jim sheridan

  • In the Name of the Father (1993) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Het meest pakkende aan In the Name of the Father (1993) van Jim Sheridan is niet zozeer dat onschuldige jongeren en familieleden werden beschuldigd van IRA-terrorisme en in het gevang gezet, maar wel de sterker wordende band tussen een zoon en een vader wanneer de ellende en het lijden toeneemt. Het is een schrijnend portret die aantoont dat de liefde tussen een vader en een zoon sterker wordt ten gevolge van gezamenlijk lijden. Het is een relatie die heel tastbaar wordt, te danken aan de sterke vertolkingen van de hoofdpersonages. Deze film maakt nu zijn debuut op Blu-ray op 24 april 2013, spijtig genoeg zonder extras, ook al heb je ruimschoots genoeg met de film in hi-def.

    In the Name of the Father,Daniel Day-Lewis,Pete Postlethwaite,Emma Thompson,Jim Sheridan,trevor jones,Gabriel Byrne,Peter Biziou,ira,bono,sinead oconnor

    Korte inhoud: Gerry Conlon (Daniel Day-Lewis) was politiek niet actief in Noord Ierland, maar door zijn zwerftochten door de stad met zijn vriend Paul Hill (John Lynch) worden ze verdacht van lidmaatschap bij de IRA. Uit veiligheidsoverwegingen stuurt zijn vader (Pete Postlethwaite) hem naar Londen, waar hij ook is als op 5 oktober 1974 een bomaanslag wordt gepleegd en een hippie hem en zijn vrienden aangeeft als mogelijke daders. Door de nieuwe anti-terrorismewet worden ze gemarteld zonder officiële aanklacht en worden ze een zondebok voor de Brits-Ierse kwestie. Mensenrechtenadvocaat-procureur Gareth Peirce (Emma Thompson) wil het hier echter niet bij laten.

    Het is één van die waargebeurde verhalen waar je echt stil van wordt. De aanslagen op de pubs in Guildford of "Guildford pub bombings" zoals ze in Engeland genoemd worden vonden plaats op 5 oktober 1974. De Provisional IRA plaatste in twee pubs, die frequent werden bezocht door soldaten buiten hun diensttijd, een tijdbom. Er stierven 4 Britse militairen, een burger en 65 mensen raakten gewond. Het vond plaats in een periode waarin Engeland op haar grondvesten aan het daveren was door de grootschalige bomcampagnes en het voedde een anti-Iers gevoel onder de bevolking. Een sentiment die ook bij de politici werd opgepikt en die vorm gaf aan de Prevention of Terrorism Act (PTA). Door deze omstreden wet, die volledig in strijd was met de Habeas Corpus Act, werd het lid zijn van of het steunen van de IRA verboden en beschouwd als een misdaad. Ook gaf de wet de politie verregaande bevoegdheden om burgers binnen het Verenigd Koninkrijk die verdacht waren van deze feiten zonder meer te arresteren. Hier was zelfs geen bewijs voor nodig.

    Elf mensen werden uiteindelijk opgepakt en verantwoordelijk gesteld voor de bomaanslag, zonder sluitende bewijsvoering, en valselijk veroordeeld tot straffen van 30 jaar tot levenslang. Tijdens de rechtszaak uitte de rechter zijn spijt dat de 4 hoofdverdachten niet voor landverraad werden veroordeeld, waar destijds de doodstraf op stond. En straf die hij zonder veel moeite had uitgesproken. Maar later zou zelfs blijken dat de politie zich schuldig had gemaakt aan manipulatie van bewijsmateriaal. Bepaalde aantekeningen werden compleet gefabriceerd en/of dusdanig gewijzigd zodat het geschikt was als bewijs. Ook handgeschreven aantekeningen werden gemaakt die eruit laten zien alsof ze tentijde van de verhoring waren gemaakt. Uiteindelijk werd duidelijk dat de politie had gelogen en de veroordeelden werden na jaren gevangenschap vrij gezet in 1989. Tony Blair bood in 2005 publiekelijk zijn excuses voor het onrecht die hen werd aangedaan.

    In the Name of the Father,Daniel Day-Lewis,Pete Postlethwaite,Emma Thompson,Jim Sheridan,trevor jones,Gabriel Byrne,Peter Biziou,ira,bono,sinead oconnorIn the Name of the Father,Daniel Day-Lewis,Pete Postlethwaite,Emma Thompson,Jim Sheridan,trevor jones,Gabriel Byrne,Peter Biziou,ira,bono,sinead oconnorIn the Name of the Father,Daniel Day-Lewis,Pete Postlethwaite,Emma Thompson,Jim Sheridan,trevor jones,Gabriel Byrne,Peter Biziou,ira,bono,sinead oconnor

    Het scenario van Terry George en Jim Sheridan werd gebaseerd op de autobiografie Gerry Conlon, en is een kluwen van nevenplots die allemaal samenlopen in een sterk drama die ons geen minuut met rust laat. Het verhaal is ook niet overdreven geromantiseerd (met uitzondering van een aantal zaken, zo zou vader en zoon nooit een cel hebben gedeeld, en de inspecteur Dixon was een mengeling van verschillende karakters tijdens de affaire) en wordt verteld met voldoende nuance. De feiten op zich zijn al zo onthutsend dat de regisseur de wijze beslissing nam om niet alles nog een keertje te extrapoleren. En met een talentvol acteur als Daniel Day-Lewis die zich naar goede gewoonte naadloos in zijn personage morft, krijg je ook nog eens een heel authentieke vertolking. Het scheelde niet veel of de Ierse acteur Gabriel Byrne, die het autobiografische boek als eerste in handen kreeg, de hoofdrol zou vertolken. Maar hij liet het uiteindelijk over aan Daniel en werd executive producer. Later distantieerde hij zich van de film omwille van de creatieve vrijheden die Sheridan had genomen.

    Het is een film die het niet moet hebben van zijn visuele effecten of zijn mooie decors. We zitten in de straten van Belfast, in een paar blanke straatje in Londen, in een gevangeniscomplex en uiteindelijk in de rechtszaal. Toch slaagt Director of Photography Peter Biziou erin om de rauwe realiteit (de rellen in Belfast) te vermengen met poëtische beelden (de tranen van vuur uit de gevangenisraampjes op het einde van de film). En uiteraard kan je In the Name of the Father niet vermelden zonder ook te verwijzen naar de muziek van twee Ierse muziekfenomenen; Sinéad O'Connor (You Made Me The Thief Of Your Heart) en deze van Bono (In The Name Of The Father). Maar ook de muziek van Trevor Jones onderstreept volledig de emotionele toestand van de personages.

    De film werd genomineerd voor maar liefst 7 Oscars (waaronder Best Picture), maar ging met lege handen naar huis. En dat was niet meteen de fout van The Academy, dan wel te wijten aan het aantal Oscar-waardige films die in dit jaar aan bod kwamen, gaande van Schindler's List (1993) van Steven Spielberg tot The Piano (1993) van Jane Campion.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 10 april 2013

     

    *** In the Name of the Father trailer ***

  • Brothers (2009) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Zowel Tobey Maguire (34) als Jake Gyllenhaal (29) zijn alom bekend. Het zijn beide gerespecteerde acteurs die hun carrière gestalte gaven door hun deelname aan (voornamelijk) indrukwekkende indie-films, zoals The Ice Storm en Donnie Darko). Terwijl Maguire de eerder ontspoorde jongere vertolkte in The Cider House Rules, trad Gyllenhaal in hetzelfde spoor met The Good Girl. Later doken beiden op als homoseksuele mannen in literaire adaptaties (de ene in Wonder Boys de andere in Ang Lee’s Brokeback Mountain (2005).

    brothers,review,filmbespreking,trailer,preview,natalie portman,tobey maguire,jim sheridan,jake gyllenhaal,susanne bier,sam shepard,pearl harbor

    Als geen andere weten die twee mannen in ieder geval hoe ze een Hollywood film moet dragen. (Spider Man en The Day After Tomorrow). Maar ze hebben niet alleen hetzelfde parcours, ze trekken zelfs een beetje op mekaar. En nu zitten die twee sterren in Brothers (2009) van Jim Sheridan (hier de poster), en dan nog wel met een andere gerespecteerde actrice, Natalie Portman.

    Korte inhoud: Brothers, is een remake van Brødre (2004) van Susanne Bier, vertelt het verhaal van twee broers: de succesvolle marinier Sam (Tobey Maguire) en vrijbuiter Tommy (Jake Gyllenhaal). Hun vader Hank (Sam Shepard), een eervol onderscheiden Vietnamveteraan, laat tijdens het afscheidsmaal van Sam voor de zoveelste keer openlijk blijken van welke van zijn twee onderling zo verschillende zoons hij meer houdt en dat is niet de sociale mislukkeling Tommy. Als Sam uiteindelijk op een missie in Afghanistan vermist wordt en er weinig hoop is dat hij levend terugkeert. Sam zit maandenlang gevangen in een hol onder de grond, ze worden daar door de Talibanstrijders alleen uit gehaald om te worden gefolterd of om voor de camera de Amerikaanse missie in Afghanistan te veroordelen. In de veronderstelling dat Sam dood is probeert Tommy het verlies van zijn broer op te vangen door de verantwoordelijkheid voor Grace (Natalie Portman) en de kinderen op zich te nemen. Tegen de verwachting in groeien Tommy en Grace steeds meer naar elkaar toe. En dan komt Sam terug...

    Waar hebben we dat verhaaltje nog al eens gehoord. Oh ja, Pearl Harbor (2001). Net zoals elke Amerikaanse remake van een Europese of Aziatische film is alles gemaakt voor een mainstream doelpubliek. Maar de cruciale modificaties in de plot zijn echter geheel te rechtvaardigen, met iets minder 'emo' en net dat tikkeltje meer 'tragiek'. Het positieve aan deze prent is dat hij in tegenstelling tot heel wat andere films waar Amerikaanse militairen oprukken, niet al te fel begint te zwaaien met de Amerikaanse vlag, maar ruimte laat voor een herkenbaar menselijk drama.Het is een nederig verhaal over hoe grote gebeurtenissen het leven van gewone burgers overhoop kan halen.

    Toch kent deze prent één groot tekort. Tussen Tobey Maguire en Natalie Portman is de chemistry compleet zoek. Er zijn zo goed als geen vonken tussen die twee; niets, nougabollen. en daardoor is het vaak ongeloofwaardig dat hij, om bij haar terug te keren, in gevangenschap zijn menselijke fatsoen prijsgeeft. Het heeft veel weg van een bedaard verstandshuwelijk, meer dan een passionele relatie tussen twee individuen die niet meer van elkaar kunnen blijven. De chemie tussen Natalie Portman en Jake Gyllenhaal zit wel een stuk beter, net de exacte dosering van gevoeligheid waardoor je kan inschatten hoe kwetsbaar de toenadering wel is. Ook tussen Tobey Maguire en Jake Gyllenhaal voel je een sterke band, hoewel de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat dit vooral te danken is aan Jake Gyllenhaal die opnieuw een prestatie van formaat levert met de prachtige vertolking van deze lastige rol. Tobey heeft wel in de tweede helft van de film iets meer dramatische scènes, maar het heeft allemaal wel een reukje van over-acting en ik bleef me afvragen waarom hij zo expressief moest overkomen (kijk zelf en je zult zien).

    Natalie Portman Maguire & Gyllenhaal pic

    Sheridan heeft resoluut gekozen voor een visueel meer verzorgde, gepolijste film , in tegenstelling tot het op 'Dogma 95' geïnspireerde origineel. Hier is geen sprake meer van schokkende hand-held-camera of de zware korrel. Over het algemeen heeft Sheridan gewoon Brødre een facelift gegeven en in een meer fraaier omhulsel verpakt, met enkele bekende Hollywood-namen. Hollywood recycleert nu eenmaal beter dan wie ook. Wat Brothers toch de moeite maakt - ondanks het feit dat het origineel uiteindelijk maar 5 jaar oud is - is het puntige tegenstelling tussen de eenvoudige en rustige uitstraling van Sam en zijn familie en anderzijds zijn militaire carrière in een afgelegen land.

    Eenmaal aan het thuisfront zie je hoe moeilijk hij het alledaagse leven ondergaat als de kwellingen die hij te verduren kreeg in gevangenschap. Hij voelt zich niet meer thuis en weet zich ook moeilijk aan te passen. Hij heeft gevochten voor vrede in een ver land, en daarvan getuigen de medailles op zijn militair uniform, maar eenmaal het uniform in de kleerkast beland, lijkt hij op zoek naar zichzelf. Toch is het niet de bedoeling dat Brothers de morele toer opgaat, maar eerder een spiegel voorschotelt waarin de personages zichzelf kunnen bekijken en zich de vraag stellen wat hier allemaal uit voortvloeit. Een aangrijpende prent die een gevoelige snaar bespeelt in de militaire machine. De film draait momenteel in de bioscoop.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 22 september 2011

    ***Related Post***
    14/08/2007: Things We Lost in the Fire van Susanne Bier

     

    *** Brothers trailer ***

  • Dream House van Jim Sheridan

    Pin it!

    En hier is dan uiteindelijk de trailer van Dream House (2011), de nieuwe Jim Sheridan film (In America, My Left Foot, In the Name of the Father, The Boxer). Geen independent drama deze keer, maar wel een mainstream spooky thriller, in het genre The Amityville Horror (2005) meets Insidious(2010).

    Het scheelde niet veel of dit had de eerste Hollywoodfilm kunnen worden van Erik Van Looy, die in de running was voor de regie, maar spijtig genoeg moet hij het stellen met de zoveelste remake van Loft (2012).

    Korte inhoud: De succesvolle uitgever Will Atenton (Daniel Craig) stopt met zijn baan in New York om, samen met zijn vrouw Libby (Rachel Weisz) en twee dochters, te verhuizen naar een schilderachtig dorpje in New England. Maar dan komen ze erachter dat in hun perfecte huis een moeder en haar kinderen zijn vermoord. Het hele dorp is van mening dat haar man, de enige overlevende, de dader is. Wanneer Will deze tragedie onderzoekt, komt zijn enige aanwijzing van Ann Paterson (Naomi Watts). Zij is een buurvrouw die goed bevriend was met de familie. Will en Ann proberen samen het verontrustende mysterie op te lossen.

    De film had eigenlijk al maanden geleden moeten uitkomen, maar gezien Daniel Craig niet vrij was voor de noodzakelijke reshoots (producers waren blijkbaar niet tevreden met de ruwe montage), werd de releasedatum verschoven. Van wat ik kan uitmaken uit de trailer lijkt het me een standaard thriller waar de drie hoofdacteurs de opdracht kregen om het voorspelbare scenario van David Loucka toch interessant genoeg te maken met sterke acteurprestaties. Komt daar nog bij dat de trailer opnieuw iets teveel van de plot verklapt (alsof drie plottwists nog niet genoeg waren).

    Wat echter minder voorspelbaar is, is de regisseur Jim Sheridan. Hij wordt naast Neil Jordan beschouwd als één van de beste regisseurs van Ierland, en pakt de laatste jaren soms uit met aangrijpende drama, zoals Brothers (2009), maar soms ook met platvloerse pulp zoals Get Rich or Die Tryin’ (2005). Het wordt dus afwachten in welke categorie deze Dream House zal vallen, maar mijn gevoel vertelt me dat het een film uit de laatste categorie zal worden. Los van de ietwat lullige tagline vind ik de filmposter wel iets hebben, hoewel het idee niet geheel nieuw is. Zo herinner ik me nog dit shot uit de film Garden State (2004). Vanaf 5 oktober 2011 kunnen we deze drama/mysterie/thriller verwachten in onze zalen.

    *** Dream House trailer ***

    ***Related Posts***
    25/06/2009: Daniel Craig trekt in het Dream House van Jim Sheridan
    25/03/2006: Erik Van Looy getipt voor Dream House

  • Daniel Craig trekt in het Dream House van Jim Sheridan

    Pin it!

    Zo'n 3 jaar geleden was er sprake van een Hollywood-loopbaan voor onze nationale held Erik Van Looy. Hij zou het script van de psychologische thriller Dream House hebben gekregen (een verhaal over een afgelegen huisje waar de geesten van een vorig gezin nog steeds ronddolen) en hiervoor een echt Hollywood-budget krijgen...mits er een Hollywood-acteur met naam en faam aan het project verbonden kon worden. Maar dit huisje bleef leeg en het project werd op de lange baan geschoven. Van Looy werd dan maar vervangen door Jim Sheridan (In America, My Left Foot, In the Name of the Father) en kijk eens welke acteur binnenkort zal intrekken in het huisje; niemand minder dan Daniel Craig. De mensen van Filmofilia schreven het volgende:

    Craig is in early talks to star in Dream House for indie producer Morgan Creek. The film will be directed by Jim Sheridan from a screenplay by David Loucka (The Dream Team, Eddie, Borderline). Daniel Craig would play a man who moves his family to an idyllic small town, only to find his house haunted by its former inhabitants, who were murdered there.

    Is Jim Sheridan een betere regisseur is dan Erik Van Looy? Wel, op basis van hun curriculum ben ik geneigd om te zeggen dat dit zeker het geval is. Hoewel, Sheridan heeft een paar jaar geleden bewezen dat hij nog een slechtere film kan maken dan pakweg Shades (1999). Voor diegene die het ongeluk hadden om Get Rich or Die Tryin' (2005) te zien, zullen meteen weten wat ik bedoel. Ik ben dus niet geheel overtuigd dat de producers de beste beslissing hebben genomen, maar anderzijds kan je het hen ook niet kwalijk nemen dat Erik Van Looy niet meteen de naam is waar je sterren mee kan aantrekken. Hooguit een 'sterrenmeisje'.

    ***Related Post***
    25/03/2006: Erik Van Looy in de running voor Dream House