dat de film geen zoveelste B-film-spin-off is maar wel degelijk een ambitieuze science fiction met een indrukwekkende cast - James Franco, Freida Pinto, John Lithgow, Brian Cox, Tom Felton - en de Weta Workshop die instaat voor de visuele effecten. Niemand minder dan Andy Serkis verleent opnieuw zijn diensten voor de motion-capture. De regisseur, de Brit Rupert Wyatt, is misschien wel nog wat onervaren, maar de trailer spreekt me wel aan.

Oorspronkelijk heette de film Rise of the Apes, wat een veel betere titel zou zijn geweest, maar werd uiteindelijk vervangen om toch een link te maken met de franchise. Ik heb het niet zo voor titels waar twee keer het woordje 'the' in voorkomt. En waarom nu willen terug linken naar de franchise? Ik vond de Tim Burton film uit 2001 eigenlijk een grote mislukking, en het had compleet fout gelopen mochten ze er een sequel van gemaakt hebben. Deze film kan op eigen benen staan, ook al gebruikt hij de naam van Caesar die overeenkomt met de Planet of Apes saga. Het enige wat me een beetje zorgen maakt is dat ze iets teveel uitpakken met Weta, in plaats van de kwaliteit van de film te laten spreken voor zich. Het lijkt een beetje op die foute marketingstruuks in de stijl van 'from the producers of…'.

De film zou komt op 10 augustus 2011 bij ons in de zalen. Laten we hopen dat deze het beter zal doen als zijn voorganger Planet of the Apes van Tim Burton. De muziek-cd met de score van Patrick Doyle ligt vanaf 26 juli in de rekken, en ik heb mijn exemplaar ondertussen al besteld. Tevens, als jullie van apen houden, komt binnenkort ook de documentaire Project Nim (2011) uit over een chimp die werd opgevoed in de 70'ties als een mens.

De roodharige actrice en vriendin van Sacha Baron Cohen, Isla Fisher, zullen jullie nog wel kennen uit de Wedding Crashers (2005) en Definitely, Maybe (2008), maar hier heeft zed us de hoofdrol gekregen in Confessions of a Shopaholic (2009). Een romantische komedie van regisseur P.J. Hogan (Muriel’s Wedding, My Best Friend’s Wedding) en gebaseerd op het boek van Sophie Kinsella. Een film over koopverslaving en dit in tijden van crisis, ze konden deze prent op geen slechter moment uitbrengen.

Korte inhoud: Rebecca Bloomwood (Isla Fisher) is hopeloos verslaafd aan shoppen. Dromend van een baan bij één van de grote modebladen werkt ze nu bij een financieel magazine, waar ze in haar populaire columns financieel advies geeft. Maar als er iemand is die financieel advies best kan gebruiken, dan is het wel Rebecca zelf! Door al het shoppen verdrinkt ze in de schulden en langzaam maar zeker begint haar shopverslaving een serieus probleem te worden, waardoor zowel haar carrière als haar liefdesleven een grote puinhoop worden. Zal het deze shopverslaafde financieel adviseuse lukken haar eigen financiën en daarmee haar hele leven op orde te krijgen?

Het is wederom een genoegen om Isla Fisher aan het werk te zien. Ondanks dat de actrice de 30 al is gepasseerd, oogt ze als een opgewekte twintiger. Isla is niet alleen grappig en sexy, maar het acteren gaat haar ook goed af. We hebben als kijker meteen sympathie voor haar impulsieve personage, ook al speelt ze de rol van een naïeve koopverslaafde die overal een mening over heeft. Datzelfde kan spijtig genoeg niet gezegd worden van haar partner, de charmante Brit Hugh Dancy, die maar niet weet te overtuigen. Het romantische gedeelte komt hierdoor een stuk minder van de grond. De acteur heeft trouwens een vreselijke timing en is dus niet de meest geschikte figuur voor een komedie. En dit is echt wel schrijnend, want een meer passende acteur had hier meer vonken kunnen geven en de film had hierdoor alleen maar beter kunnen worden.

De ouders van Rebecca, gespeeld door John Goodman en Joan Cusack, zorgen met hun gekibbel en soms infantiele maar wel goedbedoelde opmerkingen voor komische intermezzo’s. De beste vriendin Suze (Krysten Ritter), leeft helemaal met Becky mee en is met haar gevatte opmerkingen best wel een mooie aanvulling. Daarnaast zien we nog John Lithgow en Kristin Scott Thomas opduiken in de film.

Confessions of a Shopaholic is echter nooit zo leuk als Wedding Crashers, daarvoor is het script van Tracey Jackson en Tim Firth veel te mager en pijnlijk voorspelbaar. Het personage van Rebecca heeft iets teveel puberale scènes die het niveau van de komedie niet echt hoger tillen en enkel maar de stereotypen van vrouwen versterken. Op bepaalde momenten is het zelfs ronduit slapstick. Het verhaal heeft niet veel om het lijf, de conclusie is bespottelijk cliché, maar de sterke vertolkingen zorgen er wel voor dat het beter is dan het gelijkaardige Sex and the City. De film is bij ons te zien vanaf 18 maart 2009 in onze bioscoopzalen, een bioscoopkaartje is zeker geen miskoop … als je tenminste van het genre houdt.