johan heldenbergh

  • The Broken Circle Breakdown (2012) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Deze The Broken Circle Breakdown (2012) is een beetje zoals een bluegrass lied, het is op het eerste gezicht vrolijk, maar binnenin zit het vol tragiek en drama. Vandaag isl dit pareltje van Felix van Groeningen op tv, maar dit neemt niet weg dat we hier toch nog eens de Blu-ray in de aandacht kunnen brengen.

    the_broken_circle_breakdown_2012_poster.jpg

    Korte inhoud: The Broken Circle Breakdown vertelt het heftige liefdesrelaas tussen de 28-jarige Elise (Veerle Baetens) en de 36-jarige Didier (Johan Heldenbergh). Zij heeft haar eigen tattooshop, hij is een Vlaamse cowboy die banjo speelt in een bandje. Het is liefde op het eerste gezicht... al zijn de verschillen groot. Water en vuur, totaal verschillend maar toch perfect verenigbaar. De geboorte van dochtertje Maybelle maakt hun geluk compleet. Tot het noodlot keihard toeslaat en Maybelle sterft. Didier verliest zich in woede, Elise zoekt troost.

    Ook al werd de film opgenomen in het Gentse, heeft deze prent met zijn muziek en zijn filmische aanpak toch een Amerikaanse tintje. Het is zelfs meer dan een tint, de scènes zijn doordrenkt met Zuidoost-Amerikaanse country roots. En dat op zich was wel iets uniek in ons toch wel divers filmlandschap. Zelf de structuur is - op zijn Amerikaans - door mekaar geschud. In vele gevallen kan zoiets duiden op een magere verhaallijn die noodgedwongen a-chronologisch verteld moet worden om alles toch iets complexer te maken. Maar dit verhaal, gebaseerd op een toneelstuk van Johan Heldenbergh zou in een lineaire structuur toch overeind blijven.

    De relatie tussen Elise en Didier doet bij momenten een beetje denken tussen het hobbelig parcours tussen Johnny Cash en June Carter uit Walk the Line (2005), maar hier speelt de muziek toch een grotere rol; het brengt hoop en het verenigd hen. De hoofdpersonages worden toch achterna gezeten door wat hen is overkomen met hun dochter en de wanhoopsdaad is in bijna elke scène vrijwel tastbaar. Elise probeert soelaas te vinden in de aanwezigheid van God, daar waar Didier als anti-pool kritiek levert op de religie en een koele redelijkheid wil voorop stellen. De muziekgroep, waartoe ze behoren, brengt dan het lied: "Will The Circle Be Unbroken", en dat is uiteindelijk de centrale vraag in deze prent.

    the_broken_circle_breakdown_2012_pic01.jpgthe_broken_circle_breakdown_2012_pic03.jpgthe_broken_circle_breakdown_2012_pic02.jpg

    De verknipte structuur en de soms heftige montage komt bij momenten een beetje gekunsteld over en achteraf heb je wel het gevoel dat de film veel beter verteld kon worden met een meer teruggetrokken aanpak. De vele flashbacks waren er voor mij echt teveel aan, en compleet overbodig. Maar het acteerwerk is van het beste wat we de laatste jaren bij ons hebben gezien. Veerle moet niet onderdoen voor de Amerikaanse filmdiva's en Johan Heldenbergh is een brok dramatiek die net als een Jan Decleir of een Marlon Brando een eigen koers varen. The Broken Circle Breakdown staat in onze Top 10 Beste Films van 2012 lijst - maar vreemd genoeg hadden we de film zelf nog niet besproken. Bij deze ...

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 4 januari 2015

     

    *** The Broken Circle Breakdown trailer ***

  • Any Way The Wind Blows (2003) ***½ recensie

    Pin it!

    Any Way The Wind Blows (2003) is de eerste film van dEUS-frontman en genomineerde voor de Grootste Belg Tom Barman. Barman studeerde eerder aan de Filmacademie in Brussel en regisseerde ook enkele clipjes van dEUS. Een langspeelfilm was dus de logische volgende stap. Tom Barman schreef en regisseerde zijn film niet alleen, hij componeerde ook de fantastische soundtrack, één van de beste Belgische soundtracks aller tijden.

    Any Way The Wind Blows,Dirk Roofthooft,Frank Vercruyssen,Matthias Schoenaerts,Titus De Voogdt,Jaela Cole,Ben Segers,Johan Heldenbergh,Tom Barman,Natali Broods,Frank Focketyn

    Korte inhoud: Antwerpen, begin juni. Op een broeierige vrijdag dromen acht mensen van een ander leven. Er is wind en muziek, politie en paranoia, roddel en ruzie. Er is een oud virus, een verdwaalde frisbee, een dood paard, en, dolend door de stad, een raadselachtig fenomeen genaamd Windman die de pijn van iedereen voelt maar zichzelf niet lijkt te kunnen helpen. 's Avonds wacht hen een feest...

    Het verhaal van Any Way The Wind Blows is simpel, we volgen in een tijdspanne van 24 uur een paar mensen in hun dagelijkse bezigheden die op het eerste gezicht niet veel met elkaar te maken hebben. Later op de avond verschijnen ze echter allemaal op hetzelfde feest en maken ze kennis met elkaar. Na het feest gaat iedereen terug zijn eigen weg. Sommige personages maken tijdens die 24 uur amper iets mee, van anderen wordt het leven totaal overhoop gegooid.

    Het grootste probleem van deze Any Way The Wind Blows is dat het een aaneenschakeling is van scènes zonder dat er een groot verhaal achter zit. Er zijn behoorlijk wat personages en de meeste krijgen niet de kans zich voldoende te ontwikkelen en blijven redelijk oppervlakkig. Any Way The Wind Blows lijkt een beetje op één lange videoclip waarin geweldige scènes (zoals Frank Focketijn die in een techno-platenzaak naar een plaat van Kiss gaat vragen) aan elkaar zijn geplakt.

    Maar Any Way The Wind Blows ziet er enorm goed uit en Barman weet duidelijk hoe hij met een camera moet omgaan. Het begint al met een heel knappe begingeneriek in de voetgangerstunnel onder de Schelde (dat ding heeft ook een naam maar daar kan ik momenteel niet opkomen). De cast is een mengeltje van bekende acteurs (Frank Vercruyssen, Matthias Schoenaerts, Dirk Roofthooft, Titus De Voogdt, Jaela Cole, Ben Segers, Johan Heldenbergh en Natali Broods) en onbekende acteurs die zich allemaal in het plat Antwerps uitdrukken (op twee Gentenaren na). Daardoor komt alles heel natuurlijk over en helemaal niet geforceerd zoals in sommige andere Nederlands gesproken films en series. Barman heeft bovendien een aantal zeer spitsvondige en grappige dialogen uit zijn mouw geschud.

    Tom Barman laat een heel andere kant zien van Antwerpen dan degene die sommige politici ons willen voorhouden. Een kant waar je op verliefd zou kunnen worden en geen kant waar je gillend van weg rent. En Tom Barman laat met deze film zien dat hij niet alleen geweldige songs kan schrijven, maar ook geweldige films kan maken en daar kunnen we alleen maar heel blij en trots op zijn.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 4 november 2007