jfk

  • Parkland (2013) ** review

    Pin it!

    Het FilmFestival Gent is begonnen en hier hebben we al onze eerste review. Dit jaar hebben de Amerikaanse independent producties een speciale plaats verkregen in de programmatie en met name films die draaien rond de Amerikaanse paranoia, met een retrospectieve van klassiekers als Alan J. Pakula's The Parallax View (1974) en Oliver Stone's JFK (1992). En die laatste film heeft dan weer te maken met Parkland (2013), over de dagen net na de aanslag op Kennedy.

    parkland,barry ackroyd,peter landesman,marcia gay harden,zac efron,colin hanks,paul giamatti,ron livingston,james badge dale,billy bob thornton,jfk,the parallax view

    Korte inhoud: Op 22 november 1963 werd de Amerikaanse president John F. Kennedy doodgeschoten in Dallas, Texas. In real time volgen we de handelingen van enkele personen vlak na deze schokkende gebeurtenis die hun levens en de wereld voorgoed zouden veranderen: de jonge artsen en verpleegsters van het Parkland Hospital, de baas van de Dallas Secret Service, de onwetende cameraman Zapruder die de meest bekeken en onderzochte beelden in de geschiedenis heeft opgenomen met zijn 8mm camera, de FBI-agenten die schutter Lee Harvey Oswald grijpen en vice-president Johnson die de controle over het land moest nemen.

    Visueel ziet deze biopic er zowel heel waarheidsgetrouw uit als gestileerd. Dat de fotografie verzorgd werd door Barry Ackroyd, de man die bijna alle Paul Greengrass films heeft gefilmd, was meteen een verklaring waarom deze prent er zo documentair echt uitzag. Maar mooie fotografie maakt nog geen geslaagde prent, en inhoudelijk was Parkland dan ook een lege doos. De regisseur Peter Landesman, die hier zijn debuut neerzet, heeft met deze film eigenlijk zo goed als niets nieuws verteld. Bij momenten had je de indruk naar de outtakes aan het kijken was van JFK.

    We zien de verpleegster (Marcia Gay Harden) en dokters Charles 'Jim' Carrico (Zac Efron) en Malcolm Perry (Colin Hanks) worstelen met hun gevoelens, Zapruder (Paul Giamatti) die geconfronteerd wordt met opdringerige journalisten die zijn film willen bemachtigen, de FBI agent James Hosty (Ron Livingston) die moet vaststellen dat hij Lee Harvey Oswald een paar dagen geleden had gedreigd het FBI kantoor op te blazen en uiteindelijk de broer (James Badge Dale) en moeder van Lee Harvey Oswald die elk op hun manier reageren op de feiten.

    parkland,barry ackroyd,peter landesman,marcia gay harden,zac efron,colin hanks,paul giamatti,ron livingston,james badge dale,billy bob thornton,jfk,the parallax viewparkland,barry ackroyd,peter landesman,marcia gay harden,zac efron,colin hanks,paul giamatti,ron livingston,james badge dale,billy bob thornton,jfk,the parallax viewparkland,barry ackroyd,peter landesman,marcia gay harden,zac efron,colin hanks,paul giamatti,ron livingston,james badge dale,billy bob thornton,jfk,the parallax view

    Alle netelige discussiepunten gaat de regisseur gracieus uit de weg, zoals de theorie rond de 'magic bullet' of de schuldvraag rond Lee Harvey Oswald. Het leek er wel op dat deze film geen enkel standpunt innam maar zich tevreden stelde nevenverhaaltjes waar niemand echt van wakker ligt. Anderzijds leggen de acteurs wel voldoende emotie in hun vertolking, zeker Billy Bob Thornton die hier wederom het beste van zichzelf geeft. Maar het is behoorlijk teleurstellend dat met al dat aanwezige talent zo weinig wordt aangevangen. Parkland had een interessant portret kunnen opleveren met een genuanceerd beeld over Oswald, maar de enige persoon die zijn verdediging opnam was zijn geflipte moeder. Op zich nog maar een voorbeeld hoe de regisseur elke polemiek uit de weg wou gaan. Het resultaat is dan ook een veel te brave prent die iedereen na een paar dagen weer snel heeft vergeten.

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 09 oktober 2013

     

    *** Parkland trailer ***

  • Fair Game met Sean Penn en Naomi Watts

    Pin it!

    Fair Game (2010) van Doug Liman is een politieke-thriller, gebaseerd op waar gebeurde feiten, die zich afspeelt in de dagen voor de Irak oorlog.

    fair_game.jpg

    Wanneer ex-diplomaat Joseph Wilson in een krantenartikel zich uitlaat over de regering Bush (junior) en diens zoektocht naar wapens van massadestructie als leugens afschildert, onthullen medewerkers van de president - in een column in de Washington Post - dat zijn echtgenote, Valerie Plame, een undercoveragente is in dienst van de CIA. Iets wat meteen haar carrière op de helling zet en zelfs haar leven in gevaar brengt.

    Van waar komt die naam "fair game" dan? Wel, deze naam komt van een uitspraak van Karl Rove, de spindoctor en vaste adviseur van de president, die zei dat Wilson's echtgenote 'fair game' was. Een uitlating die volgens de woordvoerder niet betekende dat Wilsons vrouw een ideaal slachtoffer was, maar zo is het natuurlijk wel opgevat. Het boek waarop de film gebaseerd werd, is van Valerie Plame zelf. Zij heeft er voor gezorgd dat het gehele verhaal werd verteld, inclusief de doorgestreepte zinnen en paragrafen die de CIA maakte na inzage in het manuscript.

    Korte inhoud: Joseph Wilson (Sean Penn) wordt door de CIA naar Irak gestuurd met de opdracht een rapport te maken van mogelijk aanwezige massavernietigingswapens. Wilson vindt hiervan helemaal niets terug in Irak, publiceert zijn rapport in de New York Times en schrijft dat hij de inval van de Verenigde Staten in Irak onrechtmatig vindt. Hierdoor komt de identiteit van zijn vrouw, Valerie Plame (Naomi Watts), een CIA agente, op straat te liggen.

    De film is gesplitst in twee delen. Het eerste deel concentreert zich op het private leven van een gezin waarin de moeder een geheim agente is. Het tweede deel vertelt dan het verhaal van de gevolgen van haar ontmaskering. In tegenstelling tot een film als All the President’s Men (1976) lijdt deze prent aan een vorm van hardnekkige steriliteit. De geheime agente, vertolkt door Naomi Watts, is zowaar een koel slachtoffer die geen vlieg kwaad zou doen, de overheid bestaat hoofdzakelijk uit wolven die hun macht in stand willen houden en geen tegenwind dulden en haar man een afgesloofde diplomaat van geen belang. Veel ruimte voor nuance is er niet, ook al gebruikt de film af en toe archief-materiaal om het vermoeden van 'waarheidsgetrouw intact te houden. Maar zo gebruikte Oliver Stone ook heel wat archiefmateriaal voor zijn JFK (1991), en deze film nam toch ook wel een loopje met de waarheid.

    fair_game_naomi_watts_01.jpgfair_game_sean_penn_01.jpg

    Anderzijds hoeft een film geen slaaf te zijn van de naakte feiten, zolang hij maar trouw blijft aan de geest van wat er is gebeurd. Ik ken geen enkele historische prent die zich niet heeft bezondigd aan dramatisering van feiten. Het is trouwens een noodzakelijk kwaad, wil je een goed verhaal vertellen. Als je de ware toedracht wil kennen moet je maar een paar boeken lezen. Spijtig genoeg hebben ze de verkeerde regisseur gekozen voor deze prent. Doug Liman (The Bourne Identity) heeft in plaats van een politieke-thriller, een soort Jason-Bourne-actie-thriller gemaakt zonder diepgang of emotie. Bijgevolg is het ook geen film die een politieke schokgolf zal teweeg brengen. Had deze film vóór de tussentijdse verkiezingen zijn uitgekomen, dan zou dat niets aan de uitslagen hebben veranderd. Vanaf 27 oktober 2010 draait deze film in onze bioscopen.

    *** Fair Game trailer ***

  • W. (2008) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Een jaar of 4 te laat, maar hier heb je hem toch, de biopic van George W. Bush door regisseur Oliver Stone, die na Nixon (1995) en JFK (1991) zich nu werpt op de meest gehate Amerikaanse president uit de geschiedenis met W. (2008). Toch is er een gevoel van ontgoocheling want de hoge verwachtingen zijn niet echt ingelost en de terugkeer van Oliver Stone is dus nog niet aan de orde. Ik zou zo denken dat de 'W' in de film niet staat voor 'Walker' maar wel voor 'Why?!?'. In tegenstelling tot JFK is deze film toch meer te vergelijken met Nixon. Stone neemt geen loopje met de waarheid. Maar de film komt spijtig genoeg nog niet aan de knieën van JFK die er hoe dan ook in slaagt om de Amerikaanse spirit naar buiten te brengen.

    w_2008_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Hoe je ook over hem denkt, George W. Bush (Josh Brolin) is één van de meest controversiële figuren in de recente geschiedenis. Het leven van de 43ste president van de Verenigde Staten is er één van vele diepe dalen en hoge pieken. Geboren in een vooraanstaande familie ligt er al vanaf jonge leeftijd een hoge druk op George W. Hij kende een redelijk onbezorgde jeugd en een succesvolle periode in het bedrijfsleven maar verloor zichzelf daarna in de drank. De ontmoeting met zijn vrouw en bekering tot het geloof gaven hem de houvast zijn problemen te overwinnen en zich te ontpoppen tot belangrijkste leider van het Westen.

    Het resultaat is een film die een menselijk gezicht geeft aan de man, zonder echt een stelling in te nemen. Stone blijft opvallend op de vlakte en verzamelt een aantal toepasselijke scènes waarin de man zich laat zien van zijn meest flamboyante kant. W. is eigenlijk een behoorlijk brave film geworden, de een beetje aan de oppervlakte blijft, en dus ook snel vergeten zal worden. Het is uiteraard lovenswaardig om een film te maken die de mens probeert te zoeken achter de president, maar het had naar mijn aanvoelen nog beter geweest mocht de film iets meer ballen had vertoond. Het is misschien geen anti- of pro-Bush film, maar het maakt de man toch enorm sympathiek en ik ben niet zeker of dit wel het juiste gevoel is.

    Wat meteen in het oog springt is de bezetting, met Josh Brolin als George W. Bush, Elizabeth Banks als Laura Bush, Ioan Gruffudd als Tony Blair, Thandie Newton als Condoleezza Rice, Ellen Burstyn als Barbara Bush, Jeffrey Wright als General Colin Powell, Richard Dreyfuss als Dick Cheney, James Cromwell als George Herbert Walker Bush, Scott Glenn als Donald Rumsfeld, Toby Jones als Karl Rove,Allan Kolman als Vladimir Putin en Sayed Badreya als Saddam Hussein.

    De biopic schetst het leven van Bush vanaf zijn opkomst tot zijn ambtstermijn als president van de Verenigde Staten. We zien hoe hij in zijn studietijd rond slentert met zijn stevig drinkende studiegenoten en vriendenkring en volgen zijn overgang naar de uiteindelijke politieke top. Tussendoor zien we zijn diepe religieuze inkeer en zijn voortdurende worsteling die hij met zijn vader had, wat een belangrijk thema in de film vormt. Volgens Stone heeft Bush bijna zijn hele leven moeten opboksen tegen de gedachte dat hij in de ogen van zijn vader eigenlijk te kort schiet…het aloude vader-complex thema, een vrij klassiek uitgangspunt voor een film waar heel wat mensen naar uitkeken.

    Nog volgens de filmmaker was W. is in zijn jonge jaren een stevige drinker die geregeld brokken maakte. Zijn vader is sterk misprijzend over dit gedrag dat de naam en faam van de Bush-dynastie kan beschadigen, en zegt hem dat hij geen Kennedy is, wat eigenlijk wel grappig is. De film schenkt aanvankelijk veel aandacht aan de tijd waarin Bush nog aan zijn politieke opkomst werkte. Allereerst een soort man die weinig succesvol was en die het ene faillissement na het andere opstapelde, maar waar de helpende hand van papa-Bush op de achtergrond voortdurend aanwezig was. Stilaan zien we ook de bekering tot het conservatieve christendom. Daarna komt uitdrukkelijk de periode 2002-2003 in beeld, bepalend voor de oorlog in Irak. De periode daarna blijft verder buiten beeld.

    W 02W 01W 03
    002001
    © Lionsgate

    De zwakke schakel in de film is het script van Stanley Weiser (co-scenarist van Wallstreet) die een opbouw mist en weinig samenhang kent. Het lijkt allemaal wat bijeengeraapt en met de nodige haast in elkaar gezet, teneinde de film nog op tijd, voor de verkiezingen van november 2008, uit te kunnen brengen. Maar of de film iets zal teweeg brengen bij de verkiezingen lijkt mij onwaarschijnlijk. De beraadslagingen in het Witte Huis, de politieke spelletjes die gespeeld worden, de onderlinge verschillen en de manier waarop Bush toch uiteindelijk bijna alleen het besluit over de Irak-oorlog neemt, het is allemaal meer dan genoeg reden om de W. te gaan zien. De film kan worden gezien vanuit het oogpunt van een satire, tegelijkertijd zit er groot drama in die regeerperiode en heeft de regering van W. het land diepgaand verdeeld. Die dramatiek ontbeert de film. Dat Bush Jr. vaak met volle mond spreekt is wel het minste dat we deze president moeten vergeven. Maar ondanks de kritiek en de onvoldoende diepgang, kan van deze film toch voldoende genoten worden.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 30 oktober 2008

    ***Related Posts***
    29/07/2008: W. van Oliver Stone teaser trailer
    08/04/2008: Thandie Newton speelt Condoleezza Rice
    28/03/2008: W. van Oliver Stone
    21/01/2008: Oliver Stone maakt George W. Bush film

     

    *** W. trailer ***

  • Oliver Stone maakt George W. Bush film

    Pin it!

    Het moest er ooit wel eens van komen dat Oliver Stone (JFK, Alexander, Platoon) zou uitpakken met een echte controversiële politieke film. De Amerikaanse cineast zou naar verluidt een film maken over het leven van president George W. Bush, genaamd W. (2008). Dat meldt de entertainmentkrant Variety. En Oliver Stone heeft nooit weggestoken dat hij nogal wat linkse sympathieën had, dus dat belooft (Google trouwens maar eens "Bush" + "Stone"). Hoewel Stone duidelijk wil maken dat hij voor deze film geen partizanen-bril zal opzetten en de anti-Bush-polemiek wil aanwakkeren.

    w_2008_poster.jpg

    "Mensen hebben clichés gemaakt van mijn politieke ideeën, maar dat is oppervlakkig. Ik ben een dramaturg die zich in mensen interesseert en ik heb sympathie voor Bush als mens, net als ik sympathie heb voor Fidel Castro, Richard Nixon, Jim Morrison, Jim Garrison (de openbaar aanklager in 'JFK') en Alexander de Grote", aldus Stone, verwijzend naar zijn eerdere films.

    "Ik wil een eerlijk en waarachtig portret schetsen van deze man. Hoe is Bush erin geslaagd het van alcoholist tot de machtigste man ter wereld te schoppen? (...) De film zal verrassingen opleveren voor de aanhangers èn de tegenstanders van Bush", aldus Stone. Het zou gefilmd worden als een soort behind-the-scenes document in de stijl van Nixon (1995).

    Voor de rol van George W. Bush denkt de regisseur aan Josh Brolin, die bezig is aan een heuse comeback als A-List-Actor na American Gangster (2007) en No Country for Old Man (2007) en enorm populair bij de filmgeeks met een zalige rol in Planet Terror (2007).

    Ik vind zelf dat hij niet veel op Bush trekt en misschien iets té cool en té sympatiek voor de vertolking van het Bush jr personage. Waarom geen gladde aal gekozen zoals Matthew McConaughey die misschien iets meer het intellectueel niveau van Bush tot uiting brengt? Maar ik heb verder geen problemen met de cast. Ik zie liever een goede acteur aan het werk dan een dubbelganger van Bush die nauwelijks kan acteren. Oliver Stone zei het volgende over Josh: "Josh is actually better looking than Bush but has the same drive and charisma that Americans identify with Bush, who has some of that old-time movie-star swagger,"

    Oliver Stone (61) heeft meerdere films op zijn naam staan die te maken hebben met sleutelmomenten in de geschiedenis van de Verenigde Staten: de Vietnamoorlog (Platoon), de moord op John F. Kennedy (JFK), het aftreden van Richard Nixon (Nixon), de woelige jaren 60 (The Doors) en de situatie van de brandweermannen tijdens de aanslagen van 11 september (World Trade Center).

    Ik had eerder het bericht geschreven dat Stone ook een nieuwe Vietnam film op het oog had, met Pinkville, maar deze film wordt nog even op sterk water gezet. De reden zou te wijten zijn aan die véél te lange scenaristen-stakingen, maar volgens producent Moritz Borman zou het scenario van Pinkville zijn afgewerkt juist voor de stakingen zijn begonnen. Volgens de geruchten zouden Tom Cruise en Paula Wagner, de vertegenwoordigers van United Artist, de draad uit het stopcontact van Pinkville hebben getrokken nadat die andere oorlogsfilm, Lions for Lambs (2007), zwaar flopte aan de box-office en het nog afwachten is wat Valkyrie (2008) gaat doen. Het komt in ieder geval goed uit want hierdoor kunnen de filmmakers de Bush-film willen afwerken net vóór de presidentsverkiezingen op 4 november 2008. Maar het zou geen noodzaak zijn.

    ***Related Posts***
    30/10/2008: Filmbespreking W
    29/07/2008: W. van Oliver Stone teaser trailer
    08/04/2008: Thandie Newton speelt Condoleezza Rice
    28/03/2008: Oliver Stone casting voor W
    29/08/2007: Pinkville, nieuwe Vietnam-film voor Oliver Stone
    04/06/2006: 20th Anniversary Collector's Edition van Platoon
    13/09/2005: Di Caprio als Theodore Roosevelt
    07/04/2005: Liam Neeson als Abraham Lincoln

  • Apocalypto neemt een loopje met de Maya-geschiedenis

    Pin it!

    In een reactie op de commentaar van caligula in de 300 post over historisch correcte films wil ik hier ook even kort de hetze bespreken rond de nieuwe Mel Gibson film, Apocalypto (2006), die zoals voorspeld helemaal bovenaan de box-office staat en nieuwe releases als Blood Diamond (2006) en The Holiday (2006) achter zich laat.

    Apocalypto (2006)

    Inderdaad, het publiek heeft de racisme-rel rond de acteur al snel vergeten en ingeruild voor de Kramer-rel van Seinfield acteur Michael Richards en het dodelijk ongeval van Prison Break acteur Lane Garrison die iets te diep in het glas had gekeken alvorens achter het stuur van zijn sportauto te kruipen.

    De trailer van Apocalypto zag er uit als een standaard exotische-actie-avonturen prent en indien ik de film had gezien (vanaf 17 januari 2007 bij ons in de bioscoop) had ik me niet veel bekommerd over de "historische correctheid" van zijn inhoud. Niet zozeer omdat Mel Gibson regisseert, maar wel omdat 'historische films' nu eenmaal geen historische correcte weergave zijn van de geschiedenis. Historische films (Alexander, Malcolm X, JFK,…), hebben in principe geen verantwoording af te leggen. Hun enige toewijding is om de toeschouwers te "entertainen" met een sterk verhaal, liefst zo dicht mogelijk bij de waarheid, de rest zijn beschouwingen in de kantlijn. Filmmakers verzinnen gebeurtenissen, ook al gebruiken ze "based upon a true story" of "based on actual events".

    Dit hebben gezegd ben ik van mening dat de waarde van een 'historische film' toeneemt met de eerbied voor de accuraatheid van de gebeurtenissen en de personages. Het is tevens niet zo evident om dramatisch sterk uit de hoek te komen zonder scènes te verzinnen en personages te herschrijven. Er kan uiteraard lang over gediscussieerd worden over de graad van accuraatheid van een film en zijn desbetreffende cinematografische waarde, want er bestaan uiteraard heel wat gradaties. Er is bijvoorbeeld een groot verschil in appreciatie tussen een prent met een delicaat thema als de holocaust (Schindler's List, The Pianist) en een film over een ramp (United 93). En dan zijn er ook nog de evidente bedoelingen van de filmmakers. Dat de Titanic is gezonken is echt, maar dat Jack Dawson en Rose moesten vluchten voor een jaloerse woesteling in Titanic (1997) is zo flagrant erover dat het niet overkomt als een historische fout. Neen, de film verkoopt zichzelf als een romance/actiefilm en minder als een historische film - hoewel er ENORM veel research aan te pas kwam. Maar hoe is het dan mogelijk dat een film zoals Apocalypto, die niet zoveel verschilt van een Gladiator (2000), zo wordt belaagd met kritiek?

    Na de heftige discussies over de accuraatheid van The Passion of the Christ (2004), ligt nu dus ook Apocalypto onder vuur door de academische wereld. Julia Guernsey van de Universiteit van Texas neemt het niet licht dat Gibson er een soep van maakt in een geslepen en toch wel interessant betoog, al dan niet naast de kwestie. "I hate it. I despise it. I think it's despicable," Niet alleen de menselijke offers, de geografische context en de culturele attitudes zijn niet correct, het lijkt er zelfs op dat Gibson van de basis-tijdlijn er een echt zootje van heeft gemaakt, aldus de professor.

    "It would be as though somebody did a movie on our American culture and they had Madonna and Marilyn Monroe riding in a car together, or they had a meeting of George Bush, Teddy Roosevelt and George Washington because why not condense a couple hundred or a couple thousand years?"

    Aaauwtch! Dat moet hard aankomen voor Gibson, of misschien was hij er zich terdege van bewust. In ieder geval maakt de professor wel een duidelijk punt: "What is scary is that people will leave the movie thinking that because the characters were speaking Mayan there is an air of authenticity."

    Ik zou zeggen, lees de uiteenzetting er maar eens op na. Bij deze ben je nog maar eens gewaarschuwd dat ook deze historische film niet historisch accuraat is en dat leraren best niet Apocalypto gebruiken in hun lessen geschiedenis over de Maya’s, laat staan dat ze eenderwelke historische film gebruiken zonder dit in zijn context te plaatsen van dramatische en marketings-doeleinden. Films breken vaak taboes maar soms sturen ze een pak vooroordelen en valse waarheden de wereld in. Als kritisch mens blijf je best op je hoede, neem het van een filmfreak aan. ;)

    Update 12/01/2007: Na de joden en gay-community heeft Mel Gibson weer een nieuwe minoriteit gevonden om op te schelden, namelijk de filmcritici. De acteur-regisseur heeft dus nu uitgehaald naar kritieken dat zijn film Apocalypto een verkeerd en te gewelddadig beeld zou geven van de Mayacultuur. "Zij die de film op de rooster willen leggen zouden hun huiswerk beter moeten doen, iets wat ik in ieder geval heb gedaan", zei de acteur geërgerd tijdens de première van zijn laatste film in Mexico Stad.

    Een aantal activisten in Guatemala hebben de megasters laatste film als racistisch omschreven. De Maya's zelf vinden dan weer dat de prent een clichébeeld geeft van hun cultuur.

    ***Related Posts***
    16/09/2006: De Apocalypto trailer overtuigt
    13/08/2006: Jackie Mason verdedigt Mel Gibson
    06/08/2006: Mel Gibson aan de schandpaal genageld
    31/07/2006: Mel Gibson praat zijn mond voorbij
    01/06/2006: Apocalypto poster
    29/12/2005: Apocalypto van Mel Gibson
    14/12/2005: Mel Gibson wil Joodse Holocaust verfilmen
    13/04/2005: Het leven van paus Johannes Paulus II verfilmd
    27/11/2004: Mel Gibson produceert remake Fahrenheit 451
    22/11/2004: Mel Gibson wil geen reclame voor Christus

  • Alexander the Gay

    Pin it!

    Het zou geen Oliver Stone film geweest zijn indien er geen controverse was, en Alexander dreigt nu aangevallen te worden door een coalitie van 25 griekse advocaten die willen protesteren tegen de portraitering van een bi-seksuele Alexander, althans volgens Entertainment Weekly.

    De advocaat Yannis Varnakos vertelde Reuter: “We are not saying that we are against gays but we are saying that the production company should make it clear to the audience that this film is pure fiction and not a true depiction of the life of Alexander” Hij stelde dat als de film niet begint met de betiteling dat ‘deze film niet gebaseerd is op waargebeurde feiten en dus fictie is’, de advocaten een rechtszaak zullen inspannen. "We cannot come out and say that President John F. Kennedy was a shooting guard for the Los Angeles Lakers basketball team, and so Warner cannot come out and say Alexander was gay," voegde hij er nog aan toe.


    Alexander © Warner Bros.

    Dit is de grootste larie en apekool sinds de afgekeurde goal van Wilmots in de 1/8 finales van het WK in Japan tegen Brazilië. Dat er een debat is ontstaan na de film The Passion over de aanwezigheid van joden tijdens de afranseling van Christus vlak voor de kruisiging, daar kan ik nog inkomen, ook al vond ik de discussie misplaats en contra-productief. Maar discussiëren over de seksuele geaardheid van iemand die al 2300 jaar geleden is overleden, is op z’n minst krankzinnig te noemen.

    Er is nog nooit zoveel geschreven over Tom Cruise en zelfs nu kunnen we nog niet met zekerheid zeggen of onze Maverick ook van jongetjes houdt, laat staan dat we met een clandestiene pornofilm met Alexander voor de dag kunnen komen. Ik vraag me af met wat voor bewijzen de coalitie-der-wijzen hun hetero-claims zullen staven. Gaan we nu echt de homoseksualiteit bij de Oude Grieken in vraag gaan stellen. Kijk naar de Griekse beeldhouwkunst! Lees de Griekse sagen en mythen! En trouwens, wat kan het ons schelen dat Alexander een bi-seksueel was? We zouden hem nog meer moeten waarderen, want het moet niet gemakkelijk geweest zijn tussen al die Griekse homo's.

    Wanneer gaan die verheven intellectuelen, die trouwens hun kritiek spuien vooraleer ze de film hebben gezien (idem dito met The Passion of Christ), eens leren dat film eigenlijk geen geschiedschrijving is, maar slechts ENTERTAINMENT! Of denken die mensen dat The Blair Witch Project echt heeft bestaan. Het echte leven is saai, on-dramatisch en verkoopt trouwens niet. En wie niet overtuigd is, een goede raad: ‘Maak uw eigen dogma en creëer waarheidsgetrouwe films! Be my guest en wordt producent. Maar kom niet klagen dat er geen volk naar uw films komt zien.


    Alexander © Warner Bros.

    Een scenarist/regisseur moet nu eenmaal bepaalde feiten gaan aanpassen om spanning in een verhaal te brengen. Dus neen, Jack Dawson had geen liefdesverhaal met Rose en werd niet achtervolgd door een woeste minnaar terwijl de Titanic aan het zinken was. Laat staan dat er een orkest aan het spelen was terwijl het schip bijna verticaal stond. Hallooo?

    Als de mensen geschiedenis willen studeren dan moeten ze dit doen aan de hand van diverse bronnen van literatuur en achtergrond onderzoek. Je kan Oliver Stone niet gaan verwijten dat hij de werkelijkheid heeft verdraait in JFK. Hij heeft een schitterende film gemaakt en gezorgd voor een vurig debat omtrent de samenzweringskwestie rond de moord op JFK. Eén schutter of meerdere, van bepaalde zaken in het leven zullen we nooit het fijne weten, maar hier krijg je een mogelijke piste. Aan jou om de film tegen te spreken of om verder te zoeken.

    Kortom, een onderschrift plaatsen: "de film die jullie te zien krijgen is fictie", is even dom als het onderschrift: "de personages in de film zijn acteurs en dus niet de echte mensen die de gebeurtenissen hebben meegemaakt." Film IS fictie. Punt. Zelfs documentaire is geen onomstotelijke WAARHEID. Michael Moore heeft dit trouwens al bewezen. Televisie en journaal is trouwens ook maar één zijde van de feiten. Als ik 7euro50 betaal voor een filmticket wil ik een goede film zien, en het laat me koud of Alexander het deed met kippen of dat hij af en toe eens uit de kleren ging voor zijn bodyguards.

    Ik wil een goed, volwassen verhaal, met diepe karaktertekeningen, sterke plotwendingen, knappe dialogen, duizelingwekkende fotografie, schokkende beelden en meeslepende muziek. En als de film me kan beroeren, net zoals bij JFK, ga ik ook meer willen te weten komen over het personage en mijn kennisveld stukken vergroten via literatuur. Dus, Leve de Cinema en CUT THE CRAP !!!