De FilmBlog

De ultieme firefighter-film is en blijft Backdraft (1991). Er is bij mijn weten één poging ondernomen om een gelijkwaardige prent af te leveren, met name Ladder 49 (2004), maar die film kwam nog niet aan de knieën van Backdraft. Backdraft is de perfecte film met het perfecte scenario van Gregory Widen, die zowat ALLE anekdotes en kenmerken van brandweermannen omvat. Het zal dan ook niet verbazen dat Ron Howard een beetje wordt aanzien als de patroonheilige van de pompiers overal ter wereld.

Korte inhoud: Als kind heeft Brian McCaffrey (William Baldwin) zijn vader, een brandweerman, zien sterven. Jaren later sluit hij zich zelf aan bij de brandweer, waar zijn broer Stephen (Kurt Russell) al werkt. De twee hebben vaak ruzie, wat alleen maar versterkt wordt door het feit dat ze collega's zijn. Nadat Brian angst voor het vuur krijgt gaat hij bij een onderzoeksbureau werken, waar hij met de hulp van Donald 'Shadow' Rimgale (Robert De Niro) achter een pyromaan aan gaat.

De film zelf werd door de pers met een scheef oog bekeken, maar misschien hadden ze deze prent maar met een andere bril moeten bekijken. Het is amusement van de bovenste plank. Natuurlijk druipt de meligheid van het scherm, natuurlijk is het plot een beetje getelefoneerd en verre van geloofwaardig, maar wat maakt het uit! De actie-sequenties zijn adembenemend, de testosteron-opstootjes zijn te gek en de muziek Bruce Hornsby is om kippenvel van te krijgen en deze van Hans Zimmer is gewoon kick-ass.

Laten we niet uit het oog verliezen dat de cgi in die periode nog een beetje in zijn kinderschoenen stond. De regisseur heeft dus de juiste beslissing genomen om te film te maken met pyro-technieken in plaats van virtuele effecten. Het gevolg was een explosieve en gevaarlijke filmset met een steadycamer die met brandwerende kleding tussen de vlammen moest lopen. Het resultaat is vuurwerk op het witte doek, die zelfs tot de dag van vandaag nog steeds bangelijk blijft.

Maar de film werkt ook omwille van zijn acteurs. Als toeschouwer vergeef je de platte dialogen, zeker wanneer deze lijnen komen uit de mond van een Kurt Russell. Zelfs William Baldwin, die eigenlijk een verschrikkelijk slecht acteur is, past perfect in zijn rol. Hij brengt de nodige ontlasting in de film, die noodzakelijk is voor het genre film die Ron Howard wil brengen. Ron Howard maakt dé HERO-film bij uitstek met een noodzakelijke dosis patriottisme, en hij is hier verschrikkelijk goed in. Dit is uiteindelijk een prent voor mannen, maar de vrouwen zijn niet zomaar figranten. Ze hebben sterke rollen en komen niet over als triviale eye-candy. Enerzijds is er Rebecca De Mornay als de ex-vrouw van Bull, en Jennifer Jason Leigh als het liefje van Brian, die naar een leuke seks-scène zal leiden op een brandweerwagen. In de deleted scenes op de blu-ray staat trouwens het voorspel met al te evidente brandweer-seks-grapjes. Ja, Ron Howard kon echt wel vervallen in mediocriteit en platvloersheid, maar gelukkig heeft de monteur hem op andere gedachten kunnen brengen. De film duurt ondertussen wel 137 minuten. Mocht Howard zijn goesting hebben gekregen, dan had deze film gemakkelijk 3 uur kunnen duren.

Het plot is heerlijk krankzinnig. Iemand is er bezig met het vermoorden van de partners van een volksvertegenwoordiger, met ingewikkelde 'backdraft' vuurexplosies. Iets wat enkel waar gedaan kan worden door mensen die iets van vuur kennen. Een puber zou halverwege de film al door hebben waar gezocht moest worden. Naar het einde toe gaat Baldwin trouwens een pyromaan opzoeken, gespeeld door een geweldige Donald Sutherland, die hem letterlijk vertelt: "Who hates fire and is around trychtichlorate all day long?" Nog steeds niet?? Maar het probleem ligt niet bij deze verhaallijn, maar wel bij al die anekdotes die allemaal in film moesten zitten en die in essentie weinig tot niets met het verhaal te maken hebben. Ze zullen wel fijn zijn voor al die brandweermannen, maar voor het publiek komt het over als flauwe intermezzo’s. De goedkope boot-camp montage, het verhaaltje tussen de twee rivaliserende broers en hun respectievelijke relatie was maar half uitgewerkt en komt bijgevolg heel oppervlakkig over. Voor mij was er veel meer te rapen in het mysterieuze verhaal van de pyromaan en het getormenteerde verleden van Robert De Niro. Maar zoals ik eerder zei, dit is niet het soort mysterie thriller die Ron Howard wou maken. Het wou een feelgood-entertainment blijven die het beroep van de brandweermannen op een voetstuk zou plaatsen.

Maar de film slaat een homerun wanneer het erop aankomt welke gevaren deze mannen iedere dag moeten doorstaan. Een echte hommage aan zij die iedere dag hun leven riskeren, tussen de opflakkerende vlammen, de gas-explosies en de vloeren die doorzakken, en dit terwijl ze slachtoffers moeten redden van verbrandings- of verstikkingsdood. Op het einde krijg je een massa-scène, met allemaal echte brandweermannen. Ze lopen in een optocht ter ere van twee overleden brandweermannen. Een scène die nog lang zal blijven nazinderen in ons collectief filmgeheugen. Howard is niet gekend voor zijn fijngevoeligheid of zijn delicate karakterschetsen, maar hij weet wel hoe hij een film moet regisseren en blijft één van de betere verhalenvertellers in Hollywood (…de Da Vinci Code films even buiten beschouwing gelaten). Het is een slimme spektakelfilm waar het vuur een eigen personage vormt en waar de andere personages elk op hun manier bouwen aan de heldenstatus van die brandweermannen.

De Blu-ray van deze film is dan ook een hebbeding, met een haarscherp 2:35 scope beeld en een klankband om de buren de stuipen op het lijf te jagen. Ook het bonusmateriaal is indrukwekkend, met reportages over brandweermannen, stunts en explosies en deleted scenes. Spijtig genoeg was er geen audio-commentaar van de regisseur over de gehele film, enkel een kleine intro.

Soms is het acteertalent van een actrice pas goed merkbaar wanneer je de vergelijking maakt met het hopeloos gekluns van een pseudo-actrice die een emotie tracht op te wekken. De manier hoe een actrice als Cate Blanchett kon overtuigen als de geslepen Queen Elizabeth I, de zachte elfenkoningin Galadriel of zelfs als Katharine Hepburn met haar attitude, houding, lachbuien, accent en woordenvloed in The Aviator (2004) is buitengewoon verbluffend. Het gaf het gevoel of je naar de exacte kopie aan het kijken was van die progressieve, in your face Hepburn, die zei wat ze te zeggen had. Cate acteerde niet, Cate was Hepburn. En er zijn niet zo heel veel hedendaagse actrices die deze status van perfectie bereikt hebben. Misschien Nicole Kidman, Hilary Swank, Meryl Streep en nog een paar uitzonderingen.

Een actrice als Jessica Alba daarentegen acteert als een strijkplank en dit schijnt ook niet te evolueren. Nochtans proberen haar ijverige managers de mooie brunette aan een "acterende" baan te helpen in Hollywood in plaats van die typische eye-candy rollen, ook al bewezen films als The Eye (2008), Good Luck Chuck (2007), Into the Blue (2005), Fantastic Four (2005+2007), … dat Alba beter haar kost zou verdienen als catwalk-model of caissière bij een supermarkt. Alles is beter dan dit houterige acteerspel zonder enige herkenbare en/of authentieke emotie. Alba moet alles hebben van haar schoonheid en mooie rondingen, maar qua persoonlijkheid straalt ze evenveel uit als grootmoeders behangpapier. Zelfs deze nieuwe reeks filmfoto’s bewijzen nog maar eens die immense leegte in haar ogen. Stel je voor dat zij de rol had gekregen van Marion Crane in Psycho (1960). Ik mag er niet aan denken.

De foto's hebben we te danken aan het maart-nummer van de Latina Magazine, die bekende filmmomenten op foto vastlegt met Jessica, net zoals dat al eerder is gebeurd door Disney of Vanity Fair (zie hieronder) door de talentvolle fotografe Annie Leibovitz. Wat zijn naast Psycho de 4 andere filmreferenties trouwens ...? Zoek niet al te ver.

*** Vanity Fair 2008 Alfred Hitchcock Covers ***

***Related Posts***
16/08/2008: Vanity Fair Film Noir Covers
22/08/2004: Keira Knightley's The Wizard of Oz Covers

***Related Jessica Alba Posts***
21/02/2008: Jessica Alba niet op de affiche van The Love Guru
22/11/2007: The Eye remake met Jessica Alba
23/10/2007: Robert Rodriguez wil geen Jessica Alba als Barbarella
25/08/2006: Jessica Alba HQ pics
18/07/2006: Een frisse duik met Jessica Alba Into the Blue
12/06/2006: Jessica Alba vervangt Lindsay Lohan op de set van Bill
01/06/2005: Jessica Alba in Sin City

The Machinist (2004) is wel heel buitengewone thriller. De film gaat over Trevor Reznik die al in een jaar letterlijk geen oog meer heeft dicht gedaan en uitgemergeld rondloopt als een wandelend skelet. De rol wordt gespeeld door Christian Bale die in deze prent letterlijk tot op het bot gaat met een vermageringskuur van 30 kg. Het verhaal werd geschreven door Nine Inch Nails fan Scott Kosar

Korte inhoud: Trevor Reznik (Christian Bale) is een machinewerker in een fabriek en lijdt aan zware slapeloosheid. Hij heeft al bijna een jaar geen oog meer dichtgedaan en is graatmager. Stevie (Jennifer Jason Leigh), het hoertje dat hij dagelijks bezoekt en de koffiedame in de nachtbar van het vliegveld zijn de enige vrienden die Trevor heeft. Het hoertje is intussen van hem gaan houden. Op een dag ontmoet hij een nieuwe collega, Ivan (John Sharian). Ivan heeft een kaal hoofd, sterke lichaamsbouw en is tamelijk breed. Het tegenovergestelde van Trevor. Trevors slapeloosheid wordt de oorzaak genoemd wanneer collega Miller (Michael Ironside) zijn arm verliest bij een incident waar hij de schuldige van is. Wanneer Trevor steeds gele memobriefjes op zijn koelkast ziet hangen, waarop hij door het spel galgje een naam of een woord moet invullen, en wanneer hij ontdekt dat zijn nieuwe collega Ivan helemaal niet bestaat, komt hij te weten dat er iets vreselijks gaat gebeuren. Maar zijn vrees wordt erger. Het lijkt erop dat hij ook de contacten met het hoertje en de koffiedame Marie (Aitana Sánchez-Gijón) gaat verliezen en dat iedereen zich tegen hem keert. Trevor begint aan zijn eigen verstand te twijfelen en gaat op zoek naar de realiteit. Want is zijn waarheid wel de waarheid of lijdt hij aan wanen en hallucinaties?

Bij het zien van de film is het eerste wat in het oog springt, de toegetakelde Bale, die werkelijk veel mee heeft van de uitgeteerde figuur uit de Stephen King verfilming Thinner of zelfs van het Sloth-slachtoffer uit Se7en. Dit alleen is schokkend om te zien. En het grote verschil met de "give-me-an-oscar" make-up van Charlize Theron in Monster, is dat Bale hier werkelijk heel ver is gegaan in de portrettering van zijn ambigue personage. Zeker niet te vergelijken met de dromerige staat van het hoofdpersonage uit Insomnia of Memento. De film zal omwille van zijn underground en kleinschalig karakter zelfs nooit een kans maken om ook maar genomineerd te worden bij de oscars. So who cares? They don't. In zijn vorige films zette Bale altijd wel een knap staaltje acteerwerk neer (American Psycho, Equilibrium), en we mogen zeker opnieuw genieten of geschokt worden door zijn prestatie in The Machinist. Let wel, dat Bale een acteur is die nooit zijn personage groter zal maken dan de film, en dat deed hij ook in deze film niet. Zijn vlijmscherpe karakterstudie van zijn personage schaadt de geloofwaardigheid allerminst, maar versterkt de intrige.

De film is geregisseerd door Brad Anderson (van Session 9 - een intelligente horror-prent in ...ja u raadt het, een instelling voor geestesgestoorde.) en speelt in deze film op een David Lynch-achtige wijze met flash-backs, visioenen, schaduwen en lugubere personages. Wat hij in zijn vorige films bewees, is dat zijn acteurregie onfeilbaar is en zijn verhaalopbouw heel zorgvuldig en efficiënt. En het is met vreugde dat ik een film heb kunnen zien die geen concessies maakt en voluit gaat voor een thriller-verhaal vanuit de diepste kelders en de donkerste zwarten van het Hitchcock-tijdperk.