jennifer connelly

  • Spider-Man: Homecoming (2017) **** recensie

    Pin it!

    Een film valt of staat met je acteurs. En daar waar ze op de set van Han Solo (2018) moeten beroep doen op een acteurscoach, omdat het acteerwerk van Alden Ehrenreich te wensen overlaat, moet ik bekennen dat Marvel en Sony echt wel op rozen zit met de Brit Tom Holland, want hij zit perfect in zijn rol in Spider-Man: Homecoming (2017).

    spiderman_homecoming_2017_poster.jpg

    Korte inhoud: De film speelt zich af na Captain America: Civil War (2016). Peter Parker (Tom Holland) keert terug naar zijn normale leven in Queens nadat hij zijn eerste superheldengevecht erop heeft zitten. Terwijl hij met de metro naar school gaat, heeft hij moeite met weer zijn dagelijkse leven op te pakken. Daarnaast krijgt hij te maken met een nieuwe aartsvijand; 'the Vulture' (Michael Keaton) en probeert hij het meisje van zijn dromen, Liz (Laura Harrier), voor zich te winnen zonder zijn identiteit van superheld te onthullen.

    Het eerste wat mij is opgevallen is dat deze nieuwe Spider-Man film in dezelfde lijn ligt als de Iron Man films of Ant-Man (2015), in die zin dat ze behoorlijk bewust blijven van het comic gehalte van de superhelden. Er wordt vaak de draak gestoken met de kostuums en de superhelden-cultus, zonder daarbij de actie te ontkrachten of de geloofwaardigheid aan te tasten. Dus enerzijds nemen de makers de personages wel ernstig, en is het niet allemaal om te lachen, maar er steken toch wel heel veel knipoogjes in. De Avengers hebben hun stempel gezet op de samenleving en iedereen lijkt er wel over te spreken, tot zelfs de criminelen die met maskers van The Hulk en Thor een bankfiliaal willen overvallen. En het werkt, en dat is iets waar Marvel in uitblinkt.

    Er steekt dus behoorlijk wat zelf relativerende comic-book humor in deze prent, en misschien wel de perfecte mix tussen een superhero film en een tienerkomedie. Niet alleen de onderonsjes tussen Peter Parker en Tony Stark (Robert Downey Jr.), maar ook de uitwisselingen met zijn vriend Ned (Jacob Batalon) zijn echt wel grappig. Dit is een Spider-Man film en in tegenstelling met de Batman-franchise mikt deze adaptatie toch wel op een jonger publiek, ook al zal de iets oudere generatie hier ook wel plezier aan beleven. Homecoming is echt een leuke prent, ook al komen niet altijd alle grappen aan. Iets wat je nu eenmaal hebt wanneer je met 8 mensen (Jonathan Goldstein, John Francis Daley, Christopher Ford, Chris McKenna, Erik Sommers en regisseur Jon Watts) aan één script werkt. In vergelijking met een film als Deadpool (2016) is de humor hier wel degelijk 'kinderen toegelaten'.

    Een andere zaak wat me is opgevallen is de 'diversiteit' in Spider-man: Comecoming. Het woord lijkt niet alleen aan de orde te zijn in de literatuur maar ook steeds meer in films. Of dit een goede of slechte zaak is, laat ik in het midden, er zijn in ieder geval voldoende argumenten voor een debat omtrent de kwestie. Peter Parker heeft een Zuid-Amerikaanse vriend, is verliefd op het Afro-Amerikaanse meisje Liz (Laura Harrier), de klasbully Flash (Tony Revolori) is van Italiaanse origine en heel wat zwarte acteurs zien we opduiken als bendelenden (Donald Glover en Bokeem Woodbine), als leraar (Hannibal Buress) of klasgenoten, en ik denk dan aan Abe Abraham Attah of de hilarische Michelle (Zendaya). Zelfs de principal van de school, gespeeld door Kenneth Choi, is van Aziatische origine. Ik had er persoonlijk geen problemen mee, want elk van hen zat perfect in zijn rol. De film is ook wel wat 'politiek correct'. In het begin zien we Michael Keaton die naar een tekening aan het kijken is van The Avengers en zich de bedenking maakt dat jongeren vroeger bezig waren met cowboys an indianen. Zijn collega merkt op dat de term nu is veranderd in 'native American' in plaats van indiaan.

    spiderman_homecoming_2017_tom_holland.jpgspiderman_homecoming_2017_tom_holland_laura_harrier.jpgspiderman_homecoming_2017_robert_downey_jr_jon_favreau_tom_holland.jpg
    spiderman_homecoming_2017_pic01.jpgspiderman_homecoming_2017_pic02.jpgspiderman_homecoming_2017_pic03.jpg
    spiderman_homecoming_2017_pic04.jpgspiderman_homecoming_2017_pic05.jpgspiderman_homecoming_2017_pic06.jpg
    © 2017 Sony Pictures Releasing

    Het is gelukkig geen origin story. Spider-Man heeft zich al bewezen in een vorig avontuur, ook al zijn alle klassieke Spidy recepten wel aanwezig, met name zijn relatie met zijn tante May Parker (Marisa Tomei) die geen weet heeft van zijn geheime identiteit en waarvoor hij letterlijk op de plafond moet kruipen om dat verborgen te houden. Ook het gehele high school-gebeuren is opnieuw een belangrijk gegeven. Wat nieuw is, is de relatie met de Avengers. Gelukkig wordt deze Spiderman wel niet naar de achtergrond gedrukt door Iron Man. Ook zijn zijn Spidy-suit heeft een Tony Stark upgrade gekregen, met bijzonder veel gadgets. Het lijkt bijna een soort Iron Man kostuum waar de Jarvis stem is vervangen door een vrouwelijk equivalent, genaamd Karen (Jennifer Connelly). Het pak heeft ook heel wat gadgets en detectiesystemen, maar het meest bijzondere zijn uiteraard de web-shooters, waar Tony Stark zomaar eventjes honderden variaties heeft ingebouwd tot spider-bombs en stun-webs. Ditalles wordt ook op een slimme en efficiënte manier ontplooid zonder het ritme van de film aan te tasten.

    De bijrollen in comic adaptaties zijn meestal heel bijzonder. Zo hebben we James Gordon en Alfred Pennyworth in de Batman films of Lois Lane in Superman. Hier had ik de indruk dat iedereen eigenlijk een bijrol had en elkeen aan de zijlijn van The Avengers opereerden. Een figuur waar ik altijd plezier mee heb is Happy Hogan, wederom briljant vertolkt door Jon Favreau. Daarnaast zien we ook heel even Pepper Potts (Gwyneth Paltrow) opduiken en blijven we hopen dat haar rol ooit eens iets meer gravitas zal ontwikkelen. En bij de villain kan je gewoon niets verkeerd doen met Michael Keaton. Hij is wat mij betreft één van de beste villains van alle Spider-Man films. En damn zijn Vulture suit is gewoon bad-ass.

    Zijn er minpuntjes naast de humor die niet altijd even grappig is? Wel, de visuele effecten in deze prent zijn geweldig, ook al had ik bij bepaalde shots iets teveel het gevoel naar een cgi-Spiderman te kijken. Er zijn ook geen echt memorabele scènes zoals we dat bijvoorbeeld wel hadden met de trein-scène in Spider-Man 2 (2004), of de achtervolgingsscène van The Joker en Batman in The Dark Knight (2004). Er wordt wel een veerboot gesplit, maar ik had nooit echt een wow-momentje. Ik miste in deze scène de reacties van de mensen op het schip. Homecoming eindigt niet met een cliché, ook al had ik een iets beter einde verwacht. De regisseur Jon Watts heeft een mooie prestatie afgeleverd, ook al hebben we zijn stempel op geen enkel moment echt gevoeld. Deze Homecoming is het resultaat van een team, meer dan de verwezenlijking van een regisseur met een uitgewerkte visie of stijl, zoals dat wel het geval was bij Christopher Nolan of zelfs een Sam Raimi. Al bij al heb ik er echt van genoten en weet zeker dat Spider-Man: Homecoming 2 zelfs nog beter kan zijn. Nog even geduld want Spider-Man: Homecoming is pas bij ons in de zalen vanaf 19 juli 2017.

    Klein detail, naar verluidt zou de film pas 2 maand later uitkomen in China (de tweede grootste filmmarkt van de wereld)! Het ziet er dus naar uit dat de liefde tussen China en het Japanse Sony nog steeds onder het vriespunt zit. Herinneren jullie zich nog Sony's Ghostbusters (2016) die geen bioscooprelease kreeg in China omdat de Chinezen zogezegd geen films met spoken zouden lusten? Iets wat toch wel vreemd is als je weet dat Chinezen massaal naar Pirates of the Caribbean: Dead Men Tell No Tales (2017) zijn gaan zien. Hopelijk kan de liefde zich toch snel herstellen tussen die twee landen, want dit is te zot voor woorden..

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 30 juni 2017

     

    *** Spider-Man: Homecoming trailer ***

  • The Day the Earth Stood Still (20008) *½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Vanavond kunnen jullie op 2BE nog eens op de smikkel van Keanu Reeves kijken. Een goede remake moet voldoen aan ongeveer 5 regeltjes, en dat is nu niet meteen iets waar The Day the Earth Stood Still (2008) van Scott Derrickson in uitblinkt. Visueel is het beter dan het origineel uit 1951 van Robert Wise, of wat had je gedacht met een budget van +100 miljoen dollar. Maar het eindresultaat is het filmticket niet waard. De makers hadden niet de minste ambitie om een uitdagende of baanbrekende prent te maken, laat staan een verhaal te vertellen dat steek houdt, maar waren uit om poen te scheppen met een bekende titel, een steracteur en een gigantische marketings-campagne. Het zal hen zuur opbreken want deze science-fiction prent opende met een bescheiden 30 miljoen en het ziet er naar uit dat de film amper 80 miljoen zal halen in de States (dit laatste is pure speculatie van mijn part). Komt daar nog bij dat Keanu Reeves hier één van zijn meest penibele vertolkingen neerzet en zo zijn etiquette van slechte acteur nog maar eens in de verf zet.

    the_day_the_earth_stood_still_2008_blu-ray.jpg

    Daarnaast zou deze remake misschien wel eens een definitief punt kunnen zetten achter al die eco-flops waarmee we de laatste jaren, onlangs nog met Shyamalan's The Happening, geconfronteerd werden. De kern van het verhaal is dat we moeten veranderen, want anders is het gedaan met het leven op aarde. Het is niet de meest subtiele boodschap, en de prent die hieruit voortvloeit is uit hetzelfde hout gesneden. Wil nu net dat deze Hollywoodfilm symbool staat voor de VERSPILLING aan energie, talent en geld. Je kunt het een beetje vergelijken met de managers van GM die met hun privé-jet naar de regering vliegen om te bedelen voor meer geld of een milieubeweging die een boek uitbrengt ter bescherming van de bossen, gedrukt op niet-gerecycleerd papier. The Day the Earth Stood Still is niet enkel inhoudelijk en vormelijk een mislukking, maar is als productie compleet niet relevant of geloofwaardig.

    Korte inhoud: Een buitenaards wezen genaamd Klaatu (Keanu Reeves) bezoekt samen met zijn onvernietigbare robot Gort de aarde. Hij heeft een belangrijke waarschuwing voor de bewoners van de aarde: als de mensheid niet stopt met hun oorlogen dan zullen buitenaardse vredestichters wraak nemen en de aarde vernietigen. Regeringsleiders vanuit alle hoeken van de aarde en vooraanstaande wetenschappers verdringen zich vervolgens om het raadsel achter het bezoek van Klaatu te ontwarren. Obdertussen ontmoet de bezoeker Helen Benson (Jennifer Connelly) en haar zoon Jacob (Jaden Smith).

    Zoals ik al eerder heb laten vallen wordt hier serieus slecht geacteerd. Niet alleen het houterig en emotieloos spel van Keanu Reeves, maar ook de tussenkomst van het zoontje van Will Smith is beschamend. Jaden irriteert bijna in elk frame, en is nauwelijks in staat om zijn rol overtuigend te brengen in tegenstelling tot The Pursuit of Happyness (2006) waar hij onder begeleiding van zijn vader veel spontaner in beeld kwam. Ook de bloedmooie maar bleke en veel te magere Jennifer Connelly speelt onder haar kunnen. Maar de schuld ligt niet altijd bij de acteurs. Ook regisseur Scott Derrickson (pic) draagt hier een verpletterende verantwoordelijkheid. Maar dat had 20th Century Fox eerder moeten weten na het zien van zijn Hellraiser: Inferno (2000) of The Exorcism of Emily Rose (2005). Het kleinste kind kan zien dat de man zichtbaar moeite heeft om acteurs te regisseren.

    Voor de rest zit de film bol van de cgi met veel visueel geweld, grote evacuaties, een resem ruimteschepen, hier en daar wat explosies en auto's die door de lucht vliegen. Het prijsbeest Gort trekt spijtig genoeg op de ballen met een vormgeving die compleet floept met het beoogde realisme. Wie gelooft dat een immense buitenaardse robot de vorm heeft van een gespierde man met een helm op? Dit is een misplaatste verwijzing naar het origineel van deze film uit 1951, die in deze remake NIET werkt. Al dat visuele gedoe neemt trouwens teveel tijd in beslag dat ten koste gaat van de opbouw van geloofwaardige spanning. Het gebrek aan relevante interactie tussen de personages werkt de oppervlakkigheid volledig in de hand.

    day_the_earth_stood_still_pic 01day_the_earth_stood_still_pic 02

    De mens is de oorzaak van de interventie van de ruimtewezens, maar dat is een veronderstelling die we niet te zien krijgen, behalve in een kwakkelige diefstalscène op een station, die ons moet overtuigen hoe slecht en dom 'de mens' wel is. David Scarpa maakt met deze intro in ieder geval zijn creatieve beperkingen als scenarist kenbaar. Het bewijst tevens dat geld geen kwaliteit kan kopen.

    Kortom, een teleurstelling op heel wat vlakken voor een prent die gezien zijn middelen een veel beter resultaat kon brengen, maar zich tevreden stelt met een formulefilm en het uitmelken van het origineel, in plaats van het verhaal opnieuw uit te vinden en relevant te maken voor een modern publiek. The Day the Earth Stood Still was niet rijp genoeg voor een verfilming, maar de gulzigheid om geld te maken was te groot om nog meer tijd te steken in een beter scenario en bijgevolg ook een betere regisseur aan te trekken. Ik ben normaal geen grote fan van Roland Emmerich (The Day After Tomorrow, Independence Day) maar hij slaagt er op z’n mist in om een echt verhaal te vertellen, iets wat van Derrickson niet gezegd kan worden. Je kan je soms afvragen van hoe slecht een film wel kan zijn…

    rating

    Beoordeling: 1,5 / 5
    Recensie door op 26 maart 2008

    ***Related Post***
    25/07/2008The Day the Earth Stood Still met Keanu Reeves

     

    *** The Day the Earth Stood Still trailer ***

  • A Beautiful Mind (2001) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Vanavond wordt A Beautiful Mind (2001) nog eens opgevoerd op zender Eén, en hiervan hadden we ook nog geen review over geschreven. Het is verre van de beste film van Ron Howard. Desondanks werd deze biopic genomineerd voor 8 Oscars en werden uiteindelijk 4 beeldjes binnen gehaald, waaronder deze van Beste Scenario, Beste Regisseur, Beste Actrice én Beste Film.

    a_beautiful_mind_2001_blu-ray_cover.jpg

    Korte inhoud: Wanneer de briljante wiskundige John Nash (Russell Crowe) net op het punt staat internationaal erkend te worden, raakt hij betrokken bij een mysterieuze samenzwering. Zijn toegewijde vrouw (Jennifer Connelly) is de enige die hem kan helpen in dit indrukwekkende verhaal over moed, passie en overwinning.

    Dat super slim zijn niet altijd een goede zaak is bewijst deze John Nash. Als wiskundige die met zijn theorieën de wereld-economie kon gaan bijsturen, sleurde eveneens een paranoïde schizofrenie met zich mee. Nash bracht dan ook een groot deel van zijn leven door in een psychiatrisch ziekenhuis waar hij achterna werd gezeten door imaginaire personages en cijfercodes. Het feit dat de film gebaseerd is op waar gebeurde feiten zorgt meteen ook voor een grotere impact. De vertolking van Nash door de talentvolle Russell Crowe is ook zeer opvallend en het duo Crowe en Connelly is een formule die zelfs nog eens werd herhaald in Noah (2014). Ook al overdreef Crowe - die een ontmoeting had met de echte Nash - wel een beetje met zijn method-acting aanstellerij. Alle clichés van de obsessieve-compulsieve stoornis werden wel iets te nadrukkelijk aanwezig in zijn vertolking, zelfs op het randje van de karikaturale. Toch besloot Ron Howard om de film chronologisch op te nemen om zo Crowe de mogelijkheid te geven om gradueel te veranderen in zijn dwangstoornis.

    Het script van Akiva Goldsman, gebaseerd op het boek van Sylvia Nasar, heeft in ieder geval zijn verdiensten. Indien je nog niet zo heel veel weet over Nash ga je als kijker volledig mee met de intrige en geloof je in alle ontmoetingen die het hoofdpersonage heeft (ook al zijn er voldoende aanwijzingen die aangeven dat het niet echt is: zoals het meisje die door een veld loopt met vogels die niet wegvliegen). Wanneer de realiteit anders blijkt te zijn dan datgene wat we gezien hebben, ben je wel even onder de indruk. Anderzijds heeft Goldsman ook afstand genomen van bepaalde waar gebeurde zaken (homoseksualiteit, verschillende affaires, politie-arrestatie, zijn communicatie met aliens, zijn anti-semitische commentaren, zijn ijver om het Amerikaans burgerschap op te zeggen omdat hij dacht dat de regering achter hem zat, ...) die de essentie van Nash zouden gaan overschaduwen of bepaalde verkeerde interpretaties zou geven - zoals homoseksualiteit gelijk zetten met een psychische ziekte.

    Het zijn het soort biopics die fictie brengen in een poging om dichter bij de waarheid te komen. Het is wat mij betreft veruit het beste script van Goldsman die toch meer onnozele dingen (I Am Legend, The Da Vinci Code, Lost in Space, Batman & Robin) op papier heeft gezet dan Oscar-winnende verhalen. Dit hebben gezegd vind ik dat het script wat langdradig begint te worden naar het midden toe en de scenarist slaagt er niet in om diep in het personage van Nash binnen te dringen. Ron Howard zet wel veel in op de sfeer en de actie, Russell Crowe op zijn tickjes en zijn handbewegingen en Goldsman op de beschrijvingen van de situaties en de ruimtes. Spijtig was er niemand die interesse had in de echte gevoelens van Nash.

    a_beautiful_mind_2001_pic03.jpga_beautiful_mind_2001_pic02.jpga_beautiful_mind_2001_pic01.jpg

    Het is tevens een film om bij de huilen, met die pakkende muziekscore van James Horner. Ook de donkere en sfeervolle fotografie en de verfijnde gouden-look van de historische scènes van Roger Deakins zijn echt wel indrukwekkend in Hi-Def. Er zitten ook heel wat visuele effecten in de film, maar Ron Howard nam het wijze besluit om hier niet al teveel mee te knoeien ten voordele van zijn acteurs.

    Op de Blu-ray van A Beautiful Mind staan een pak bonussen, gaande van making-of filmpjes van de productie en de visuele effecten, deleted scenes, een ontmoeting met John Nash, audio-commentaar met Ron Howard en scenarist Akiva Goldsman, en nog veel meer. Ook al was de film zelf bij momenten een beetje teleurstellend, is dit wel een zalige Blu-ray editie.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 21 februari 2015

     

    *** A Beautiful Mind trailer ***

  • Noah (2014) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Dat de meningen verdeeld waren over Noah (2014) van Darren Aronofsky was duidelijk. De regisseur zelf was er zelf niet geheel tevreden mee, gezien hij uiteindelijk heeft moeten vechten om de film te maken die hij wou maken tegen een meer commercieel ingestelde filmstudio. Nog voor de film aan het publiek werd vertoond werden serieuze embargo's opgelegd om niets over de film te schrijven, waarschijnlijk uit vrees voor de mogelijke negatieve terugslag. Maar die is er uiteindelijk niet echt gekomen.

    noah_2014_poster2.jpg

    Korte inhoud: 'Noah' is een herinterpretatie van een Bijbelverhaal van de ark van Noah. In een wrede wereld zonder hoop, zonder regen en zonder gewassen, die overheerst wordt door krijgsheren zoals Tubal-Cain (Ray Winstone) en hun barbaarse troepen, staat één man aan de kant van het goede; Noah (Russell Crowe) met zijn vrouw Naameh (Jennifer Connelly), zijn zonen Shem (Douglas Booth) en Ham (Logan Lerman). Hij is een doorgewinterde strijder, een magiër en een genezer, maar het enige wat hij wil is vrede voor hem en zijn gezin. Elke nacht heeft Noah visioenen over een eindeloze vloed, die het symbool is voor de vernietiging van alle leven. Gaandeweg begrijpt hij de boodschap die de Schepper hem stuurt. Deze heeft besloten om de mensheid te straffen en hen tot de laatste man te doden. Maar Hij geeft Noach een allerlaatste kans om het leven op Aarde te vrijwaren...

    Aronofsky is van het standpunt dat je moeilijk het Bijbelverhaal letterlijk kan gaan vertalen naar het witte doek voor een hedendaags kritisch publiek. Het verhaal kan je ook op duizend-en-één manieren gaan interpreteren en wat mij betreft heeft de regisseur een gewaagde maar niet oninteressante manier gekozen met een soort post-apocalyptische science-fiction, gebaseerd op een 4-delige comic die hij eerder uitbracht samen met de Canadese striptekenaar Niko Henrichon. De strip werd uitgebracht door de Belgische uitgever Le Lombard (bij deze danken we de uitgeverij voor de 4 albums!). Je zou de strips zelfs kunnen zien als een briljant uitgetekend storyboard voor de film. Aronofsky sloot een deal met Paramount om dit werk te gaan verfilmen voor 130 miljoen dollar.

    De deal werd gemaakt maar het zat er snel bovenarms op tussen die twee. De regisseur is geen mainstream filmmaker en dat had de studio moeten weten. Er zijn heel veel tegenstrijdige geruchten over deze prent alsof de regisseur belemmerd werd in zijn creativiteit en anderzijds dat hij gewoon zijn ding kon doen en zich niet veel aantrok van Paramount. Tijdens de tegenvallende eerste visie is de ruzie tussen die twee enkel maar verscherpt, maar wat Paramount kost wat kost wou vermijden was dat de regisseur zich ging distantiëren van de prent. Achter zijn rug gingen ze dus aparte test-screenings organiseren met alternatieve (lees kortere) montages. Toen de regisseur dat vernam was hij in alle staten, maar Paramount kwam tot inkeer en de film die jullie in de bioscoop zullen zien is uiteindelijk de director's cut waar Aronofsky volledig achter staat.

    Het resultaat is eigenlijk bespottelijk en zelfs een tikkeltje van de pot gerukt, maar het heeft me wel kunnen bekoren. En ik moet toegeven dat ik van zo'n aanpak duizend keer meer kan genieten dan van een veel te veilige adaptatie, zoals de recente Captain America: The Winter Soldier (2014). Hier neemt Aronofsky een groot risico en gaat hij ook in tegen alle gelovigen die misschien een meer "waarheidsgetrouwe versie" hadden verwacht van het verhaal van Noah. Het landschap is een mengeling van Lord of the Rings invloeden, met wat Planet of the Apes en zelfs een beetje Mad Max. Bij de bevolking zien we ook uiteenlopende figuren lopen met een waaier aan accenten.

    Noah 2014 animated pictureNoah 2014 animated picture

    Mijn enige puntje van kritiek is dat het hoofdpersonage Noah eigenlijk de minst interessante figuur is in de gehele film, ondanks het feit dat Russell Crowe voor de vertolking zorgt. Het is echter de tegenspelers die hem meer menselijkheid en reliëf geven, en met name Jennifer Connelly, die hier een briljante, weliswaar onderdanige, rol neerzet zelfs met veel minder screentime. Zelfs de vertolking van Emma Watson geeft meer vonken. Maar anderzijds ligt dit wel in essentie aan het personage van Noah, die zich volledig had onderworpen aan de wil van God en niet in staat was tot een compromis.

    noah_2014_review_pic01.jpgnoah_2014_review_pic03.jpgnoah_2014_review_pic02.jpg

    Mijn tweede puntje van kritiek is het overvloedige gebruik van cgi. Enerzijds heb je indrukwekkende shots van massa's dieren die zich naar de ark begeven, maar anderzijds heb je ook cgi wezens (The Watchers - engelen die veranderd zijn in stenen reuzen) die eigenlijk iets teveel uit een fantasy-wereld komen geschreven door J.R.R. Tolkien. Gezien ze toch vertrokken zijn van een imaginaire wereld, hadden ze dit misschien beter op een andere manier ingevuld. Zelfs de veldslagen, bedoeld om een episch karakter te geven aan deze prent, zijn ernstige misrekeningen en komen behoorlijk gekunsteld over en staan in schril contrast met de veldslagen in regie van een Peter Jackson. Er zit ook geen spanning in deze scènes gezien je als kijker toch weet dat hij zijn Ark zal kunnen veilig stellen. En met een speelduur van 138 minuten ga je hierbij toch een beetje van wriemelen in je stoel. Mijn laatste puntje van kritiek is de vertolking van Methuselah, gespeeld door Anthony Hopkins, die hier toch wat uit de toon valt.

    Kortrom, Noah is geen slechte film maar laat iets teveel steken vallen om echt als meesterwerk aanzien te wordenn. Ik respecteer het risico van Aronofsky om dit bijbelverhaal op deze manier te benaderen, maar de hit-and-miss cineast had mits een paar kleine aanpassingen toch een veel betere film kunnen afleveren. Maar de grote thema's uit de Bijbel zijn ook in deze film aanwezig en tevens ook nog een nieuwe ecologische dimensie. Daarnaast heb je ook nog eens een huiselijk melodrama tussen een vader en zijn geadopteerde dochter, en een psychologische reflectie op een manier die enkel maar door een regisseur als Aronofsky kan gebracht worden. Laat ik ook even de geslaagde muziekscore onderstrepen van Clint Mansell. Hij schreef ook al de muziek van Black Swan (2010). Voor Noah ruilde hij de klassieke inheemse instrumenten in - die je zou verwachten bij een Bijbelverfilming - voor een meer moderne aanpak met elektrische gitaren en synthesizers. Het is Noah voor een publiek van de 21ste eeuw, in ieder geval het ontdekken waard.

    Noah is vanaf 13 augustus 2014 beschikbaar op DVD, Blu-ray en Blu-ray 3D. En mcht er al een film zijn waar de 3D eigenlijk geen echte meerwaarde heeft, dan is het deze film wel. Aronofsky zelf wou eigenlijk niets horen van 3D, maar Paramount Pictures (die mannen het een goed idee vonden om een de release van een film op 11 september te promoten met een exploderende wolkenkrabber) heeft achteraf een 3D conversie besteld. Het zal jullie niet verbazen dat er geen audio-commentaar van de regisseur te vinden is op de film, maar er zijn wel een aantal interessante making-off filmpjes.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 30 juli 2014

    ***Related Posts***
    15/11/2013: Noah wordt geen gewone Bijbelfilm
    21/06/2012: Aronofsky in de clinch met Paramount over Noah
    12/03/2013: Emma Watson kiest de Bijbel boven het sprookje
    01/11/2012: Noah-film stil gelegd vanwege storm Sandy
    21/06/2012: Heel wat bijbelverhalen in de maak

     

    *** Noah trailer ***

  • De eerste Noah trailer

    Pin it!

    Ondanks de vele strubbelingen op de set heeft Paramount dan toch de film op een redelijke termijn kunnen afwerken en is hier vandaag zonet de eerste trailer afgeleverd, al dan niet met de goedkeuring van regisseur Darren Aronofsky. Uiteraard ziet de film er weer visueel verbluffend uit, maar wat ik met deze trailer mis is een bevestiging dat deze prent op de eerste plaats een Bijbel-verhaal is waar de personages op de voorgrond treden in plaats van de zondvloed en het adembenemende panorama.

    noah poster 2014

    Korte inhoud: Volgens het verhaal over de zondvloed in het boek Genesis, is Noah (Russell Crowe) de stamvader van alle huidige mensen, omdat hij met zijn vrouw Naameh (Jennifer Connelly), zijn zonen Shem (Douglas Booth) en Ham (Logan Lerman) en hun vrouwen, als enige de vloed overleefde. In de Bijbel wordt verteld hoe God aan Noah de opdracht gaf een ark te bouwen. Want er zou een grote vloed komen die alle leven zou vernietigen, omdat er groot onrecht en ongeloof onder de mensen was ontstaan. Van elke reine diersoort moest Noah zeven mannetjes en vrouwtjes - en van elke onreine diersoort één mannetje en één vrouwtje meenemen aan boord van de ark. De ark ongeveer 150 meter lang, 25 meter breed en 15 meter hoog, telde drie verdiepingen en was gebouwd van hout. Van binnen en van buiten moest de ark met pek worden bestreken. En zoals voorspeld begon het nadien veertig dagen en veertig nachten zeer hevig te regenen en ontstond er een grote vloed die alles vernietigde. Alles wat leefde kwam om, behalve Noah en zijn familie, en de dieren die bij hen in de ark waren. Honderdvijftig dagen lang werd de aarde door water bedekt. Toen begon het water te zakken en kwam de ark op de berg Ararat vast te zitten. Langzaam aan werden ook de toppen van andere bergen zichtbaar.

    Bij het bekijken van de trailer had ik ook zoiets van: "Hoeveel keer zullen ze Anthony Hopkins nog typecasten als de oude wijze man?" Het begin stilaan afgezaagd te worden. Ook het duo Russell Crowe en Jennifer Connelly hebben we al eerder gezien en het had misschien een iets meer vernieuwende casting mogen zijn. Ik heb trouwens nooit gevonden dat Crowe en Connelly een geloofwaardig koppel vormen. Maar niet enkel de casting zit verkeerd, ook over de regisseurskeuze valt te twijfelen. Begrijp me niet verkeerd, Aronofsky is een geweldig cineast, maar ik blijf met het gevoel zitten dat deze big budget mainstream block-buster eigenlijk niet voor hem is. Tot op vandaag snap ik niet waarom ze bij zo'n intimistische regisseur zijn terecht gekomen. Duidelijk niet om een wat controversiële Noah film te maken, want de trailer lijkt er heel standaard uit. Trouwens moet Aronofsky mij eens uitleggen waarom hij deze film boven The Wolverine (2013) verkoos. De regisseur had eerder te kennen gegeven dat hij Wolverine niet wou maken omdat hij te ver van zijn familie zou zijn, terwijl deze prent voor het grootste gedeelte in Ijsland is gedraaid.

    De vraag die ik me nu stel is of je deze film niet moet zien als iets gebaseerd op waar gebeurde feiten of als een soort fantastische legende dat doorheen de jaren werd doorverteld en in verschillende talen vertaald werd en onderhevig was aan allerhande religieuze invloeden. Dat er een zondvloed zou geweest zijn zou best kunnen, maar ik betwijfel dat muizen en katten en slangen het goed met elkaar konden vinden op deze boot. Trouwens, gezien de plaats waar het zich heeft afgespeeld (Mesopotamië) zou je eigenlijk mannen hebben met getaande huidskleur in plaats van blanken. Misschien de zoveelste gemiste kans om eens een poging te ondernemen een bijbel-adaptatie te maken die misschien iets dichter bij de realiteit staat. Maar uiteraard zou het allemaal niet zo spectaculair zijn en bijgevolg zou de verkoop ook stukken lager liggen. Noah zou bij ons op 9 april 2014 in de zalen moeten draaien.

    *** Noah trailer ***

    ***Related Posts***
    10/04/2014: Noah review
    21/06/2012: Aronofsky in de clinch met Paramount over Noah
    12/03/2013: Emma Watson kiest de Bijbel boven het sprookje
    01/11/2012: Noah-film stil gelegd vanwege storm Sandy
    21/06/2012: Heel wat bijbelverhalen in de maak

  • Aronofsky in de clinch met Paramount over Noah

    Pin it!

    Het stond in de sterren geschreven dat regisseur Darren Aronofsky in de clinch zou geraken met Paramount Pictures tijdens de productie van de mainstream blockbusterfilm Noah (2014). Aronofsky is geen mainstream-regisseur en een studio die zijn lessen niet heeft geleerd na de hobbelige productie van The Fountain (2006) moet nu maar op de blaren gaan zitten.

    noah,darren aronofsky,jennifer connelly,russell crowe,Douglas Booth,Logan Lerman,Black Swan,the fountain,Anthony Hopkins,Ray Winstone,paramount

    Korte inhoud: Volgens het verhaal over de zondvloed in het boek Genesis, is Noah (Russell Crowe) de stamvader van alle huidige mensen, omdat hij met zijn vrouw Naameh (Jennifer Connelly), zijn zonen Shem (Douglas Booth) en Ham (Logan Lerman) en hun vrouwen, als enige de vloed overleefde. In de Bijbel wordt verteld hoe God aan Noah de opdracht gaf een ark te bouwen. Want er zou een grote vloed komen die alle leven zou vernietigen, omdat er groot onrecht en ongeloof onder de mensen was ontstaan. Van elke reine diersoort moest Noah zeven mannetjes en vrouwtjes - en van elke onreine diersoort één mannetje en één vrouwtje meenemen aan boord van de ark. De ark ongeveer 150 meter lang, 25 meter breed en 15 meter hoog, telde drie verdiepingen en was gebouwd van hout. Van binnen en van buiten moest de ark met pek worden bestreken. En zoals voorspeld begon het nadien veertig dagen en veertig nachten zeer hevig te regenen en ontstond er een grote vloed die alles vernietigde. Alles wat leefde kwam om, behalve Noah en zijn familie, en de dieren die bij hen in de ark waren. Honderdvijftig dagen lang werd de aarde door water bedekt. Toen begon het water te zakken en kwam de ark op de berg Ararat vast te zitten. Langzaam aan werden ook de toppen van andere bergen zichtbaar.

    De film is gedraaid maar na een wat tegenvallende testscreening lijkt het erop dat Paramount belangrijke aanpassingen wil aan de montage, iets wat voor de regisseur heel moeilijk ligt. Dat Aronofsky een bekwaam regisseur is, daar gaat niemand over discussiëren, zeker niet in het licht van zijn Black Swan (2011). Maar los van deze film is hij niet meteen de regisseur die de grote massa naar de bioscoop kan trekken, en wil nu net dat de studio graag zijn 260 miljoen dollar (productie + promotie) wil recupereren tijdens zijn bioscooprelease, en als het nog even kan dit bedrag zelfs verdubbelen. Iets wat hen waarschijnlijk wel gaat lukken met een Russell Crowe, Jennifer Connelly, Ray Winstone en Anthony Hopkins in de hoofdrollen.

    De vicevoorzitter van Paramount, Rob Moore, zegt dat de aanpassingen een normale fase zijn in de afwerking. Een niet nader benoemde persagent van een van de partijen beweert evenwel dat Aronofsky niet geschikt is voor het maken van studiofilms. "Hij is zeer eigenwijs en geeft niets om de mening van Paramount." De films van Aronofsky zijn meestal intiem, grimmig en choquerend met sterk acteerwerk, en hier wordt van hem een spektakelfilm gevraagd met CG zondvloed en dieren.

    Wat ik me afvraag is in hoeverre Aronofsky het Bijbelverhaal heeft gevolgd. In het bijbelhoofdstuk Genesis overleven Noah en de zijnen de zondvloed, maar ik ben niet zeker of hij die ark niet ergens zal laten tegen kletsen en of er in tussentijd geen paardenkop onthoofd zal worden. De Bijbel op de voet volgen zou misschien maar een saaie film opleveren. Anderzijds zal hij ook niet te veel mogen afwijken, anders zal het publiek hier misschien niet meteen mee weg zijn en het geheel misschien als belachelijk gaan bestempelen. De film zou ergens volgend jaar in april in de zalen moeten draaien.

    *** Behind the scenes pics ***

    ***Related Posts***
    10/04/2014: Noah review
    15/11/2013: Noah wordt geen gewone Bijbelfilm
    12/03/2013: Emma Watson kiest de Bijbel boven het sprookje
    01/11/2012: Noah-film stil gelegd vanwege storm Sandy
    21/06/2012: Heel wat bijbelverhalen in de maak