De FilmBlog

Ook al is het ijs overal aan het smelten is ondertussen bekend geworden dat er een Ice Age 4: Continental Drift (2012) op komst is. Je zou denken dat ze na Ice Age 3: Dawn of the Dinosaurs (2009) er definitief de brui zouden aan geven, maar niets is dus minder waar. Wat kan het de mensen van 20th Century Fox Animation schelen dat ze met hun laatste animatiefilm GEEN pre-historische come-back hadden gemaakt. De creativiteit was al na de eerste film compleet weggesmolten en nu moesten we het stellen met onnozele 3D-effecten en vervelende nevenplots.

Maar het is de box-office die de enige maatstaf is in Hollywood, en als de vorige film wereldwijd een slordige 886 miljoen dollar heeft opgebracht (met een productiebudget van 90 miljoen), dan weet je dat de franchise nog niet dood is. Het was tevens de grootste box-office recette van de franchise. De eerste film bracht 383 miljoen op en de sequel 655 miljoen. Het moet tevens één van de meest succesvolle animatie-franchises zijn, en dit met karakters die eigenlijk niet zo héél bijzonder zijn. Maar anderzijds zijn de films wel visueel indrukwekkend.

De regisseurs van dienst zijn Steve Martino en Mike Thurmeier. Het scenario is dan weer geschreven door Michael Berg, Jason Fuchs en Mike Reiss. Naast de bekende stemmen van Manny (Ray Romano), Ellie (Queen Latifah), Diego (Denis Leary), Sid (John Leguizamo), Scrat (Chris Wedge) en Eddie (Josh Peck), zullen we ook de stem horen van Jennifer Lopez, Jeremy Renner en Seann William Scott.

En bij wijze van aankondiging vinden jullie hieronder Scrat's Continental Crack-Up (2010), het kortfilmpje die de 'Continental Drift' een beetje moet gaan verklaren op Scrat's wijze. Enjoy !

***Related Posts***
11/06/2009: Ice Age 3: Dawn of the Dinosaurs trailer
18/01/2007: Top 10 meest succesvolle films van 2006
15/01/2006: Ice Age 2: The Meltdown
19/03/2005: Fox Animation maakt zich klaar voor Ice Age sequel

Je zou denken dat de nieuwe horrorfilm van Brad Anderson (Transsiberian, The Machinist, Session 9) gebaseerd was op het werk van Stephen King, maar Vanishing on 7th Street (2010) zou een origineel verhaal zijn geschreven door Anthony Jaswinski.

Wanneer je echter de trailer bekijkt zie je meteen dat de makers zich wel geïnspireerd hebben op de horror-meester. In de hoofdrol treffen we opnieuw Hayden Christensen, naast Thandie Newton en John Leguizamo.

Korte inhoud: Door een mysterieuze en globale zonsverduistering verdwijnen ontelbare bevolkingsgroepen van de aardbodem waarbij alleen hun kleding en bezittingen achterblijven. Een handjevol overlevenden, een verslaggever (Hayden Christensen), een verpleegster (Thandie Newton) en een metrobestuurder (John Leguizamo), zitten gezamenlijk in een zwak verlichte herberg op 7th Street. Ze moeten de handen inéén slaan in een poging de strijd aan te gaan tegen de apocalyptische verschrikkingen. Als de duisternis langzaam intreedt realiseren ze zich dat ze misschien wel de laatste mensen op aarde zijn.

We bevinden ons opnieuw in het post-apocalyptische register, een genre die de laatste jaren steeds meer op de voorgrond treed (cf. I Am Legend, 28 Days/Weeks Later, Children of Men, The Book of Eli, The Road, Doomsday,…). Het is in ieder geval een genre waar veel mee te doen is. Je kan zowel het menselijk drama in de verf zetten of gewoon de horror-toer op gaan, en beiden werken ze uitermate goed. Toch ben ik niet geheel overtuigd door de trailer, hoewel ik ben aangetrokken door de sfeer en de premisse van de film. Ik heb een probleem met Hayden Christensen, die voor mij niet echt past in het plaatje. Ik moet trouwens nog een eerste film zien met hem waar zijn vertolking het tv-niveau overstijgt. En misschien lukt dat wel met een rol als …eu, tv-reporter.

De trailer heeft zo een beetje een vibe van films zoals The Mist (2007), waar de kijker niet weet met welke dreiging de personages te maken hebben. Je tast in deze film letterlijk en figuurlijk in het donker over de redenen waarom de mensen zijn verdwenen en wat voor kwaad hier achter zit. En uiteraard wordt in dergelijke films ook heftig gespeculeerd naar de mogelijke oorzaken. Het geloof en demonische theorieën zijn dus nooit ver weg. Maar uiteindelijk volgt het wel hetzelfde patroon als de slasher film, waar de karakters hoofdzakelijk moeten weglopen van het gevaar.

En er is een nieuwe trend in Hollywood. Video-On-Demand release nog voor de film in de bioscoop heeft gedraaid. Uiteraard geldt dit niet voor de grote filmproducties, maar voor kleinere films zie je dat steeds meer gebeuren. Er zal nog een bioscoop-release volgen, maar datums zijn op dit ogenblik nog onbekend.

Brian De Palma is een geniaal regisseur, die in de voetsporen van Alfred Hitchcock trad en de nieuwe ‘master of suspense’ werd. Zelfs zijn minder goede films (The Black Dahlia, Femme Fatale, The Bonfire of the Vanities, Raising Cain) zijn meer dan het bekijken waard. Universal heeft onlangs de blu-ray uitgebracht van Carlito’s Way (1993), een voortreffelijke misdaadfilm met een onderhoudende Al Pacino. Het is echter niet het meesterwerk waar vele recensenten het over hebben.

Korte inhoud: Dankzij het grote vakmanschap van zijn advocaat Kleinfeld (Sean Penn), komt de harde crimineel Carlito Brigante (Al Pacino) na een aantal jaren in de gevangenis te hebben gezeten vrij. Deze keer is Carlito vastbesloten op het rechte pad te blijven. Hij wil zich terugtrekken op de Bahama's met zijn grote liefde Gail en de kost verdienen met het verhuren van auto's. De corrupte Kleinfeld wil hem wel helpen. Hij heeft een klusje waarmee Carlito een leuk startkapitaal kan verdienen. Hij noemt het slechts een kleine gunst, uit loyaliteit voor bewezen diensten. Maar als Carlito iets geleerd heeft uit het verleden, dan is het wel dat loyaliteit dodelijker is dan een kogel.

Dat je de film spontaan wil gaan vergelijken met Scarface (1983) kan haast niet anders. Het is een nieuwe samenwerking tussen De Palma en Pacino in een gelijkaardige gangsterfilm, met dit verschil dat Pacino hier een Puerto-Ricaan speelt en geen Cubaan. Maar spijtig genoeg komt deze Carlito’s Way nog niet aan de hielen van Scarface, maar dat is dan weer te danken aan het bron-materiaal van Edwin Torres en de iets te melodramatische aanpak van scenarist David Koepp. Het scenario van Scarface, neergepend door Oliver Stone, is verhaal-technisch op zoveel vlakken superieur aan deze prent.

De laatste 25 minuten van de film is buitengewoon geniaal en moet zeker niet onderdoen voor de trappenscène uit zijn The Untouchables (1987) (die op zijn beurt een hommage levert aan Battleship Potemkin). Het valt wat tegen dat we er anderhalfuur op moeten wachten en dat de regisseur het zo nodig vond om ons de afloop van die sequentie op een belachelijke manier te spoilen in de eerste minuut van de film. Daar waar deze montage-techniek een meerwaarde voorstelt bij No Way Out (1987), wordt hier de suspense voor een groot stuk beknot.

De Palma heeft voldoende goede scènes maar weet precies niet welke toon hij moet aanhouden, en hoe hij al die kleine verhaal-elementen aan elkaar moet knopen. Bijgevolg voelen heel wat scènes wat geforceerd aan. Voor datgene wat De Palma wil vertellen duurt de film voor mij veel te lang en mocht bijvoorbeeld de halfbakken romance tussen Pacino en Penelope Ann Miller de prullenmand in. Het heeft voor mij in dit verhaal nauwelijks een toegevoegde waarde. De Palma wou zichtbaar een gelijkaardige dualiteit maken als in Scarface waarbij de gevoelige kant van de crimineel wordt ontbloot, alsook zijn wil om een geweldloos bestaan te leiden. Maar de twee acteurs passen niet bij mekaar. Er is nauwelijks een vonk te bespeuren tussen beide protagonisten, en het verhaaltje van de balletdanseres / stripper / liefje van een gangster, slaat nergens op.

Carlito’s Way is een mix van geniale actie-sequenties en banaliteiten die een Brian De Palma film onwaardig zijn. Het camerawerk (vooral de steady-cam) valt op door zijn vernuftigheid - misschien iets teveel, John Leguizamo speelt een knap bijrolletje als opkomende gangster, de muziekscore van Patrick Doyle is misplaatst, het montage-werk is over-ambitieus en dient het verhaal bij momenten helemaal niet en de production design is bijzonder knap (vooral de club die als een zinkend schip in elkaar steekt). Het voelt allemaal wel een beetje gerecycleerd aan, maar desondanks een vrij geslaagde misdaadprent die mits een kortere montage nog veel beter kan zijn. Wat betreft de extras op de blu-ray, die zijn het vermelden niet waard.

De mensen van 20th Century Fox Animation zijn misschien niet zo populair als Pixar, maar ze hebben wel met hun Ice Age franchise geschiedenis geschreven. De eerste film, Ice Age (2002), had een productiekost van 60 miljoen dollar, maar bracht zomaar eventjes 384 miljoen dollar op wereldwijd. De sequel, Ice Age 2: The Meltdown (2006), verdubbelde bijna de recette met een slordige 652 miljoen dollar. Het lag dus voor de hand dat alles in werk zou gezet worden om er een trilogie van te maken met Ice Age 3: Dawn of the Dinosaurs (2009). Als we de eerste beelden mogen geloven wordt ook deze prent weer een aaneenschakeling van heerlijke droge humor en knotsgekke situaties. De tijden dat animatiefilms voor kinderen waren zijn sinds de Ice Age-reeks echt definitief voorbij.

Korte inhoud: Eekhoorn Scrat gaat weer op zoek naar eikeltjes (en de ware liefde), Manny (Ray Romano) en Ellie (Queen Latifah) zijn in verwachting van een kleine mammoet, sabeltandtijger Diego (Denis Leary) vraagt zich af of hij door zijn vrienden niet te 'soft' is geworden en Sid de luiaard komt in problemen wanneer hij een gezin wil stichten door een paar dinosauruseieren te stelen. Het team gaat op pad om Sid (John Leguizamo) te redden en komt in een mysterieuze wereld terecht. Ze komen oog in oog te staan met dinosaurussen...en een op dino's jagende eenogige wezel (Simon Pegg).

Het verhaal gaat verder waar het in de vorige film gestopt is. Alle oude vertrouwde karakters met de daarbij behorende stemmen zijn weer van de partij. Zoals eekhoorn Scrat, die ondanks dat hij totaal geen tekst heeft, het grappigste en meest geliefde figuur is van allemaal met zijn eeuwenoude jacht op de eikel. Het leuke van dit deel is dat hij zich ditmaal niet alleen met eikels bezighoudt, maar ook verliefd wordt op een vrouwelijke eekhoorn. Dit zorgt uiteraard weer voor de nodige hilarische momenten, zoals te zien is in de trailer.

Wat ook speciaal is aan deze uitgave is uiteraard de Digitale 3D-projectie, die jullie binnenkort zullen kunnen bewonderen in de Kinepolis. Ik heb al wat fragmenten van de film kunnen zien doorheen die nieuwe brilletjes en het is echt wel indrukwekkend. Het is net alsof je de karakters kan vastgrijpen. De stijl van de animatie is nu al een lust voor het oog met het mooie kleurgebruik, de verschillende natuurlandschappen, de textuur van de personages, de knappe karakter-animaties,… en in 3D zal de film waarschijnlijk nog beter tot zijn recht komen. De regisseur van dienst is wederom de Braziliaan Carlos Saldanha, dus de continuïteit is in ieder geval verzekerd. De vraag is alleen na hoeveel sequels dit nog leuk blijft. Voorlopig kan ik er in ieder geval nog geen genoeg van krijgen!

***Related Posts***
15/01/2006: Ice Age 2: The Meltdown
19/03/2005: Fox Animation stoomt Ice Age sequel klaar

De makers van Crank 2: High Voltage (2009), Mark Neveldine en Brian Taylor, hebben dit jaar een tweede prent afgewerkt, de science-fiction thriller Gamer (2009) met Gerard Butler in de hoofdrol.

Korte inhoud: Het verhaal speelt zich af in een toekomst waar mensen met hun spelconsole andere mensen kunnen controleren in een gewelddadig game. Eén van die ‘avatars’ Kable (Gerard Butler) heeft er zowat genoeg van om gestuurd te worden door de teenager Simon (Logan Lerman) om te doden en probeert het op te nemen tegen het mastermind achter het spel, Ken Castle (Michael C. Hall).

Het plot op zich heeft wel iets weg van The Matrix (1999) meets Sleep Dealer (2008) maar gezien de reputatie van de twee regisseurs denk ik dat we ons kunnen verwachten aan een ultra-gewelddadige prent in de stijl van The Running Man (1978). In de casting duiken ook heel wat bekende namen op zoals: John Leguizamo, Six Feet Under/Dexter acteur Michael C. Hall, Heroes acteur Milo Ventimiglia, Terry Crews en rapper Ludacris. De vrouwen zijn vertegenwoordigd door Alison Lohman, Zoe Bell en Amber Valletta.

Verwacht je maar aan een soort hypernerveuze in your face explosie die eigenlijk nergens op slaat maar heel plezierig is om naar te kijken. De ex-reclame-makers leggen er zo genadeloos de zweep op dat je geen tijd hebt om over futiliteiten na te denken als een coherent verhaal of uitgewerkte karakters.

Dit is quilty pleasure op z’n best. Weinig moraliteit en een overdosis van opgespoten testosteron. En ja, het lijkt eigenlijk niet veel verschillend van Crank of Crank 2. Het is hun filmstijl, maar dan wel een stijl die je niet voor 5 films zal kunnen aanhouden. Hun volgende project is de comic-adaptatie Jonah Hex (2010) met Megan Fox en hopelijk dimmen ze iets op de explosies en zetten ze iets meer in op de karakters.

Gamer zou op 9 september 2009 bij ons in de zalen moeten draaien.

***Related Posts***
15/01/2009: Crank 2: High Voltage, kinderen niet toegelaten
23/04/2008: Bai Ling in Crank 2 High Voltage

Zoals verwacht en zoals ik al had voorspeld op deze filmblog, Righteous Kill (2008) is een zware teleurstelling. Maar de verwachtingen lagen dan ook torenhoog want het was de derde samenkomst van de twee filmiconen in dezelfde film (en de tweede film waar ze daadwerkelijk tegenover elkaar staan). Maar deze film vergelijken met The Godfather part 2 en Heat is misschien iets buiten proportie, gezien het doel van de makers eerder was om een ontspannende popcorn misdaad thriller te maken.

En de hoofdreden waarom deze film pathetisch slecht is heeft weinig te maken met de casting van 50 cent, wiens acteer-capaciteiten van het niveau van onze tv-soaps zijn. De rapper heeft zelfs nog geen bijrol van enig belang. De reden waarom het fout liep heeft alles te maken met de aanstelling van Jon Avnet als regisseur. Zoals ik al eerder zei, waarom hebben die kiekens geen talentvolle regisseur aangetrokken zoals Martin Scorsese of zelfs Michael Mann. Waarom iemand nemen die met 88 Minutes (2007) heeft bewezen dat hij geen flauw benul heeft hoe hij spanning moet opbouwen, of zelfs een acteur als Pacino moet regisseren, of zelfs een scène moet filmen. Hij zit constant aan zijn camera te schudden, ook voor scènes waar de twee mannen gewoon in een straat wandelen. In een andere scène zag je Pacino 'wandelen' in een hospitaal. Je ziet een shot van zijn rug en daarna een shot van zijn voeten. Maar wanneer de camera dan de vloer filmt is het net of de cameraman aan het 'lopen' is. Dit is maar een voorbeeld van hoe 'slecht' het camerawerk is. Hoe je zoiets trouwens aaneen kan monteren is mij één groot raadsel. Ik snap die dat je een film wil maken met twee filmiconen als je het moet stellen met een productie bezet met een bende amateurs. Krankzinnig!

Het is een domme buddy-movie waar Robert De Niro altijd naast Al Pacino loopt. Als de ene gaat baseballen, zit de andere op de tribune. Als de ene een hotdog gaat halen loopt de andere mee. Het is om knettergek van te worden. Het leek op momenten wel een oud homo-koppel. De dialogen waren barslecht dat enkel John Leguizamo de enige acteur is die een beetje reliëf kan brengen in die anders oninteressante bedoening. Ook de aanstekelijke Carla Gugino valt op. Maar het zijn zwarte tijden wanneer new kid on the block Donnie Wahlberg, het broertje van Marky Mark, betere dialogen heeft en beter speelt dan Vito en Michael Corleone. En dat is precies wat je kan verwachten van een B-regisseur als Jon Avnet. De film leek allemaal gewoon op een slechte aflevering van Law & Order.

Korte inhoud: David 'Turk' Fisk (Robert De Niro) is rechercheur. Hij zit al zestien jaar bij de New Yorkse politie. In al die jaren heeft hij veertien mensen gedood. Drie daarvan waren (gerechtvaardige) "righteous kills". Een junk die eerst op Fisk schoot, een moordenaar die op de vlucht sloeg en een vent die zo dom was om zijn handen niet op zijn hoofd te leggen toen de politie dat riep. De andere elf waren criminelen die het weliswaar niet verdienden om te leven, maar die ook geen bedreiging voor Fisk of iemand anders vormden. Hij schoot ze gewoon door hun hoofd omdat ie daar zin in had. Zo begint Righteous Kill, het verhaal van Turk en Thomas 'Rooster' Cowan (Al Pacino), twee ervaren rechercheurs die jacht maken op een moordenaar. De dader beweegt zich in de straten van New York en heeft het gemunt op criminelen en louche figuren. Een verkrachter, een dealer, een gangster, een pedofiele priester, een pooier, een kinderverkrachter, allemaal figuren die door de mazen van de wet gekropen zijn (cf. Dexter). Bij elk lijk laat hij een eenvoudig gedichtje van vier regels achter. Al snel beseffen Turk en Rooster dat ze opzoek zijn naar een diender...

Was de vertolking van De Niro en Pacino dan niet goed? Nope, het was beschamend! Die twee acteurs zouden beter stoppen met films maken vooraleer ze hun reputatie nog meer onrecht aandoen door te spelen in misdaadfilms van het derde knoopsgat. Ze vertolken hier geen personages, maar zetten wel stereotypen neer van andere rollen die ze al hebben gespeeld. En dit allemaal in het licht van Heat (1995), één van mijn top films, waar de dynamiek tussen De Niro en Pacino vonken gaf. Ik had een immens verlangen om deze twee ooit weer samen te zien in een film, Jon Avnet heeft deze wens verneukt met een klote film (vergeef me het toepasselijk taalgebruik). En toch zag ik die twee mannen graag in eenzelfde frame in een bar, maar dat had weinig tot niets van doen met hun personage, maar wel met hun identiteit als iconen van de filmwereld. Idem dito met 50 cent die geen personage speelt (hij is daar dramatisch niet toe in staat) maar gewoon zijn eigen is. In de film speelt hij een club eigenaar waar De Niro en Pacino regelmatig komen (op de meest onlogische momenten). En weet je trouwens welke muziek er wordt gedraaid in da club ??

Op scenariovlak valt de film vanaf de eerste minuten als een kaartenhuisje in elkaar. Scenarist Russell Gewirtz (Inside Man) had er trouwens niets beters op gevonden dan de film voor iedereen te spoilen door een bekentenis te tonen van De Niro/Pacino die een paar moorden uit de doeken doen. Nadien gaat het verhaal terug in de tijd en IEDEREEN wist dus wat er ging gebeuren, daar waar de scenarist in Inside Man (2006) onder impuls van Spike Lee de begin-bekentenis heel enigmatisch hield. Maar ook de structuur van de film is een regelrechte ramp met diverse moord-scènes die het verhaal verhakkelen en die nergens op slaan. Ik had met die scenarist wel eens de grote verdwijntruc met de potlood (cf. The Dark Knight) willen tonen. Maar ook bewijst dit nog maar eens dat je naast een scenarist altijd een goede regisseur nodig hebt.

Ik wist dat de film slecht zou zijn, maar door mijn lage verwachtingen had ik gehoopt dat ik Righteous Kill net dat tikkeltje beter zou vinden, maar niet dus. Het was zelfs véél slechter dan dat ik had verwacht. Zoals ik zei, het is beschamend om die twee mannen op deze manier bezig te zien. Het heeft veel weg van een oude ex-kampioen bokser die nog steeds wil strijden in de ring maar gewoon van alle kanten klop krijgt en nog nauwelijks op zijn benen kan staan. Er zat heel wat meer in, maar dit pathetisch Jon Avnet filmpje is het bekijken niet waard.

***Related Posts***
11/02/2008: Alle hoop verdwenen voor Righteous Kill
05/09/2007: Righteous Kill trailer en korte inhoud
22/05/2007: Righteous Kill brengt Pacino en De Niro samen

Zoals verwacht en zoals ik al had voorspeld op deze filmblog, Righteous Kill (2008) SUCKS!!! Op imdb heeft de film momenteel 7.1 maar dat is dankzij 680 geeks die dit cliché misdaad vehikel een 10/10 hebben gegeven. Binnen 4 maanden zal deze quotering wel zwaar terugvallen. Maar dat bewijst nog maar eens dat je die imdb-quoteringen met een korreltje zout moet nemen, en zeker de eerste maanden van zijn release.

En de hoofdreden waarom deze film pathetisch slecht is heeft weinig te maken met de casting van 50 cent, wiens acteer-capaciteiten van het niveau van onze tv-soaps zijn. De rapper heeft zelfs nog geen bijrol van enig belang. De reden waarom het fout liep heeft alles te maken met de aanstelling van Jon Avnet als regisseur. Zoals ik al eerder zei, waarom hebben die kiekens geen talentvolle regisseur aangetrokken zoals Martin Scorsese of zelfs Michael Mann. Waarom iemand nemen die met 88 Minutes (2007) heeft bewezen dat hij geen flauw benul heeft hoe hij spanning moet opbouwen, of zelfs een acteur als Pacino moet regisseren, of zelfs een scène moet filmen. Hij zit constant aan zijn camera te schudden, ook voor scènes waar de twee mannen gewoon in een straat wandelen. In een andere scène zag je Pacino 'wandelen' in een hospitaal. Je ziet een shot van zijn rug en daarna een shot van zijn voeten. Maar wanneer de camera dan de vloer filmt is het net of de cameraman aan het 'lopen' is. Dit is maar een voorbeeld van hoe 'slecht' het camerawerk is. Hoe je zoiets trouwens aaneen kan monteren is mij één groot raadsel. Ik snap die dat je een film wil maken met twee filmiconen als je het moet stellen met een productie bezet met een bende amateurs. Krankzinnig!

Het is een domme buddy-movie waar Robert De Niro altijd naast Al Pacino loopt. Als de ene gaat baseballen, zit de andere op de tribune. Als de ene een hotdog gaat halen loopt de andere mee. Het is om knettergek van te worden. Het leek op momenten wel een oud homo-koppel. De dialogen waren barslecht dat enkel John Leguizamo de enige acteur is die een beetje reliëf kan brengen in die anders oninteressante bedoening. Ook de aanstekelijke Carla Gugino valt op. Maar het zijn zwarte tijden wanneer new kid on the block Donnie Wahlberg, het broertje van Marky Mark, betere dialogen heeft en beter speelt dan Vito en Michael Corleone. En dat is precies wat je kan verwachten van een B-regisseur als Jon Avnet. De film leek allemaal gewoon op een slechte aflevering van Law & Order.

Korte inhoud: David 'Turk' Fisk (Robert De Niro) is rechercheur. Hij zit al zestien jaar bij de New Yorkse politie. In al die jaren heeft hij veertien mensen gedood. Drie daarvan waren (gerechtvaardige) "righteous kills". Een junk die eerst op Fisk schoot, een moordenaar die op de vlucht sloeg en een vent die zo dom was om zijn handen niet op zijn hoofd te leggen toen de politie dat riep. De andere elf waren criminelen die het weliswaar niet verdienden om te leven, maar die ook geen bedreiging voor Fisk of iemand anders vormden. Hij schoot ze gewoon door hun hoofd omdat ie daar zin in had. Zo begint Righteous Kill, het verhaal van Turk en Thomas 'Rooster' Cowan (Al Pacino), twee ervaren rechercheurs die jacht maken op een moordenaar. De dader beweegt zich in de straten van New York en heeft het gemunt op criminelen en louche figuren. Een verkrachter, een dealer, een gangster, een pedofiele priester, een pooier, een kinderverkrachter, allemaal figuren die door de mazen van de wet gekropen zijn (cf. Dexter). Bij elk lijk laat hij een eenvoudig gedichtje van vier regels achter. Al snel beseffen Turk en Rooster dat ze opzoek zijn naar een diender...

Was de vertolking van De Niro en Pacino dan niet goed? Nope, het was beschamend! Die twee acteurs zouden beter stoppen met films maken vooraleer ze hun reputatie nog meer onrecht aandoen door te spelen in misdaadfilms van het derde knoopsgat. Ze vertolken hier geen personages, maar zetten wel stereotypen neer van andere rollen die ze al hebben gespeeld. En dit allemaal in het licht van Heat (1995), één van mijn top films, waar de dynamiek tussen De Niro en Pacino vonken gaf. Ik had een immens verlangen om deze twee ooit weer samen te zien in een film, Jon Avnet heeft deze wens verneukt met een klote film (vergeef me het toepasselijk taalgebruik). En toch zag ik die twee mannen graag in eenzelfde frame in een bar, maar dat had weinig tot niets van doen met hun personage, maar wel met hun identiteit als iconen van de filmwereld. Idem dito met 50 cent die geen personage speelt (hij is daar dramatisch niet toe in staat) maar gewoon zijn eigen is. In de film speelt hij een club eigenaar waar De Niro en Pacino regelmatig komen (op de meest onlogische momenten). En weet je trouwens welke muziek er wordt gedraaid in da club ??

Op scenariovlak valt de film vanaf de eerste minuten als een kaartenhuisje in elkaar. Scenarist Russell Gewirtz (Inside Man) had er trouwens niets beters op gevonden dan de film voor iedereen te spoilen door een bekentenis te tonen van De Niro/Pacino die een paar moorden uit de doeken doen. Nadien gaat het verhaal terug in de tijd en IEDEREEN wist dus wat er ging gebeuren, daar waar de scenarist in Inside Man (2006) onder impuls van Spike Lee de begin-bekentenis heel enigmatisch hield. Maar ook de structuur van de film is een regelrechte ramp met diverse moord-scènes die het verhaal verhakkelen en die nergens op slaan. Ik had met die scenarist wel eens de grote verdwijntruc met de potlood (cf. The Dark Knight) willen tonen. Maar ook bewijst dit nog maar eens dat je naast een scenarist altijd een goede regisseur nodig hebt.

Ik wist dat de film slecht zou zijn, maar door mijn lage verwachtingen had ik gehoopt dat ik Righteous Kill net dat tikkeltje beter zou vinden, maar niet dus. Het was zelfs véél slechter dan dat ik had verwacht. Zoals ik zei, het is beschamend om die twee mannen op deze manier bezig te zien. Het heeft veel weg van een oude ex-kampioen bokser die nog steeds wil strijden in de ring maar gewoon van alle kanten klop krijgt en nog nauwelijks op zijn benen kan staan. Er zat heel wat meer in, maar dit pathetisch Jon Avnet filmpje is het bekijken niet waard.

***Related Posts***
11/02/2008: Alle hoop verdwenen voor Righteous Kill
05/09/2007: Righteous Kill trailer en korte inhoud
22/05/2007: Righteous Kill brengt Pacino en De Niro samen

Drie posters van drie veelbelovende prenten. M Knight Shyamalan mag de spits afbijten met zijn nieuwste film, The Happening (2008) met Mark Wahlberg, Zooey Deschanel en John Leguizamo in de hoofdrollen. Philadelphia wordt er geteisterd door een apocalyptische dreiging wat mensen er tot aandringt om helemaal gek te worden en soms zelfs zichzelf te doden. Veel mensen denken dat het een virus is, maar niemand weet zeker wat ze er van moeten denken. Ondertussen wordt een gezin gevolgd dat op de vlucht is voor deze mens-bedreigende nachtmerrie.

De poster ziet er als gewoonlijk heel intrigerend uit, maar dat waren de posters ook van Lady in the Water (2006) en The Village (2004), en dat waren niet meteen hoogvliegers. Laten we hopen dat Shyamalan ondertussen zijn ego heeft kunnen verteren en opnieuw die voortreffelijke verhalen vertelt van uit zijn begin-periode met films als The Sixth Sense (1999) en de comic-adaptatie Unbreakable (2000).

De tweede in het rijtje is de nieuwe affiche van The Dark Knight (2008) van Christopher Nolan, met een minimalistisch concept van een getekend gezicht van The Joker op een muur, met het Batman-logo als mond. De tag luidt: "Why So Serious?" Het is in ieder geval een poster die in de praktijk zou kunnen gezet worden door de marketing-jongens van Warner Bros. Ik herinner me nog goed hun vorige campagne voor de eerste Batman-film, waarbij ze op de verkeerslichten van de hoofdstad overal stickers van het Batman-logo hadden geplakt. Uiteraard zullen ze dit ontkennen, maar het heeft zijn doel zeker niet gemist. Ik verwacht binnenkort dus gelijkaardige Why So Serious?-tags op affiches van Dior of H&M (uiteraard met wederzijdse toestemming). Binnenkort zullen we trouwens de eerste 7 minuten zien van de film waarin we The Joker aan het werk zullen zien tijdens een bankoverval.

De derde poster die ik in de aandacht wil brengen is deze van Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull (2008) in regie van Steven Spielberg en productie van George Lucas. De affiche lijkt "gephotoshoped" te zijn van pics uit Indiana Jones and the Temple of Doom (1984). In ieder geval ligt deze wel in dezelfde lijn van de vorige films. Ik had nu toch wel verwacht dat ze het lettertype van 'Indiana Jones' wel een beetje zouden aanpassen voor een hedendaags publiek … of mikken ze echt op die 80'ties generatie?

***Related Posts***
05/10/2008: Indiana Jones 5 met Harrison Ford
01/08/2008: The Dark Knight filmbespreking
14/02/2008: Indiana Jones 4 trailer !
23/01/2008: Heath Ledger dood op 28-jarige leeftijd
17/12/2007: 5 minuten The Dark Knight op You Tube
13/11/2007: The Dark Knight in Hong Kong
04/04/2007: Sarah Michelle Gellar als Harley Quinn?
26/01/2007: De rol van Rachel Dawes is niet meer voor Katie Holmes
12/01/2007: Jamie Foxx als Harvey "Two Face" Dent?
01/08/2006: The Dark Knight casting nieuws
21/07/2006: Heath Ledger getipt voor de rol van The Joker
08/07/2006: Batman vs Superman opnieuw op tafel
08/01/2006: Batman rivaal Harvey "Two-Face" Dent
29/10/2005: Michael Keaton of Sean Penn als The Joker ?
22/06/2005: Geen Batman vervolg voor Katie Holmes
17/06/2005: Batman Begins filmbespreking

Een hele batterij aan bekende acteurs is niet altijd een garantie op een geslaagde prent, denk maar aan de recente Bobby (2006) van Emilio Estevez. Het oogt als een Oscar-film, maar is uiteindelijk een holle, oninteressante en zinloze vertelling met emotioneel einde. De parade aan bekende acteurs kon niet meteen de film opkrikken naar een hoger niveau en kon de vertelling gemakkelijk ingeruild worden voor een aflevering van "The Love Boat". En neen, het is niet allemaal de schuld van Lindsay Lohan.

Robert Altman had eveneens een voorliefde om zijn films te bezetten met bekende koppen en dat was ook niet altijd raak. Ik denk dan maar aan het rampzalige Prêt-à-Porter (1994).

En nu is het aan de beurt met de toch wel wisselvallige regisseur Jon Avnet (The War, Red Corner, 88 Minutes) om ons te verblinden met een sterrencast in Righteous Kill (2008). Maar in tegenstelling tot zijn voorgangers heeft hij wél zijn handen kunnen leggen op een veelbelovend script, van één van de betere opkomende scenaristen in Hollywood, Russell Gewirtz (Inside Man).

Korte inhoud: Twee politieagenten moeten verplicht samen werken om een beruchte moordenaar op te sporen en vervolgens te stoppen. Hun karakters botsen echter voortdurend en de vele conflicten maken hun zoektocht niet eenvoudiger. Maar als een van hen de ware identiteit van de moordenaar ontdekt, lijkt het einde van de samenwerking in zicht.

Robert De Niro en Al Pacino vertolken de rol van de twee agenten. Het zal niemand ontgaan zijn dat die acteurs worden beschouwd als de twee beste acteurs van hun generatie en dus is hun samenwerking iets waar vele filmfreaks naar uitkijken. Pacino en De Niro deelden eerder al een film in The Godfather: part II (1974) waarin De Niro de jonge versie van de vader van Al Pacino's personage Michael Corleone speelde. Er was dus geen enkele scène waarin ze beide te zien waren. We moesten wachten tot Michael Mann kwam opdraven met Heat (1995) waarin Al Pacino, een gedreven agent vertolkt die op zoek gaat naar een al even gedreven crimineel, gespeeld door De Niro. Buiten een lange dialoogscène halverwege de film en de laatste scène van de film, is er geen enkel ander moment waarin ze beide te zien zijn. In deze film spelen ze collega's en zullen ze dus vaak samen te zien zijn.

En daarmee houdt het niet op, want ook John Leguizamo, Carla Gugino, Donnie Wahlberg, 50 Cent, Brian Dennehy en nieuwkomers Dan Futterman en Trilby Glover van de partij zijn. Zelfs regisseur Martin Scorsese zou een rol overwegen.

***Related Posts***
15/09/2008: Righteous Kill review
11/02/2008: Righteous Kill trailer en korte inhoud
22/05/2007: Righteous Kill brengt Pacino en De Niro samen

Een sterke cast en een slimme premisse resulteren meestal in een knappe film, en ik hoop dat dit ook het geval zal zijn voor Unknown (2006). De trailer doet me een beetje denken aan Identity (2003) en Mindhunters (2004), maar de casting is in deze film heeft iets meer appeal. In de hoofdrollen zien we ondermeer James Caviezel (The Passion, The Thin Red Line), Joe Pantoliano (Memento, The Matrix, Bound), Greg Kinnear (As Good As It Gets, The Matador), Jeremy Sisto (Wrong Turn, The Movie Hero), Bridget Moynahan (I Robot, The Recruit), Peter Stormare (Fargo) en Barry Pepper (Saving Private Ryan, The Green Mile).

Korte inhoud: Vijf mannen ontwaken in een pakhuis voor chemische artikelen, beseffend dat zij zelf niet meer weten wie ze zijn noch weten hoe zij daar gekomen zijn. Allengs beginnen zij zich gewaar te worden van het feit dat sommigen van hen kidnappers zijn en de anderen de gijzelaars. De tijd dringt om uit te zoeken wie nu precies wie is, daar de leider van de kidnappers-bende zich op weg bevindt naar het pakhuis met als doel de gijzelaars te doden…Hier vind je de trailer.

Daarnaast vind ik debuutfilms altijd wel interessant. Regisseur Simon Brand filmt trouwens momenteel al zijn tweede film, Paraiso Travel (2006), een romantisch drama met John Leguizamo en de Mexicaanse Ana de la Reguera. Unknown moet bij ons verschijnen vanaf april 2007.

*** HQ picture gallery van Bridget Moynahan ***
br>