De FilmBlog

Zoals elk jaar brengt het filmmagazine Vanity Fair een glamour foto uit van showbizzfotograaf Mario Testino, met de meest beloftevolle jonge talenten in Hollywood net voor de Oscar-uitreiking. En om het op z'n Beyoncés te zeggen… who run the world: GIRLS! , want de 11 uitverkorenen zijn allemaal actrices. Een beetje een verrassing gezien we vorig jaar nog een bont gezelschap hadden van acteurs en actrices. Maar goed, 2008 was ook een all women issue en dat was ook het geval in 2010.

De actrices waar ik speciaal naar uitkijk zijn Rooney Mara (The girl with the Dragon Tattoo, The Help), Mia Wasikowska (Jane Eyre), Jennifer Lawrence (Winter Bones, The Hunger Games) en Jessica Chastain (The Help). Maar de rest zijn ook wel beloftevolle gezichten voor 2012, die hopelijk wat beter zal worden dan 2011. Zo hebben we nog het talentvolle, jongste zusje van de Olson Twins, Elizabeth Olsen (Martha Macy May Marlene), de Afrikaans-Amerikaanse actrice van dienst Adepero Oduye (Pariah), Shailene Woodley (The Descendants), Paula Patton (Precious, Mission Impossible: Ghost Protocol), Felicity Jones (Like crazy, Hysteria), Lily Collins (Priest, Abduction, Mirror Mirro) en Brit Marling (Another Earth, Arbitrage).

De fotograaf koos ervoor om de dames een strak kapsel of extreme permanent te geven met satijnen jurken in lichte pastelkleuren, alles in een witte salon-omgeving met spiegels en witte rozen. Niet meteen een wereldschokkend of controversieel concept, maar de compositie is wederom buitengewoon knap. Een immens verschil met vorig jaar toen de foto in een bar leek te zijn genomen. Drie van de vier uitverkorenen op de cover waren toen mannen: Ryan Reynolds, Jake Gyllenhaal en James Franco. Anna Hathaway, die samen met franco de Oscars mocht presenteren dat jaar, was de enige vrouw. De cover telde toen in totaal 15 personen, onder wie ook Mila Kunis, Olivia Wilde, Joseph Gordon-Levitt, Jesse Eisenberg en Rashida Jones.

***Related Posts***
16/08/2008: Vanity Fair film noir covers
04/03/2008: Jessica Alba in Psycho covers
22/08/2004: Keira Knightley in Wizard of Oz covers

Als we de Amerikaanse en vooral Europese critici mogen geloven heeft Terrence Malick ons dit jaar, met zijn The Tree of Life (2011), gebombardeerd met een mijlpaal in de filmgeschiedenis. Hij heeft ons een meesterwerk bezorg dat kan wedijveren met Stanley Kubrick’s 2001: A Space Odyssee.

Dat het merendeel van de cinemabezoekers ambitieuze, ingewikkelde filmprojecten met een traag maar gestaag verteltempo niet meer kan smaken en te ongeduldig blijkt, is de laatste jaren een understatement. Grote cineasten als Francis Ford Coppola krijgen geen budgetten meer van studio’s om nog grootse filmproject te realiseren. Sterke scenario’s moeten het afleggen tegen clichématige, risicoloze blockbusters (Twilight, Transformers). Kladbrieven met bier & koffievlekken die men scripts noemt halen probleemloos de productietafel.

Dat neemt niet weg dat, als Terrence Malick er toch in slaagt om carte blanche te krijgen van Fox voor zijn droomproject (met sterrencast), dit automatisch een win-win situatie creëert waarbij de man zichzelf overstijgt vanwege ongelimiteerde vrijheid…

Korte inhoud: De elfjarige Jack heeft twee broers en woont bij zijn ouders. Op jonge leeftijd lijkt alles hem toe te lachen. Zijn moeder (Jessica Chastain) is lieflijk en vergevingsgezind en zijn vader (Brad Pitt) probeert hem klaar te stomen voor de harde wereld. Dat de wereld inderdaad geen prettige plaats is, leert Jack als hij in aanraking komt met ziekte, lijden en de dood. Als volwassen man wordt Jack (Sean Penn) een verdwaalde ziel in een moderne wereld die op bijzondere wijze zijn weg probeert te vinden.

The Tree of Life is helaas vakkundig gehyped door gefrustreerde critici die maar al te graag inhakken op commerciële vehikels (meestel terecht, soms ook niet) en die daarom Tree of Life als instrument hebben gebruikt om Hollywood er op te wijzen dat ‘films met een visie en hart’ meer dan ooit broodnodig zijn in het kale, zielloze filmlandschap van de 21ste eeuw. Het is ongezien hoe Malick's nieuwste opgehemeld wordt tot ongekende hoogten door deze zelfverklarende filmguru’s. Nog onbegrijpelijker was het feit het door Brad Pitt geproduceerde drama de Gouden Palm 2011 heeft gewonnen. Totaal onverdiend.

Ik heb de plicht om als 'criticus voor de jonge generatie' u erop te wijzen dat The Tree of Life de meest overroepen film is van het jaar, en misschien wel van dit decennium. Deze film is een puinhoop en lachwekkend slecht. Een eerstejaars filmstudent had het beter gedaan dan Terrence Malick, die de pedalen duidelijk heeft verloren. Tree of Life is een incoherente en vooral extreem saaie film die nergens naartoe lijkt te gaan. Een kluwen van nietszeggende dialogen en doelloze verhaallijnen maken van de 2 uur durende film een marteling om naar te kijken. Enige lichtpuntje in deze klucht zijn de getoonde segmenten van natuurbeelden. Deze zijn even goed (en soms zelfs beter) dan de fraaiste natuurfilm ooit, anderzijds wekken ze net als de rest van de film geen greintje emoties los, daar ze met het verhaal en de karakterontwikkelingen geen samenhang vertonen.

Iedere Terrence Malick fan weet natuurlijk dat je je mag verwachten aan een kunstige, alternatieve film met een dosis poëtische beeldspraak en dialogen die als gedichten klinken. Maar als er geen coherentie is, geen vaste verhaallijn, geen rode draad, dan verlies je houvast en betrokkenheid… Je loopt verloren en kan onmogelijk meevoelen met een film die zo mooi en meesterlijk had kunnen zijn. Het is zeer frustrerend dat Malick de hoge verwachtingen niet kan inlossen. Hij heeft met ondermeer The Thin Red Line en Badlands reeds bewezen dat hij absolute wereldcinema kan maken die iets uniek brengt. De man is anno 2011 helaas volledig het noorden kwijt.

Dat zelfs Sean Penn in interviews moest bekennen dat hij niet wist wat hij in de film deed en het script niet begreep, dan moet je als kijker toch vragen beginnen te stellen bij een film die decennia lang op zich heeft laten wachten. Nochtans is de boodschap gruwelijk simpel: De mensheid is maar een nietig, nietsbetekenende zandkorrel in een oneindig, wonderlijk universum. Hij waant zich superieur aan de natuur rondom hem en stelt zich teveel vragen bij de dood en zijn persoonlijke problemen. Dit terwijl de natuur rondom hem gewoon verder gaat alsof er niets aan de hand is. Wie zijn wij om te verlangen dat we eeuwig zouden moeten leven, wie zijn wij om god te vervloeken als er een geliefde sterft.

Een zeer mooie boodschap, en de Christelijke ondertoon die deel uitmaakt van het (bijna onbestaand) plot stoort absoluut niet. Maar de vertaling naar het grote scherm mislukt compleet en ik kan gerust stellen dat Terrence Malick’s talent en visie compleet afwezig was tijdens de opnamen van dit debacle. Er valt de cast trouwens weinig te verwijten. Brad Pitt speelt erg goed als de getormenteerde vader, Sean Penn komt weinig in beeld maar maakt er het beste van, en Jessica Chastian zet een onberispelijke prestatie neer.

Malick weet trouwens van geen ophouden meer. Hij wacht meestal 5 of 10 jaar met het uitgeven van een nieuwe film, nu staan er maarliefst 4 nieuwe projecten in de steigers, allemaal kort achter elkaar. Telkens met een absolute topcast. Ook al gaat Malick met zijn The Tree of Life zwaar de mist in, toch kijk ik uit naar de toekomst. In het bijzonder dan naar Lawless (2013), een drama met Christian Bale en Ryan Gosling in de hoofdrollen. Wie deze 2 karakteracteurs kent, weet dat hier een potentiële klassieker in de maak is. Dit ensemble roept herinneringen op aan het vuurwerk tussen Robert De Niro en Al Pacino in Heat (1995).

Ik weet dat de fans van de meer alternatieve cinema The Tree Of Life toch een kans gaan geven, na het lezen van deze review. Maar bij deze zijn jullie toch gewaarschuwd: op je doodsbed zal je het jezelf nog beklagen dat je 2 uur van je kostbare leven hebt verloren.

***Related Post***
20/12/2010: Veelbelovende The Tree of Life met Brad Pitt - trailer

Hier is nog maar eens een Engelstalige remake van een anderstalige film die amper 4 jaar oud is. De Israëlische thriller Ha-Vov (2007) van Assaf Bernstein heeft in ieder geval niet veel stof doen opwaaien, ook al kreeg de film heel wat positieve reviews. Maar het intrigerende plot van Mossad-agenten op een geheime missie naar een Nazi-beul is uiteraard interessant materiaal voor een mainstream film. En dat is de bedoeling van The Debt (2010), in regie van John Madden (Shakespeare in Love).

Korte inhoud: 'The Debt' vertelt het verhaal van drie Mossad-agenten die tijdens de jaren zestig jacht maken op de nazi-oorlogsmisdadiger Doktor Bernhardt / Dieter Vogel. Met gevaar voor eigen leven sporen ze hem op in Oost-Berlijn, maar moeten hem dan nog zien te pakken. Tevens moeten ze hem, als dit al lukt, over de grens krijgen bovendien. Rachel Singer (Helen Mirren), een voormalig agente van de Israëlische geheime dienst de Mossad, was betrokken bij een missie naar de beruchte oorlogsmisdadiger ‘de chirurg van Birkenau'.

Het scenario voor de remake werd geschreven door Matthew Vaughn, de regisseur/scenarist van Kick-Ass (2010) en X-Men: First Class (2010). En het ziet er naar uit dat het een karaktergedreven thriller zal worden naar het voorbeeld van Munich (2005), met naast Helen Mirren ook Tom Wilkinson, Sam Worthington. De slechterik van dienst wordt vertolkt door Jesper Christensen.

Voor zover ik weet is de film niet gebaseerd op waar gebeurde feiten, maar dat er door de Mossad jacht werd gemaakt op losgelopen Nazi-beulen staat buiten kijf. Zo hebben ze in 1960 Adolf Eichmann op het spoor gekomen in Argentinië, ontvoerd en terecht gesteld in Israel. Hiervoor heeft Israel trouwens heel wat kritiek gekregen van Argentinië en de Verenigde Naties, omdat deze niet werden ingelicht van de raid, ook al kon niemand de misdaden van de man goed praten. Na de felle kritiek werd in ieder geval de missie naar Josef Mengele geschrapt. Deze Mengele werd jaren later terug gevonden, verdronken aan de kust van Brazilië ten gevolge van een hartstilstand of gewoon kopje onder geduwd door onbekenden. (misschien ook wel interessant voor een filmproject)

Het spijtige aan The Dept is dat het bijna voor de helft bestaat uit flashbacks, en dat is tevens de grootste kritiek op de film. De film vertelt het verhaal van de Rachel Singer (Helen Mirren), Stephan Gold (Tom Wilkinson), David Peretz (Ciaran Hinds) en duikt in de tijd en zien we veel jongere acteurs voor de rollen, respectievelijk Jessica Chastain, Marton Csokas en Sam Worthington. Bijgevolg laat de film ook zien wat de impact van de missie is geweest op het leven van deze agenten. De scènes in Oost-Berlijn werden opgenomen in Boedapest, terwijl de andere scènes op locatie werden gefilmd in Tel Aviv en Groot-Brittannie.

Het wordt niet alleen een psychologische thriller, maar is ook een drama en een liefdesverhaal. Het hoogtepunt in de film zijn de scènes in Oost-Berlijn die zich halverwege de jaren ’60 afspeelt. Maar als we de critici mogen geloven zou de film in zijn afwikkeling serieus ontgoochelen met een weinig geloofwaardig sluitstuk. Maar het zou in ieder geval een veel betere film zijn dan Killshot (2008), de vorige film van John Madden., met ijzersterk acteerwerk van de gehele cast. The Debt komt op 28 september 2011 in onze zalen.

Zoals we het ondertussen al een beetje gewend zijn, moeten we heel lang wachten alvorens we opnieuw kunnen genieten van de poëtische en fel dramatische beelden van regisseur Terrence Malick. En na het zien van de eerste trailer denk ik dat The Tree of Life (2011) wel eens indruk zou kunnen maken op de volgende Oscar-uitreikingen. De fotografie is wederom om in te kaderen en de plot laat vermoeden dat de diep-menselijke conflicten ons niet onberoerd zullen laten.

Korte inhoud: De elfjarige Jack heeft twee broers en woont bij zijn ouders. Op jonge leeftijd lijkt alles hem toe te lachen. Zijn moeder (Jessica Chastain) is lieflijk en vergevingsgezind en zijn vader (Brad Pitt) probeert hem klaar te stomen voor de harde wereld. Dat de wereld inderdaad geen prettige plaats is, leert Jack als hij in aanraking komt met ziekte, lijden en de dood. Als volwassen man wordt Jack (Sean Penn) een verdwaalde ziel in een moderne wereld die op bijzondere wijze zijn weg probeert te vinden.

Dit is één film waar ik naar toe zal kijken. Niet alleen inhoudelijk zal het ons treffen maar ook visueel zal deze prent verbluffen. Net zoals Christopher Nolan in The Dark Knight (2008), heeft Malick zijn budget kunnen opkrikken om bepaalde delen van de film te draaien op de peperdure 70mm pellicule. Je zou denken dat in een tijdperk waar digitale High Def camera’s uit de grond schieten en waar zelfs de nieuwe generatie foto-camera's zich op het terrein van de cinema begeven, dat een filmmaker de pellicule voor bekeken zou houden. Maar Malick trekt zich van dit niets aan. Hij is een eigenzinnige filmmaker die zich niet zoveel laat beïnvloeden door de mode-trends. Hoewel,… naar verluidt werden ook een aantal beelden gedraaid op de digitale Red camera.

Ik ben zelf een grote fan van zijn films, ook al vond ik zijn vorige prent, The New World (2005), ietwat tegenvallen. Maar ook bij zijn mindere films blijf je bewondering koesteren voor zijn tegendraadse aanpak. Malick heeft een eigen filmstijl. Ook al lijken bepaalde beelden uit de trailer op 2001: A Space Odyssey (1968) van Stanley Kubrick, de poëtische benadering van zijn personages, het gebruik van voice-over, de impact van de natuur en het tijdsloze aspect van het verhaal zijn allemaal eigen aan de filmmaker. Hij vertelt zijn verhaal op basis van nostalgische beelden die bij momenten bijna aanvoelen als een droomsequentie, maar tezelfdertijd een hyper-realiteit vertegenwoordigen.

Malick heeft een Oscar-nominatie gekregen voor zijn oorlogsfilm The Thin Red Line (1998), maar kon tot op heden geen verzilveren. Dit jaar zou het wel eens anders kunnen uitdraaien…was het niet dat de film pas in mei 2011 zal uitkomen, lang na de oscar-uitreiking. Vreemd, want bij het zien van de trailer zou je denken dat de film zo goed als afgewerkt moet zijn. Er is dan nog altijd 2012, maar oscar-kandidaten brengen best hun film uit op de vooravond van de nominaties.