De FilmBlog

Het ziet er naar uit dat er wat problemen zijn met de productie van de tweedelige live-action Akira (2013) manga-adaptatie. De studio had het vertrouwen geschonken aan de nog jonge Jaume Collet-Serra, die indruk heeft gemaakt met zijn horrorprent Orphan (2009) en zijn actie-thriller Unknown (2011). Maar blijkbaar is alles compleet fout gelopen en heeft Warner Bros de productie stop gezet.

Korte inhoud: Kaneda is de leider van een Motorbende in Neo-Tokio (wordt waarschijnlijk Neo-Manhattan). Tetsuo is één van de bendeleden en is altijd de benjamin geweest, die onder bescherming van Kaneda staat. Als Tetsuo wordt gearresteerd, wordt hij als proefkonijn gebruikt voor een militair experiment, waardoor hij ongelooflijke krachten krijgt. Tetsuo kan zijn krachten niet in bedwang houden en slaat volledig door. Kaneda is de enige die hem nog kan tegenhouden.

Volgens The Hollywood Reporter ligt het probleem bij het budget van de film. Warner maakt zich zorgen over de lopende zaken en vreest dat alles zal ontsporen. Maar er zouden ook nog problemen zijn met de casting en het script. Bijgevolg heeft Warner besloten om de filmproductie stil te leggen voor onbepaalde tijd. Het is op dit ogenblik nog niet zeker wanneer alles terug op de rails kan gezet worden, laat staan of ze de film nog zullen afwerken.

Het is trouwens een filmproject die geplaagd wordt door problemen. Regisseur Albert Hughes heeft trouwens dit project de rug toegekeerd nadat er heel wat acteurswissels waren. Eerst werd er gedacht aan Andrew Garfield en Garrett Hedlund voor de twee hoofdrollen, nadien aan Robert Pattinson, Justin Timberlake, Joaquin Phoenix en Chris Pine, en uiteindelijk kwam dan de naam van Keanu Reeves, maar hij had er zelf geen interesse in. En bijgevolg heeft de studio opnieuw hun oorspronkelijke cast (lees: minder bankable) genomen. En hoe zwakker de cast, hoe lager het budget. En daar wringt dus het schoentje. Dit project heeft 100 miljoen nodig, maar met een B-cast zal deze film het moeilijk hebben om met een dergelijk budget nog winst te maken. En komt daar nog bij dat Andrew Garfield blijkbaar niet meer van de partij is. Het budget was inmiddels gezakt van 90 naar 60 miljoen…een beetje aan de magere kant als je het mij vraagt.

Ondertussen werd er wanhopig gezocht naar bekende namen, maar buiten de Japanner van dienst Ken Watanabe en de mysterieuze Helena Bonham Carter zijn ze niet ver gekomen. Misschien moet producer Leonardo DiCaprio maar een rol opnemen. Wordt vervolgd ...

***Related Posts***
26/03/2011: Akira verfilming niet in Neo-Tokyo maar Neo-Manhattan
10/11/2007: Akira verfilming in de maak

Het is inmiddels 18 jaar geleden dat de vermaarde, hyper-getalenteerde River Phoenix overleed ten gevolge van een overdosis drugs. Dit gebeurde buiten op straat, voor de nachtclub The Viper Room ( pic) in West-Hollywood, waarvan Johnny Depp eigenaar was. River had inmiddels meegespeeld in een 15-tal films waaronder Indiana Jones and the Last Crusade (1989) en My own Private Idaho (1991).

De weken voor zijn dood was River bezig met een ambitieuze thriller Dark Blood (1993). De film werd geregisseerd door de Franse cineast George Sluizer, een eerder ondermaatse regisseur die zich niet bezighield met blockbuster films. De film zou uiteindelijk gaan over een jongen genaamd Boy, die woont in een nucleaire testzone en hiervan de gevolgen ondervind. Zijn mede acteurs waren Jonathan Pryce en Judy Davis. Gezien de onverwachte dood van River Phoenix drie weken vóór het einde van de shoot, werd de uiteindelijk film niet afgewerkt.

Sluizer heeft de film 18 jaar laten liggen, tot hij op een dag de ingeving kreeg om de laatste hand eraan te leggen en de film uit te brengen. Hij heeft het meeste ongewijzigd gelaten doch de meest merkwaardige wijziging is dat hij Rivers broer Joaquin Phoenix heeft gecast om een rol te spelen. En het is het Nederlandse productiehuis Eyeworks (Vermist, Oud België) die de productie op zich zullen nemen. De releasedatum is gepland ergens midden 2012.

Het is niet de eerste keer in de filmgeschiedenis dat een film het plotse overlijden van een acteur moet opvangen. Het meest bekende voorbeeld is Crow (1994) waarin acteur Brandon Lee een per ongeluk werd beschoten met een echte kogel van een prop-gun. Een digitale Brandon Lee werd gebruikt om de overgebleven scènes in te vullen. Ook zijn vader Bruce Lee onderging hetzelfde lot, en hij werd op een wat klunzige manier vervangen door de een dubbelganger in Game of Death (1978). Meer recent hadden we ook nog de digitale Oliver Reed in Gladiator (2000) en The Imaginarium of Doctor Parnassus (2008) waarin de rol van de overleden Heath Ledger werd verdeeld onder verschillende acteurs (Johnny Depp, Colin Farrell, Jude Law)

Maar voor deze Dark Blood zou men dus kiezen voor een nieuwe acteur, en wie beter dan de talentvolle broer. Ik hoop maar dat de regisseur rekening houdt met de waardigheid en het talent van River en dat dit niet de zoveelste cash-grab is die men probeert uit te voeren in het verziekte Hollywood ten koste van, helaas te vroeg, overleden talenten.

*** River Phoenix high quality picture gallery ***

Acteur Andy Kaufman was iets van een rare vogel. Je wist nooit precies of hij ernstig was of hij een komedie-stunt aan het bekokstoven was. Het ging zelfs zo ver dat hij zijn eigen dood in scène had gezet toen hij te weten kwam dat hij longkanker had. Jim Carrey vertolkte hem in de biopic Man on the Moon (1999) van Milos Forman. Nu blijkt dat Joaquin Phoenix zijn inspiratie heeft gehaald bij Kaufman, en ons twee jaar aan een stuk voor de gek hield met zijn "I quit acting, I wanna be a rapper." En dit allemaal voor de documentaire I'm Still Here (2010).

Korte inhoud: We volgen Joaquin Phoenix vanaf het moment dat hij aankondigt te zullen stoppen met acteren om zichzelf opnieuw uit te vinden als hip hop muzikant. De film is een grappig, soms schokkend en fascinerend portret van een artiest die een nieuwe weg inslaat. We zien wat een creatieve moed er voor nodig is om deze keuze te maken, met de gevolgen die het leven in de schijnwerpers met zich meebrengt.

Nu de première steeds dichterbij komt, zien we dat Phoenix binnenkort verschillende filmrollen zal gaan vertolken. Zo gaat er het gerucht dat Joaquin een rol gaat spelen als schoen fetishist en ontwerper in de nieuwe Steven Shainberg film, Big Shoe. Hij zou misschien ook aan naast Jeremy Renner en Tom Cruise opduiken in Mission: Impossible 4 (2011). Het lijkt er dus sterk op dat Joaquin Phoenix nooit is gestopt met acteren.

Deze mockumentary I’m Still Here was de debuutfilm van Casey Affleck, die onlangs nog te zien was in de hoofdrol van The Killer Inside Me (2010), en hij moet waarschijnlijk op het idee zijn gekomen na die schertsvertoningen van acteurs als Steven Seagal, Keanu Reeves of Russell Crowe die een zangcarrière ambieerden. En misschien nog meer Billy Bob Thornton met zijn Boxmasters. Maar Affleck vond ook wel zijn inspiratie in I’m Not There (2007) van Todd Haynes. De film zou eind dit jaar bij ons in de zalen moeten draaien.

Het heeft lang geduurd maar binnenkort zal de Blu-ray versie van Gladiator (2000) te verkrijgen zijn. Het is trouwens niet de eerste keer dat een Ridley Scott film op zich laat wachten, maar de oorzaak van de vertraging bij deze prent ligt uiteindelijk bij het conflict tussen Universal en de Steven Spielberg studio DreamWorks SKG. De noden van DreamWorks en de zakelijke belangen van Universal waren niet langer in overeenstemming met elkaar. Dit had als gevolg dat Universal niet langer de DreamWorks film wou uitbrengen. Maar ook films die zowel door Universal als DreamWorks werden gemaakt (zoals Gladiator) was stof voor ellenlange discussies over mogelijke financiële compensaties. Maar er is dan uiteindelijk toch schot in de zaak gekomen en de Blu-ray zou in de rekken moeten liggen vanaf 1 oktober 2009.

Ik denk dat ondertussen iedereen deze spektakelfilm al heeft gezien of een dvd van deze peplum in zijn collectie heeft staan, maar deze prent moet je gewoon hebben in hoge klank en beeld-definitie. Ridley Scott kenmerkt zich door zijn oog voor detail en zijn visueel dramatische aanpak die op sublieme manier in beeld werd gezet door John Mathieson. Maar Gladiator heeft ook een bangelijke klankband met muziek van Hans Zimmer en Dead Can Dance zangeres Lisa Gerrard.

Korte inhoud: We bevinden ons in het tijdperk van 180 na Christus. De Romeinse generaal Maximus (Russell Crowe) wordt ter dood veroordeeld door Commodus (Joaquin Phoenix), de boosaardige troonopvolger van Marcus Aurelius (Richard Harris). Maximus kan op het nippertje ontsnappen, maar zijn vrouw en zoon worden bruut vermoord. Als hij uitgeput hun zielloze lichamen heeft begraven, wordt hij gevonden door slavenhandelaren die hem doorverkopen aan de gladiatorenmeester Proximo (Oliver Reed). Proximo weet Maximus aan het vechten te krijgen in het Colosseum als gladiator, en al snel begint Maximus te beseffen dat dit wellicht de enige kans is om zich te wreken op de keizer.

Gladiator is niet zomaar een film die ons entertaint met zijn larger-than-life karakters, zijn sfeervolle fotografie en zijn episch verhaal, maar het is ook een prent die ons blijft fascineren. Het absorbeert volledig het publiek en onderdompelt hen in een 'andere wereld', een wereld van Romeinse soldaten en gladiatoren. En buiten een aantal kleine schoonheidsfoutjes en de dramatisering van het verhaal, zijn alle details buitengewoon accuraat. Maar ook de grootsheid van de prent moet zeker niet onderdoen voor die andere peplums als Spartacus en Ben-Hur. Het verhaal verveelt op geen enkel moment en leidt ons van de ene climax naar de andere confrontatie met geweldige dialogen die nog lang blijven nazinderen. De film kreeg 5 Oscars waaronder deze voor Beste Film en Beste hoofdacteur, en bracht een slordige 457 miljoen dollar op in bioscoop-inkomsten.

Op de Blu-ray dvd’s vinden jullie niet alleen de film maar ook nog eens 11 uur lang bonusmateriaal, waaronder 5 uur beeldmateriaal speciaal gemonteerd voor de nieuwe Collector’s Editie. Uiteraard blijft de belangrijkste bonus het audio-commentaar van de regisseur en de hoofdacteur.

En ter gelegenheid van de release van de Blu-ray geeft De Ultieme FilmBlog twee Gladiator Blu-ray exemplaren weg, uitgebracht door Universal. Wat moet je hiervoor doen? Doe mee aan de Ridley Scott filmquiz begin september op deze filmblog. De twee snelste onder jullie met de meest correcte antwoorden zullen in de prijzen vallen. Strength and honour !

***Related Posts***
21/09/2009: De Grote Ridley Scott FilmQuiz winnaars
11/09/2009: De Grote Ridley Scott FilmQuiz
05/08/2006: Gladiator 2: A Hero Will Rise Again
08/05/2006: Ridley Scott en Russell Crowe praten over Gladiator sequel

Ik heb veel respect voor de filmmaker Billy Bob Thornton die ondermeer verantwoordelijk is voor die schitterende Sling Blade (1996) en tevens al heel wat memorabele filmrollen op zijn naam heeft staan. Maar de laatste jaren gaat het iets minder goed met de acteur. Hij speelde in heel wat B-films en het publiek liet het een beetje afweten wat resulteerde in verschillende filmflops (School for Scoundrels, The Astronaut Farmer, Mr. Woodcock, The Ice Harvest). Daarom besliste Bad Santa om het over een andere boeg te gooien en in de voetsporen te treden van Joaquin Phoenix als wacko-zanger.

Maar het ziet er naar uit dat zijn zang-carrière in de gloednieuwe country-band The Boxmasters een kort leven beschoren is, en dat heeft dan weer alles te maken met een interview die Billy Bob gaf op de Canadese radio. Canadezen hebben veel gevoel voor humor en beschikken over het algemeen over een enorm relativeringsvermogen, maar één ding wat ze niet verdragen is dat een omhooggevallen-Hollywood-acteer-wannabe-muzikant hen uitmaakt voor “mashed potatoes with no gravy” op de nationale radio. Na het interview werd de zanger trouwens van het podium gebooed. Thornton wou zich volgens Scandalist nog verdedigen, maar de excuses voldeden blijkbaar niet.

Boo all you want, but I want to say something…. We’re really happy to be here, but I need to say something. I talked to this a–hole yesterday. I sat down and talked with this guy. He and his producers say, "We promise you we won’t discuss your acting." The very first thing they said was that. I don’t really like sensationalism. If you look someone in the eyes and promise them something, and you don’t do it, you don’t get the interview. That’s the way it goes.

Hieronder vinden jullie het integrale interview met de acteur die nogal grof tekeer gaat tegen de host, die nota bene de band in de aandacht wil brengen. Ik denk in ieder geval dat de host in zijn opzet is geslaagd.

Regisseur James Gray smijt het over een andere boeg met deze Two Lovers (2008). Deze keer brengt hij geen grillige misdaadthriller (Little Odessa, We Own the Night, The Yards) maar wel een romantisch drama. Dit wordt in ieder geval wel zijn derde samenwerking met Joaquin Phoenix die in tussentijd Hollywood de rug toekeerde om de losgeslagen loser uit te hangen in het hip-hop-circuit en gewoon wordt uitgelachen op David Letterman. Van een waste of talent gesproken. Het is in ieder geval de derde film van Gray die genomineerd is voor een Gouden Palm op het filmfestival van Cannes.

Korte inhoud: Leonard (Joaquin Phoenix) is een aantrekkelijke, maar depressieve man die na een pijnlijke breuk in zijn liefdesleven weer bij zijn ouders is gaan wonen. Zijn ouders proberen hem weer aan een nieuwe vriendin te helpen, maar hun pogingen blijken niet aan Leonard besteed. Dan ziet hij op een avond vanuit zijn raam de mysterieuze Michelle (Gwyneth Paltrow). Zij woont sinds kort in hetzelfde gebouw, in een appartement dat betaald wordt door een rijke man met wie zij omgaat.

Two Lovers vond zijn inspiratie in het korte verhaal van Fyodor Dostoevsky, White Nights. Gray vond het intrigerend hoe het concept liefde in dit perspectief werd behandeld. Het is vaak moeilijk om liefde serieus te benaderen in films. Gray zei het volgende: "Meestal is het resultaat een romantische komedie, omdat 'verliefd zijn' bijna absurd is. Vaak zijn we echt verliefd op een fantasie of een obsessie." Vanuit dit gegeven begon hij aan een script, over liefde, maar dan nog iets persoonlijker. Na de opnames van We Own the Night liet Gray het script zien aan producer Donna Gigliotti (Shakespeare in Love). Gray en Gigliotti waren al eens samen begonnen aan een film, maar dit liep op niets uit. Gedurende deze samenwerking had Gray wel ontdekt dat Gigliotti talent had en dat ze op dezelfde golflengte zaten. Gray benaderde schrijver Richard Menello, waarmee hij ook samen had gewerkt aan We Own The Night. Ze werkten aan het concept en binnen een paar maanden was het script klaar om te worden verzonden naar de hoofdrolspelers.

Joaquin Phoenix zou zichtbaar zijn best doen als een depressieve, enigszins verwarde man. Iets slepends, traags in zijn stem houdt hij consequent vol. Hij lijkt niet helemaal ongeloofwaardig, maar of je het personage daadwerkelijk zal volgen in zijn emoties en met hem mee zal voelen is nog maar een andere vraag. Vinessa Shaw speelt het ‘gewone meisje' Sandra op een geloofwaardige manier en zal met weinig middelen toch een beetje lichtheid en humor in het nogal zware verhaal brengen. Ik ben niet zeker of datzelfde kan gezegd worden van de vertolking van Gwyneth Paltrow. Ze is mooi om naar te kijken, maar haar emoties komen niet altijd oprecht over en de hysterische momenten worden daardoor pijnlijk onecht.

Het script zet drie volwassen dertigers neer zich gedragen als naïeve en gekwelde pubers en de dialogen zijn uiteraard van hetzelfde niveau. Maar hoewel er allerlei ongeloofwaardige elementen in zitten (de depressieve Leonard gaat break-dansend uit zijn dak op de dansvloer, WTF?!) zou het grootste pijnpunt de voorspelbaarheid. zijn Iedere gebeurtenis zie je lang, heel lang van te voren al aankomen. De cinematografie is gelukkig wel helemaal in orde. Joaquín Baca-Asay brengt het verhaal met subtiele close-ups en winterse grijstinten mooi in beeld.

Laten we hopen dat Joaquin niet al teveel onder invloed van Two Lovers is gekomen en dat hij snel weer zijn acteer-carrière oppikt, want de man is een ontegensprekelijk acteertalent ... en zijn alter-ego die hij nu neerzet doet me iets teveel denken aan een stunt à la Andy Kaufman (maar dan minder grappig).

John Burnham Schwartz schreef in 1998 de roman Reservation Road, die aantal jaren later werd herwerkt door Terry George tot een filmscript, aangevuld met een aantal nieuwe plotwendingen. Het resultaat hiervan is het drama Reservation Road (2007), waarin het leven van twee gezinnen geheel op zijn kop komt te staan wanneer de ene vader het zoontje van de ander per ongeluk doodrijdt en vervolgens op de vlucht slaat.

Korte inhoud: Leraar Ethan (Joaquin Phoenix), zijn vouw Grace (Jennifer Connelly) en hun kinderen Emma (Elle Fanning) en Josh (Sean Curley) zijn onderweg en stoppen bij een benzinestation op Reservation Road. Dan gebeurt er iets afschuwelijks waardoor Josh van hen wordt afgenomen. Iets daarvoor zijn Dwight (Mark Ruffalo) en zoontje Lucas (Eddie Alderson) zijn naar een honkbalwedstrijd geweest. Op de weg terug staat de moeder van Lucas te wachten op Reservation Road. Het ongeluk komt zo snel dat Lucas het niet ziet. Ethan is de enige getuige en Dwight rijdt in paniek door. De politie is gebeld en begint een onderzoek. Beide vaders reageren onverwacht, net zoals de zusjes Grace en Emma. De vaders worden gedwongen een van de moeilijkste keuzes in hun leven te maken. Hier vinden jullie de trailer.

Wat als een wild vreemde de oorzaak is dat iemand van je familie sterft? Hoelang zou het duren voordat je die persoon kan vergeven? Dit zowat de premisse van het verhaal, die volledig draait rond de thema’s van wraak en vergeving. Vader Ethan wil de man vinden die zijn zoon heeft doodgereden en hem laten boeten, zodat hij op deze manier zijn woede enigszins kwijt kan raken. Dwight zit met een ander dilemma. De schuld knaagt aan hem, maar tegelijkertijd wil hij nog altijd de held zijn zoals zijn eigen zoontje hem ziet.

De cast van de film bestaat uit een mix van gelauwerde acteurs en kindsterretjes zoals Elle Fanning die het zusje speelt van het overleden jongetje. Uit de eerste beelden is reeds op te maken dat zij dit zeer overtuigend doet en waarschijnlijk in de voetsporen zal treden van haar zusje Dakota Fanning.

Voor acteur Phoenix was het niet zo eenvoudig om een vaderrol te vertolken, gezien hij zelf geen kinderen heeft. Om zich aldus beter in te leven vroeg hij regelmatig aan regisseur George om vlak voor een scène hem uitgebreid te vertellen over hoe zijn on screen zoon Josh geboren zou zijn. George schudde de verhalen uit zijn mouw en ondertussen kon Phoenix zich goed inleven in het vaderschap en de emoties die hier bij horen. Vooral ouders zullen zich met deze film kunnen identificeren, want voor ouders is dit natuurlijk een van de ergste dingen die kunnen gebeuren. Vergeet zeker niet om een doos cleanex mee te nemen in de bioscoop, want dit lijkt me een snotter-film. En als we de eerste reviews mogen geloven is Reservation Road een prent die je niet snel uit je hoofd kan zetten. Afwachten tot 27 februari 2008.

Met een regisseur James Gray (pic) achter de camera weet je meteen dat je je kunt verwachten aan grauwe misdaad-prenten. Hij bezit een uitgesproken filmstijl en de acteursregie is vaak onfeilbaar.

Hij heeft nog maar 2 films op zijn naam, waaronder Little Odessa (1994) et The Yards (2000), en met zijn nieuwe We Own the Night (2007) zou hij wel eens opnieuw in de prijzen kunnen vallen op diverse filmfestivals, en misschien zelfs een paar Oscar-nominaties in de acht slepen – want de film krijgt nu al heel wat lovende kritieken. De film neemt de kijker mee naar een sobere wereld vol wraak, misdaad en verraad.

Korte inhoud: New York, 1988. De stad wordt opgeschrikt door een gewelddadige bendeoorlog, die aan veel mensen het leven kost, waaronder politie-agenten. Bobby Green(Joaquin Phoenix) is een man die tussen twee uitersten staat. Hij is de manager van een Russische nachtclub in Brooklyn waar de zware Russische gangsters, waaronder Vadim Nezhinski (Alex Veadov), kind aan huis zijn. Aan de andere kant is hij trouw aan zijn vriendin Amada (Eva Mendes) en zijn broer Joseph Grusinsky (Mark Wahlberg) een politie-luitenant, die hun legendarische vader Deputy Chief Albert 'Bert' Grusinsky (Robert Duvall) heeft opgevolgd. Bobby's relatie met zijn vader en broer loopt al stroef, maar wordt echt op de proef gesteld als Burt zijn zoon waarschuwt dat er een oorlog woedt in de stad en hemdwingt partij te kiezen. Hier is de trailer.

Het heeft er alle schijn van dat James Gray zijn handelsmerk heeft gemaakt van het Shakespeariaanse misdaaddrama. Zowel Little Odessa en The Yards zijn uit hetzelfde hout gesneden. En toch lijkt deze film anders te zijn en iets meer maturiteit te vertonen. Gray is niet meer op zoek om vernieuwend te zijn, maar wil hier zichtbaar een degelijke Hollywoodfilm te maken met een batterij aan talentvolle acteurs. Joaquin Phoenix ziet er schitterende uit in deze film! En dit betekent daarom niet dat deze film minder goed zou zijn dan zijn vorige twee prenten. Traditionele en klassieke cinema kan soms verrassend uit de hoek komen, denk maar aan The Departed (2006) of L.A. Confidential (1997). Gray, die tevens verantwoordelijk is voor het script, leunt meer naar het sobere drama, waarbij hij op een bescheiden maar effectieve manier gebruik maakt van actie en speciale effecten.

In 2000 werkten Joaquin Phoenix en Mark Wahlberg eerder samen in Gray’s The Yards. Blijkbaar beviel deze collaboratie goed, aangezien beide acteurs opnieuw met elkaar voor de camera staan. Met deze twee topacteurs in de gelederen lijkt het met het acteerwerk in ieder geval in orde te zijn. De vraag is of Gray met deze indrukwekkende cast zijn eigen films Little Odessa en The Yards weet te evenaren. We Own the Night kwam bij ons uit op 28 november 2007.

Met schaamrode wangen moet ik bekennen dat ik de muziek van Johnny Cash niet kende. Ik had hem wel reeds gezien in een aflevering van Columbo, maar zijn muziek was me onbekend. Deze lacune is ondertussen opgevuld en ik vind het eigenlijk stukken beter dan Elvis Presley. De man in het zwart kon misschien iets minder de show stelen als Elvis, maar zijn countrymuziek is zo meeslepend dat je er gemakkelijk verliefd op wordt.

De bio-pic Walk the Line (2005) onderzoekt de vroege jaren van de rocklegende Johnny Cash, gespeeld door Joaquin Phoenix, en zijn liefdesrelatie met June Carter, een rol van Oscar-winnares Reese Witherspoon. De regie van Walk the Line is in handen van James Mangold die in 1995 sterk debuteerde met Heavy (1995) en daarna films maakte als Cop Land (1997), Girl, Interrupted (1999) en Identity (2003). Het script schreef Mangold samen met Gill Dennis, waarbij ze zich baseerden op twee boeken van Johnny Cash zelf. Reese Witherspoon sleepte voor de vertolking van June Carter een Oscar voor 'Beste Actrice' in de wacht. Zowel Phoenix als Witherspoon wonnen een Golden Globe en ook de film won een Golden Globe in de categorie Beste Musical of Komedie.

Korte inhoud: Hij plukte katoen, ging als verkoper langs de deuren, en zat bij de luchtmacht. Hij was de stem van de opstand, die het gezicht van rock 'n' roll voor altijd zou veranderen. Een vrijbuiter voordat de rebellen van vandaag geboren werden en een icoon dat ze nooit zouden vergeten. Hij deed dat allemaal voordat hij dertig jaar oud was. Zijn naam: Johnny Cash (Joaquin Phoenix). Zijn muziek veranderde de wereld, maar zelf werd hij veranderd door June Carter (Reese Witherspoon), de liefde van zijn leven. Hier is de trailer en de officiële site.

Net als Ray (2004), de film over het leven van Ray Charles, is Walk the Line een geslaagde maar zeer brave film die zijn meerwaarde kent in de verbluffende acteerprestaties en de zalige muziek. De scènes waarin Joaquin Phoenix de treurende, halfzingende bariton van Johnny Cash imiteert, is al reden genoeg om deze film niet te missen. Phoenix zong alle nummers zelf en leerde ook nog eens gitaar spelen. Puike prestatie op alle gebied.

Maar buiten de optredens vind ik de film eigenlijk een beetje tegenvallen. De muziek staat er dan niet meer centraal en wordt er gefocused op het tragische leven van de zanger en zijn relatie met zijn brute vader, de drank en de drugs. Mangold legt graag de klemtoon op de liefde tussen Cash en de countryzangeres June Carter. Verwacht geen reis naar the heart of darkness van de zanger, maar geniet van de nummers en je zal meer leren van de zanger dan wat de film uiteindelijk te bieden heeft.

Wat een ongelooflijk dwaze rotzooi! En ik dacht een spetterende actiefilm te zien in het genre van Backdraft, maar niks is minder waar. Voor de mensen die Ladder 49 nog niet hebben gezien; lees gerust verder want deze film is zo slecht dat ik het onmogelijk nóg meer voor jullie kan bederven. Ik had al een vermoeden dat er iets niet pluis was. Een straight-to-DVD film is niet meteen een goed voorteken.

Korte Inhoud: De film draait rond Jack Morrison (Joaquin Phoenix) uit Baltimore, die van groentje uitgroeit tot doorgewinterde brandweerman. Zijn gevaarlijke en veeleisende baan vergt veel energie en gaat vaak ten koste van zijn vrouw en kinderen. Steun vindt hij bij zijn mentor en commandant Mike Kennedy (John Travolta) en bij zijn tweede familie 'de broederlijke band tussen de mannen van de brandweerkazerne'. Maar wanneer Jack tijdens een zware klus wordt ingesloten door de vlammenzee, wordt hem duidelijk waar het in het leven echt om draait ; familie, waardigheid en moed. Terwijl zijn collega's van ‘Ladder 49’ er alles aan doen om hem uit de vlammenzee te redden, herbeleeft Jack zijn roeping.

Uiteraard zit je constant met Backdraft (1991) in je hoofd, en dit vooral omdat de film zich duidelijk heeft geïnspireerd op het betere werk van regisseur Ron Howard (de militaire begrafenissen, de bombastische hero-muziek met de typische song op het einde, de grappen en grollen in de kazerne, de drinkpartijen na de werkuren...). Ladder 49 probeert inspiratieloze vuurgevechten aan elkaar te knopen die we allemaal al hebben gezien in de versie uit 1991, en onderbreekt de actie met flash-backs met wat gezinsdrama en een smaakje van de dagdagelijkse heroïsche levensstijl van de brandweermannen.

De film stapelt de clichés op, zowel in de actie-scènes als in de pogingen om humor te brengen. En de reden waarom het niet werkt is hoofdzakelijk te danken aan een zwakke en risico-loze regie van Jay Russell, die na deze film waarschijnlijk niet snel op een nieuw filmproject zal gezet worden. Hoewel, Paul W.S. Anderson (regisseur van zwakke films zoals Resident Evil, Alien vs. Predator, Soldier) schijnt nog steeds film te maken. Ook al heb je geen talent, als je genoeg geld in de film weet te investeren zal het minder opvallen. Ladder 49 behaalde een status-quo in de Verenigde Staten, maar was een regelrechte ramp in het buitenland. Ook Travolta kon de film niet redden, integendeel, hij tekent met deze film zijn zoveelste drek-film.

De flash backs in de film werken op de zenuwen. In het begin van de film lijkt alles erop dat we een stevig drama zullen zien, maar dan gaan we terug in de tijd naar de half-zwakzinnige kapitein in zijn onderbroek die fratsen uithaalt met zijn nieuwe rekruten. "Ooo, het is zo fijn om brandweerman te zijn". We krijgen teveel het gevoel dat deze film de harten wil winnen van de brandweermannen met karikaturen i.p.v. een sterk verhaal te vertellen met personages van vlees en bloed. De regisseur, beïnvloed door zijn vorige zeemzoete avontuurtjes (Tuck Everlasting, My Dog Skip), slaat de bal volledig verkeerd en weet niet hoe hij moet omgaan met emoties. Daarbovenop heeft hij een verschrikkelijk slecht gevoel voor timing. Als het de intentie was van de regisseur een film te brengen met veel gevoel, dan had hij een beter script nodig en moest hij compleet zijn afgeweken van Backdraft. Misschien moet hij maar eens een kijkje nemen naar films van Terrence Malick (The Thin Red Line). Ik ga hier geen meer woorden aan vuil maken. Deze film faalt in zijn opzet een eerlijk portret te schilderen van deze helden. - Step away, there is nothing to see.

***Related Posts***
19/11/2010: Backdraft review
14/08/2004: Een nieuwe Backdraft?