jennifer lawrence

  • 5 redenen waarom Mother! flopt aan de box-office

    Pin it!

    Zoals verwacht gaat It (2017) zijn weg verder om de meest succesvolle horrorfilm ooit te worden met 60 miljoen dollar tijdens zijn tweede weekend in de States. Dat was zowat het meest optimistische bedrag die de studio had verwacht in het eerste weekend. Ondertussen staat de teller op 372 miljoen dollar wereldwijd en de film moet nog uitkomen in China. En zoals verwacht zou Mother! (2017) hier ook gaan onder lijden. Paramount is ondertussen in het vuur gesprongen met een tirade dan Mother! eigenlijk datgene is waar het publiek om smeekt, en sleurde Netflix er ook nog eens bij.

    mother_box_office_flop.jpg
    © 2017 Sony Pictures Releasing Belgium

    Toch had NIEMAND verwacht dat de film in zijn openingsweekend in de States slechts 7,5 miljoen dollar zou opbrengen, en dat met een brede release en hetzelfde productiebudget als It (+/- 35 miljoen dollar – te weinig voor een It remake en teveel voor een arthouse film). Met die 7 miljoen kunnen ze de 15 miljoen dollar vergoeding van Jennifer Lawrence nog niet eens betalen. Het zullen spannende tijden worden voor Paramount die na de teleurstellende Ghost in the Shell (2017) remake en de flauwe ontvangst van Transformers: The Last Knight, gehoopt hadden op een horror hit. Tevens, hecht niet al teveel geloof in hun opgestelde budget van 35 miljoen dollar. Deze film heeft véél meer gekost. (naast de 15 miljoen dollar voor Jennifer reken je nog eens 3-5 miljoen voor Ed Harris en Michelle Pfeiffer elk, nog eens 5 tot 7 miljoen voor Bardem en Aronofsky elk, en dan heb je nog de effectieve productiekosten niet gerekend)

     

    5 redenen waarom Mother! flopt

     

    1. Verkeerde marketing strategie

    Een prachtig voorbeeld van hoe een marketing-campagne een box-office in negatieve zin kan beïnvloeden heb je hier. De film werd omschreven als een horrorfilm die vergelijkbaar was met een soort Rosemary's Baby (1968). In deze peperdure media-campagne (+ 60 miljoen dollar) werden zelfs parallellen gelegd met de horror It in de zin dat je naast deze horrorfilm nogmaals kon schrikken met deze prent. Eigenlijk is Mother! allesbehalve een mainstream horrorfilm, en dit op deze manier willen verkopen is krankzinnig. Dit was een gitzwarte Darren Aronofsky komedie/psychologische thriller, volgepakt met Bijbelse en cinematografische referenties, bestemd voor een select publiek van filmliefhebbers. Ook de bizarre getekende filmposters lieten vermoeden dat het dan toch geen mainstream horror was. Hetzelfde lot onderging Killing Them Softley (2012) die verkocht werd als een Goodfellas.

    2. Het publiek gelooft Rotten Tomatoes niet langer

    Wanneer de eerste bezoekers met hun verwachtingspatroon van Rosemary’s Baby deze film gingen zien was de mond-aan-mond reclame vernietigend. Mother! kreeg in het prille begin hoge cijfers op Rotten Tomaties met scores rond de 88%. Een schril contrast met wat het publiek vond, want zij scoorden de film op nauwelijks 42%. Ondertussen is de critic rating ook in vrije val, want deze is gedaald naar 68%. Op CinemaScore kreeg de film zelfs een F-score, iets wat je enkel maar krijgt bij barslechte B-films.

    3. Aronofsky is Nolan niet

    Wanneer Nolan de montage van Batman Begins (2005) had afgewerkt, moeten velen gedacht hebben dat hij waarschijnlijk gek moest zijn geweest. Dit was een mengeling tussen een comic book adaptatie en een psychologisch drama verwikkelend in een ingewikkelde vertelstructuur. En het resultaat was uiteindelijk een mega-succes, want de man wist dat hij zijn publiek niet moest onderschatten. Ditzelfde zou je kunnen zeggen van Aronofsky, met dit verschil dat Nolan één van de beste verhalenverteller is en Aronofsky zelden een goed idee kan uitwerken. En last but not least, de twee regisseurs zweren bij filmpellicule, wat daarom geen slechte zaak is, maar daar waar Nolan haarscherpe 65 mm pellicule gebruikt, zien we dat Aronofsky zich beter voelt bij 16mm. Het verschil is dat je met 16mm een grauwer en korrelig beeld krijgt. En in een wereld waar alles haarscherp in beeld wordt gebracht zullen heel wat potentiële bezoekers gedacht hebben dat dit een low budget arthouse film moet zijn.

    4. De tanende populariteit van J-Law

    Jennifer was gigantisch populair na de Hunger Games en overtuigde met films als Silver Linings Playbook (2012) en American Hustle (2013). Maar de laatste jaren gaat het een beetje bergaf voor de actrice. De laatste 2 Hunger Game films (Mockingjay - Part 1 en Mockingjay - Part 2) waren toch wel wat van een teleurstelling, haar film Joy (2015) en Passengers (2016) waren pijnlijke flops en X-Men: Apocalypse (2016) was ronduit slecht. Hopelijk kan Red Sparrow (2018) het zinkende schip alsnog redden.

    5. De Jennifer Lawrence boycott

    Kijk, dit is mogelijks de 5de reden ook al denk ik dat de impact minimaal moet zijn geweest. Toch was er een boycott nadat de actrice in aanvaring kwam met de Amerikaanse Alt-Right beweging. Een compleet van de pot gerukte stelling van conservatief Amerika die massaal op Twitter is gevlogen na een interview op Channel 4 waar ze het ondermeer had over de klimaatopwarming en de resulterende rampen, het taalgebruik van heel wat Amerikanen en Donald Trump van wie ze niets moest weten. Op Twitter hadden er ervan gemaakt dat Jennifer had gezegd dat Trump de oorzaak was van de orkaanrampen. En toen Jennifer opdook op een Vogue cover aan het vrijheidsstandbeeld in een periode waarin CNN in de clash ging met het Witte Huis (Video). Acteurs blijven best politiek neutraal, want in veel gevallen keert deze boemerang terug in hun gezicht.

     

    *** Mother! trailer ***

  • Jennifer Lawrence gaat Atomic Blonde in Red Sparrow

    Pin it!

    Ook Jennifer Lawrence is going blond zo blijkt met Red Sparrow(2018). En daarmee verwijs ik niet alleen naar Atomic Blonde (2017) - wat bijna dezelfde film is maar met een andere actrice en minder humor - maar tevens het feit dat een actrice haar sex-appeal gebruikt om te scoren bij het publiek.

    Korte inhoud: Dominika Egorova (Jennifer Lawrence) probeert te overleven in de bittere bureaucratische realiteit waaruit de hedendaagse Russische geheime diensten bestaan. Ze wordt tegen haar wil gerekruteerd om informatie over de Amerikaanse inlichtingendiensten in te winnen. Hiervoor zijn alle middelen toegestaan. Ze moet de CIA-agent Nathaniel Nash (Joel Edgerton) verleiden en de twee staan al snel lijnrecht tegenover elkaar. Haar opdracht wordt bemoeilijkt wanneer ze binnen de CIA gerekruteerd wordt om een verrader in Washington te vinden.

    red_sparrow_2018_pic02.jpgred_sparrow_2018_pic01.jpgred_sparrow_2018_pic03.jpg
    © Twentieth Century Fox Film Corporation

    Maar laat ik misschien beginnen met het belangrijkste nieuws over deze film, met name een leuke bijrol voor Matthias Schoenaerts die voor een keertje de rol van een rus mag vertolken. Spijtig genoeg duikt hij niet op in de eerste teaser trailer. Deze film zit wel vol met klasbakken, zoals Jeremy Irons, Ciarán Hinds, Charlotte Rampling, Joely Richardson en Mary-Louise Parker. De regie is in handen van Francis Lawrence die met Jennifer heft gewerkt op drie Hunger Games films. De film is gebaseerd op de roman van Jason Matthews en in scenario-vorm gegoten door de talentvolle Justin Haythe (A Cure For Wellness, Revolutionary Roads, The Clearing)

    Van deze teaser trailer kan je niet heel veel opmaken maar het is de zoveelste spy thriller met een getraind moordwapen die onderduikt in de misdaadwereld. Het grootste verschil is dat we haar niet zien trainen in een vechtkamp, maar dat ze eerder lessen krijgt in verleiding. Basically, sleep-with-the-guy-then-slit-his-troat aanpak. En dat kan wel werken voor een Basic Instinct achtige thriller, maar hopelijk is er iets meer intrige dan dat. Die trailer is nu niet meteen een schot in de roos en ik wacht op meer om overtuigd te zijn. Anderzijds moeten de makers wel gevloekt hebben toen Atomic Blonde in de zalen kwam, want deze prent was eigenlijk wel heel cool in zijn aanpak. Deze lijkt iets meer op een standaard spy-film.

    Dit project had al in 2013 gemaakt moeten worden, maar verschillende regisseur kwamen in aanmerking (Darren Aronofsky, David Fincher) maar uiteindelijk werd het Francis. Dit weekend komt Mother! (2017) in première met Jennifer Lawrence, een film die nog steeds zal af te rekenen hebben met de populariteit van It (2017), maar na de teleurstellende box-office cijfers van Passengers (2017) zal Jennifer echt wel een ‘hit’ kunnen gebruiken. Niet zeker of dat zal lukken met deze twee films.

     

    *** Red Sparrow trailer ***

  • Mother! (2017) *** recensie

    Pin it!

    Ik ben een enorme fan van het werk van Darren Aronofsky. Het is één van de meest tallentvolle filmmakers in Hollywood, ook al zijn het vaak films waar je niet meteen opgewekt van wordt. Het lijkt wel de bedoeling van de man om ons te brengen aan de rand van de afgrond om ons vervolgens een duwtje in de rug te geven op het einde. Van ontspanning kan je niet meteen spreken, maar het is en blijft fascinerende cinema.

    mother_2017_poster02.jpg

    Met zijn debuutfilm Pi (1998) kregen we een soort Lynchiaanse thriller in de claustrofobische wereld van het hoofdpersonage. Met Requiem for a Dream (2000) daalden we af in de hel van de verslaving. In The Wrestler (2008) zagen we een masochistische en existentiële exploratie van een man op de rand van de zelfdestructie en in Black Swan (2010) zien we een gedreven vrouw die zichzelf wegcijfert in de obsessie van haar kunst. Uiteraard waren het niet allemaal meesterwerkjes, zoals het teleurstellende Noah (2014) of het melo-drama The Fountain (2006). En ik had goede hoop dat Mother! (2017) een geniale prent zou zijn, zeker na de vele positieve reacties in de States. Spijtig genoeg was het voor mij toch wel iets van een teleurstelling, zeker met de hoge verwachtingen en de Rosemary's Baby referenties.

    Korte inhoud: 'Mother' volgt een stel (Jennifer Lawrence en Javier Bardem) dat een rustig bestaan leidt. Als er op een dag onuitgenodigde gasten hun huis binnenkomen, wordt dat bestaan ernstig verstoord. Het gevolg is dat de relatie van het stel danig op de proef wordt gesteld.

    Het probleem met Aronofsky is dat hij soms blijft vaststeken op een idee en eigenlijk niet meteen de noodzaak ziet om dat idee beter uit te werken. Daar waar Nolan graag speelt met een a-chronologische structuur om het publiek op het puntje van zijn stoel te houden, zien we dat Aronofsky meer kiest voor de crescendo-methode. Een karakter is kwaad, meer kwaad, nog kwader, wordt woest, hysterie en ontploft uiteindelijk (vandaar waarschijnlijk de reden van het uitroepteken in de titel). Dat is zowat de dramatische curve van de personages. In principe verandert er niet zo gek veel met hun intenties en gevoelens, het is gewoon de temperatuur die stijgt. En op zich hoeft dit niet slecht te zijn indien de karakters ons dermate kunnen boeien, en dat is nu net het probleem van Mother!. Ik weet NIKS over Mother. De originele titel was Day 6 - wel dàt is voor mij al een heel stuk logischer.

    De film begint met de close-up van het gezicht van een vrouw. Ze staat in brand en haar vel begint van haar gezicht weg te smelten en haar ogen staan op springen. Daarna bevinden we ons in een slaapkamer waarin Mother (Lawrence) ontwaakt. Op dit ogenblik weten we niet of ze dit heeft gedroomd, of dat het een gebeurtenis is uit het verleden of de toekomst. Mother gaat naar beneden en zoekt naar Hem (Bardem). Blijkbaar was hij gaan wandelen voor wat frisse lucht om zo zijn creatieve schrijversgeest aan te scherpen. Later komen we te weten dat hij alles heeft verloren in een brand, en dat Mother er alles heeft voor gedaan om zijn huis opnieuw op te knappen zoals het was en voor hem te zorgen. Het enige wat is overgebleven is een kristal, die hij bewaart in zijn bureau, en die voor Hem van immense emotionele waarde is.

    Ondertussen zit de 16mm camera (een formaat waar de regisseur verzot op is) constant in close-up mode op Mother zodat we niets missen van haar acteerwerk in elk korrelig detail, ook al zien we uiteindelijk niet zo heel veel variatie in haar vertolking. Soms raakt ze emotioneel wanneer ze een kloppend hart voelt in de muren, of vindt ze een geheime doorgang in de kelder die ze niet verder inspecteert. Het enige acteerwerk van belang komt van de nevenpersonages, en dan denk ik aan het koppel, Man (Ed Harris) en Vrouw (Michelle Pfeiffer) die iets meer reliëf brengen. Het acteerwerk voor de rest komt niet altijd even overtuigend over, maar misschien heeft dit ook voor een groot stuk te maken met de magere en repetitieve dialogen of het feit dat je al snel het gevoel krijgt naar een toneelstuk te kijken die verre van de realiteit staat. In de film wordt de moeder ook niet gezien als "een moeder", maar eerder als een "bron van inspiratie", een volgzaam wezen die naar de pijpen van haar man danst.

    mother_2017_pic01.jpgmother_2017_pic02.jpgmother_2017_pic03.jpg
    © 2017 Sony Pictures Releasing Belgium

    Ik kan deze review niet verder vertellen zonder *** spoilers*** dus jullie kunnen misschien hier stoppen met lezen. Halverwege het verhaal begint alles steeds meer hectisch te worden met een uit de hand gelopen familiedrama met een broedermoord (Brian Gleeson en Domhnall Gleeson) die lichtelijk geïnspireerd lijkt op het Cain en Abel verhaal uit het Genesis bijbelboek, om nadien de schrijver te zien ontpoppen als een soort Messias die het rouwende gezin opvangt. Op dit moment verliest je als kijker een beetje de band met het verhaal, want je voelt aan dat deze film uiteindelijk niet draait rond de ‘moeder’ dan wel rond de schrijver, of nog de artiest, of nog … de filmmaker Aronofsky, die zijn kunst maakt onbaatzuchtig, meedogenloos en los van de bekommernissen van zijn omgeving of zelfs zijn zwangere vrouw. Wanneer de rust een beetje terugkeert is deze van korte duur want blijkbaar heeft zijn werk de wereld beroerd en het volk stroomt toe als dieren naar de Ark van Noah. En dan komen we uiteindelijk terecht in de apocalyptische climax waarin het huis een soort universum is van menselijke lusten, agressie en offers. Toegeven, enkel deze scène is zijn ticketprijs al waard. *** end spoilers ***.

    Mother! is geen slechte film, ook al blijf ik achter met leegte. Daar waar je met een film als Black Swan een dieper inzicht krijgt in de offers die een danseres moet maken om uit te blinken in haar kunst, heb je hier een film die uiteindelijk een soort zelfverheerlijking en tezelfdertijd zelfkritiek is van een kunstenaar, volgepakt met religieuze symboliek, om alles meer gewicht te geven. Een theoretische en bij momenten steriele benadering van iets wat een boeiend drama had kunnen zijn met ‘echte’ personages. Een film bestemd voor de film recensenten, voor zij die "iets nieuws" willen zien en getrouwde koppels wiens relatie in een sleur zit. Eigenlijk moet je deze film zien als een gitzwarte komedies met een overdosis aan religieuze en cinematografische referenties. Het is compleet geschift, en misschien zal deze prent met de tijd wel blijven nazinderen. Mother! komt volgende week 13 september 2017 uit in de bioscoop.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 9 september 2017

     

    *** Mother! trailer ***

  • Mother! is Darren Aronofsky's versie van Rosemary's Baby

    Pin it!

    De trailer van de horrorfilm Mother! (2017) kwam gisteren online, de nieuwe film van en geschreven door Darren Aronofsky. Het is meteen dé film waar ik naar uitkijk in het najaar.

    mother_2017_poster.jpg

    Korte inhoud: 'Mother' volgt een stel (Jennifer Lawrence en Javier Bardem) dat een rustig bestaan leidt. Als er op een dag onuitgenodigde gasten hun huis binnenkomen, wordt dat bestaan ernstig verstoord. Het gevolg is dat de relatie van het stel danig op de proef wordt gesteld.

    Vanaf nu wil ik ook niets meer lezen of zien van deze prent. De trailer heeft volstaan mijn interesse op te wekken en nu wil ik deze kost wat kost zien in de bioscoop zonder al teveel voorkennis. Aronofsky's laatste film Noah (2014) was een beetje van een teleurstelling, maar zo te zien heeft hij zijn mojo teruggevonden met een onversneden genrefilm. En wat voor een cast heeft hij kunnen samenbrengen. Naast de hoofdacteurs zien we ook nog eens Ed Harris, Michelle Pfeiffer, Domhnall Gleeson en Kristen Wiig. Het verhaal lijkt zo bijzonder dat actrice Pfeiffer eerder in een interview te kennen gaf dat ze in het begin het script niet volledig had begrepen en het omschreef als iets esoterisch. Later werd ze compleet gefascineerd door haar karakter.

    Het is tevens een film die werd opgenomen op 16 mm filmpellicule, een formaat die eigenlijk zo goed als niet meer wordt gebruikt in Hollywood. Er zijn zelfs nog maar een paar regisseurs die het privilege hebben om te draaien op pellicule (Nolan, Tarantino, ...) gezien de kost - ook al is digitaal draaien niet noodzakelijk goedkoper. Het is tevens de eerste keer dat Darren de muziek liet schrijven door iemand anders dan Clint Mansell, met name Jóhann Jóhannsson.

    Paramount had zoveel vertrouwen in het project dat ze de productie van hun Friday the 13th op standby hadden gezet. Ook Jennifer heeft een filmproductie laten vallen voor deze film (en papte zelfs aan met de regisseur). De film lijkt een soort moderne adaptatie van Rosemary's Baby te zijn, waar de gruwel net iets meer naar de oppervlakte komt. Maar uiteraard wordt dit niet met zoveel woorden gezegd want de film van Roman Polanski is een cultclassic en dat zou op zich al een duivelszonde zijn hieraan te willen knoeien. En ja hoor, er is een tijd geleden al een remake geweest, in de vorm van een 4 uur durende mini-serie, en dit was niet om aan te zien. Mother! komt bij ons uit op 1 november 2017.

     

    *** Mother! trailer ***

  • Passengers (2016) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Scenarist Jon Spaihts is op zich geen slechte schrijver. Hij zat aan het roer van heel wat potentieel interessante Hollywood producties, zoals Prometheus (2012) en Doctor Strange (2016), maar ook teleurstellende films als The Darkest Hour (2016) en The Mummy (2017). Toch zou ik deze Passengers (2016) bij zijn mindere films rekenen.

    passengers_2016_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Op een routinereis door de ruimte naar een verre kolonie worden twee passagiers door een storing 90 jaar te vroeg ontwaakt uit hun hyperslaap. Jim (Chris Pratt) en Aurora (Jennifer Lawrence) zullen de rest van hun leven op het luxe ruimteschip moeten verblijven en al snel beginnen ze voor elkaar te vallen. De intense aantrekkingskracht tussen beiden valt niet te ontkennen, totdat ze erachter komen dat het ruimteschip in groot gevaar is. Met 5000 slapende bemanningsleden op het spel kunnen alleen Jim en Aurora een ramp voorkomen.

    Kan je een zwak script redden met een sterke vertolking? In dit geval niet. Passengers is geen slechte film, maar halverwege weet je waar deze prent naar toe wil en je zit gewoon te wachten op de eindcredits. Het gegeven op zich is wel interessant, maar naast het idee heeft de scenarist weinig materiaal aangereikt voor een geslaagde 2 uur durende film. Pratt en Lawrence zijn Hollywood sweethearts. Ze hebben beiden extravagante trekjes, zien er goed uit en kunnen ook nog eens acteren. Columbia Pictures was zich wel bewust dat die twee hun productiebudget wel konden terug winnen. Een gigantisch succes was het echter niet want wereldwijd haalde deze prent maar 300 miljoen dollar op.

    De cast is het beste van de film, ook al heeft geen enkele van hen hiermee prijzen gewonnen. De regisseur van dienst was Morten Tyldum (The Imitation Game) die een degelijk job leverde. Het visuele aspect van de film was toch wel indrukwekkend, en bij momenten had je de indruk dat de regisseur zijn inspiratie zocht in The Shining (1980), zeker de momenten met de barman Arthur (Michael Sheen). Zelfs de setdecoratie lijkt zich te hebben geïnspireerd op de fameuze ballroom (vergelijk pic01 met pic02). Het zal wel een hommage zijn, maar wat mij betreft misschien net iets te plattekes. Hoewel, ik dacht op een gegeven moment dat hij alles had ingebeeld, dus werkt het wel tot op een zeker niveau. De muziek is verzorgd door Thomas Newman met zijn herkenbare piano muziek, ook al vind ik het niet zo goed werken naar het einde toe..

    passengers_2016_blu-ray_pic01.jpgpassengers_2016_blu-ray_pic02.jpgpassengers_2016_blu-ray_pic03.jpg
    © 2016 Columbia Pictures Industries, Inc., LSC Film Corp., Village Roadshow

    De eerste helft van de film is beter dan het tweede gedeelte, die toch wat ritme problemen heeft. Het ontbreekt het verhaal ook aan voldoende dramatiek. Het verhaal is nu wat gewoontjes en had stukken meer intrigerend kunnen zijn. Ik heb er toch van genoten en zou deze film zeker wel kunnen aanraden, ook al zal je deze wel snel vergeten. Ondertussen is de film beschikbaar op DVD en Blu-ray, met een pak extraatjes gaande van verwijderde scènes tot bloopers en making of filmpjes. Spijtig genoeg geen audio-commentaar van de regisseur over de gehele film.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 24 juni 2017

     

    *** Passengers trailer ***

  • X-Men: Apocalypse (2016) ** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Volgende week komt X-Men: Apocalypse (2016) uit op DVD en Blu-ray. Van alle Marvel Comics hecht ik het minste belang aan The X-Men saga. Het probleem met de films is dat ze samen over zoveel superkrachten beschikken dat elk conflict eigenlijk vrij simpel opgelost kan worden, en andere X-Men eigenlijk gewoon te beperkt zijn in hun kunnen dat je je afvraagt waarom we hen zoveel aandacht gunnen. Maar hoe dan ook kan je tot op een zekere hoogte genieten van het popcorn geweld, ook al zat er bijzonder veel emotie in deze X-Men: Apocalypse, misschien met een wel fel overladen pathos gehalte. X-Men: Apocalypse is spijtig genoeg geen bijzonder goeie film ondanks het astronomische prijskaartje en het aanwezige acteurstalent.

    x-men_apocalypse_2016_poster001.jpg

    Korte inhoud: Nu de X-Men succesvol het verleden veranderd hebben en een veilige toekomst voor de mutanten hebben bereikt, keert uit de duisternis de eerste mutant terug: Apocalypse. Deze mutant, ook wel En Sabah Nur (Oscar Isaac) genaamd, ziet de hedendaagse mutanten als zwak. De 5000 jaar oude 'supermutant' Apocalypse begint aan zijn queeste de wereld met harde hand zijn wil op te leggen. Het recht van de sterkste is zijn lijfspreuk en geldt voor zowel mens als mutant. Om de dreigende genocide te weerstaan moet een nieuw team X-Men bijeen gebracht worden en moeten zowel professor Xavier (James McAvoy) als zijn vijand Magneto (Michael Fassbender) een kant kiezen. In het Tijdperk van Apocalypse zijn de gebruikelijke helden echter niet per se good guys en kunnen schurken verrassend goede kanten kennen.

    Het is tevens een terugkeer van regisseur Bryan Singer (X-Men, X2, X-Men: Days of Future Past) naar zijn vertrouwde franchise. Singer schreef tevens het verhaal voor deze film met behulp van scenarist Simon Kinberg. En het grote verschil met pakweg The Avengers, is de serieus. Daar waar je geregeld moet lachen bij The Avengers is het hier vooral bittere ernst. Enkel het personage van Peter Maximoff / Quicksilver (Evan Peters) zorgt voor wat comic relief. Maar ook zonder humor is deze 144 minuten lange film wel ontspannend want je krijgt een waaier te zien van boeiende karakters met superkrachten die elk op hun manier een beetje kleur brengen aan dit wereldvernietigend spektakel. Persoonlijk heb ik het zowat gehad met in elkaar stortende gebouwen.

    Deze X-Men mag misschien net iets beter zijn dan Batman v Superman: Dawn of Justice (2016), maar het kon allemaal nog beter indien ze de villain beter hadden uitgewerkt. Oscar Isaac is een geweldige acteur maar hier is hij in zijn acteerwerk beperkt tot het strikte minimum van gelaatsexpressies. Hij speelt als het ware een emotieloze mummie wiens enige megalomane plan de destructie van de wereld is ... how original. Nu ja, het personage heet Apocalypse dus lag dit wel voor de hand. Net zoals bij vele andere X-Men figuren was ik voor geen bal geïnteresseerd in deze villain. Anderzijds kan je niet ontkennen dat er heel wat acteerwerk aanwezig is in deze prent en van bepaalde scènes krijg je echt wel rillingen, zoals wanneer Erik Lehnsherr wordt ontmaskerd in Magneto en hij hiervoor een dure prijs betaalt. Maar ook Game of Thrones actrice Sophie Turner in de rol van Jean Grey is een interessante aanwinst en haar duo met de jonge Scott Summers / Cyclops (Tye Sheridan) werkt wel tot op een zekere hoogte. Daarnaast zien we ook nog de jonge Ororo Munroe / Storm (Alexandra Shipp) en de opstandige en gevallen Angel (Ben Hardy). Ook Olivia Munn deed haar intrede als Psylocke, maar we komen niks te weten van haar personage en moeten het doen met haar sexy pakje en haat Zoolander blikken.

    x-men_apocalypse_2016_pic01.jpgx-men_apocalypse_2016_pic02.jpgx-men_apocalypse_2016_pic03.jpg

    De rol van Raven / Mystique (Jennifer Lawrence) is in vergelijking met X-Men: First Class (2011) en X-Men: Days of Future Past (2014) een stuk teruggeschroefd en ik vond dat helemaal niet erg. Haar verhaal is wat mij betreft al voldoende verteld en ze biedt hier geen enkele meerwaarde. Er zit ook een beetje van een love interest in deze prent tussen Charles Xavier en Moira Mactaggert (Rose Byrne), maar niets om echt over naar huis te schrijven.

    In de film gaan een aantal X-Men Star Wars gaan zien in de bioscoop (de film speelt zich af in de jaren '80), en dan discussiëren ze kort tussen wat nu de beste film is: A New Hope of deze film. Ze komen niet tot een consensus, maar over één ding zijn ze het wel roerend eens, de derde film is altijd de slechtste. En ik ben niet zeker of dit bedoelde humor was naar de film van Brett Ratner (X-Men: The Last Stand) of zelfspot; maar deze derde X-Men prequel is ook daadwerkelijk de slechtste van de drie, zelfs de slechtste van de 6. Het probleem met veel van die comic adaptaties-sequels is dat ze altijd het mantra van bigger-louder-better willen nastreven, ook al is het resultaat vaak allesbehalve 'better'. Het eindigt meestal in een cgi-fest van geen belang, met een onbegrijpelijke inhoud. Maar tevens ook een prent die voor de studio 'too big to fail' is, en bijgevolg lijkt soms of het scenario van geen belang is. Deadpool (2016) is hierop een uitzondering, maar wat was dat ook een véél betere adaptatie.

    x-men_apocalypse_2016_pic04.jpgx-men_apocalypse_2016_pic05.jpgx-men_apocalypse_2016_pic06.jpg

    De grootste verdienste van deze film is zijn cast en dit is eigenlijk op rekening van de First Class regisseur Matthew Vaughn. Veel diepgang zal je niet vinden bij deze personages. Zelfs Wolverine duikt op in een soort van een overbetaalde cameo-rol om een deel van het publiek tevreden te stellen, maar het is hoofdzakelijk huilen met de pet op. Dat de Holocaust dan ook nog eens wordt bijgehaald op een bijzonder goedkope manier, laat zelfs een wrang smaakje achter. Christopher Nolan heeft het niveau van de comic adaptaties naar een hoger niveau getrokken, deze X-Men: Apocalypse zit daar spijtig genoeg een stuk onder.

    x-men_original_triology.jpgx-men_collection.jpgx-men_prequel_trilogy.jpgx-men_wolverine_collection.jpg

    Op 21 september 2016 verschijnt X-Men: Apocalypse op DVD en Blu-ray (3D), weliswaar zonder audio commentaar van de regisseur, maar wel met making of filmpjes, extended en deleted scenes, bloopers en nog heel wat meer. Voor de fans van de X-Men zijn er zelfs verschillende boxsets verschenen. X-Men Collection laat je het epische spektakel van de X-Men volledig opnieuw ervaren met alle 6 blockbusters in één box. Fan van de laatste X-Men films, maar het begin gemist? Ontdek dan nu de eerste trilogie met supersterren als Hugh Jackman, Halle Berry, Patrick Stewart en Ian McKellen. Toch meer honger naar de echte oorsprong van je favoriete X-Men? Dan is de X-Men Prequel Trilogy misschien uw ding. Blijft Hugh Jackman je all time favoriet? Zet dan zeker de Wolverine Collection op je verlanglijstje.

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 17 mei 2016

     

    *** X-Men: Apocalypse trailer #2 ***