De FilmBlog

Een absolute cultklassieker van John Carpenter blijft Big Trouble in Little China (1986), waarin hij werkt met zijn fetish-acteur Kurt Russell. Een zalige 80’ties B-prent die actie, komedie, horror en mysterie op een geniale manier weet te mixen, met martial art en western trekjes. Ik zou er uren over kunnen uitweiden, maar één ding was me compleet ontgaan: Kurt Russell heeft nooit het scenario gekregen. Het bewijs wordt geleverd door het onderstaande filmpje:

Wanneer ik de trailer bekijk van The Thing – prequel (2011) zou ik denken dat de Hollandse regisseur Matthijs van Heijningen Jr. voortreffelijk werk heeft geleverd. Er waren eerder geruchten dat Universal de film direct op dvd had willen uitbrengen in Nederland, maar daar lijkt niets van aan. In Nederland komt de film uit op 17 november (poster).

Matthijs had in ieder geval het grote lot gewonnen met deze productie. Niet alleen kreeg hij als onervaren regisseur een productiebudget van 35 miljoen dollar, maar ook nog eens de steun van ervaren producers Marc Abraham en Eric Newman. Daarbovenop ontving hij aanwijzingen van executive producer David Foster, die ook al op de set van de eerste film stond. Dit kon echter niet vermijden dat de studiobonzen niet meteen onder de indruk waren van de eerste montage. Er moest dus een eerste reddingsoperatie komen in de vorm van reshoots. Bijgevolg werd de oorspronkelijke releasedatum van april 2011 verzet naar 14 oktober.

Korte inhoud: De film speelt zich af drie dagen voor de gebeurtenissen uit de film van John Carpenter. We bevinden ons in een onderzoekskamp op Antarctica waar een wetenschappelijk team uit Noorwegen een gecrasht buitenaards schip heeft gevonden. Er ontstaat een confrontatie tussen wetenschapper Dr. Sander Halvorson (Ulrich Thomsen) en de paleontologist Kate Lloyd (Mary Elizabeth Winstead). Kate besluit met haar twee assistenten Davida Morris (Davetta Sherwood) en Adam Goodman (Eric Christian Olsen) alsook helikopterpiloot Sam Carter (Joel Edgerton), op zoek te gaan naar de buitenaardse levensvorm om er eerst meer van te weten te komen.

Ik kan me toch niet van de indruk ontdoen dat deze prequel toch enorm veel knipoogjes heeft gemaakt naar de originele film, The Thing (1982). Kwatongen zullen waarschijnlijk beweren dat het meer een remake is dan een echte prequel. Anderzijds heb ik er niets op tegen dat de film duidelijk dezelfde sfeer heeft. Toch moeten we voorzichtig blijven en onze verwachtingen niet te hoog leggen, want het zou de eerste keer niet zijn dat een trailer ons op een compleet verkeerd spoor zet. Gelukkig heeft België een bioscoop-release, die vast staat op 2 november 2011. We zullen binnenkort zelf kunnen oordelen. En zet jullie maar schrap want dit wordt een R-rated film, zoals het hoort.

***Related Posts***
17/06/2010: Gemengde gevoelens bij The Thing prequel
07/11/2008: The Thing filmbespreking
07/07/2008: Top 10 Best Monster
28/02/2006: Top 10 Favoriete 80’ties film

Horror-regisseur John Carpenter is terug van weggeweest. Zijn laatste langspeelfilm was het gekke Ghosts of Mars (2001), maar na bijna 10 jaar is hij nu terug met The Ward (2010). In de hoofdrol zien we de mooie blondine Amber Heard. De actrice was reeds te zien in All the Boys Love Mandy Lane (2006), Never Back Down (2008) en onlangs nog Drive Angry (2011).

Korte inhoud: The Ward volgt Kristen (Amber Heard), een jong meisje dat tegen haar wil in wordt opgenomen in een psychiatrische instelling. Kristen wordt mishandeld, gedrogeerd en vol met pijnlijke wonden wakker. Ze heeft geen benul waar ze is en waarom. Ze ontmoet vier andere 'gestoorde' meisjes met ieder hun eigen problemen, maar ook die hebben geen antwoorden voor Kristen. Al snel komt ze er achter dat de instelling vol zit met duistere geheimen. Als de nacht aanbreekt en het donker is horen ze allemaal vreemde geluiden op de gangen. Ze zijn niet alleen...

Carpenter wordt op handen gedragen door de fans, maar schuin bekeken door de studio’s, gezien zijn films gewoon geen geld in het laatje brengen. Zijn laatste film, Ghosts of Mars, had een productiebudget van bijna 30 miljoen dollar. Maar deze horror-sf bracht slechts 14 miljoen op WERELDWIJD en had één van de zwakste openingsrecettes uit de laatste 30 jaar van films die een grote bioscoop release hadden. Het is dus niet te verwonderen dat Carpenter met moeite een schamel productiebudget van 10 miljoen dollar kon vergaren. Ook de distributie was kommer en kwel want de meesten hielden de boot af. De film had vorig jaar in de bioscoop moeten draaien, maar buiten 3 filmfestivals lag hier niemand echt van wakker. Ik heb er spijtig genoeg flarden van gezien op het BIFFF, maar wegens tijdgebrek nooit in zijn geheel bekeken (bijgevolg ga ik mij ook niet wagen aan een review, en de film het voordeel van de twijfel geven). De film is ondertussen in heel wat landen al te verkrijgen op DVD en video-on-demand. Maar als het een beetje meezit zouden we hier alsnog een bioscoop-release krijgen…maar dat is nog niet zeker.

Van de beelden die ik heb gezien zag het er allemaal vrij standaard uit en had ik niet zoiets van, 'wow, deze film wil ik niet missen'. Je zou het een beetje kunnen vergelijken met een B-filmversie van Shutter Island (2008), met wat meer clichés. Zou het kunnen dat na de flop van Ghosts of Mars en het teleurstellende Vampires (1998), het na deze film 3 strikes, you’re out zal worden voor de horrormeester. Zo zie je dat enthousiasme alleen niet volstaan om de kijker al met een paar beelden te boeien. Integendeel, de zwakke fotografie en de ietwat saaie mise-en-scene overtuigen niet. Anderzijds valt de casting wel mee (Mamie Gummer, Danielle Panabaker, Laura-Leigh, Lyndsy Fonseca en Jared Harris).

Maar misschien moet ik de film maar eens van begin tot einde bekijken…ooit…wanneer ik echt niets beters te zien is. Ik ben in ieder geval tevreden dat ze ondertussen die oerlelijke poster hebben vervangen door een meer overtuigend exemplaar. Een zwakke marketing-campagne kan de release van een film grondig om zeep helpen. Zo hebben de zwakke posters en trailers van de uitstekende Serenity (2005) gezorgd voor een mager box-office resultaat. Daarentegen heeft de zwakke low-budgetprent Paranormal Activity (2010) met een geslaagde campagne toch indruk kunnen maken aan de kassa.

Hadden ze de film niet gepland dan had ik zelf een scenario geschreven voor een prequel van The Thing (1982). Met de elementen die nu voorhanden zijn kan je een ijzersterke thriller maken, geheel in de sfeer van de originele film. Trouwens één van mijn top 10 favoriete 80’ties film. Ik kijk hier naar uit.

Universal Pictures heeft ondertussen de releasedatum bekendgemaakt van The Thing (2011), de aankomende prequel op John Carpenter gelijknamige scifi-thriller uit 1982. De film zal vanaf 29 april 2011 in de Amerikaanse bioscopen draaien. Dat is twee weken na Scream 4 (2011) en een week voor Thor (2011).

Maar nu komt het slechte nieuws. De film wordt ingeblikt door de Hollandse regisseur , Matthijs van Heijningen Jr., een man met zo goed als geen langspeelfilm ervaring. Ik heb er dus het raden naar bij wie hij op de knieën is gaan zitten, maar dit lijkt me toch een bizarre wending gezien er voldoende bekwame regisseurs op de markt zijn. Het zou een doodzonde zijn mochten ze er een straight-to-dvd thrillerke van maken, met zwakke regie en bespottelijk slecht acteerwerk. Het productiebudget bedraagt 35 miljoen dollar, wat een smak geld is voor een debuut. Matthijs heeft wel wat ervaring met filmen, met name een kortfilm en een musical, maar dit lijkt me toch wel wat magertjes voor iets wat van het niveau van de originele Thing film zou moeten zijn. Hopelijk heeft Universal extra budget voorzien voor reshoots.

Het verhaal spitst zich toe op Kate Lloyd (Mary Elizabeth Winstead), een doctoraatsstudente die zich aansluit bij een Noors onderzoeksteam dat in Antarctica een buitenaards ruimteschip heeft ontdekt. Wanneer een gevangen organisme uit het toestel bevrijd wordt en aan een reeks aanvallen begint, wordt Kate verplicht om samen met een onbedreven helikopterpiloot (Joel Edgerton) orde op zaken te stellen. Inderdaad, we hebben hier een vrij onbekende cast en in de credits zie ik ook geen John Carpenter staan als producer. Gemengde gevoelens dus, maar het wordt afwachten op die eerste trailer.

***Related Posts***
07/11/2008: The Thing filmbespreking
07/07/2008: Top 10 Best Monster
28/02/2006: Top 10 Favoriete 80’ties film

Een 80’ties film waar ik als kleine pagadder op zat te flippen, was They Live (1988) van John Carpenter met Roddy Piper in de hoofdrol. De film had niet alleen één van de meest coole vechtscènes uit de filmgeschiedenis, maar de film zat vol van fijne one-liners die enkel maar door een acteur als Piper gebracht kunnen worden.

Het woord op de straat is dat deze film ook een face-lift zal krijgen. En weet je, ik vond dat nog zo geen slecht idee.

Korte inhoud: John Nada loopt voornamelijk maar beetje rond in de grote stad, op zoek naar een baan. Op een dag vindt hij een zonnebril waarmee hij kan zien hoe sommige mensen werkelijk zijn onder hun gezicht: het zijn aliens die als de mens langzaam de wereld overnemen. Hij zal ze moeten stoppen, maar hij is de enige die ze kan zien. Hij gaat op zoek naar de makers van de bril om samen met hen de aliens te verslaan.

Het is Universal die van plan zou zijn om de film te remaken. Het zijn de mensen van MovieWeb die het nieuws brengen. Op dit moment zou nog geen regisseur of scenarist zijn aangesproken, maar ze zouden er mee bezig zijn.

Ik ben helemaal voor remakes, als deze tenminste voldoen aan 5 regels, met name: (1) het origineel moet goed genoeg zijn, (2) is geen klassieker die geen nood heeft aan een remake (3) ouder dan 20 jaar, (4) geregisseerd door een bekwaam iemand en (5) de film moet de ambitie te hebben om met de nieuwe technieken een "betere" film te maken.

Tot nu toe beantwoordt de film aan 3 segmenten, dus ben ik nog steeds hoopvol op een goede afloop. Spijtig genoeg zal Roddy Piper niet komen opdraven. Hopelijk vinden ze een straffe pipo die zijn vertolking kan evenaren.

Een andere film die onlangs te verkrijgen is op Blu-ray is die schitterende culthorror van John Carpenter, en misschien wel zijn beste film, The Thing (1982). We bevinden ons op het koude en verlaten Antarctica waar een afgelegen wetenschappelijk onderzoeksstation wordt opgeschrikt door een Noors onderzoeksteam die hun leven op het spel zetten om een Siberische husky te doden. Maar al snel blijkt de waarheid des te gruwelijker te zijn.

Het script is van one-hit-wonder Bill Lancaster en gebaseerd op het werk van one-hit-wonder John W. Campbell Jr.. Om niet te zeggen dat deze film een zuivere Carpenterfilm is.

Korte inhoud: Circa 100.000 jaar geleden stort op de Zuidpool een ruimteschip neer met aan boord een buitenaardse levensvorm die andere levensvormen imiteert. De buitenaardse levensvorm aan boord (the thing) bevriest in de sneeuw en wordt in de winter van 1982 gevonden en ontdooid door een Noors onderzoeksteam. Het ding richt een slachting aan in het Noors onderzoeksstation en gaat er hierna in de vorm van een hond vandoor met twee overlevende Noren op de hielen. De twee Noren vinden de dood waarna het Ding in contact komt met een Amerikaans team in hun eigen onderzoeksstation. R.J. MacReady (Kurt Russell) en de dokter Blair (Wilford Brimley) ontdekken na verloop van tijd de ware aard van het Ding. Onwetend van het feit welke teamleden onder hen al ‘besmet’ zijn besluit het team de strijd met het Ding aan te binden om te voorkomen dat het al het leven op aarde zou overnemen.

De film heeft op zich wel iets weg van het werk van David Cronenberg, vooral het biologische aspect en de metabolische transformaties. Je moet er een sterke maag voor hebben, want er zitten nogal wat gortige scènes in, en de beklemmende muziek van Ennio Morricone maakt je nog meer gespannen. De buitenaards wezen blijkt de identiteit van zijn slachtoffers letterlijk te kopiëren, en na de transformatie kan je bijna niet het verschil maken tussen aards en buitenaards. Het weze kan ook op elk moment van vorm veranderen of zich vederzetten met slechts een paar lichaamsdelen. Dit schreeuwt natuurlijk om speciale effecten waar de kijker dan ook niet lang op hoeft te wachten. Wanneer het wezen bij verschillende gelegenheden op vernietigende wijze losbarst, komt op onmiskenbare wijze zijn buitenaardse aard tot uiting: messcherpe rijen tanden in een zich opengesperde maag die de armen van een teamlid afbijten. En er zit nog veel meer fraais is en dat allemaal zijn voornamelijk old school animatronics van de hand van Roy Arbogast en make-up artist Stan Winston.

Dit is trouwens één van de betere rollen van Kurt Russell die een beetje symbool staat voor de Amerikaanse rebelse held (mét cowboy-hoed). Zijn charisma is dermate groot dat hij de natuurlijke, en niet officieel benoemde, leidersfiguur wordt waar de overige naar luisteren en die de bevelen uitdeelt waarbij de officiële leider als vanzelfsprekend door iedereen gepasseerd wordt. Een andere opvallende rol is weggelegd voor de bioloog Blair, gespeeld door Wilford Brimley die we oa. Kenn van Cocoon (1985), die als eerste beseft wat voor gevaar zich in hun midden geïnfiltreerd heeft. Hij maakt amok om het Ding desnoods door vernietiging van het hele team te doden maar wordt voortijdig door de andere teamleden buiten gevecht gesteld. Zijn inzichten blijken pas later de enige mogelijke oplossing.

Is de film verouderd? Wel je merkt wel dat het een eighties-film is, maar dat is ook juist de charmes van The Thing. Om nog maar het voorbeeldje te geven van de animatronics, die op vele vlakken veel overtuigender zijn dan de nieuwste cgi-technieken in meer recente horrorfilms. De speciale effecten op zich maken deze film al de moeite waard, waarnaast ook het intrigerende paranoïde en claustrofobische verhaaltje.

Op de Blu-ray zelf kan je trouwens genieten van heel wat extras, gaande van film-commentaar tot bloopers en artwork. Maar bovenal kan je genieten van perfecte beeld en geluidskwaliteit.

De low-budget The Mist (2007) heeft alle elementen van een geslaagde horrorfilm, hij is donker, bloedstollend en doorspekt met momenten van gore om de angst bij de toeschouwer aan te wakkeren. En bij het zien van het ironische einde weet je meteen dat regisseur Frank Darabont (The Shawshank Redemption) niet gehinderd werd door de studio en zijn final cut mocht uitbrengen zoals hij het in gedachten had – en dus NIET zoals Stephen King het in gedachten had toen hij de novelle schreef.

Korte inhoud: Nadat het kleine plaatsje Bridgton getroffen wordt door een hevige storm, verschijnt een mysterieuze mist. David Drayton (Thomas Jane) en diens zoontje worden, net vele andere dorpelingen, verrast door de mist terwijl ze inkopen doen. Al snel blijkt de mist een dekmantel, waarin de meest vreemde en gevaarlijke wezens zich verstopt hebben. Drayton vreest voor zijn leven en voor dat van zijn kind en probeert met alle macht te overleven. Samen met een 50 tal bewoners verschansen ze zich in een supermarkt, maar de gemoederen al snel beginnen te geloven tussen de believers en de non-believers zoals Brent Norton (Andre Braugher) en zij die een teken zien van God, zoals Mrs Carmody (Marcia Gay Harden).

Het is niet van het niveau van zijn vorige films, maar Darabont - met 'The Mist' als zijn derde Stephen King verfilming - schetst hier een maatschappij kritisch portret van paranoia, religieus fanatisme, hoop en hopeloosheid. Datgene wat zich in de mist bevindt is eigenlijk bijzaak. Diegene die op zoek zijn naar een doorsnee brainless gore horrorprent zullen hier hopeloos verdwalen in een mist van menselijke conflicten en botsende overtuigingen.

Darabont slaagt hier waar grootmeester John Carpenter niet in slaagde met The Fog (1980), een een guerilla hand-held multi-camera impovisatiestijl die fel in contrast is bij wat we van een Darabont verwachten. Maar de novelle van King was niet van het niveau van zijn andere werk, en dus hapert de film af en toe bij bepaalde plotwendingen en mocht de uitwerking van bepaalde personages iets beter tot zijn recht komen (de zwarte buur en het verliefde koppel).

De dikke mist wordt feilloos in beeld gebracht door de artiesten van CafeFX en de enge wezens die zich erin schuilhouden zien er, samen met de nodige bloederige gore, behoorlijk goed uit zolang ze verhuld blijven in de mist (van te dichtbij ruikt het iets teveel naar cgi). Maar het zijn, zoals ik eerder zei, de spanningen tussen de mensen die voor de memorabele momenten zorgen. Gay Harden haalt het bloed onder de nagels vandaan als de hatelijke en godsvrezende Mrs. Carmody. De ontvankelijkheid onder de bewoners voor haar ideeën is zowel onthutsend als zorgwekkend en de vraag waar het nu uiteindelijk veiliger is, binnen of buiten, dringt zich onherroepelijk op. De spanning wordt hierbij nauwkeurig opgebouwd en de film weet zo de volle duur de aandacht vast te houden.

De film zorgt met een aantal mindere conventionele elementen voor een verfrissende insteek. Aan de andere kant voelt de vormgeving, hoewel kundig in beeld gebracht, iets te vertrouwd aan. Vernieuwend kan je The Mist dus niet echt noemen. Darabont bewijst hier zijn talent als regisseur die een uitstekende verfilming maakt van een novelle die bij een eerste lectuur heel cliché en simpel overkomt. Het beseft dat indien de regisseur een andere scenarist had aangetrokken, wat meer middelen had verworven (slechts 18 miljoen dollar) en iets meer tijd (gedraaid in slechts 6 weken!), deze film misschien vleugels had gekregen. Zo is The Mist vooral een geslaagde stijloefening met een aantal eigenzinnige keuzes, die vermakelijk is van begin tot eind.

***Related Post***
04/09/2007: The Mist naar een verhaal van Stephen King

Er zit een Halloween-sequel aan te komen ZONDER Rob Zombie. Halloween (2007) bracht slechts 58 miljoen dollars binnen tijdens zijn bioscoop-release in de States, maar had wel een bescheiden productiebudget van 20 miljoen.

Het was geen slechte film, maar de film had veel problemen, en in het bijzonder de uitwerking van Michael Myers. Het camerawerk moest de boel opfleuren, maar als de scène niet werkt zal het veelvuldig gebruik van close-ups en lange lenzen de boel niet kunnen redden. Het zag er eng uit, maar echt gruwelijk was de Halloween remake nooit, daar waar de John Carpenter versie ons met een lege kamerruimte kon doen laten rillen. Je zou in principe de twee films niet mogen vergelijken, maar deze prent had in ieder geval dezelfde titel. Het is FilmJunk die met het nieuws komt:

French filmmakers Alexandre Bustillo and Julien Maury were previously attached to direct the Hellraiser remake, but once they dropped out of that project, there were rumours that they had entered talks to do the Halloween sequel. It seems that this is now pretty much confirmed. The duo had this to say about the project:

“It’s a proposition we couldn’t refuse… Our vision will be done with utmost respect, with a continuity of [Zombie’s] work but also a real evolution of the world he set in place.”

Franse cineasten die horrorfilms maken zijn in trek. Als jullie twijfelen aan hun competentie stel ik voor dat jullie even de trailer bekijken van Martyrs (2008) van Pascal Laugier of de trailer van Frontière(s) (2007) van Xavier Gens. Het Franse duo heeft eerder À l'intérieur (2007) gemaakt en heeft hiermee veel stof doen opwaaien. Bekijk hier de bloederige trailer van de film met Béatrice Dalle en Alysson Paradis.

Toch vind ik het een beetje vreemd dat Zombie gepasseerd wordt voor deze sequel gezien hij toch wel de franchise nieuw leven heeft ingeblazen. In tegenstelling tot veel mensen vind ik hem een bangelijk en efficiënt regisseur. Halloween was misschien een opdrachtfilm, maar ik ben er zeker van dat hij een betere film had kunnen afleveren. Momenteel is hij bezig met Tyrannosaurus Rex (2009), waarin wederom zijn vrouw Sheri Moon van de partij is.

Wie van jullie heeft de Halloween remake gezien en wat vinden jullie van de plannen voor de sequel?

***Related Posts***
25/04/2009: H2: Halloween 2 teaser trailer
11/06/2007: Nieuwe Halloween poster
22/04/2007: The Devil's Rejects special 2 disc dvd
09/04/2007: Halloween trailer
13/03/2007: Halloween remake behoudt originele muziek
21/06/2006: Halloween remake door Rob Zombie
18/03/2006: The Devils Reject’s review
12/02/2006: Freddy vs. Jason vs. Michael Myers
11/10/2005: Horror Top 10
31/07/2005: The Devil’s Rejects trailer

Opnieuw een lijstje waar heel wat filmgeeks op zitten te wachten. Hier is de Top 10 van de Beste Monsters volgens een aantal prominente filmbloggers, waaronder zijn Timothy en Karen. Ga dus ook maar even een kijkje nemen bij deze filmblogs en hun respectievelijke top 10.

De meningen over wat een monster is lopen uiteen, maar algemeen wordt aangenomen dat het gaat om een gevaarlijk en wanstaltig uitziend wezen. Of dit wezen nu buitenaards is of niet, maakt uiteindelijk niet veel uit. Ik heb me voornamelijk gebaseerd op vreselijk en/of wreedaardig uitziende wezens. Monsters die net buiten mijn lijstje vielen waren oa. Medusa in Clash of the Titans (1980) (dit is de enige culthit waarvan ik ongeduldig wacht op de remake), Freddy Krueger uit A Nightmare on Elm Street (1984) (schrikwekkend heb ik Krueger nooit echt gevonden, maar het blijft een heerlijk personage) en Frank the Monster uit Hellraiser (1987) (ik heb geaarzeld).

Ik ben tevens ook benieuwd welke gedrochten ik over het hoofd heb gezien. Laat het me weten in de reacties. Hier is mijn Top 10:

10. Jerry Dandrige in Fright Night (1985)
Een beetje ironie mag zeker ook wel in het horror-genre en hier vond ik het bijzonder geslaagd en zijn tijd ver vooruit. Fright Night is één van de beste horrorprenten uit de jaren 80, met een glansrol voor Roddy McDowall en een vlijmscherpe regie en scenario van Tom Holland. De vampier van dienst wordt vertolkt door Chris Sarandon die een moderne, gladde gentleman neerzet waar je best uit de buurt van blijft eenmaal zijn nagels beginnen te groeien.

9. Brundle Fly in The Fly (1986)
Tevens één van de betere horror-remakes van de hand van David Cronenberg met een excentrieke Jeff Goldblum en een aantrekkelijke Geena Davis. Een conventionele genrefilm die de waarde van karakterontwikkelingen ten volle benut. De prent is niet alleen perfect in zijn compositie, maar tevens behoorlijk wansmakelijk. Cronenberg, die een universitair diploma in literatuur en wetenschap haalde, verbergt ook in deze film zijn passie niet voor de anatomische misvormingen. Hoewel het allemaal wel biologie van de eerste graad is, komt alles heel overtuigend en ‘disgusting’ over met baanbrekend werk van de make-up artiesten Chris Walas & Stephan Dupuis.

8. Leatherface in The Texas Chain Saw Massacre (1974)
Het monster bij uitstek is deze achterlijke en wreedaardige slager die verzot is om achter meisjes te hollen met een kettingzaag. Hij draagt geen ijshockey masker zoals de killer in Friday the 13th of een Halloween masker zoals Michael Myers, maar dus wel een stuk gezicht van één van zijn slachtoffers die spijtig genoeg in zijn smaak viel. De originele film blijft de beste film, en de sequels en de remakes spelen zo maar een beetje in de zijlijn met iets teveel aandacht voor de mooie fotografie. Leatherface is een weerzinwekkend karakter die in leven werd geroepen door Tobe Hooper die geschiedenis schreef met zijn film en vele horror-cineasten zou inspireren.

7. Uruk Hai in The Lord of the Rings (2001-2003)
De mensen uit de Weta Workshop, Peter Owen, Peter King en Richard Taylor, zijn echte kunstenaars op vlak van make-up. Ze hebben er voor gezorgd dat fantasy-films als deze ook 'realistisch' konden zijn, en dan in het bijzonder de Uruk Hai. Deze Uruks waren uiteindelijk een creatie van Sauron, maar in verbeterde versie door Saruman de wereld in gestuurd. Deze mens-etende wezens, die groter van gestalte waren dan de gewone orks, waren bijzonder indrukwekkend in The Two Towers tijdens de slag bij Helm’s Deep. Eindelijk eens een fantasy-prent die zichzelf au serieus neemt!

6. Predator in Predator (1987)
Een van de betere creaties uit de SF weleld is deze van de Predator. Ook al kon je afvragen waarom een superieur wezen de moeite zou nemen om miljoenen lichtjaren af te leggen om tot onze planeet te komen, om zich daar bezig te houden met het villen van een aantal Amerikaanse soldaten in een verlaten jungle. Maar de creatie van Stan Winston mocht er best wezen. Het bewoog zich voort als een stealth soldaat, maar achter zijn masker schuilde een vreselijk monster. Het design was uiteindelijk vrij eenvoudig – gezien de moeilijkheid om bluekey te gebruiken in een jungle rekening houdend met de bewegingsvrijheid van de alien – en koos men voor een humanoid-wezen. Er waren eerst plannen om de predator een lange nek te geven met een hondsachtige kop met één oog. Blij dat ze uiteindelijk dit concept hebben laten vallen.

5. Mimic Cockroach in Mimic (1997)
De Guillermo Del Toro film vertoonde een aantal zwakheden maar de creatie van de Mimic Cockroach was best geslaagd en bijzonder schrikwekkend. Het is trouwens niet alle dagen dat je een 1m80 kakkerlak ziet wachten op de metro. Net zoals de Cronenberg films mengt deze perfect de wetenschappelijke wereld, met morbiditeit en gruwel. Wetenschappers hadden zitten knoeien met het DNA van kakkerlakken en hebben zo een wezen geschapen die het zou opnemen tegen zijn agressor. De Mimic Cockroach heeft de gedaante van een mens gekopieerd – tot zelfs de organen – om zo dichter bij zijn prooi te komen. Maar eenmaal de vleugels open zijn de overlevingskansen gering. Net zoals in Predator maakt het monster ook akelige geluidjes (te vergelijken met het geklap van lepels), en dit vergezeld van de duistere en verlaten metrogangen levert dit bangelijke momenten op.

4. Kirsten Dunst in Spider-Man (2002-2007)
Vergeet de Green Goblin of Venom, het monster in deze trilogie is Kirsten Dunst in de rol van Mary Jane Watson! Wie had gehoopt dat het personage zou sterven is er dus aan voor de moeite. En of acteren nog niet genoeg was hebben die kiekens haar ook nog laten dansen en zingen in Spider-Man 3. Maar met de nieuwe koers die de franchise wil varen bestaat de kans dat ze voor een nieuwe Mary Jane kiezen. Hallelujah! De franchise kan er alleen maar beter van worden.

3. American Werewolf in An American Werewolf in London
Binnenkort is er The Wolf Man-remake, maar de weerwolf die we niet snel zullen vergeten is de creatie van Rick Baker in de film van John Landis. De transformatie-scène was zo indrukwekkend dat Michael Jackson Rick Baker wou hebben voor zijn videoclip Thriller. En de gruwel is al zo present als de zwarte humor in de film. Eén van de betere scenes uit de film is de achtervolgings-scène in de metro van Londen. Wanneer ikzelf tijdens een nachtelijk uurtje in een gelijkaardige verlaten Parijse metrotunnel liep, moest ik toch even terugdenken aan die sequentie. De sequel van de film trok spijtig genoeg op niet veel.

2. The Blair Monster in The Thing (1982)
Gezien de release van deze prent samen viel met de release van Steven Spielberg’s kassucces E.T. werd deze film niet al te best onthaald. Maar later werd deze sf-horror op video een ware culthit. De alien in de film nam verschillende monsterachtige gedaantes aan (het Blair-monster, de spinnenkop, de hond-mutatie, …) en imiteerde zoals in Mimic de gedaanten van mensen na tot in de perfectie. Er is lang gediscusieerd over een mogelijk sequel en zelfs een prequel, maar uiteindelijk zouden enkel de plannen voor een gewone remake blijven bestaan. Een beetje spijtig gezien de oorspronkelijke film nog steeds weet te overtuigen. Ikzelf zou wel interesse hebben in een prequel over het Noorse kamp die de alien kon opgraven. Afwachten…

1. Alien in Alien (1979)
De alien van de Zwitser H.R. Giger blijft veruit de beste creatie die ik al ooit heb gezien. Het monster jaagt ons de stuipen op het lijf, zeker in deze claustrofobische setting. De verschijning is zowel afstotelijk als aantrekkelijk om naar te kijken, en dat verhoogt uiteraard de fascinatie voor het buitenaardse wezen. Giger’s kunst maakt een geslaagde combinatie tussen anatomie en architectuur, en deze symbiose zorgt voor een nieuwe, indrukwekkende wereld. Maar ook regisseur Ridley Scott wist hoe hij het monster moest presenteren. In Alien is net dat wat het meest gruwelijk is, datgene wat men niet kan zien.

***The Movie BlogTalk***
BlogTalk #1: Top 10 Beste Horror
BlogTalk #2: Top 10 Irritaties bij een Bioscoopbezoek
BlogTalk #3: De Meest Overgewaardeerde Films
BlogTalk #4: Het Beste & Slechtste uit 2005
BlogTalk #5: Top 10 Beste TV-Series
BlogTalk #6: Top 10 Favourite 80ties Movies
BlogTalk #7: Top 10 Favoriete FilmScores
BlogTalk #8: Top 10 Best Movie Kiss
BlogTalk #9: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
BlogTalk #10: Top 10 Killer Babes
BlogTalk #11: Het Beste & Slechtste uit 2007
BlogTalk #12: Top 10 Worst Movie Posters
BlogTalk #13: Top 10 Best Movie Posters
BlogTalk #15: Top 10 Best & Worst Movies of 2008

Rob Zombie blijft voor mij een talentvolle horror-regisseur, ook al was hij iets te ambitieus om in te gaan op de vraag om de Halloween (2007) remake te maken. De remake is geen slechte film, maar in vergelijking met het origineel een minderwaardige prent.

Rob was op zoek om het personage van Michael Myers te doorgronden via een psychologische benadering, maar vergat hierbij dat dit net iets was wat John Carpenter wou vermijden.

De oorsprong van het monster uitleggen zorgt dat het monster een mens wordt, en dat verzwakt de horror. De aantrekkingskracht bij Michael Myers ligt hem in het demonische karakter van Myers onderbewustzijn, en niet in de verklaring van misbruik tijdens zijn jeugdjaren, wat op zich al een enorm cliché is. Bovendien verklaart dit in geen geval de bovennatuurlijke krachten, waarbij hij na x-aantal kogelwonden nog steeds kan rondhollen.

Maar Rob zal voor zijn volgende prent terugkeren naar de onversneden horror. Hij zou namelijk van plan zijn om zijn nep-trailer, die hij voor Tarantino en Rodriguez regisseerde voor het tweeluik Grindhouse, om te zetten in een langspeelfilm. De titel van deze exploitation-prent was Werewolf Women of the SS en gaat over de nazi’s die tijdens de 2de wereldoorlog een plan uitwerken weerwolven te maken. De slachtoffers die aan het experiment werden blootgesteld waren vrouwen. Lijkt mij leuk, indien het een soort mix is tussen Planet Terror (2007) en The Devil’s Rejects (2005).

In de cast van deze nep-trailer zagen we oa. ook Nicolas Cage opduiken als Fu Manchu, Udo Kier als Franz Hess, Sybil Danning als Gretchen Krupp en as usual de aanstekelijke vrouw van Rob Zombie, Sheri Moon als Eva Krupp.

Rob Zombie stelde de vraag op zijn Blog en kreeg duizenden commentaren van enthousiaste fans. Niets belet jullie om ook een commentaar te plaatsen voor Mr. Zombie. Of reik hem een aantal ideeën aan en wie weet krijg je wel een baan als co-scenarist op de film. Zombie heeft een deal gesloten met Dimension voor 3 producties, waarvan de eerste Halloween was. En ook al was die eerste film geen voltreffer, de film bracht hopen geld in het kaske ($72 miljoen wereldwijd voor een productiebudget van $15 miljoen). Dus denk ik wel dat Dimension snel zijn akkoord zal geven op het project. Wat denken jullie? Is dit iets voor jullie?

Eerder in november had ik nochtans een bericht opgevangen dat hij interesse had in de remake van de B-horror klassieker C.H.U.D. (1984) (Cannibalistic Humanoid Underground Dwellers), over wezens die in de riolen wonen en zich tegoed doen aan de inwoners van New York, die een soort aanklacht was tegen de daklozen in de grootstad. Maar misschien laat Rob Zombie na zijn laatste avontuur de remake voor wat het is. Laten we dit in ieder geval hopen. Hij heeft in ieder geval ook laten weten dat hij ook de Halloween sequel niet zal regisseren.