joel coen

  • Hail, Caesar! (2016) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Volgende week ligt de DVD en Blu-ray van Hail, Caesar! (2016) in de winkelrekken, een geflipte komediefilm van Ethan en Joel Coen over een Hollywood fixer uit de jaren '50.

    hail_caesar_2016_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: We bevinden ons in het hartje van Hollywood in de jaren 50 waar Eddie Mannix (Josh Brolin) een manusje-van-alles blijkt te zijn die alle dagelijkse problemen oplost voor de Capitol Pictures filmstudio. Zelfs als zijn hoofdrolspeler Baird Whitlock (George Clooney) - die bezig is met de productie van de dure film Hail, Caesar! - ontvoerd wordt en er meteen twee sensatiezoekende journalistes Thora Thacker / Thessaly Thacker (Tilda Swinton) op zijn hielen zitten, blijft hij kalm.

    Maar wanneer er nog zwaardere uitdagingen op hem afkomen moeten er buitengewone acties ondernomen worden, zoals zijn actrice DeeAnna Moran (Scarlett Johansson), die ongewenst zwanger werd - te overhalen haar baby ter adoptie op te geven en deze dan zelf te gaan adopteren, om zo haar imago als filmster niet te verdoezelen. En zo zijn er nog tal van zaken die hij moet zien te regelen. En zo lijkt de film verder te kabbelen met als het ware een montage van korte anekdotes uit die tijd. Het verhaal is 'du grand n'importe quoi' maar het is zoals we van de Coen Brothers gewend zijn, wel heerlijk geregisseerd. En ook al heb ik goed moeten lachen is het geen film die me zal bij blijven.

    George Clooney zit volledig in zijn O Brother, Where Art Thou? (2000) mode en het is en blijft hilarisch. Ook Ralph Fiennes heeft een geweldige rol als een regisseur die moeite heeft om te werken met Hobie Doyle (Alden Ehrenreich), een acteur die de studio hem heeft opgelegd en die simpelweg niet kan acteren. Zelfs Channing Tatum duikt op in een musical scene en er is zelfs een klein rolletje weggelegd voor Christopher Lambert (Highlander), die ik al in een eeuwigheid niet heb gezien.

    hail_caesar_2016_blu-ray_pic01.jpghail_caesar_2016_blu-ray_pic02.jpghail_caesar_2016_blu-ray_pic03.jpg

    Het is een film die gemaakt is door twee mensen die verzot zijn op cinema en voor een keertje alle regels aan hun laars hebben gelapt en voluit gegaan voor goofy guilty pleasures, met heel veel toewijding en passie. De plot houdt geen steek, maar het is allemaal zo grappig dat je het hen niet kwalijk neemt. Het thema van de film draait ook simpelweg rond de 'liefde voor de film'. Het hoofdpersonage wordt benaderd door een groep genaamd The Lockheed Corporation. Zij willen hem rekruteren voor hun organisatie die te maken heeft met wapens van massa destructie. Zij willen dat hij dat frivole Hollywood leventje achter zich laat en zich bezig houdt met serieuze zaken. Maar Mannix heeft geen interesse. Hij heeft teveel liefde voor zijn job en voor de cinema, en dat is zowat de essentie van Hail, Caesar!. Hij zit wat in de knoop met zichzelf en gaat elke dag naar de biecht, maar keert ook elke keer terug naar datgene wat zijn hart doet bonken.

    Er is spijtig genoeg geen audio-commentaar op de Blu-ray, die op 22 juni 2016 beschikbaar is, maar wel een aantal making of filmpjes.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 13 juni 2016

     

    *** Hail, Caesar! trailer ***

  • Fargo seizoen 2 op DVD en Blu-ray

    Pin it!

    Ik heb genoten van het eerste seizoen van "Fargo", gebaseerd op de stijl van de gelijknamige film, Fargo (1996), van Joel Coen en Ethan Coen. En schrijver Noah Hawley is nog helemaal niet uitverteld want ook het tweede seizoen is om van te smullen, ook al hebben we hier een compleet nieuw verhaal met een andere cast. Het 2de seizoen is gebaseerd op twee eerdere films van de gebroeders Coen, namelijk The Man Who Wasn’t There en Miller’s Crossing.

    fargo_season_2_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Deze nieuwe true crime-serie gaat terug in de tijd en speelt zich af in 1979 en begint met een gewelddadige misdaad in een wafelhuis in Sioux Falls, South Dakota. In een flits raken de schoonheidsspecialiste Peggy Blumquist (Kirsten Dunst) en haar man, de slager Ed (Jesse Plemons), uit een klein stadje betrokken bij de zaak, die zich afspeelt tegen de achtergrond van een bloederige maffiaoorlog in het Midwesten van de VS. De plaatselijke politieagenten Hank Larsson (Ted Danson) en Lou Solverson (Patrick Wilson) onderzoeken de zaak.

    Het leuke aan de serie, los van zijn knettergekke verhaal, zijn uiteraard de kleurrijke personages. Twee families staan tegenover elkaar. Enerzijds is er de Gerhardt familie, geleid door Otto (Michael Hogan) en Floyd Gerhardt (Jean Smart) en haar zonen Dodd (Jeffrey Donovan), Bear (Angus Sampson) en kleindochter Simone Gerhardt (Rachel Keller ). De jongste zoon Rye Gerhardt (Kieran Culkin) werd per ongeluk van de weg gemaaid door Peggy Blumquist, en na dit incident is de hel uitgebroken.

    Bij de andere maffia familie zien we Mike Milligan (Bokeem Woodbine) met zijn trouwe bodyguards. Een zalig personage die me wat deed denken aan Samuel L. Jackson uit Pulp Fiction, maar dan op een meer ingetogen manier. Hij lijkt bij momenten op een priester maar met een dodelijk en meedogenloos trekje. Er gaat ook veel aandacht naar een handlanger van de Gerhardt familie, de indiaan Hanzee Dent (Zahn McClarnon) met een geheel aparte agenda. Het personage deed me wat denken aan het Javier Bardem karakter uit No Country for Old Men (2007).

    Het typerende accent uit Minnesota is ook in seizoen 2 niet te missen. Kirsten Dunst was er al vrij bekend mee. Kirstens oma komt namelijk uit Minnesota en woonde op een boerderij met de familie. Kirsten heeft daardoor heel wat zomers daar doorgebracht.

    fargo,Joel Coen,Noah Hawley,Ethan Coen,Kirsten Dunst,Jesse Plemons,Ted Danson,Patrick Wilson,Michael Hogan,Jean Smart,Jeffrey Donovan,Angus Sampson,Rachel Keller,Kieran Culkin,Mike Milligan,Bokeem Woodbine,Zahn McClarnon,No Country for Old Menfargo_season_2_blu-ray_pic02.jpgfargo_season_2_blu-ray_pic03.jpg

    Het idee op zich om een tv-serie te maken gebaseerd op de stijl van een film leek krankzinnig maar gezien de Coen Brothers hun steun hebben verleend aan het project, lijkt het op geen enkel moment copy-paste werk. Het levert zelfs behoorlijk originele televisie op met makers die risico's durven nemen, zowel op vlak van beeldvoering als narratie. Ook de casting zit er opnieuw boenk op met heel wat bekende en minder bekende koppen. Bepaalde episodes uit het tweede seizoen zijn zelfs stukken beter dan episodes uit het eerste. Maar naar het einde toe had ik toch een beetje de indruk dat de scenaristen een beetje het spoor bijster zijn geraakt. Plot-gewijs rammelt het ook wat naar het einde toe en maken karakters echt wel vreemde bokkensprongen. Maar al bij al blijf je geboeid door wat er zich allemaal afspeelt. En geen getreur voor de fans, want het derde seizoen zit er ook aan te komen.

  • Bridge of Spies (2015) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    We hebben er niet zo heel veel van gehoord en de film werd een beetje overschaduwd in de States door The Martian, maar Bridge of Spies (2015) is wel degelijk de nieuwe Steven Spielberg film met Tom Hanks in de hoofdrol.

    bridge_of_spies_2015_poster2.jpg

    Korte inhoud: De film vertelt het waargebeurde verhaal van James Donovan (Tom Hanks), een verzekerings-advocaat die zich in het centrum van de Koude Oorlog bevindt wanneer hij door de CIA gerekruteerd wordt om een haast onmogelijke missie uit te voeren: onderhandelen over de vrijlating van een door de Russen gevangen genomen Amerikaanse piloot Gary Powers (Austin Stowell) in ruil voor de Russische spion Rudolf Abel (Mark Rylance), die hij eerder voor de rechtbank had verdedigd.

    Niemand kan betere popcornfilms maken dan Steven Spielberg, ook al klinkt dat misschien een beetje 'minachtend' voor iemand die bewees dat hij ook volwassen drama's kon maken, zoals met zijn meesterwerk Schindler's List (1993). Maar hoe je het ook draait of keert, zijn genialiteit als regisseur komt het meest aan bod in een film als E.T. the Extra-Terrestrial (1982) dan in het meer serieuze Close Encounters of the Third Kind (1977), of nog Jaws (1975) is een betere film dan Munich (2005), Raiders of the Lost Ark (1981) is een betere film dan Lincoln (2012). En ga zomaar door.

    En spijtig genoeg hebben we opnieuw zo'n serieuze Spielberg prent. Het is een interessant verhaal, en had een intrigerende spy thriller kunnen zijn. Laat me duidelijk zijn, het acteerwerk, de regie en de fotografie zijn van een dusdanig niveau dat de Bridge of Spies wel nooit echt gaat vervelen, maar verander één van deze 3 elementen en je hebt een zondagfilm waarvan niemand echt opkijkt. De film krijgt in een 92% van Rotten Tomatoes! Toch wel wat overladen, maar het is al een tijdje dat het ratings-systeem niet meer is wat het geweest is - zeker met de toevloed aan journalisten van onbekende sites en filmblogs. Wat mij betreft: Do not believe the hype! Bridge of Spies is niet een meesterwerk waarover veel journalisten ons van willen overtuigen. Het is geen slechtste spionnenfilm, maar je kunt het geen thriller noemen en qua drama ben je nooit echt meegevoerd met de gebeurtenissen.

    Het beste zit hem in de eerste act, waar we de sfeer opsnuiven van Amerika in een web van paranoia tijdens de Koude Oorlog. Alles draait rond die vreemde kerel Abel die meer blijkt te zijn dan een talentvolle schilder en we worden verwend met een geweldige achtervolging in het na-oorlogse New York City. De film laat ook de haat zien op alles wat Soviet is. Iets wat nog steeds relevant aanvoelt de dag van vandaag, ook al hebben de Moslims nu de plaats ingenomen van de Russen. Het begin van Bridge of Spies gaat ook over burgerrechten en of dezelfde rechten gelden voor een Amerikaanse burger als voor een spion, iets wat dan weer deed denken aan de affaire met Snowden. Het script van Matt Charman en de Coen Brothers Ethan en Joel bouwt alles goed op en zorgt er voor dat we meteen sympathie beginnen krijgen voor de underdog Abel en zijn advocaat.

    bridge_of_spies_2015_pic01.jpgbridge_of_spies_2015_pic02.jpgbridge_of_spies_2015_pic03.jpg
    bridge_of_spies_2015_pic04.jpgbridge_of_spies_2015_pic05.jpgbridge_of_spies_2015_pic06.jpg

    Maar alles viel een beetje in mekaar vanaf het moment dat de CIA aan de advocaat vroeg om voor hen een gevangenen-swap te organiseren. Het was voor mij allemaal net iets te banaal en veel minder interessant dan het eerste gedeelte van de film. Ook de dialogen missen scherpte. Bij de scene van de swap zegt Abel tegen James dat hij een geschenk heeft voor hem. James antwoordt dat hij het spijtig vindt dat hij niet gedacht heeft aan een geschenk voor hem. Wij als kijker zouden al voldoende hebben met een veelzeggende blik van Abel dat die gevangenenwissel eigenlijk al een geschenk is. Maar neen, Abel verwoordt het voor ons nog eens letterlijk om er zeker van te zijn dat iedereen de boodschap begrepen heeft. En daarna herhaalt hij alles nog een keer.

    Een ander pijnpunt is dat potentieel interessante personages worden geïntroduceerd en tevens een mogelijke romance tussen Donovans dochter Carol (Eve Hewson) en zijn assistent Doug Forrester (Billy Magnussen), maar die verhaallijnen verdwijnen plots. Als kijker vragen we ons af waarom die set-up er dan uiteindelijk is gekomen. En ik zwijg nog over de drie eindes, die nog eens veel te lang duren.

    Kortom, Bridge of Spies is een uitstekende film, maar 92% rating lijkt me wel wat aan de hoge kant. Het is een film die ons erop wijst dat we bij een conflict best ook eens door de bril van de andere moeten bekijken - iets wat behoorlijk toepasselijk is bij ons huidige crisis. Het is ook een pleidooi voor gezond verstand die wordt onderstreept met een scène van een vrouw op een metrotrein in het begin en op het einde van de film, en wiens oordeel over Donovan radicaal is veranderd. Maar net zoals Lincoln is het een gevecht van één man die de grondwet wil verdedigen. Bridge of Spies zit vol goede bedoelingen en kwaliteit, maar het is geen film die me zal bijblijven.

    De DVD en Blu-rayBridge of Spies komt deze week op 6 april 2016 uit. Zoals we van de films van Steven Spielberg gewend zijn, vinden we geen audio-commentaar track, daarentegen wel een hele reeks making of filmpjes, met ondermeer een terugblik op de slotscène, een film over de U-2 spy plane en een filmpje over de koude oorlog en de muur. De film heeft 6 Oscar-nomiaties gekregen en kon de Oscar voor Beste Acteur in een Bijrol verzilveren voor Mark Rylance.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 30 november 2015

     

    *** Bridge of Spies trailer ***

  • Eerste trailer van Hail, Caesar! van de Coen Brothers

    Pin it!

    De eerste trailer van Hail, Caesar! (2016) van Ethan en Joel Coen ziet er overheerlijk uit. In de film zien we een nieuwe samenwerking tussen de Coen Brothers en George Clooney.

    Korte inhoud: Hollywood, de jaren 50. Het verhaal volgt een enkele dag uit het leven van Eddie Mannix (Josh Brolin), een klusjesman voor filmstudio’s, die geconfronteerd wordt met een reeks problemen om op te lossen. Tot een van die problemen behoort de mysterieuze kidnapping van een filmster door een bende genaamd 'The Future'.

    hail_caesar_2016_pic06.jpghail_caesar_2016_pic04.jpghail_caesar_2016_pic05.jpg

    Alsof we nog geen genoeg goeie films hebben die dit najaar uitkomen, hebben we hier een wel heel indrukwekkende komedie. De film speelt zich af in Hollywood in de jaren 50 waar we een productie volgen van een soort Ben Hur productie genaamd 'Hail, Caesar!' met in de hoofdrol een superster genaamd Baird Whitlock. Het project lag al op de planken in 2004, en had zich moeten afspelen in de Golden Age van Hollywood, maar een jaren 30 shoot had meteen ook een prijskaartje van de productie opgedreven.

    En van prijskaartje gesproken zien we ook heel wat filmsterren opduiken, zoals Scarlett Johansson (pics), Channing Tatum, Ralph Fiennes, Jonah Hill, Frances McDormand, Clancy Brown, Christopher Lambert, Tilda Swinton en, jawel ... Dolph Lundgren.

    hail_caesar_2016_pic01.jpghail_caesar_2016_pic03.jpghail_caesar_2016_pic02.jpg

    De fotografie van deze prent is ook verzorgd door het genie Roger Deakins. Dit is de eerste samenwerking tussen Deakins en de Coen broers, en hij was meteen ook te vinden om opnieuw op 35mm pellicule te draaien, nadat hij na True Grit (2010) besloten had om alles op digitaal te draaien met de Arri Alexa. Maar gezien de Coen's niet warm lopen van de digitale camera's, zweren bij pellicule en ze hier te maken hadden met een periode film, was de discussie heel kort.

    Het meest bizarre is dat de film gedumpt wordt in februari en dus in de regel geen enkele kans maakt om genomineerd te worden voor de Oscars van 2016 en weinig kans op een Oscar in 2017, want tegen dan is iedereen deze prent al vergeten. Nu is het wel zo dat komedies ook al veel minder kans maken genomineerd te worden. In België komt Hail, Caesar! uit op 17 februari 2016.

     

    *** Hail, Caesar! trailer ***

  • Top 10 Beste en Slechtste Films van 2013

    Pin it!

    Zoals gewoonlijk zit het beste van het jaar alweer in de staart, zo is er de hilarische Wall Street prent The Wolf of Wall Street (2013) van Martin Scorsese, die reeds in persvisie was maar pas voor het publiek te zien is vanaf 8 januari 2014, maar ook American Hustle (2013) van David O. Russell, die opnieuw indruk weet te maken met zijn overheerlijke karakters. Maar zeker ook 12 Years a Slave (2013), de nieuwe film van Steve McQueen (Hunger, Shame) zal binnenkort heel wat awards in de wacht slepen. Drie Oscar-waardige films die spijtig genoeg gezien hun late release net uit de boot vallen voor de Top 10 lijst, maar grote kandidaten zijn voor 2014.

    Het was Iron Man 3 (2013) van Shane Black die de grootste box-office recette op zijn naam kan zetten, met iets meer dan 1,2 miljard dollar wereldwijd, en hiermee The Hobbit: The Desolation of Smaug (2013) van Peter Jackson ver weg achter zich zal laten, ook al moet deze laatste nog een tijdje in de bioscoop draaien. Aan de andere kant van het spectrum stond de Johnny Depp film The Lone Ranger (2013) met een put van meer dan 150 miljoen dollar.

    Als films die net uit de Top 10 vielen maar zeker het vermelden waard zijn, moet ik zeker Wadjda (2012) vermelden, de Saoedisch-Arabische film van Haifaa Al-Mansour. Een regisseuse die vanuit een ingepakt tentje deze film moest regisseren, maar een onthutsend en eerlijk beeld schetste van een meisje die opgroeit in een vrouwonvriendelijk regime. Anderzijds was er La Grande Bellezza (2013) die Italiaanse cinema uit de periode van Fellini opnieuw op de kaart heeft gezet. En uiteraard ook de Chinese Drug War (2012), een zeer intelligente, spannende en uitermate ontspannende misdaad thriller voor volwassenen, die bij ons zijn bioscoop-release heeft gemist.

    The Best Movies of 2012

    10. Captain Phillips (2013) Paul Greengrass

    Dat Tom Hanks een briljant acteur is, dat wist iedereen al. Maar in Captain Phillips ontbloot hij een nieuw facet van zijn acterend vermogen. Zelfs de leider van de piraten, Barkhad Abdi, die hier zijn filmdebuut maakt, zet een indrukwekkende vertolking neer. We komen amper tot adem en de spanning is vaak ondraaglijk en dat is uiteraard ook deels te danken aan de slimme aanpak van de regisseur, die geheel in docu-stijl deze productie heeft aangepakt met handheld-camera.

    Captain Phillips

    9. La Vie d'Adèle (2013) Abdellatif Kechiche

    Wat mij betreft de beste Franstalige film van het jaar was deze La Vie d'Adèle (Blue is the Warmest Color) van de Tunesische regisseur Abdellatif Kechiche. Het is een intimistisch en complex liefdesverhaal. Een ode aan de grillen van het hart met explosies van lust, verdriet, woede en hoop, briljant gespeeld door Léa Seydoux en Adèle Exarchopoulos. Er was heel wat om te doen rond deze prent, maar de controverse zal nooit de menselijke integriteit van deze prent kunnen aantasten.

    La Vie d'Adèle

    8. The Conjuring (2013) James Wan

    The Conjuring is een old-school-haunted-house horrorfilm die in schril contrast staat met die stortvloed aan goedkope gore horrors die ons de laatste jaren hadden overstelpt. Met een sterke cast en een beangstigende sfeer dat ondanks de catalogus van onmiddellijk herkenbare scare tactics, er in slaagt meer te zijn dan zijn individuele spook-in-de-kast-en-in-de-spiegel-momenten. Misschien niet meteen bestemd aan die hard horrorfans, maar in ieder geval voor een publiek die de meer subtiele horrorfilms kan smaken.

    The Conjuring

    7. The World's End (2013) Edgar Wright

    Het duo Edgar Wright en Simon Pegg zijn weer samen en hebben met The World's End dé komediefilm van 2013 in elkaar gestoken van hetzelfde niveau als hun overheerlijke Shaun of the Dead (2004). Het is meteen ook één van de meest inventieve komedies van het jaar, gekruid met zalige actie-scènes en als kers op de taart een bijzonder slim uitgewerkt science-fiction verhaal.

    The World's End

    6. The Broken Circle Breakdown (2013) Felix Van Groeningen

    Om eerlijk te zijn was ik geen al te grote fan van het verhaal en vond ik het einde van The Broken Circle Breakdown wat voorspelbaar, maar de acteurs in deze prent sleuren je mee in het verhaal en alle krediet moet gaan naar scenarist en acteur Johan Heldenbergh en actrice Veerle Baetens, naast uiteraard de muziek die hier ook wel op de voorgrond treedt. Het is misschien ook wel de meest Amerikaanse film van Felix, ook al is dit wel een heel vertrouwelijk verhaal uit eigen bodem. Je wordt er niet vrolijk van, maar het is een drama die blijft plakken en je niet zo snel zal vergeten.

    The Broken Circle Breakdown

    5. Before Midnight (2013) Richard Linklater

    Na Before Sunrise en Before Sunset is dit derde deel uit de trilogie misschien wel het beste. Het probleem met die eerste twee films lag bij hun vederlichte scenario's ... Hier worden de zaken op een veel sappigere manier uitgewerkt met thema's als ontrouw, echtscheiding, wrok en alle andere ziel-ontmoedigende dingen waarmee we als 40'er geconfronteerd worden. Een andere reden waarom Before Midnight zo genietbaar is, is omwille van de vlotte dialogen tussen Ethan Hawke en Julie Delpy.

    Before Midnight

    4. The Master (2013) Paul Thomas Anderson

    Voor wie er mocht aan twijfelen, Amerikaanse filmmakers zijn zeker in staat zijn te schilderen met nuances? En het mooiste voorbeeld hiervan is The Master, een psychologisch diepgaand portret van een man die in een crisis verzeilt nadat hij geconfronteerd wordt met zijn eigen tekortkomingen. Het is de innerlijke kracht en de schoonheid van het verhaal die hier van tel zijn. De film is een onthutsende en fragiele zoektocht naar het lot van een man, een onzekere lot, maar wel een vrij lot, briljant geacteerd door een Joaquin Phoenix en meesterlijk in beeld gezet door Paul Thomas Anderson.

    The Master

    3. Lore (2013) Cate Shortland

    Toch weer geen nazi-film? Jazeker, maar Lore is nu één die verteld wordt via het standpunt van een Duits meisje die met haar nazi-gezin na de oorlog op de vlucht is, en dit alles op briljante en aangrijpende manier verfilmd door de Australische cineaste Cate Shortland. Actrice Saskia Rosendahl brengt hier een indrukwekkend vertolking, gespleten tussen de intentie om haar overgebleven familieleden te beschermen en haar groeiende afkeer voor waar haar ouders voor staan. Het is geen gemakkelijk onderwerp, maar de filmmakers hebben dit project met bijzonder veel gevoel voor nuance en authenticiteit in elkaar gestoken en is wat mij betreft één van de meest opmerkelijke films van 2013.

    Lore

    2. Inside Llewyn Davis (2013) Ethan Coen & Joel Coen

    Ik blijf een grote fan van het werk van de Coen Brothers en ook deze Inside Llewyn Davis is alweer een serieus schot in de roos. Veel films voeren artiesten op, maar weinige prenten handelen over artiesten die hebben gefaald. Het is uiteindelijk een scherpzinnige en intieme karakterstudie die meerdere viewings nodig heeft om ten volle gewaardeerd te worden. De film had in ieder geval niet zo knap geweest zonder de opmerkelijke vertolking van Oscar Isaac als een dwalende folkzanger.

    Inside Llewyn Davis

    1. Gravity (2013) Alfonso Cuarón

    Dat Alfonso Cuarón een regisseur is om te volgen, was al duidelijk na zijn Children of Men (2006). Met Gravity bevestigt hij zijn status als één van de meest talentvolle cineasten in Hollywood. Zeldzaam zijn de films die een perfect evenwicht vinden tussen computer-animaties en emotionaliteit. Het acteerwerk van George Clooney, maar vooral van Sandra Bullock zorgt ervoor dat we met hen meeleven, op het puntje van onze stoel, van begin tot eind. En dat allemaal met een plot die op een bierkaartje geschreven kan worden en met een minimum aan acteurs en locaties, én zonder ook maar één alien of vuurwapen.

    Gravity

    The Worst Movies of 2013

    10. The Counselor (2013) Ridley Scott

    Een film waar ik naar uitkeek was The Counselor, zeker met zijn overweldigende cast (Bardem, Pitt, Diaz, Cruz en Fassbender), zijn talentvolle regisseur en zijn talentvolle scenarist, Cormac McCarthy. Maar het resultaat was behoorlijk teleurstellend, tot zelfs ronduit bespottelijk. En gezien het aanwezige talent, was er geen enkel excuus om deze prent niet in de bottom 10 te zetten. De op tilt geslagen scenarist was zo verliefd op zijn eigen dialogen dat hij vergeten was om een coherent of zelfs nog maar een boeiende verhaal te vertellen. Ik heb een flauw vermoeden dat de cast en crew overtuigd waren aan een verheven intellectuele prent te werken, zo overtuigd dat ze het script nauwelijks in vraag durfden stellen. Gelukkig was er nog Cameron Diaz die nog maar eens over de motorkap van een voertuig mocht kronkelen.

    The Counselor

    9. The Family (2013) Luc Besson

    Ik moet toegeven, op de casting van The Family kan je niet veel op aanmerken. Zelfs de 27 jarige Dianna Agron leek perfect gecast als de high school girl met een femme fatale temperament. Maar het script van Besson slaat nergens op en blinkt uit in clichés en luiheid. De film is voor geen seconde geloofwaardig, de personages zijn lachwekkend en de brutaliteit van de geweldscènes zijn erover. The Family vermomt zich als een lichtvoetige zwarte komedie, maar wil al zo brutaal zijn als Taken (2008) en zo geslepen als Goodfellas (1990). Het wil zowel inspelen op de binnenlandse markt als op de Amerikaanse markt. Maar uiteindelijk is het een platte wegwerp-sitcom die snel vergeten zal worden.

    The Family

    8. The Internship (2013) Shawn Levy

    Normaal hadden The Hangover part III en Kick-Ass 2 hier moeten staan, maar toen kwamen er films als The Internship en dat bracht de lat nog een stuk lager. Wat een soort Google Crasher (cf. Wedding Crashers) had moeten zijn werd een zeemzoet en humorloze reclamespotje voor Google, met wat gratuite blote borsten-scènes en karakters met het intellectueel niveau van een kikkervisje. Het bedrijf zou zich zelfs schuldig moeten voelen dat mensen hier nog voor moeten betalen.

    The Internship

    7. G.I. Joe: Retaliation (2013) Jon M. Chu

    Ik heb geen flauw idee wat ik zonet heb gezien. Op de cover stond G.I. Joe: Retaliation, ik heb wat heen en weer geschiet gezien, een paar ninja shurikens, ook Bruce Willis stak even zijn kale knikker in beeld, maar voor de rest ben ik waarschijnlijk ingedommeld door het geluid van zinderende onzin. Ik had echt de indruk dat de lat niet hoger kwam dan de leeftijd van 8 tot 10 jarigen, hoewel ik vermoed dat de verhaaltjes die zij in gedachten hadden terwijl ze met hun G.I. Joe toys speelden van een iets hoger niveau waren. Misschien hadden de scenaristen zich beter hierop gebaseerd. Alles was beter dan wat ze hier bijeen hebben geschreven.

    G.I. Joe: Retaliation

    6. After Earth (2013) M. Night Shyamalan

    De regisseur, die ooit werd omschreven als de nieuwe Spielberg met films als Unbreakable, The Sixth Sense, Signs, is nog maar een schim van wat hij ooit geweest zou kunnen zijn. Tegenwoordig weet hij niet meer hoe hij een verhaal moet vertellen. Zelfs de karakters uit After Earth (2012) zijn levenloze figuren waar we als toeschouwer nauwelijks om geven. De structuur van de film is zo’n een puinhoop dan je op een gegeven moment zelfs verlangt naar een onnozele M. Night Shyamalan twist om alles wat leven in te blazen. Dat papa Smith de carrière van zoontje Smith wil lanceren is overduidelijk. Hopelijk heeft hij het met deze film niet voor eens en altijd bezegeld.

    After Earth

    5. Olympus Has Fallen / White House Down (2013) Antoine Fuqua / Roland Emmerich

    De ene is al dommer dan de andere maar zowel White House Down als Olympus Has Fallen zijn twee schijtfilms die ons doen verlangen naar de goede oude tijd van pretentieloze, geslaagde actievehikels als Die Hard, Point Break of Lethal Weapon. Beide films zijn veel luidruchtiger dan de geciteerde voorbeelden, maar omwille van hun getelefoneerde formule-script zijn ze al zo saai als slechte horrorfilms waar de slachtoffers er alles aan doen om zichzelf in gevaar te brengen. Je hebt zelfs de indruk dat de acteurs hun scènes niet au serieus nemen. Echte spanning resulteert uit een geloofwaardige opzet met sterke karakters, in plaats van een absurd spektakel waarbij de visuele effecten de karakterloze pulp moeten maskeren.

    White House Down & Olympus Has Fallen

    4. A Good Day to Die Hard (2013) John Moore

    En wanneer je dacht dat het niet slechter kon, zien we een films als A Good Day to Die Hard verschijnen. In een ver verleden nog een steengoeie actiefilm is doorheen de verschillende sequels verwaterd tot de meest platvloerse parodie, en bij deze misschien wel de laatste nagel in de kist van John McClane die nu echt wel DOOD is. De film heeft zelfs niets meer te maken met datgene wat de franchise zo knap maakte. Het kon evengoed een soort straight-to-dvd B-film zijn met Steven Seagal in de hoofdrol. Ondanks zijn productiebudget van bijna 100 miljoen dollar ziet de film er spuuglelijk uit en is het script niet meer dan een aaneenschakeling van slecht geregisseerde actiescènes om schaamrode wangen van te krijgen, om nog maar te zwijgen van plaatsvervangende schaamte voor de mensen die hier aan hebben meegewerkt.

    A Good Day to Die Hard

    3. Grown Ups 2 (2013) Dennis Dugan

    De eerste Grow Ups fim zat al in onze Top 10 Worst Movies of 2010 en ook deze Grown Ups 2 mag hier niet ontbreken. Adam Sandler is tevens een vaste waarde in dergelijke lijstjes. De film vervalt van de ene groteske scène naar de andere, zonder zich ook maar te bekommeren over enige logica of continuïteit. Bij momenten had je de indruk dat de film compleet geïmproviseerd werd op het moment zelf, en als ze geen flauwe grappen meer hadden, gewoon naar een andere locatie trokken. Ik heb geen idee voor wie deze film uiteindelijk bestemd is, maar in ieder geval niet voor mensen die beschikken over 'hersenen', laat staan 'smaak'.

    Grown Ups 2

    2. Texas Chainsaw (2013) John Luessenhop

    Er is geen enkele bestaansreden voor Texas Chainsaw 3D, los van de onwetende bezoekers 12 euro af te persen voor een flauw excuus van een TCM sequel. Dommer dan deze komen ze niet en het is een aanfluiting voor de originele cultfilm waarop deze franchise is gebaseerd. Al de beste zaken zaken in deze Texas Chainsaw komen uit de originele film van Tobe Hooper, de rest is zelfs een ordinaire tv-film onwaardig. Dit hadden ze beter Texas Roadkill genoemd. Niets in deze prent maakt zin, tot zelfs de 3D die los van een idioot kettingzaag shot geen enkele toegevoegde waarde heeft. Het enige positieve aan deze bespottelijk slechte 3D misschien zal meehelpen om 3D volledig te bannen uit de bioscoop. Leatherface is hier zelfs een loser, how fucked-up is that?!

    Texas Chainsaw

    1. Movie 43 (2013) Peter Farrelly en co.

    Het absolute dieptepunt van 2013 werd toch bereikt door Movie 43, een samenraapsel van de meest platte vulgariteiten wat een mensenbrein kan bedenken. En of een scrotum als strottenhoofd of strontseks nog niet plat genoeg was, zouden de makers een scène met necrofilie hebben geknipt uit de finale versie. Je vraagt je af waarom ze niet de volledige film hebben geknipt. Ik denk dat een 12-jarige hier nog wel plezier aan kan beleven, of iemand onder invloed van alcohol.

    Movie 43

    ***Related Posts***
    17/12/2012: Top 10 Best & Worst Movies of 2012
    29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
    30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
    29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
    23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
    06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
    26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
    22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
    16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
    23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

  • Inside Llewyn Davis van de Coen Brothers trailer

    Pin it!

    Liefhebbers van folkmuziek en sterke karakterstudies zullen binnenkort bediend worden met Inside Llewyn Davis (2013) van Ethan en Joel Coen. Een film die eerder dit jaar de Grand Prix heeft gewonnen op het festival van Cannes.

    ethan coen,joel coen,Inside Llewyn Davis,Oscar Isaac,Justin Timberlake,John Goodman,Carey Mulligan

    Korte inhoud: Op de folkscene van Greenwich Village, de New Yorkse hippiewijk in de jaren zestig, volgen we Llewyn Davis (Oscar Isaac), een onfortuinlijke singer-songwriter. De film volgt een week in het leven van Llewyn, waarbij hij een kans krijgt om zowel door te breken in de muziekwereld met zijn acteer- als zijn gitaartalent. Hij wordt geconfronteerd met schijnbaar onoverkomelijke obstakels - een aantal van hen van eigen makelij.

    In tegenstelling tot wat je zou denken hebben we hier niet te maken met een biopic. Het personage van Llewyn Davis heeft nooit bestaan maar het personage in de film is wel gebaseerd op de memoires van Dave Van Ronk, een Amerikaanse folksinger die een belangrijke figuur was in de akoestische folk revival in de jaren 60. Voor de hoofdrol werd gekozen voor een acteur die zelden op de voorgrond heeft gestaan maar eerder bekend is voor bijrollen in Drive of Robin Hood. Hij wordt bijgestaan door actrice Carey Mulligan die voornamelijk actief is in heel wat sterke drama films. Daarnaast zien we ook een rol voor Justin Timberlake en de overheerlijke John Goodman. Een beetje een gelijkaardige prent was Payday (1973) met Rip Torn, in een periode waarin de acteur nog degelijke filmrollen kreeg aangeboden.

    De Coen Brother maken twee soorten films, enerzijds meer "mainstream" prenten zoals No Country For Old Men en Hudsucker Proxy en bescheiden filmprojecten zoals Barton Fink en A Simple Man. Deze film bevindt zich eerder in de tweede categorie. Het lijkt er in ieder geval nog maar eens op dat we het verhaal krijgen van een loser in plaats van een winner, en het zal meteen duidelijk worden dat er bijna geen verschil bestaat tussen beiden. Inside Llewyn Davis komt bij ons uit op 4 december 2013.

    *** Inside Llewyn Davis trailer ***

  • Drie Limited Edition DigiBook van The Big Lebowski te winnen

    Pin it!

    The Big Lebowski (1998) van Joel en Ethan Coen is een hilarisch geschifte cult-komedie over bowling, een afgehakte teen, een nihilistische bende, een tapijt, White Russian cocktails en een kerel die iedereen kent als… The Dude. Een scenario werd geschreven met Jeff Bridges, John Goodman, Steve Buscemi en Sam Elliott in gedachten.

    De film verschijnt nu voor het eerst op Blu-ray in een Limited Edition DigiBook, inclusief Digital Copy en een 24 pagina’s tellend boekje in kleur. Een standaard Blu-ray release staat gepland voor 2012. En voor deze gelegenheid geeft De FilmBlog en Universal drie Limited Edition DigiBook’s weg.

    wedstrijd,filmquiz,the big lebowski,joel coen,ethan coen,jeff bridges,steve buscemi,John Goodman,Sam Elliott

    Om één van deze 3 combopacks te winnen stuur je een mailtje naar filmblog[a]gmail.com met de correcte filmtitels op de 10 beeldvragen alsook een antwoord op de schiftingsvraag. Vermeld hierbij jullie naam, voornaam en officiële adres. Jullie persoonlijke adresgegevens zullen niet publiek gemaakt worden of verzonden aan derden voor commerciële doeleinden.

    Opgelet! Jullie antwoorden moeten verstuurd worden ten laatste op zondag 16 oktober 2011. Jullie eerste email telt (denk dus goed na alvorens in te sturen). Antwoorden ingestuurd na de deadline, of antwoorden zonder adres of zonder antwoord op de schiftingsvraag, worden niet meer in rekening genomen. Wanneer ik ook maar het minste vermoeden heb van samenwerkende vennootschappen of andere oneerlijke praktijken (zoals copy-paste mailtjes met alternatief adres), behoud ik mij het recht voor om de inzendingen te verwijderen. Slechts één email per persoon/familie/adres. De drie deelnemers met de meeste correcte antwoorden winnen één combopack van The Big Lebowski. In geval van ex aequo zullen de drie winnaars bepaald worden aan de hand van de schiftingsvraag. Volg de correcte antwoorden eind oktober op de Facebookpagina van De FilmBlog.
    Succes !

     

    [ Zoek de Filmtitels ]

     

    filmquiz01.jpg

    filmquiz02.jpg

    filmquiz03.jpg

    filmquiz04.jpg

    filmquiz05.jpg

    filmquiz06.jpg

    filmquiz07.jpg

    filmquiz08.jpg

    filmquiz09.jpg

    filmquiz10.jpg

     

    [ Geef een antwoord op de Schiftingsvraag ]

     

    Schiftingsvraag: Hoeveel minuten heeft het me gekost om deze quiz in mekaar te steken? (tip: minder dan 6 uur)

    *** The Big Lebowski YouTube trailer ***

  • True Grit (2010) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Mijn tickets voor de avant-première van True Grit (2010) in Antwerpen op Valentijn heb ik noodgedwongen aan een romantisch koppeltje weggeven, maar deze week kwam het er dan toch van om deze remake van een goeie ouwe Western te gaan bekijken. Met Big Lebowski ofte Mister Tron Jeff bridges in een schitterende hoofdrol en al even schitterende sidekicks Hailee Steinfeld en Matt Damon.

    true grit,jeff bridges,matt damon,hailee steinfeld,josh brolin,ethan coen,joel coen,3 10 to yuma,The Three Burials of Melquiades Estrada,Barry Pepper,tron legacy

    Ik was al heel onder de indruk van wat the Coen brothers deden in No Country for Old Men (2007), dus de verwachtingen lagen hoog.

    Korte Inhoud: Het verhaal vertrekt van een heel eenvoudig uitgangspunt. Mattie Ross (Hailee Steinfeld) is een veertienjarige cowgirl wiens vader door een laaghartige schurk werd vermoord en is vastberaden de dader op te sporen en op te hangen. Ze kan het niet alleen en zoekt daarom de hulp in van een marshall. Haar keuze valt op de karikaturale figuur van Rooster Cogburn (Jeff Bridges), een whiskeyverslaafde eenogige schietgrage vetzak op retour. En daarmee heb je de plot.

    Deze western in klassieke filmstijl, vertelt het verhaal van de tocht van een ouwe man en het pientere jonge meisje met veel haar op haar tanden en hun avonturen doorheen het Wilde westen. De bijna obligate postkoetsoverval zit er niet in, nee en ook de heldhaftige shootouts en saloons komen niet in het verhaal voor. Niet getreurd, de kogels vliegen je wel degelijk om de oren. Maar al bij al is dit een licht episch verhaal en dito roadtrip. Jeff Bridges geeft op een geweldige manier gestalte aan Cogburn, die veel meer gelijkenissen vertoont met de outlaws die hij neerschiet dan met de dienaars van de wet zoals Texas ranger LaBoeuf (Matt Damon), die hun pad willens nillens meermaals kruist.

    Jeff heeft de neiging het verhaal naar zich toe te trekken en van de film een soort monoloog te maken. The Coen brothers hebben er wonderwel voor gezorgd dat zowel Matt Damon in een voor hem vrij aparte rol van licht stuntelige maar bekwame marshall, als Hailee zodanig acteren dat ze uit de schaduw treden van de zelfingenomen Cogburn. Het doet trouwens deugd Matt Damon eens in een ander rol te zien na al zijn stoere vertolkingen van Bourne. Een dikke pluim verdient ook Hailee die overtuigend jeugdig overkomt, leuk en fijn weerwerk biedt aan alle personages die haar onderschatten en zich nog ferm uit de slag trekt ook. In de film treffen we ook nog Josh Brolin en Barry Pepper aan.

    true grit,jeff bridges,matt damon,hailee steinfeld,josh brolin,ethan coen,joel coen,3 10 to yuma,The Three Burials of Melquiades Estrada,Barry Pepper,tron legacytrue grit,jeff bridges,matt damon,hailee steinfeld,josh brolin,ethan coen,joel coen,3 10 to yuma,The Three Burials of Melquiades Estrada,Barry Pepper,tron legacy

    Op die manier wordt het verhaal vrij evenwichtig verteld en ontstaan een leuk spanningsveld en wisselwerking tussen de drie protagonisten maar niettemin mis ik de typische onderlaag en de andere dingen die de Coen Brothers in hun films steken. Al bij al is True Grit vrij oppervlakkig en ouderwets. Niet dat het deert. De formule van de western is weer compleet in, het begon al goed met The Three Burials of Melquiades Estrada (2005) en 3:10 to Yuma (2007) en ook True Grit is van een hoog entertainingsgehalte en het kijken meer dan waard.

    Op het einde denk je wel wat dat er komt bij doen, maar misschien is dat dan wel weer die typische sneer van de Coen brothers naar andere films.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 23 februari 2011

    ***Related Post***
    11/10/10: True Grit trailer

     

    *** True Grit trailer ***

  • True Grit van de Coen Brothers

    Pin it!

    Een film om naar uit te kijken is de eerste western van de Coen Brothers (Ethan & Joel), True Grit (2010), gemaakt zonder de steun van de grote studio's, maar wordt wel uitgegeven door Paramount.

    true_grit.jpg

    In de hoofdrol zien we opnieuw Jeff Bridges, geklankeerd door Josh Brolin en Matt Damon. De film is een remake van de John Wayne film True Grit (1969), een rol die de hoofdacteur een Oscar opleverde.

    Korte inhoud: Nadat ze ziet hoe haar vader vermoord wordt door Tom Chaney (Josh Brolin) besluit de 14-jarige Mattie Ross (Hailee Steinfeld) deze moordenaar te vangen. Ze huurt de taaiste U.S. marshall, J. "Rooster" Cogburn (Jeff Bridges), om haar te helpen. Mattie staat erop dat ze meereist met Cogburn, wiens drinkgedrag, luiigheid en algemeen veroordelend karakter haar vertrouwen in hem niet vergroot. Tegen zijn wil reist ze met hem mee door de Indiaanse streken om Chany te zoeken. Ze worden gecompanieerd door Texas Ranger LaBoeuf (Matt Damon), die Chaney wil hebben voor andere doeleinden. Dit onwaarschijnlijk trio staat vele gevaren en verrassingen te wachten op hun reis.

    Hieronder staat de trailer, maar let wel, de monteur heeft wederom teveel laten zien. Je hebt meteen de indruk de gehele film te zien in 2 minuten. Deze western wordt opmerkelijk genoeg geproduceerd door Steven Spielberg, wat meteen wat extra gewicht in de schaal legt. De herkenbare beeldvoering van de Coen Brothers wordt opnieuw op indrukwekkende manier in beeld gebracht door Roger Deakins. Ik ben nooit een grote fan geweest voor de John Wayne westerns, maar ben wel verzot op de meer agressieve spaghetti westerns, en ook deze film ziet er heel bad-ass uit. De enige acteur die echter niet past in het plaatje is Matt Damon. Ok, hij is een groot actie-acteur geworden met de Bourne films, maar hij valt hier toch wat uit de toon.

    Het gebeurt niet vaak dat een remake beter is dan het origineel, maar in dit geval denk ik wel dat het mogelijk is, een beetje zoals het mogelijk was met Invasion of the Body Snatchers (1978), The Thomas Crown Affair (1999) of om in het western genre te blijven, 3:10 to Yuma (2007). True Grit zou vanaf januari 2011 bij ons in de bioscoop moeten draaien.

    *** True Grit trailer ***

    ***Related Post***
    23/02/11: True Grit review

  • A Serious Man (2009) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    De Coen Brothers voelen zich ongetwijfeld in hun sas. Met de regelmaat van de klok leveren zij een afgewerkt product af voor de hongerige cinefielen. Hun meest recente werkstuk A Serious Man (2009) doet meteen een serieus beroep op de geestesgesteldheid van de kijker.

    a_serious_man_2009_blu-ray.jpg

    In de voorafgaande scene (er moet daar wel een of andere cinefiele term voor zijn, maar ik ken die niet) zitten we ergens in een Russisch-Joods aandoend tijdperk van enkele eeuwen terug met een dialoog en verhaal dat het midden houdt tussen een verwerpelijk idiote misplaatste Scary movie-achtige plot en iets wat ik niet nader kan definiëren. Het enige wat ik dacht is, verdikke ik zit hier weeral in de verkeerde zaal. Ook mijn date van het moment keek eens sluiks opzij om mijn reactie te peilen. Maar aangezien ik niet reageerde, veronderstelde ze dat we juist zaten, also sprach sie achteraf. Toen uiteindelijk de voortiteling begon en A Serious Man in grote letters op de muziek van Jefferson Airplane werd aangekondigd, zakte ik met een lange zucht als een leeglopende ballon ietwat dieper in mijn zetel.

    Korte inhoud: Het leven van de joodse professor Larry Gopnik (Michael Stuhlbarg) valt in 1967 uit elkaar, omdat z'n vrouw van hem wil scheiden. Bovendien zit hij ook opgescheept met zijn sociaal gehandicapte broer, die weigert om het huis te verlaten. En als dat nog niet genoeg is, is hij het beu dat z'n kinderen zoveel geld uitgeven en zijn beeldschone buurvrouw steeds naakt ligt te zonnebaden.

    Evenmin definieerbaar is de hele plot. Een tragi-komedie zou ik kunnen zeggen. Een licht existentieel drama klinkt alvast arty-fartier. Lawrence Gopnik, Larry voor de vrienden, al heeft ie er geen, leuk vertolkt door Michael Stuhlbarg, is een professor wiskunde en fysica, woont met zijn gezin in een typisch Amerikaanse residentiële wijk, waarvan de grenzen van de tuin niet altijd even duidelijk zijn. Neem bijvoorbeeld de buurman die systematisch een deel van het gras afscheert van Larry's tuin. Of zijn dochter die nooit in de badkamer mag omdat Uncle Arthur, een nietsnut van jewelste met een vreemde passie de een of andere cyste moet draineren, of de zoon die zijn voorbereidingen op zijn bar mitswa niet al te serieus neemt. Als klap op de vuurpijl wil zijn vrouw scheiden omdat ze een dikke boon heeft voor iemand waarover de rest van de cast zich verontwaardigd verbaast. En er is die maffe Zuid-Koreaanse student die maar al te graag wil dat zijn buis wordt omgezet in goede cijfers. Kortom, de loser van dienst heeft het niet onder de markt.

    De stijl van de Coen Brothers is zaligmakend. Of vervelend. De film gaat immers nergens naar toe. Des te meer besef je net als Larry dat zijn routineus leventje waarin hij dacht alles onder controle te hebben, niet is wat het leek te zijn. Eenmaal de problemen zich opstapelen krijgt hij zelfs geen houvast meer.

    Hij zoekt verklaringen maar met loze woorden en intimiderende monologen van zijn gesprekspartners wordt hij constant de mond gesnoerd. Ook de kijker snapt het punt niet van wat al die mannen vertellen.En de paar mensen die hem ietwat kunnen helpen, vallen om de een of andere reden weg.De dialogen zitten vol Joods jargon waar zowel de kijker als de acteurs weinig van begrijpen --"a Gett?!". Symbolisch voor het personage van Larry en voor de film.

    "A Serious Man" is gelukkig geen serieuze kluif, is op zijn minst speciaal te noemen, maar liefhebbers van weer eens iets anders zullen hier zeker wel wat aan hebben.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 23 februari 2010

     

    *** A Serious Man trailer ***

  • Top 10 Best & Worst Movies of 2008

    Pin it!

    The Movie Blog TalkHet einde van het jaar nadert en we zullen om de oren worden geslagen met allerhande eindejaarslijstjes. De filmliefhebbers kijken dan ook uit naar de Top 10 lijstjes van de Beste en de Slechtste Films uit 2008. Het zorgt ieder jaar in ieder geval voor heftige discussies, gezien deze lijstjes voornamelijk gebaseerd zijn op 'smaak'.

    Wat mij betreft was 2008 een teleurstellend jaar met weinig uitschieters. De Arthouse en independent films als Hunger (2008), Gomorra (2008) of Entre Les Murs (2008) staan er niet tussen, voor de simpele reden dat ik deze in de komende dagen/weken zal zien en we deze deadline al een tijdje hadden vastgelegd met het BlogTalk team. Films die vorig jaar net tussen de mazen van het net vielen, en op brutale wijze door mezelf over het hoofd werden gezien, waren: No Country For Old Men (2007) en There Will Be Blood (2007). Twee uitstekende films uit 2007 die pas in 2008 bij ons zijn uitgekomen. Maar gezien ik deze prenten al had vermeld in mijn voorwoord in de lijst van 2007, ga ik deze niet opnemen in deze lijst. Kwestie om misschien ook eens een licht te werpen op andere waardige kandidaten.

    Slachtoffers die in de States al uit zijn maar nog niet bij ons (en dus niet in deze lijst voorkomen), zijn The Curious Case of Benjamin Button (2008) van David Fincher, Revolutionary Road (2008) van Sam Mendes, Milk (2008) van Gus Van Sant en Doubt (2008) van John Patrick Shanley. Het lijken mij in ieder geval 4 typische oscarfilms.

    Deze BlogTalk wordt ook samengesteld door Mike, Timothy, Richard en Karen. Ga dus ook maar even een kijkje nemen op de blogs van deze die hard filmgeeks. Hier is mijn Top 10, reacties zijn welkom in de commentaren:

    The Best of 2008

    10. Iron Man (2008) Jon Favreau
    The Dark Knight en Iron Man zijn twee comic-adaptaties die af en toe wel eens een loopje nemen met de wetten van de fysica, maar hoe dan ook trachten ze een min of meer realistische prent te maken. Het verschil tussen de twee is dat Iron Man geen serieus drama voor ogen had, maar eerder een ontspannende prent wou maken met de nodige dosis ironie en sarcasme. En daar is de film volkomen in geslaagd. Ook in deze comic steelt een acteur de show, en in dit geval is dat Robert Downey Jr., die het op het eerste gezicht vlakke karakter van Iron Man omvormt in een uiterst aantrekkelijk personage. Ook regisseur Jon Favreau deed een puike prestatie met zijn eerste actiefilm. De tweede beste comic-adaptatie van het jaar en mogen nog vele sequels volgens.

    Iron-Man

    9. Definitely, Maybe (2008) Adam Brooks
    OK, dit is quilty pleasure, maar ik heb hier werkelijk van genoten. Eindelijk nog eens een geslaagde romantische komedie. Definitely, Maybe is grappig en heeft een hart op de juiste plaats. De film is eigenlijk bestemd voor vrouwen, maar als man kan je er zeker ook wel van genieten, gezien het verhaal uiteindelijk verteld wordt vanuit het standpunt van Ryan Reynolds. De film vertoond wel een aantal zwaktes, maar het schittert hoe dan ook met een intelligent script en charmeert ons met uitstekende vertolkingen.

    Definitely-Maybe

    8. In Bruges (2008) Martin McDonagh
    Laten we hier ook eens chauvinistisch doen, ook al is het een zuivere Britse film. Qua verhaal valt In Bruges al bij al nog mee, maar dit is een karakterfilm, en waarschijnlijk wel één van de beste karakterfilms die ik de laatste maanden heb gezien. De dialogen zijn zalig en het acteerwerk is verbluffend. Brendan Gleeson is fantastisch en Fiennes is wederom verbluffend. Er zitten heel wat interessante plotwendingen in en het einde is best wel een verrassend stukje cinema. Met een stortvloed aan dialogen worden verschillende relaties op virtuose manier ontbloot en uitgewerkt. We worden meegesleurd met vijanden die vrienden worden en vrienden die zich tot gezworen vijanden bekeren, en dit alles gekruid met intrige en humor.

    In-Bruges

    7. Burn After Reading (2008) Ethan CoenJoel Coen
    Burn After Reading begint met een Google Earth-achtige inzoom van ver boven de aarde tot diep in het hoofdkwartier van de CIA in Langley. En meteen is de toon gezet voor wat komen zal. Met een low-angle camerabeweging volgen we een paar glimmende schoenen onder een zwarte broek door de lange gangen. Niemand zal immers kunnen ontkennen dat Ethan Coen en Joel Coen achter de camera zitten en ook het scenario hebben geschreven van dit nihilistisch screwball festival met vertolkingen waar je nog lang mee zal moeten lachen. Hun Country For Old Men heeft net de Top 10 niet gehaald in 2007 (wegens release-delays) maar deze heb ik zeker niet over het hoofd willen zien.

    Burn-After-Reading

    6. Cloverfield (2008) Matt Reeves
    Toen ik de promo-campagne en de teaser zag van Cloverfield van producer J.J. Abrams en regisseur Matt Reeves, had ik het gevoel een mislukte nakomeling te zien van Godzilla en The Blair Witch. Tot mijn grote verbazing kreeg ik een zenuwslopende en originele thriller te zien. Het bezeten camera-geschud en het popcorn-plot moet je er echter wel bijnemen, maar het is plezier verzekerd van begin tot eind. Cloverfield is zo één van die films die je ‘nog eens’ zou willen zien voor de eerste keer om die rush nogmaals te voelen, want bij een tweede visie (laat staan een sequel) zal het nooit meer hetzelfde zijn.

    Cloverfield

    5. Wall•E (2008) Andrew Stanton
    Misschien niet zo sterk als The Incredibles (2004) van Brad Bird, maar deze Wall•E kan - ondanks de iets zwakkere tweede helft - een beter verhaal vertellen zonder één woord te zeggen dan heel wat films volgepropt met dialogen. Het is een ode aan de stille film en een zoveelste bewijs van de genialiteit van de mensen van Pixar. We komen terecht in een post-apocalyptische wereld, een immense grauwe stortplaats, waar de mensen zijn vertrokken en de enig overlevende machine op aarde een ijverige opruimrobot Wall•E is. De gecreëerde wereld leunt dicht tegen het fotorealisme en is bij vlagen van een onwerkelijke schoonheid. Het contrast tussen de stortplaats en het spierwitte en reflecterende ruimteschip is al zo treffend als het desolate landschap en de energieke, plichtsgetrouwe robotje. Omdat we door de ogen van robots de menselijke verwoesting bekijken, is dit deel meteen het meest confronterend. Waar Finding Nemo de ecologische tragedie in de verf zette, drukt Wall•E je met de neus in de verf. Ontegensprekelijk een artistieke voltreffer.

    walle

    4. The Wrestler (2008) Darren Aronofsky
    The Wrestler werd opgenomen op super 16mm film in een recordtijd van 35 dagen met het strikte minimum aan middelen (7 miljoen dollar) en het resultaat is op z’n minst opmerkelijk te noemen. Het is tevens ook een film die een ander facet van Mickey Rourke laat zien. In The Wrestler is ook een rol weggelegd voor de bedwelmend mooie Marisa Tomei en de sensuele Evan Rachel Wood die elk bijzonder veel indruk maken. Het is een typisch Amerikaanse prent over de wereld van de roem, maar ook nog één die je niet onberoerd zal laten. Het is dus zeker niet alleen een film voor pro-wrestling fans. Misschien zelfs dé beste worstelaren film ooit, en hier worden de slagen niet ingehouden..

    the-Wrestler

    3. Slumdog Millionaire (2008) Danny Boyle & Loveleen Tandan
    Slumdog Millionaire is één van de grootste verrassingen uit 2008. Het vertelt het verhaal van Jamal Malik, een jong weeskind dat besluit deel te nemen aan de Hindi versie van het programma 'Who Wants to be a Millionaire'. Het hele land kijkt toe terwijl Jamal nog maar één vraag verwijderd is van de hoofdprijs. Tijdens de pauze van het programma gebeurt er echter iets waar Jamal niet op had gerekend; hij wordt gearresteerd, omdat de politie zeker weet dat hij de boel aan het oplichten is. Ze kunnen het niet geloven dat een straatjongen zoals hij zoveel kennis heeft. Als fan van regisseur Danny Boyle heb ik deze low-budget prent gaan zien op het festival van Londen zo’n 3 maanden geleden en nu nog blijft de film (en vooral zijn emotionele conclusie) nazinderen, met briljante vertolkingen van een cast vol nobele niet-westerse onbekenden en een efficiënte melodramatische, suspensvolle regie. Warner Bros geloofde niet in het project, maar de slimmere Fox Searchlight pikte het op met het indrukwekkende resultaat als gevolg. Deze film is op dit moment nog totaal onbekend, maar hierover zal nog wel gepraat worden begin 2009 tijdens een prestigieuze awardshow.

    slumdog

    2. Boy A (2008) John Crowley
    Diegene die het filmfestival van Gent hebben bezocht hadden de mogelijkheid om deze Boy A te bewonderen. De officiële release van deze film is bij ons gepland op 11 maart 2009, maar het is zeker een film die jullie moeten meepikken. Een jonge man komt vrij uit de gevangenis nadat hij een straf heeft uitgezeten voor de moord op een meisje tijdens zijn kinderjaren. De aanklager meende dat hij het pure kwaad belichaamde. Jack hoopt op een nieuw leven en krijgt een baantje bij een transportbedrijf. Zijn begeleider Terry, een warme vaderfiguur, is trots op hem. Alles verloopt naar wens: Jack maakt vrienden en wint het hart van een niet onaardige secretaresse. Tot zijn dekmantel in gevaar komt, juist omdat hij een heldendaad verricht. Een Britse film die prangende vragen stelt over hoe je met schuld moet leven, zonder ooit maar te vervallen in platvloers exploitatie, met een indrukwekkende vertolking van Andrew Garfield en een voortreffelijke regie van John Crowley. Het is het soort film waarna je niet gezwind uit je stoel kan wippen.

    Boy-A

    1. The Dark Knight (2008) Christopher Nolan
    De film die dit jaar bij mij het meeste indruk heeft gemaakt is The Dark Knight. De film is een bijna meesterwerkje, maar vertoonde toch iets teveel overbodige zwaktes. Ik denk dan maar aan de soms lachwekkende geforceerde stem van Christian Bale, de grote verdwijntruuk van Batman, de soms lullige mise-en-scène van de vechtsequenties of nog het scenario die het zo nodig vond om alles met de paplepel te willen uitleggen. Een rewrite van het script door iemand anders dan de regisseur zelf en zijn broer, had misschien wel geen overbodige luxe geweest. Desondanks is The Dark Knight superieur aan ALLE andere film die in 2008 zijn uitgekomen. Heath Ledger zet hier een kippenvel-inducerende vertolking neer, de muziek van Hans Zimmer en James Newton Howard is duister, experimenteel en bijzonder efficiënt, maar ook de visuele wereld die Nolan hier schildert met behulp van zijn talentvolle DoP Wally Pfister is verbluffend. Nolan slaagt er trouwens in om het comic-genre op het niveau te brengen van een intelligent drama en legt de lat nu wel erg hoog voor de komende comic-adaptaties.

    The-Dark-Knight

    The Worst of 2008

    10. Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull (2008) Steven Spielberg
    Ik had deze film hoger willen zetten in de lijst maar gezien de concurrentie dit jaar voor 'slechtste film' zo hevig was, moet deze George Lucas prent het doen met de 10de plaats. Maar wees gerust dat het een vuile, vieze en vettige 10de plaats is! Indy 4 is een praatbarak met tussenin wat versleten stuntwerk en opgekalefaterd met cgi diarree. Het is nog net geen schande te noemen - daarvoor ziet Harrison Ford er eigenlijk nog behoorlijk goed uit – maar het is ver beneden het peil van de vorige Indy films. Het is niet alleen een wegwerpproduct die je snel vergeet, maar wat mij nog meer stoorde is de oeverloze 'saaiheid'! Hoe kan een Indiana Jones film ‘saai’ zijn?! Deze sequel was in ieder geval niet geregisseerd door die Steven Spielberg van Jaws, ET, Munich en Shindler's List maar wel door die Steven Spielberg die flagrant over de schreef van het fatsoen strompelde met films als War of the Worlds en The Lost World. Die zou gewoon moeten stoppen met films maken, want het is niet meer om aan te zien. De film genoot van een unieke set-up, maar de pay-off’s waren om van te huilen. Ze hebben 19 jaar tijd gehad om hieraan te werken; het is bij deze een ode aan de verspilling van tijd, geld en energie.

    Indy-4

    9. Saw V (2007) David Hackl
    Ik denk dat de makers zowat alle hoofdpersonages van de Saw franchise hebben vermoord, en toch blijven ze sequels uit hun duim zuigen. Het is pathetiek van de meest verwerpelijke soort met heel wat onbedoeld hilarische momenten. Saw V blijft in ieder geval verkopen, maar elk jaar een beetje minder. En als er geen geld meer binnen komt zullen ze er spoedig wel mee stoppen (ze hebben volgens mij nog net genoeg voor één sequel). Probeer niet te zoeken naar een verhaal in deze 5de Saw prent want het is al even nuttig als een interview in de Playboy. Ik heb hoe dan ook een idee voor een nieuwe perverse foltering in Saw VI, laat het slachtoffer kiezen tussen het bekijken van Saw V en Disaster Movie.

    Saw-V

    8. The Women (2008) Diane English
    The Women is niet beter of slechter dan die XX-chromosoom films The Hottie and the Nottie of Over Her Dead Body, maar deze film wordt bezet door een leger "talentvolle actrices" (in tegenstelling tot typetjes als Paris Hilton of Eva Longoria) die hier elk hun meest platvloerse kant etaleren. Eva Mendes zien we rondhuppelen in jartelles, Meg Ryan plagieert haar vertolking van When Harry Met Sally en Annette Bening speelt op automatische piloot. Het melige mode-marathon Sex and the City (2008) is een meesterwerk vergeleken met deze troep. Regisseuse Diane English heeft ervoor gezorgd dat het origineel uit 1939 een hippere film is. Proficiat!

    The-Women

    7. Fool's Gold (2008) Andy Tennant
    Fool's Gold had nochtans een geslaagde romantische komedie kunnen zijn, maar toen kwam Andy Tennant en hij verneukte zowat elke scène. De regisseur schreef niet alleen aan het script. Hij werd bijgestaan door het duo Daniel Zelman en John Caflin die al eerder hadden bewezen met Anacondas: The Hunt for the Blood Orchid dat hun enige verdienste was dat ze een scenario 'zonder schrijffouten' konden opmaken. Het resultaat is niet schokkerend, stout of gewaagd, het is gewoon dom en bezwijkt onder een stortvloed van clichés. En toen Tennant begon te twijfelen aan zijn prestatie, schakelde hij op het einde van zijn film in een andere versnelling, maar reed vast in platte gewelddadigheid. Je moet al echt verzot zijn op het lichaam van Matthew McConaughey om hier nog van te kunnen genieten.

    fools-gold

    6. The Mummy: Tomb of the Dragon Emperor (2007) Rob Cohen
    The Mummy 3 gaat lachwekkend genoeg niet over mummies, maar is wel al zo dood als een mummie en heeft vrijwel hetzelfde verhaal als de vorige films met dat verschil dat het zich nu allemaal afspeelt in China. Rob Cohen (xXx, Stealth) is een barslechte regisseur die er niet in slaagt, ondanks al die middelen die voorhanden waren (145 miljoen dollar), om maar één memorabele actie-scène in beeld te brengen. Maar dat het script van Smallville scenaristen Alfred Gough en Miles Millar zo’n productiebudget kreeg is onbegrijpelijk. Het is trouwens beschamend hoe deze twee mannen het publiek aanzien als een kudde schapen die tevreden zijn met slapstick en infantiliteiten. Razzies, here they come!

    mummy

    5. You Don't Mess with the Love Guru (2008) Dennis Dugan & Marco Schnabel
    You Don't Mess with the Zohan en The Love Guru zijn aan elkaar gewaagd en verdienen beide een plaatsje op de 8ste plaats van deze Top 10. Ik heb niets tegen wacko komedies maar dan moet er tenminste een beetje humor in zitten voor mensen die de puberteit voorbij zijn. En dan nog, er zit meer intelligentie in de dikke teen van een puber dan in deze twee films samen. Adam Sandler en Mike Myers zijn ervan overtuigd dat ze gewoon hun typetje moeten spelen om het publiek aan het lachen te brengen. Spijtig genoeg voor hen is die tijd al lang voorbij. Het materiaal van deze twee films is misschien net genoeg voor een 20 minuten lange stand-up comedy act.

    mess

    4. The Spirit (2007) Frank Miller
    Nog maar pas gezien en ik vond het meteen nodig om Righteous Kill van zijn 10e plaats te wippen om zo ruimte te maken voor The Spirit. De film komt eind februari bij ons in de zalen en bij deze zijn jullie gewaarschuwd voor het treinongeluk die een waarschijnlijk strontbezopen Frank Miller hier in beeld heeft gezet. Je zou het kunnen beschouwen als zijn debuutfilm, gezien hij hier geen steun kreeg van Robert Rodriguez, maar het is een debuut om snel te vergeten (ook al zal dit na het zien van deze rotzooi spijtig genoeg niet mogelijk zijn). De acteursregie in deze prent is beschamend slecht met een Samuel L. Jackson die hier zelfs een nieuw laagterecord neerzet (laten we voor hem hopen dat ie er genoeg geld voor heeft gekregen). Maar Gabriel Macht spant hier de kroon en zal binnenkort beslist de Razzie van Worst Actor in ontvangst mogen nemen. De slimme manager van Macht heeft in ieder geval de acteur nog kunnen verkopen, met The Spirit als verkoops-argument, aan vier nietsvermoedende producties. Wacht tot de filmmakers en het publiek deze amateur te zien krijgen. Na deze film heb ik trouwens immens veel respect gekregen voor de acteurs van 'Thuis' en 'Familie'. Ik snap niet waarom de 3 executive producers hier niet hebben ingegrepen met de aanstelling van een acteurs-coach. Dit is gewoon krankzinnig! Je zou trouwens denken dat met zo veel talentvolle en aantrekkelijke femmes fatales (Eva Mendes, Jaime King, Scarlett Johansson) je niets verkeerd kan doen. Vraag mij dus niet hoe Frank Miller er toch in slaagt om de goede smaak met de voeten te betreden. De wereld van Sin City wordt hier zonder gêne gerecycleerd en het resultaat is een 2 uur lange verkrachting waar je achteraf met een bedrogen en compleet verloren gevoel naar huis strompelt. Maar als je de film gaat bekijken met vrienden zal je toch urenlang kunnen lachen met de vreselijke outfits die in deze film te zien zijn, of de onbegrijpelijke sequenties en de geforceerde stijl. Ik bekeek onlangs de promotie-campagne van The Spirit waar ze uitpakken met woorden als: Heart Pounding, Eye Popping, Mind Blowing, Wild Fun. Welke journalist wordt hier gequote!? Blijkbaar niemand! Het was gewoon het promotie-team die haar eigen film heeft opgeblazen met leugens. Foei, foei!

    The-Spirit

    3. One Missed Call (2008) Eric Valette
    De horror-remakes zijn tegenwoordig niet meer om aan te zien. One Missed Call, Shutter, Prom Night zijn stuk voor stuk miskleunen, maar One Missed Call leek wel in elkaar gestoken door een stelletje bavianen. Ik vraag me soms af wat erger is: dat ze in Azië dergelijke troep blijven maken of dat Hollywood die troep blijft reproduceren met een nog meer verderfelijk resultaat tot gevolg. One Missed Opportunity to NOT make a remake. Ben ik blij dat ze nauwelijks hun productiebudget hebben teruggewonnen bij hun bioscoop release in de States. Je zou denken dat het doelpubliek voor deze troep er ook genoeg van heeft. Halleluja!

    one-missed-call

    2. Meet The Spartans in a Disaster Movie (2008) Aaron Seltzer & Jason Friedberg
    Zowel Meet the Spartans als Disaster Movie zijn zo slecht dat ik zelfs geen woorden aan deze stompzinnigheid vuil wil maken. Laten we samen hopen dat Jason Friedberg en Aaron Seltzer het nieuwe jaar niet zullen halen. Please, please, please!

    disaster

    1. Star Wars: The Clone Wars (2008) Dave Filoni
    Ik ben begonnen met een George Lucas film, ik zal er ook mee eindigen, en dan nog wel met een visueel niet-onaardige maar totaal verderfelijke snoozefest als The Clone Wars. Wie dacht dat met Star Wars: Episode II - Attack of the Clones het absolute dieptepunt was bereikt voor de Star Wars franchise, moet nog bekomen van deze aberratie. De Star Wars mythologie wordt hier met de voeten betreed door een onbenullig regisseur die waarschijnlijk nog nooit van een Star Wars film heeft gehoord. Het resultaat is een irritant spektakel van lawaaierige cliché actie-sequenties en puberale dialogen en synthetiseert ALLES wat verkeerd is gelopen met Star Wars sinds The Phantom Menace met uitzondering van Jar Jar Binks. Als de tv-serie dezelfde kwaliteit heeft als dit afkooksel zal het een kort leven beschoren zijn, dat zeg ik nu al. Zelfs het eerste beste Star Wars game heeft een beter plot. De zoon van Jabba The Hut is ontvoerd (zonder zever) en The Republic stelt alles in het werk om de verloren zoon terug te vinden. WTF!? Wie willen ze hiermee bereiken?! En of dat allemaal nog niet genoeg was wordt Anakin Skywalker (Matt Lanter) vergezeld door de vreselijk ergerlijke teen-sidekick Ahsoka Tano (Ashley Eckstein) die Anakin aanspreek met 'Sky Guy' of R2-D2 met 'D-Twooey'. Ik had bij momenten zin om met een Darth Vader wurggreep dat irritant mormel het zwijgen op te leggen. Lucas heeft na hevig protest Jar Jar Binks uit de film gehaald, maar bij wijze van ironie een al even tergend equivalent ge-excrementeerd op de Star Wars saga. Dank u wel Lucas, je hebt in 2008 je best gedaan, ga nu maar snel genieten van je miljoenen dollars en stop met 'uw eigen fans' nog langer te kwellen.

    clone-wars

    ***Related Posts***
    17/12/2012: Top 10 Best & Worst Movies of 2012
    29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
    30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
    29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
    23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
    06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
    26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
    22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
    16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
    23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

  • Burn After Reading (2008) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Burn After Reading (2008) begint met een Google Earth-achtige inzoom van ver boven de aarde tot diep in het hoofdkwartier van de CIA in Langley. En meteen is de toon gezet voor wat komen zal. Met een low-angle camerabeweging volgen we een paar glimmende schoenen onder een zwarte broek door de lange gangen. Niemand zal immers kunnen ontkennen dat Ethan Coen en Joel Coen achter de camera zitten en ook het scenario hebben geschreven. Het is niet de beste Coen Brothers film, maar het is hoe dan ook genieten van begin tot eind.

    burn_after_reading_2008_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Osborne Cox (John Malkovich) is een voormalige CIA-agent die na zijn ontslag, ten gevolge van een drankprobleem, begint aan zijn memoires. Zijn inhalige en overspelige vrouw Katie Cox (Tilda Swinton), die een affaire heeft met Harry Pfarrer (George Clooney), wil scheiden en kopieert heel wat persoonlijke en financiële gegevens en gaat ermee aan de haal. Wanneer die gegevens vervolgens op straat komen te liggen zien twee sportschoolmedewerkers, Chad Feldheimer (Brad Pitt) en Linda Litzke (Frances McDormand), het aan voor gevoelige CIA-informatie en proberen Osborne te chanteren. Dat leidt tot meer problemen dan ze aankunnen.

    Naast de hilarische plot en de inventieve cameravoering is het acteerwerk om van te smullen. Brad Pitt is onweerstaanbaar als de ietwat naïeve fitness instructeur. Zelden is oppervlakkigheid zo prachtig verbeeld: elk gebaartje, elke oogopslag is helemaal zoals het moet zijn. Als hij samen met zijn collega Linda Litzke (Frances McDormand) Osbourne Cox opbelt om hem te vertellen dat ze in het bezit zijn van een diskette met gevoelige informatie afkomstig van Cox en dat ze daar geld voor willen hebben, vraagt Chad met een soort spionnen stem meerdere keren heel nadrukkelijk of hij echt wel Osbourne Cox aan de lijn heeft. Als een klein bengel kan hij amper zijn geluk op om zoiets adembenemend te beleven. En als Cox zich bij hun ontmoeting vergist in het merk van zijn fiets ligt hij dubbel van het lachen tot hij zich weer realiseert dat hij in een spannend spionage drama speelt en zijn gezicht en oogopslag direct weer op spionnen stand zet. Te gek.

    Opvallend is dat Burn After Reading de eerste film sinds Miller's Crossing (1990) is waarbij de Coens geen gebruik maken van de diensten van cinematograaf Roger Deakins, wiens taak is overgenomen door Emmanuel Lubezki. Hij is een specialist op het gebied van The Red One HD-camera, waar de Coens graag mee wilden werken. MPaar voor deze film lees ik toch dat er gedraaid werd op klassieke 35mm pellicule.

    Ook de andere rollen zijn om van te genieten waarbij die van George Clooney niet onvermeld mag blijven. De rol die hij vertolkt is die van een zwakkeling met opportunistische trekjes die nergens om deugen. Maar de manier waarop de paranoia zich langzaam van hem meester maakt, verbeeldt hij uitstekend onder een laag van grappen en grollen. Het werktuig dat hij in zijn hobbyruimte in elkaar knutselt, is een aparte studie waard en het wordt in eerste instantie mooi in het midden gelaten wat we te zien zullen krijgen. Opnieuw een voorbeeld van hoe slim er gespeeld wordt met de verwachtingen die je als kijker hebt van dit soort films.

    Burn After Reading is het soort misdaad-komedie waar ik naar uitkijk. DE film is niet alleen dolkomisch, maar er zit ook een serieuze dosis bitterheid en geweld in wat alles een stuk minder oppervlakkig maakt. Het is net die fraaie mix die ervoor zorgt dat deze prent onder je huid gaat zitten. De knulligheid waarmee de CIA hier gerund wordt, is zo geloofwaardig dat de onrust je bekruipt dat deze nonchalance misschien dichter bij de werkelijkheid ligt dan al die bombastische, heldhaftige producties waarin iedereen vierentwintig uur per dag alert is en zich zonder enig probleem of voorbehoud opoffert voor het landsbelang. De film kan je vanaf 26 november 2008 gaan bewonderen in de bioscoop.

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 9 november 2008

     

    *** Burn After Reading trailer ***

  • No Country for Old Men (2007) ****½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Bij het bekijken van een Coen Brothers film weet je meteen dat je geen standaard-prent tezien zal krijgen. En deze lijkt heel "eenvoudig" en compleet non-commercieel. En toch is het geen auteursfilm maar wel een mengeling van diverse genres. No Country for Old Men (2007) is een provocatief neo-western-misdaad-chase-thriller die op dezelfde golflengte zit als hun andere twee meesterwerken Fargo en Blood Simple. Dit moetn het favoriete genre zijn van zowel Ethan als Joel Coen, die ze bewerken met drama, intrige, geweld en cynische humor. Mensen die een standaard- of popcornfilm verwachten zullen ontgoocheld worden. En dat is misschien wel spijtig, want zonder het te weten hebben ze hier te maken met niets minder dan een meesterwerk en misschien ook wel dé beste film van The Coen Brothers tot nu toe. Het is in ieder geval het meest ambitieuze en impressionante Coen-prent. Het is bij uitstek een film voor de echte filmliefhebbers.

    no_country_for_old_men_2007_blu-ray.jpg

    No Country for Old Men is gebaseerd op het gelijknamige boek van de Amerikaanse schrijver Cormac McCarthy. De intelligente en creatieve roman had een subtiel poëtische ondertoon wat niet meteen te verfilmen was, maar de Coen Brothers hebben hoe dan ook genoeg ervaring en gevoeligheid voor het genre dat ze een bijzonder knappe adaptatie hebben afgeleverd die eind deze week met oscars beloond zal worden. Wat doe je als je op een verborgen plaats een tas vindt met veel geld? Een premisse die reeds in A Simple Plan (1998) aan bod kwam. Maar de Coen Brother gaan nog een stapje verder dan de Sam Raimi film.

    Korte inhoud: Nadat de jager Llewelyn Moss (Josh Brolin) vlakbij de Rio Grande enkele lijken, heroïne en meer dan $2 miljoen aan contant geld ontdekt volgt een spoor van geweld en ravage. Hij komt terecht in een benarde situatie waarin de overlevenden van de verkeerd gelopen drugsdeal jacht op hem maken. Ook de gevreesde killer Anton Chigurh (Javier Bardem) zit hem op de hielen met zijn compressed air cattle-gun. De lokale sheriff, Ed Tom Bell (Tommy Lee Jones) ruikt onraad.

    Laat ik misschien beginnen met de lezers te waarschuwen dat ze tevens een wel heel apart einde tezien zullen krijgen, en dus geen conventioneel Hollywood-einde waar alle verhaallijnen schoontjes zijn afgerond. Normaal zou dat wringen, maar in deze prent is het open einde een toegevoegde waarde. De film speelt zich af aan de grensstreek tussen de Verenigde Staten en Mexico, waar drie karakters elkaars wegen zullen kruisen. Anton Chigurh (Javier Bardem) is een harteloze killer die zelfs met handboeien en onder politiebewaking een gevaarlijke man blijft. De man is een soort Grim Reaper die iedereen vermoordt die zijn pad kruist, tenzij je voor hem een dienst kan bewijzen of het lot je goed gezind is tijdens een kop-en-munt spel. Llewelyn Moss (Josh Brolin) is een ex-lasser die in een afgelegen woestijn op een aantal pickup trucks stuit, met daaromheen een stel dode mannen. In een van de trucks blijkt een enorme lading drugs te liggen en even verderop treft hij een koffer met 2 miljoen dollar aan.

    Moss is niet van plan het geld op te geven en gaat er met de koffer vandoor. Ondertussen raakt sheriff Ed Tom Bell (Tommy Lee Jones) betrokken bij de situatie, omdat Chigurh betrokken was bij de drugdeal en kon ontsnappen van zijn hulpagent. En de sheriff is zowat het kloppende hart van deze melancholische roadmovie. Hij is bezig met achtervolgingen alsof hij op spoken jaagt. Net zoals in Zodiac van David Fincher is er geen onmiddellijke ontknoping, maar moet de man (alsook de toeschouwer) met afgrijzen akte nemen van de gebeurtenissen. Hoofdschuddend telt hij de levenloze slachtoffers. Hij begrijpt het niet en verwoord zijn frustratie en zijn weemoed in treffende monologen: "It starts when you begin to overlook bad manners. Anytime you quit hearing 'sir' and 'ma'am', the end is pretty much in sight."

    De Coens zijn meesters in het aanvoelen van ritme, en deze prent is een schoolvoorbeeld daarvan. Het verhaal zit vol van plot-twists en onverwachte wendingen dat de toeschouwer nauwelijks tot rust komt. En net zoals bij heel wat Hitchcock films weten we niet meteen wat de personages in hun mars hebben – meer nog, ze kunnen op elk moment van de kaart geveegd worden. En hoewel het geen komedie is zoals Raising Arizona of The Big Lebowski, zullen de lachspieren nu en dan in werking treden. Vooral bij een aantal van Tommy Lee Jones' laconieke scènes.

    04 pic
    © 2007 Miramax

    Uiteraard zijn alle ogen gericht op Javier Bardem die de rol van de psychopatische seriemoordenaar op een subtiele en ingetogen manier weet te spelen. Met zijn lange zwarte haren, brede schouders, zijn emotieloze gezicht en zijn speciale hoge-druk luchtpistool. Hij is de meest indrukwekkende moordenaar sinds Hannibal Lecter. Woorden als "genade" hebben voor hem geen mening – hij vraagt er niet naar en gunt zijn slachtoffers geen. Tommy Lee Jones blijft zijn vertrouwelijke zelf en Josh Brolin is onherkenbaar als een soort zwartharige en onverstoorbare Nick Nolte onder hevige druk. Brolin is een echte kameleon. Zijn laatste drie films, Planet Terror (2007), American Gangster (2007) en deze zijn totaal verschillende rollen en hij staat er telkens. En net zoals goede wijn, wordt hij alsmaar beter met de tijd. Ik vermeld ook nog even de voortreffelijke vertolking van Kelly Macdonald als de vrouw van Moss en de zalige kleine cameo van Woody Harrelson als iets te zelfverzekerde huurdoder.

    010203
    © 2007 Miramax

    We krijgen een boeiend verhaal te zien waar alle conventies en verwachtingen met hoge druk de lucht worden ingeblazen. Net zoals Fargo vaart No Country For Old Men een eigenzinnige koers, waar we als kijker soms in verdwalen. Maar dit zorgt er net voor dat we op het puntje van onze stoel zitten. En hoewel sommigen op het einde van de film "what-the-f@#k" zullen uitschreeuwen, zullen heel wat mensen gegrepen zijn door de filosofische beschouwingen over moraliteit en sterfelijkheid – en dat is waar het allemaal om draait in goede cinema. Het succes van deze donkere en verontrustende thriller laat hem behoren tot de elite van de films uit 2007. Zeker wanneer alles zo knap in beeld werd gezet door fotograaf Roger Deakins. De minutieus gecomponeerde shots van de stoffige en broeierige woestijn en de donkere, verlaten straten van de stad - met een zowel ongedwongen als hard en soms zelfs claustrofobisch karakter - zorgen voor een ijzersterke sfeer, die onbetwistbaar deel uitmaakt van het verhaal. Het schreeuwt naar een tweede visie omdat je het vrij gemakkelijk kan bewonderen, maar het is hoe dan ook hard om er van te houden en nog veel harder om in de kern van de materie binnen te dringen. Spijtig genoeg zag ik deze niet op tijd om hem een plaats te gunnen in mijn Top 10 van 2007.

    rating

    Beoordeling: 4,5 / 5
    Recensie door op 22 februari 2008

    ***Related Post***
    05/01/2008: No Country For Old Men van de Coen Brothers

     

    *** No Country for Old Men trailer ***

  • No Country for Old Men van de Coen Brothers

    Pin it!

    Een film van de Coen-Brother, Ethan en Joel Coen, laat je nooit onberoerd. Denk maar aan Fargo, The Big Lebowski, Raizing Arizona, Blood Simple, The Hudsucker Proxy. Ze weten ons telkens te verrassen met een mix van absurde en gevatte humor, buitengewone scènes, originele plotwendingen, interessante cinematografie en bovenal een intrigerende sfeer. En dit is zeker ook wel het geval met No Country for Old Men (2007).

    No Country For Old Men

    Korte inhoud: Llewelyn Moss (Josh Brolin) is een arme stakker die met zijn vrouw (Kelly Macdonald) in een woonwagenkamp woont. Op een dag trekt hij er op uit om te jagen en midden in de dorre woestijn treft hij een angstaanjagend tafereel. Autowrakken liggen her en der verspreid. Tussen het 'oud ijzer' vindt Llewelyn ook een koffer vol geld. Hij besluit het te houden, wat misschien geen al te slimme beslissing is aangezien het hier om in totaal 'twee miljoen dollar' gaat. Alsof dat nog niet genoeg reden is om de buit te laten liggen en de politie te bellen liggen er ook enkele met kogels doorzeefde lijken naast de wagens terwijl er ook nog enkele wapens en een karrenvracht harddrugs op de plaats delict rondzwerven. Maar de wellicht iets te opportunistische Llewelyn denkt er mee weg te kunnen komen. Had hij het geld nou maar laten liggen... Want het duurt niet lang of hij krijgt de gruwelijk enge en kille huurmoordenaar Anton Chigurh (Javier Bardem) achter zich aan. Chigurh is ingeschakeld door de mannen die claimen de rechtmatige eigenaars van het geld te zijn. Sheriff Ed Tom Bell (Tommy Lee Jones) zet de achtervolging in, in de hoop het geweld dat op de loer ligt voor te kunnen zijn. Hier is de trailer.

    Dit verhaal deed me dus meteen denken aan A Simple Plan (1998) van Sam Raimi. Het is uiteraard een uiterst interessant plot om uit te spitten, want elk van ons zou ook wel voor een zwaar dilemma komen te staan moesten ze op een koffertje van 2 miljoen euro komen te stoten. Is het drugsgeld? Is er iemand naar op zoek? Kan ik het houden zonder dat iemand het te weten komt?

    De Coen Brothers baseerden hun film op het gelijknamige boek van de Amerikaanse schrijver Cormac McCarthy uit 2005. Een verhaal die meteen de deuren open zet voor een sfeervolle misdaadfilm met morbide en absurdistische trekjes. Vreemd genoeg kozen Ethan en Joel Coen voor de invulling van de cast niet meteen voor hun fetish-acteurs, zoals Frances McDormand, John Turturro, John Goodman of Steve Buscemi. Daar staat echter een interessante lijst acteurs tegenover. Vooral de aanwezigheid van Javier Bardem zal menig filmliefhebber kunnen bekoren. De Spaanse acteur is één van de beste uit zijn generatie en schitterde eerder al in films als Before Night Falls en het veelgeprezen Mar Adentro (2004). In No Country for Old Men laat hij zich als de angstaanjagende moordenaar Chigurh van een bijzonder duistere kant zien. En dat terwijl hij bijna had bedankt voor de eer. Bardem heeft een hekel aan geweld en uitgerekend zijn personage is verantwoordelijk voor een groot deel van 'dood en verderf' dat deze prent kenmerkt. Hij liet zich uiteindelijk overtuigen door het feit dat het geweld van Chigurh nooit iets oplost, maar slechts nieuw geweld oproept.

    Naast Bardem is ook Josh Brolin een interessante naam in de cast. De Amerikaan is aan een opmerkelijke opmars bezig, nadat hij recentelijk naast Denzel Washington en Russel Crowe schitterde in Ridley Scotts gangsterepos American Gangster (2007). Tommy Lee Jones vervolgt zijn reeks gedurfde projecten die werd ingezet met The Three Burials of Melquiades Estrada (2005) en voortgezet met In the Valley of Elah (2007) van Paul Haggis. In de bijrollen zijn verder de onvermijdelijke Woody Harrelson, in een voor hem toepasselijke rol als arrogante premiejager, karakteracteur Barry Corbin, Stephen Root en Kelly Macdonald te zien. De cinematografie is in de vertrouwde handen van Roger Deakins - die al vijf keer werd genomineerd voor een Oscar, waaronder voor de Coen-films Fargo, O Brother Where Art Thou en The Man Who Wasn’t There - wat betekent dat we van deze film weer fraaie kadrages mogen verwachten.

    010203
    © Paramount Vantage

    De broers gaan er prat op dat ze zo ongeveer alles samen doen, maar er is wel degelijk een taakverdeling; Joel treedt op als regisseur, Ethan als producent. Samen schrijven ze het scenario en zijn ze - onder het pseudoniem Roderick Jaynes - verantwoordelijk voor de editing. Maar voor hun nieuwste film, No Country for Old Men, treden ze voor het eerst gezamenlijk op als regisseur. Hoe dit precies werkt heb ik nooit echt kunnen begrijpen. Ik ben zelf een jonge regisseur die regelmatig een tv-spot regisseert, en heb ooit eens een film te gemaakt in co-realisatie. Dit was voor mij niet echt iets wat voor herhaling vatbaar was. Voor een acteur is het een nachtmerrie om van twee personen regie-aanwijzingen te krijgen. Zelfs voor een DoP (Director of Photography) is het vaak verwarrend om twee richtingen op te volgen. Co-realisaties lukt bij mijn weten slechts wanneer beide regisseur geheel op elkaar ingestemd zijn (broers zijn van elkaar helpt uiteraard, cf. Wachowski Brothers, Farrelly Brothers,...) en een duidelijke visie hebben uitgewerkt alvorens de film in productie te brengen.

    De film heeft ondertussen al een release gehad in de States en ofwel hoor je stemmen opgaan dat het niet minder is dan een meesterwerk, terwijl de anderen de film als te gewelddadig en te experimenteel afschrijven. Het is in ieder geval een film die veel emoties losmaakt. Wie het eerder werk van Ethan en Joel Coen kan waarderen, zal ongetwijfeld reikhalzend uitkijken naar de première van No Country for Old Men bij ons, op 23 januari 2008. De film wordt al genoemd als een van de grote kanshebbers voor de eerstvolgende Oscaruitreiking. Een film om naar uit te kijken!

    De broers maken zich nu klaar voor een spaghettiwestern met scènes van primitieve gruwelmethodes. Het wordt dus geen prent voor gevoelige zielen. Joel Coen zei het volgende: "We hebben een western geschreven met veel geweld in. Scalperingen, verhangingen, indianen die mensen folteren met mieren en hun oogleden afsnijden". Ethan voegde hoeraan toe: "Het wordt wel een echte western, die zich afspeelt in de jaren 1870. Er komt één scène in die niemand ooit zal vergeten dankzij een bijzondere kip". Ook Shakespeare komt aan de beurt met een adaptatie van 'Julius Caesar', in Hail Caesar (2009). Maar eerst is nog de komedie Burn After Reading (2008) aan de beurt met George Clooney, Brad Pitt, Frances McDormand en John Malkovich.

    Update 01/09/2008: Tommy Lee Jones heeft filmmaatschappij Paramount Pictures aangeklaagd omdat hij nog geld moet krijgen voor de film No Country for Old Men. De acteur eist ruim zeven miljoen euro aan niet betaalde bonussen. Jones claimt dat was afgesproken dat hij zou delen in de winst van de film. Die bracht ruim 112 miljoen euro op, maar de 61-jarige acteur zegt daar geen cent van te hebben gezien. Hij wil nu dat er een accountant wordt aangesteld om te bepalen op hoeveel geld hij nog recht heeft.

    *** No Country for Old Men trailer ***

  • Top 10 Favourite 80ties Movies

    Pin it!

    Het BlogTalk team hebben zich deze keer gebogen voor hun 6de Movie BlogTalk over hun favoriete jaren 80 films. Great Scott ! Een lijstje opmaken van de beste films uit de jaren '80 is niet zo eenvoudig zoals het lijkt. Er zijn honderden films die je met veel gemak zou kunnen nomineren. We hadden eigenlijk onze favorieten moeten indelen in beste komedie, beste horror, beste hairstyle, de foutste film uit de jaren ’80,… Maar hé, we zijn hier om te blijven dus kunnen jullie van ons nog veel lijstjes verwachten. Suggesties zijn altijd welkom. Commentaren in de voorziene box trouwens ook.

    We laten bij deze de Gremlins, Terminators, Ghostbusters en Rambo’s op jullie los, met de typische synthesizer muziek, de 1.21 jigawatts en de Madonna-netkousen. Neen, hier is geen plaats voor intieme Waalse drama’s (alsof daar ergens wel plaats voor is). Geen geleuter, hier volgen mijn All Time Top 80ties Movies:

    All Time Top 10 Favourite 80ties Movies

    10. The King of Comedy (1983) (Martin Scorsese)
    Scorsese heeft heel wat knappe films gemaakt in de jaren '80, en deze film is misschien één van zijn minder bekende. The King of Comedy is een wel bijzonder grappige en uiterst originele satire met een schitterende Robert De Niro (Rupert Pupkin), een uitstekende Sandra Bernhard en een onvergetelijke serieuze Jerry Lewis die in deze film misschien wel zijn beste acteerprestatie neerzet. De film parodieert de celebrity-cultus en is vandaag de dag nog steeds zeer actueel.

    9. Scarface (1983) (Brian De Palma)
    Ik had eigenlijk gemakkelijk dit lijstje vol kunnen zetten met Brian De Palma films, maar heb uiteindelijk gekozen voor zijn meest representatieve 80ties film, Scarface, een ultra-gewelddadige remake van de gangsterklassieker van Howard Hawks uit 1932. Subtiel kan je de film niet noemen maar let maar eens op de stilistische kwaliteiten, de karakterstudie en de onversneden acteerprestaties in deze anti-Godfather film: we zien een keiharde Al Pacino (Tony Montana), een super sexy Michelle Pfeiffer en een aanstekelijke Mary Elizabeth Mastrantonio die het recht opeist om zichzelf te vernietigen. Dit alles in een met neon bezet nightclub-atmosfeertje. De Palma heeft in zijn jeugd een overdosis Hitchcock geslikt, maar in deze film zijn de knipoogjes naar de meester tot een minimum beperkt en krijg je liters bloed, vuurspuwende machinegeweren à volonté en een diepe perceptie in de wereld van een crimineel. Wat wil je nog meer. (Scarface DVD Special Edition)

    8. Angel Heart (1987) (Alan Parker)
    Nog een film waarvan de beelden me een tijdje hebben achtervolgt. Opnieuw met Robert De Niro, een erotische Lisa Bonet, maar vooral een Mickey Rourke die schittert in deze unieke moderne thriller die de films van David Fincher en vele andere moderne cineasten sterk zullen beïnvloeden. Angel Heart is een afdaling naar de hel in een met kippenbloed besmeurde occulte atmosfeer en geregisseerd door een groot regisseur die zowel een meester is in thrillerfilms (Midnight Express) en drama's (Angela’s Ashes). Twee belangrijke ingrediënten in deze film.

    7. Rain Man (1988) (Barry Levinson)
    Het duo Tom Cruise en Dustin Hoffman hebben het niveau van vele roadmovies opgekrikt. Weinig jaren 80 films kan je vandaag nog zien zonder schaamrode wangen te krijgen, maar Rain Man hoort daar niet bij. Ook de sfeervolle Hans Zimmer muziek mag er best wezen. De film kreeg een oscar voor Beste Film, Beste script, beste regie en beste acteur (Hoffman). Cruise kreeg zelfs geen nominatie voor de film, hoewel hij hier opnieuw de pannen van het dak speelt.

    6. Witness (1985) (Peter Weir)
    Neem een basis-concept en draai het in een adembenemende thriller, een hartverwarmende romance, en een verrassende karakterstudie van twee mensen die leven in twee totaal verschillende werelden, en je krijgt een stevige prent. Harrison Ford speelt er een ruige detective uit New York die een jonge Amish gezin zal moeten redden van een zekere dood. Witness is één van de best geschreven scenario’s uit de jaren 80’.

    5. The Thing (1982) (John Carpenter)
    Een uitstekende film over paranoia, met een groep ontdekkers in de Zuidpool die een kamp vinden waar een UFO werd geborgen. Horrorfilms zijn zelden zo goed als deze film. Je zit nagelbijtende te kijken van het begin tot einde en de lugubere Ennio Morricone muziek maakt alles nog eens ijzingwekkender. Zeker een van de betere Carpenter films en laat je dromen dat Carpenter ooit nog eens zijn oude vorm zal terugvinden. In de film kunnen we naast de afschuwlijke monsters ook genieten van een Kurt Russell met een stevige baard en cowboy hoed.

    4. Blood Simple (1984) (Joel & Ethan Joel)
    De complexe voorliefde van de Coen Bothers voor het surreële maakt van elke seconde uit deze neo-film noir een moment van puur genot. Een uiterst bizar en tezelfdertijd briljant scenario met zalige vertolkingen van John Getz, Frances McDormand en M. Emmet Walsh. Net zoals vele Brian De Palma films is deze prent beïnvloed door de meester van de suspens, Alfred Hitchcock. Nog even duister en zwartgallig als 25 jaar geleden en dat heeft alles te maken met de genialiteit van zowel Ethan als Joel Coen. (Blood Simple DVD – Director’s Cut)

    3. Blade Runner (1982) (Ridley Scott)
    En hier zijn we aan mijn Top 3 gekomen, te beginnen bij een andere neo-noir film van de meester-regisseur Ridley Scott. De making of Blade Runner boeken zou een essentieel onderdeel uit het studiepakket van een filmstudent moeten zijn. Blade Runner is een studie van het mens zijn, onze ontwikkeling en evolutie. Zonder enige twijfel de meest invloedrijke film van zijn generatie met geweldige vertolkingen van Harrison Ford, Rutger Hauer, Sean Young en Daryl Hannah. En Uiteraard is er ook die onvergetelijke muziek van Vangelis. (Blade Runner Soundtrack)

    2. Indiana Jones: Raiders of the Lost Ark (1981) (Steven Spielberg)
    Wat mij betreft nog steeds de beste Steven Spielberg film. Voorzichtigheid, perfectie en nobel gedrag zijn niet meteen besteed aan Indiana (Harrison Ford), en dat maakt het personage des te aantrekkelijker. Raiders is een klassieke avonturenfilm op zijn best met Oud-Testament spiritualiteit, spetterende stoere actie-scenes en een satirische kaakslag op het Nazi fascisme. De film heeft trouwens veel betere one-liners dan alle James Bond films samen. Jammer genoeg krijgen we dergelijke kwaliteit-summer-blockbusters nog maar zelden meer te zien. (Indiana Jones Trilogy DVD)

    1. Star Wars V: The Empire Strikes Back (1980) (Irvin Kershner)
    Een technisch virtuoos en geniaal meesterwerkje, met een Irvin Kershner die datgene voor zijn rekening neemt waar Lucas vreselijk in is: namelijk acteursregie. De film heeft bijgevolg geen markante zwaktes. Star Wars V is de best geschreven en best geregisseerde film uit de twee trilogieën. Een diepgaand, duister en volwassen Hamlet verhaal die zich afspeelt "in a galaxy far, far away" met een scenario die gemakkelijk de bijbel zou kunnen vervangen. Dit alles met geweldige personages vertolkt door ijzersterke acteurs. Ja, dit is de 4de film met Harrison Ford. (Star Wars Trilogy DVD – Digitally Remastered)

    ***The Movie BlogTalk***
    BlogTalk #1: Top 10 Beste Horror
    BlogTalk #2: Top 10 Irritaties bij een Bioscoopbezoek
    BlogTalk #3: De Meest Overgewaardeerde Films
    BlogTalk #4: Het Beste & Slechtste uit 2005
    BlogTalk #5: Top 10 Beste TV-Series
    BlogTalk #7: Top 10 Favoriete FilmScores
    BlogTalk #8: Top 10 Best Movie Kiss
    BlogTalk #9: Top 10 Beste & Slechtste films uit 2006
    BlogTalk #10: Top 10 Killer Babes
    BlogTalk #11: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
    BlogTalk #12: Top 10 Worst Movie Posters
    BlogTalk #13: Top 10 Best Movie Posters
    BlogTalk #14: Top 10 Best Monster
    BlogTalk #15: Top 10 Best & Worst Movies of 2008