De FilmBlog

George Clooney, voor veel vrouwen een reden om zonder te weten waar de film over gaat, naar een film van hem én door hem te gaan kijken. Ook zo voor mij eigenlijk. Al kan ik me zijn eerder werk als regisseur (Confessions of a Dangerous Mind, Good Night and Good Luck, Leatherheads) niet meer echt voor de geest halen, ik ben er steevast van overtuigd dat het geen weggesmeten geld zal zijn. Toen ik onlangs naar zijn nieuwste politieke thriller The Ides of March (2011) ging gaan zien, kwam ik niet bedrogen uit. En vandaag is nu ook de blu-ray beschikbaar.

Korte inhoud: "The Ides of March" is een interessante politieke thriller. We volgen de strijd tussen Pullman een republikein en de zittende gouverneur van Ohio, Morris (George Clooney) tijdens de primary. Voor iemand die niet thuis is in de wereld van de Amerikaanse verkiezingsstrijd, een primary is een soort van voorverkiezing, waarvan de uitslag blijkbaar bepalend is voor de eindstrijd. Het gaat er dus heftig aan toe, want beide kandidaten willen niet alleen staten winnen, ze willen ook zoveel mogelijk onafhankelijken binnenhalen. Centraal in de verkiezingscampagne van Morris zitten Paul Zara (Philip Seymour Hoffman) en Steven Meyers (Ryan Gosling). Stevie, is een uitermate getalenteerde jonge dertiger die aan de leiding van de campagne van de gouverneur staat. Niets kan hem deren, zijn enthousiasme en volhardendheid zijn typisch voor een jonge kerel die denkt dat hij de wereld aan kan.

Wanneer de jonge stagiarie Molly in beeld komt, (een ravissante Evan Rachel Wood, die ik jaren geleden zal tiener zag in het drama Thirteen) kan zijn wereld niet stuk.

Clooney zou Clooney niet zijn, als hij door het binnenhalen van deze antagoniste, niet een dramatische wending zou geven aan het verhaal. De politiek die aanvankelijk het onderwerp van de film is, wordt opeens de context waarbinnen zich een persoonlijk drama afspeelt. Een beetje atypisch, maar het komt zeker de film ten goede en ook voor mensen die eigenlijk lak hebben aan dialogen die bol staan van de soms clichématige tegenstellingen tussen republikeinen en democraten. In feite is dit een soort coming-to-age-film, waarbinnen het hoofdpersonage Steven een gedaanteverwisseling ondergaat. Cynisch als hij is, verbeeldt Clooney dit in een knap gearrangeerd stukje cinema. Al is het ergens ook beetje makkelijker gevonden.

Het is niet makkelijk een verkiezingsstrijd boeiend te verfilmen, maar zijn gepuzzel met abstracte politieke scènes en shots en persoonlijke verhalen van de personages, maakt het docu-gehalte spannend genoeg om de aandacht erbij te houden.

Het is een praatfilm, maar niet zo moraliserend als The Contender (2000), niet zo vergaand als The Manchurian Candidate (2004). The Ides of March is iets realistischer, cynischer en ja ons beeld van de politiek wordt er ook niet echt beter op.

En in deze acteurs-showreel treffen we ook nog een schitterende Paul Giamatti aan als campagne manager van Clooney’s rivaal, maar ook Oscar-winnares Marisa Tomei, "24"-acteur Gregory Itzin en de taletvolle Jeffrey Wright. De film is gebaseerd op het toneelstuk van Beau Willimon, met hier en daar een verwijzing naar Julius Caesar.

***Related Post***
17/08/2011: Ides of March verwijst naar Julius Caesar

Een jaar of 4 te laat, maar hier heb je hem toch, de biopic van George W. Bush door regisseur Oliver Stone, die na Nixon (1995) en JFK (1991) zich nu werpt op de meest gehate Amerikaanse president uit de geschiedenis met W. (2008). Toch is er een gevoel van ontgoocheling want de hoge verwachtingen zijn niet echt ingelost en de terugkeer van Oliver Stone is dus nog niet aan de orde. Ik zou zo denken dat de 'W' in de film niet staat voor 'Walker' maar wel voor 'Why?!?'. In tegenstelling tot JFK is deze film toch meer te vergelijken met Nixon. Stone neemt geen loopje met de waarheid. Maar de film komt spijtig genoeg nog niet aan de knieën van JFK die er hoe dan ook in slaagt om de Amerikaanse spirit naar buiten te brengen.

Korte inhoud: Hoe je ook over hem denkt, George W. Bush (Josh Brolin) is één van de meest controversiële figuren in de recente geschiedenis. Het leven van de 43ste president van de Verenigde Staten is er één van vele diepe dalen en hoge pieken. Geboren in een vooraanstaande familie ligt er al vanaf jonge leeftijd een hoge druk op George W. Hij kende een redelijk onbezorgde jeugd en een succesvolle periode in het bedrijfsleven maar verloor zichzelf daarna in de drank. De ontmoeting met zijn vrouw en bekering tot het geloof gaven hem de houvast zijn problemen te overwinnen en zich te ontpoppen tot belangrijkste leider van het Westen.

Het resultaat is een film die een menselijk gezicht geeft aan de man, zonder echt een stelling in te nemen. Stone blijft opvallend op de vlakte en verzamelt een aantal toepasselijke scènes waarin de man zich laat zien van zijn meest flamboyante kant. W. is eigenlijk een behoorlijk brave film geworden, de een beetje aan de oppervlakte blijft, en dus ook snel vergeten zal worden. Het is uiteraard lovenswaardig om een film te maken die de mens probeert te zoeken achter de president, maar het had naar mijn aanvoelen nog beter geweest mocht de film iets meer ballen had vertoond. Het is misschien geen anti- of pro-Bush film, maar het maakt de man toch enorm sympathiek en ik ben niet zeker of dit wel het juiste gevoel is.

Wat meteen in het oog springt is de bezetting, met Josh Brolin als George W. Bush, Elizabeth Banks als Laura Bush, Ioan Gruffudd als Tony Blair, Thandie Newton als Condoleezza Rice, Ellen Burstyn als Barbara Bush, Jeffrey Wright als General Colin Powell, Richard Dreyfuss als Dick Cheney, James Cromwell als George Herbert Walker Bush, Scott Glenn als Donald Rumsfeld, Toby Jones als Karl Rove,Allan Kolman als Vladimir Putin en Sayed Badreya als Saddam Hussein.

De biopic schetst het leven van Bush vanaf zijn opkomst tot zijn ambtstermijn als president van de Verenigde Staten. We zien hoe hij in zijn studietijd rond slentert met zijn stevig drinkende studiegenoten en vriendenkring en volgen zijn overgang naar de uiteindelijke politieke top. Tussendoor zien we zijn diepe religieuze inkeer en zijn voortdurende worsteling die hij met zijn vader had, wat een belangrijk thema in de film vormt. Volgens Stone heeft Bush bijna zijn hele leven moeten opboksen tegen de gedachte dat hij in de ogen van zijn vader eigenlijk te kort schiet…het aloude vader-complex thema, een vrij klassiek uitgangspunt voor een film waar heel wat mensen naar uitkeken.

Nog volgens de filmmaker was W. is in zijn jonge jaren een stevige drinker die geregeld brokken maakte. Zijn vader is sterk misprijzend over dit gedrag dat de naam en faam van de Bush-dynastie kan beschadigen, en zegt hem dat hij geen Kennedy is, wat eigenlijk wel grappig is. De film schenkt aanvankelijk veel aandacht aan de tijd waarin Bush nog aan zijn politieke opkomst werkte. Allereerst een soort man die weinig succesvol was en die het ene faillissement na het andere opstapelde, maar waar de helpende hand van papa-Bush op de achtergrond voortdurend aanwezig was. Stilaan zien we ook de bekering tot het conservatieve christendom. Daarna komt uitdrukkelijk de periode 2002-2003 in beeld, bepalend voor de oorlog in Irak. De periode daarna blijft verder buiten beeld.

De zwakke schakel in de film is het script van Stanley Weiser (co-scenarist van Wallstreet) die een opbouw mist en weinig samenhang kent. Het lijkt allemaal wat bijeengeraapt en met de nodige haast in elkaar gezet, teneinde de film nog op tijd, voor de verkiezingen van november 2008, uit te kunnen brengen. Maar of de film iets zal teweeg brengen bij de verkiezingen lijkt mij onwaarschijnlijk. De beraadslagingen in het Witte Huis, de politieke spelletjes die gespeeld worden, de onderlinge verschillen en de manier waarop Bush toch uiteindelijk bijna alleen het besluit over de Irak-oorlog neemt, het is allemaal meer dan genoeg reden om de W. te gaan zien. De film kan worden gezien vanuit het oogpunt van een satire, tegelijkertijd zit er groot drama in die regeerperiode en heeft de regering van W. het land diepgaand verdeeld. Die dramatiek ontbeert de film. Dat Bush Jr. vaak met volle mond spreekt is wel het minste dat we deze president moeten vergeven. Maar ondanks de kritiek en de onvoldoende diepgang, kan van deze film toch voldoende genoten worden.

***Related Posts***
29/07/2008: W. van Oliver Stone teaser trailer
08/04/2008: Thandie Newton speelt Condoleezza Rice
28/03/2008: W. van Oliver Stone
21/01/2008: Oliver Stone maakt George W. Bush film

Als je nog zou twijfelen of W. (2008) van Oliver Stone een respectvol portret zou maken van een controversieel president, dan is deze hoop bij het zien van de teaser poster in rook opgegaan. En misschien maar goed ook, want wie wil er nu een braaf filmpje zien over de grootste terrorist die de wereld heeft gekend. Hoewel, deze teaser poster werd gemaakt voor Cannes en zou misschien niets van doen kunnen hebben met de film. W had normaal in 2009 moeten uitkomen maar de studiobonzen vonden dat de film beter zou presteren met de president die nog steeds in office zit. Nu maar hopen dat dit de kwaliteit van de film niet zal aantasten.

Korte inhoud: Hoe je ook over hem denkt, George W. Bush (Josh Brolin) is één van de meest controversiële figuren in de recente geschiedenis. Het leven van de 43ste president van de Verenigde Staten is er één van vele diepe dalen en hoge pieken. Geboren in een vooraanstaande familie ligt er al vanaf jonge leeftijd een hoge druk op George W. Hij kende een redelijk onbezorgde jeugd en een succesvolle periode in het bedrijfsleven maar verloor zichzelf daarna in de drank. De ontmoeting met zijn vrouw en bekering tot het geloof gaven hem de houvast zijn problemen te overwinnen en zich te ontpoppen tot belangrijkste leider van het Westen.

Toch betwijfel ik dat dit een hit zal worden. Ik bedoel, wie heeft nu interesse in een Bush film te midden van de Obama-hype en de opkomende verkiezingen. Republikeinen zijn niet opgezet met grappen over hun leider en Democraten weten al dat de man niet deugt. Maar misschien steekt er wel ergens een verhaal achter George W. Bush die we niet kennen. Wat ik zelf NIET wil zien is een pro- of een anti-Bush pamflet of een oersaaie "objectieve" biopic. Wat ik wel wil zien is een intelligente biopic met intrige, spanning en fascinerende personages. Fuck objectiviteit! Als ik een waargetrouw beeld wil hebben dan lees ik wel een boek. Dit moet op de eerste plaats een boeiend portret zijn gebaseerd op echte personen. Oliver Stone heeft eerder indruk gemaakt met controversiële films als JFK,Platoon, Nixon, Born on the 4th of July, maar het is ondertussen al 13 jaar geleden dat de cineast nog een echte controversiële prent heeft gemaakt. Alexander was een teleurstelling en WTC had weinig om het lijf. Hopelijk wordt dit allemaal anders met deze prent.

Wie is wie? Josh Brolin is George W. Bush, Elizabeth Banks is Laura Bush, Ioan Gruffudd is Tony Blair, Thandie Newton is Condoleezza Rice, Ellen Burstyn is Barbara Bush, Jeffrey Wright is General Colin Powell, Richard Dreyfuss is Dick Cheney, James Cromwell is George Herbert Walker Bush, Scott Glenn is Donald Rumsfeld, Toby Jones is Karl Rove,Allan Kolman is Vladimir Putin en Sayed Badreya is Saddam Hussein.

Los van de gebruikte muziek ben ik niet ontevreden van de eerste teaser-trailer. Josh Brolin ziet er geweldig uit en de sfeer in de film spreekt me wel aan. Dit is de man die de Amerikanen tot tweemaal toe hebben verkozen om hun land te leiden. Na het zien van de trailer denk ik dat er veel mensen nog maar eens in hun koffie zullen verslikken. Laten we toch hopen dat het geen eenzijdig beeld is van een lichtzinnige rijkeluis-zoon. De film zou op 26 november 2008 bij ons in de zalen moeten draaien.

***Related Posts***
30/10/2008: Filmbespreking W
08/04/2008: Thandie Newton speelt Condoleezza Rice
28/03/2008: W. van Oliver Stone
21/01/2008: Oliver Stone maakt George W. Bush film

Het is dan uiteindelijk Gemma Arterton geworden die het bed zal induiken met de notoire womanizer James Bond. De Britse nieuwkomer is gecast als Bondgirl voor de nieuwste film over de geheim agent, zo bevestigen filmproducenten Columbia Pictures en MGM aan Yahoo News. De titel van de 22e Bondfilm luidt Quantum of Solace (2008) (de bizarre titel is afkomstig van Ian Fleming uit de 'For Your Eyes Only' reeks).

Arterton heeft nog weinig ervaring met filmrollen. De Britse brunette was vorig jaar te zien in de komedie St. Trinian's (2007), waarin ze een kostschoolmeisje speelt.

Speculaties over de casting van Arterton deden al geruime tijd de ronde. De 21-jarige schone speelt een MI6 agente met de mysterieuze naam Fields. Verdere details over haar rol zijn nog onbekend.

Ik weet wat jullie denken: Who the f@ck is this chick? Ze lijkt wel een jongere versie van Mia Wallace (Uma Thurman) uit Pulp Fiction (1994). Maar volgens Coming Soon zou zij misschien niet DE bondgirl worden, maar slechts een bondgirl. Olga Kurylenko zou de échte bondgirl zijn. Zij vertolkt de rol van de gevaarlijke Camille die Bond zal helpen om Vesper te vergeten. Olga kennen we nog van Hitman (2007), maar ook van de Franse thriller Le Serpent (2006). Een uitstekende keuze wat mij betreft.

Korte inhoud: Na het verraad van Vesper Lynd moet James Bond (Daniel Craig) moeite doen om zijn gevoelens buiten zijn missie te houden. Samen met M (Judi Dench) ondervraagt hij Mr White (Jesper Christensen), wiens bekentenissen tot meer inzicht leiden wat betreft de complexe afperspraktijken waar Lynd mee te maken had. Een nieuwe ontdekking brengt Bond naar Haiti, waar hij de even mooie als mysterieuze Camille (Olga Kurylenko) ontmoet.

Opnamen voor de nieuwe film, die de werktitel Bond 22 heeft, gingen onlangs van start in Londen. De film moet in november van 2008 in de bioscoop te zien zijn. Dat zou in principe voldoende tijd moeten zijn, gezien de voorbereidingstijd. Net als in de vorige Bond-film, Casino Royale (2006), is de rol van agent 007 weggelegd voor acteur Daniel Craig, M is nog steeds Judi Dench, Rene Mathis is nog steeds Giancarlo Giannini, Mr. White blijft Jesper Christensen en Felix Leiter wordt nog altijd vertolkt door Jeffrey Wright. De schurk van dienst is de Franse acteur Mathieu Amalric in de rol van Maurice Green. De regie ligt in handen van de Duitse filmmaker Marc Forster, die ook The Kite Runner en Monster’s Ball regisseerde.

*** Hieronder vinden jullie een aantal foto's uit de nieuwe Bondfilm ***

***Related Posts***
03/11/2008: Quantum of Solace review
03/10/2008: Quantum of Solace videoclip Another Way to Die
30/09/2008: Quantum of Solace in voetsporen van Casino Royale
30/06/2008: Quantum of Solace trailer
14/02/2008: Al Pacino als Bond-villain in Quantum of Solace?
10/12/2007: Mathieu Amalric wordt nieuwe Bondschurk
20/11/2007: Bondgirl casting
14/09/2007: Een blik op Bond 22
25/05/2007: Worden de Olson Twins gecast in Bond 22?

Ik moet toegeven, los van de knullige titel maakt de Die Hard 4: Live Free and Die Hard (2007) trailer eigenlijk wel indruk.

Je hebt geen flauw benul waarover het allemaal gaat, maar je weet meteen wat je kan verwachten: vuurgeweld, car-crashes, de kale knikker van Bruce Willis, one-liners, en over-the-top-actie-scènes. Hoewel, ik blijf toch nog een beetje op mijn honger zitten met deze trailer. Wat ik eigenlijk wil zien is één dramatsiche karakter scène. Als ik rondvliegende auto's wil zien, huur ik een Michael Bay film. Die Hard zou eigenlijk moeten draaien rond het kat-en-muis-spel van een ordinaire maar snuggere en dappere flik en een medogenloze mastermind. En zowel McClane als de slechterik zouden in de film in principe evenwaardige anti-polen moeten zijn. En Damn, het speelt zich niet af tijdens de kerstperiode! Ik had er nog zo op gehoopt.

John McClane was in deel 3 een beetje aan lager wal geraakt, ongeschoren en aan de drank en pillen. Hier lijkt hij wel reborn te zijn, maar nog steeds in the wrong place at the wrong time en klaar om L.A. een nieuwe post-war look te geven. Voor de mensen die van actie houden konden niet echt klagen met de vorige 3 Die Hard films, en deze lijkt eigenlijk best wel in het rijtje te passen. Maar goed, ik heb eigenlijk met deze trailer nog niets gezien.

Korte inhoud: John McClane (Bruce Willis) heeft de voorbije jaren een punt proberen te zetten achter zijn huwelijk en zijn drankprobleem. Hij is niet meer tewerkgesteld bij de L.A.P.D., maar bekleedt nu een functie bij Homeland Security om gevaarlijke cyber-criminelen op te sporen. Op Onafhankelijkheidsdag van Amerika zien we hem een jonge computer-hacker, Matt Foster (Justin Long), wegbrengen. Maar plots verzeilen ze temidden van een terroristische aanslag. Een groep terroristen heeft beslag genomen over een centraal computersysteem, waarmee ze het stadsverkeer plat leggen. Toeval wil dat Matt precies weet hoe de terroristen tewerk gaan. De criminelen hadden anders een geniaal plan om het land op zijn knieën te krijgen, maar dat was buiten een jonge computer-hacker en een old-school flik gerekend. Het duo gaat in tegenaanval in een poging de bedoelingen van de terroristen te achterhalen...

Het lijkt wel vintage Bruckheimer stuff te zijn, in een regie van een trendy Len Wiseman (Underworld) die heel sterk is op gebied van CGI, maar eigenlijk nauwelijks weet hoe hij een verhaal moet vertellen – getuigen toch zijn voorgaande films. Hopelijk zitten er toch wat knappe evil-do'ers tussen van Duitse of andere makelij, maakt mij eigenlijk niet uit. Waarschijnlijk vertolkt door Jeffrey Wright en de nieuwe hitman Timothy Olyphant, twee acteurs die ik graag aan het werk zie. De film komt bij ons uit op de Onafhankelijkheidsdag van Amerika, 4 juli 2007. Ondertussen afwachten op een trailer die er niet uitziet als een videoclip voor de nieuwe Terminator 4 film.

***Related Posts***
05/10/2006: Jeffrey Wright gecast in Die Hard 4
05/08/2006: Die Hard cast Justin Long
02/06/2006: Die Hard 4.0 regisseur bekend
23/05/2006: Bijna een ‘groen licht’ voor Die Hard 4.0
25/11/2005: Luc Besson regisseert Die Hard 4.0 ?
15/04/2005: Die Hard 4.0 krijgt Franse regisseur ?
23/03/2005: Ben Affleck als mogelijke side-kick ?

Casino Royale (2006) lijkt wel de eerste Bond-film te zijn in een compleet nieuwe franchise. Het personage proeft nog steeds martini, is licence to kill, en draagt nog wel een tux, maar voor de rest is het Bond-huisje met de grond gelijk gemaakt en heropgebouwd in een volledig nieuw en hedendaags design. Met GoldenEye (1995) hadden we al de indruk dat Martin Campbell de kaarten eens goed door elkaar wou schudden. Wel, in Casino Royale heeft hij de speelkaarten eens op een efficiënte manier geschud en het resultaat is verbluffend. Deze Bond-film heeft niet alleen de franchise nieuw leven ingeblazen, maar is tevens een spannende en aangrijpende spionagefilm waar je op het puntje van je stoel zit en meeleeft als nooit tevoren met deze mythische figuur.

De keuze van Daniel Craig is uiteraard de meest ingrijpende verandering. Pierce Brosnan kon je nog gemakkelijk vergelijken met Sean Connery, George Lazenby, Roger Moore, of Timothy Dalton. Daniel is breder, heeft een ingetogen agressie, ziet er veel gevaarlijker uit, heeft blond kort haar met ijzige blauwe ogen, is sexier, slimmer, sluwer en deelt evenveel klappen uit als dat hij klappen mag ontvangen. De nieuwe Bond schudt ook niet zoveel slimme on-liners uit zijn mouw na een dramatisch hoogtepunt. Deze Bond heeft geen tijd om grapjes te maken. De nieuwe Bond kan je eigenlijk ook moeilijk gaan vergelijken met de andere Bond-acteurs, omdat Craig het 007-personage 3-dimensionaal heeft gemaakt. Een soort anti-held die zichzelf aan het zoeken is. Een groeiproces die ook de producers hebben meegemaakt in hun zoektocht op 007 meer relevantie te geven. Ik zeg dus niet dat Daniel beter is dan Pierce Brosnan. Daniel Craig is gewoon anders en als je hem dan toch moet gaan vergelijken met één van zijn voorgangers, heeft hij toch iets mee van Sean Connery.

We beginnen dus bij het prille begin. James Bond wordt aangeworven bij MI6 en krijgt een eerste missie, en voor zover we weten is niets van de vorige 20 Bond episodes ooit gebeurd. Enkel Judi Dench zien we opnieuw op het toneel verschijnen als de autoritaire en wijze M. De 007-formule wordt niet meer uitgezogen of uitvergroot tot in belachelijke proporties, maar we krijgen een realistische en harde prent te zien over James Bond die zich voor de eerste keer waagt op het terrein van de internationale georganiseerde misdaad. Naast de harde actie zien we ook de spionagefactor aan bod komen en zitten we heel dicht bij het oorspronkelijke werk van Ian Fleming. Casino Royal is trouwens het laatste werk van Fleming die nog geen officiële Bond-verfilming heeft gekend, maar daar kom ik later nog op terug.

Er zijn geen overbodige gadgets. Geen grappige oude Q. Geen "My name is Bond, James Bond" of Bond-thema'tje (of toch helemaal op het einde als wijze van knipoog naar de aankomende Bond-films), geen Monneypenny, voornamelijk low-key actie-scenes, geen onmogelijke stunts, veel kwetsuren en blauwe plekken: deze keer is het menens en brutaal echt. Na het zien van deze film ben ik echt benieuwd in welke richting de franchise verder zal gaan. Ik hoop dat ze het down-to-earth blijven houden.

De film begint met korrelige zwart/beelden waarin we James Bond zien die 2 criminelen moet ombrengen om zijn 00-status te verwerven. Het eerste gevecht ontrolt zich in de toiletten van een gebouw. Bond neemt het op tegen een zwaargebouwde latino-schurk. Het gevecht duurt minutenlang en dit was meteen iets wat we niet gewoon waren te zien. We zitten hiermee volledig in de Alfred Hitchcock logica die ons ooit heeft geleerd dat iemand vermoorden een moeilijke en gevaarlijke onderneming is. Ik kan me moeilijk een figuur zoals Roger Moore voor de geest halen die een dergelijk gevecht zou overleven.

Korte inhoud: Nadat Bond zijn twee kills op zijn naam heeft staan kan hij toetreden tot de elite, en krijgt hij het nummer 007 toegewezen, hoewel M nog steeds twijfelt. Zijn eerste opdracht leidt hem tot bij Le Chiffre (Mads Mikkelsen), een bankier die wereldwijd gevreesde terroristen financiert. Om hem tegen te houden en het terroristisch netwerk uit te schakelen, moet Bond in Casino Royale Le Chiffre verslaan in een pokerspel met een heel hoge inzet. Eerst is Bond allesbehalve enthousiast als een bloedmooie medewerkster van het Britse ministerie van Financiën, Vesper Lynd (Eva Green), aangesteld wordt om zijn inzet voor het pokerspel af te leveren en over het geld van de overheid te waken. Maar terwijl Bond en Vesper een serie aanvallen van Le Chiffre en zijn handlangers overleven, groeit er een wederzijdse aantrekking tussen hen die het paar in nog gevaarlijkere situaties zal storten en Bonds leven voor altijd zal veranderen.

James Bond is een man van vlees, bloed en vooral ook gevoelens, en dat is iets wat we niet meer hadden gezien sinds On Her Majesty's Secret Service (1969) waarin Bond er zijn liefde verklaarde voor Tracy Draco. De liefde die hij voelt voor Vesper is echt en wordt ondersteund door een aantal scènes te beginnen bij een a-typische douche-scène waarin hij Vesper ondersteund terwijl ze een traumatische ervaring probeert te verwerken. Er is geen betere manier om een karakter 'menselijk' te maken dan door hem verliefd te laten worden. En juist dit maakt deze Bond-film heel bijzonder.

Mijn grootste probleem met deze Bondfilm is dat het volgens mij allemaal iets te lang duurt. Casino Royale is duidelijk onderverdeeld in 3 actes. De eerste act is het meest klassieke Bond-gedeelte, waarin de super-agent probeert uit te zoeken wie het brein is achter de organisatie, het tweede gedeelte is de poker-game die doorspekt wordt door kleine hevige confrontaties en eindigt in een ongewone derde act – die weinig tot niets te maken hebben met de vorige twee delen – maar die heel veel consequenties zal hebben voor het personage van Bond. De film duurt 2u24 minuten en alles kon volgens mij veel intenser worden indien het 15 minuten korter was geweest. Vooral de derde act sleept gewoon veel te lang aan en valt zelfs een beetje in herhaling. Ook de pokergame mocht trouwens iets korter. Waarom deze Fleming zo lang op zich liet wachten heeft misschien ook te maken met het feit dat het plot in het boek bijzonder moeilijk te verfilmen was. Er was quasi geen actie en geen echt einde. Hoe dan ook heeft regisseur Martin Campbell een puike prestatie geleverd.

Maar met een veelzijdig en complete acteur als Daniel Craig neem je die extra 15 minuten er met plezier bij. Hij speelt niet enkel een heel menselijke Bond, maar straalt ook heel veel charisma uit. Zijn vertolking wordt nooit fake. Zoals gezegd zit er bitter weinig "goedkope" humor in de film, maar wanneer deze aanwezig is en geleverd wordt door Craig, is die des te treffender. Het is alsof bij het zien van deze film dat je je afvraagt waar deze Bond al die tijd is gebleven. Het zou verdiend zijn moest deze acteur de eerste Bond zijn die een oscarnominatie in de wacht kan slepen.

Ik snap ook niet waarom Judi Dench eigenlijk niet werd vervangen. Dench speelt haar personage van M voortreffelijk en is/was zeker een aanwinst voor de franchise, maar gezien deze Bond film een soort "reboot" was vroeg ik mij af waarom ze dit personage niet hebben vervangen. Eva Green vind ik een fantastische actrice en is zo overtuigend in haar rol dat we gemakkelijk kunnen zien waarom Bond verliefd wordt op haar. Het is trouwens één van de weinige Franse actrices die foutloos een Engels accent kan neerzetten. Vergelijk dat maar eens met Audrey Tautou in The Da Vinci Code (2006). Eva, die uit de kleren ging voor Bertolucci’s The Dreamers (2003), is al even veelzijdig als haar mannelijke partner en het is een verademing om dergelijk talent op het scherm te zien. Ook de Deense acteur Mads Mikkelsen zet een voortreffelijke villain neer. Tot mijn grote spijt komt hij iets te snel om het leven en op een manier die het personage niet waardig is. Maar dat was uiteindelijk het dilemma van deze film om al dan niet het boek na te leven of te herwerken en daarmee misschien de eer van Ian Fleming schaden. Volgens mij hadden ze het hart van Fleming zijn boek kunnen behouden, maar toch een aantal cruciale scènes kunnen bewerken. Daarnaast zien we ook nog Giancarlo Giannini in de rol van de Britse agent van Montenegro, Mathis, de sexy Italiaanse Caterina Murino in de rol van Solange en Jeffrey Wright als CIA-agent Felix Leiter.

Het is toch opmerkelijk dat deze vernieuwing mogelijk was met een oude ploeg: Martin Campbell die eerder GoldenEye regisseerde samen met zijn DoP Phil Meheux, producers Michael G. Wilson (die er is sinds Moonraker) en Barbara Broccoli (die er is sinds The Living Daylights), scenaristen Neal Purvis en Robert Wade (beiden werkten eerder voor (The World Is Not Enough en Die Another Day), en uiteindelijk componist David Arnold die er ook al een tijdje bij is en die met deze score heel dicht bij het werk van John Barry aanleunt. Enkel het Bond-nummer van Audioslave zanger Chris Cornell is nieuw.

Ik ben dus opgelucht met deze "heruitvinding" van het James Bond personage, want het zag er niet goed uit na die 3 laatste Bond-films. Alles 'begint' in het post-9/11 tijdperk en laat al die koude oorlog elementen voor wat ze zijn. 007 is net zoals Jason Bourne en Ethan Hunt, een relevante actieheld geworden en misschien wel de meest interessante. Het doelpubliek van deze Bond is opnieuw gericht naar volwassenen en dat is sinds Sean Connery niet meer het geval geweest. De actie is ruw, maar niet omni-present aanwezig en voornamelijk ingeruild voor karakterontwikkeling. Naast een paar kleine plot-wendingen die ik niet zo gelukkig vond, is deze Casino Royal een voortreffelijke film en als fan van de 007 films ben ik heel tevreden met de weg die ze hebben ingeslaan. "I understand double-0s have a very short life expectancy", zegt Bond tegen M. Ik hoop dat we met deze 007 toch nog een tijdje verder kunnen. Wat mij betreft mag Bond 22 (2008) er snel komen.

***Related Casino Royale Posts***
16/12/2006: De Beste en Slechtste Films van 2006
27/09/2006: Nieuwe Casino Royale poster
11/09/2006: Nieuwe Casino Royale trailer
25/07/2006: Chris Cornell van Audioslave maakt Bond-nummer
03/07/2006: Goldfrapp zou nieuwe Bond-film "hip" maken
03/05/2006: De officiële Casino Royale teaser
12/03/2006: Nieuwe James Bond laat de kritiek over zich heen waaien
17/02/2006: Bondvillain en Bondgirl Vesper Lynd bekend
28/01/2006: Thandie Newton de nieuwe bondgirl in Casino Royale?
16/01/2006: Rose Byrne misschien gecast voor de rol van Vesper Lynd
25/12/2006: Jessica Simpson en Naomi Watts bond-girls ?
17/11/2005: The Matador haalt fel uit naar 007-producers
14/10/2005: Daniel Craig wordt de nieuwe James Bond
04/10/2005: Bond-villain 'Le Chiffre' en Pierce Brosnan keert niet terug als James Bond
19/09/2005: Geen ‘Q’ in Casino Royale
25/07/2005: De zoveelste James Bond casting
28/04/2005: Dan toch Pierce Brosnan ?
07/04/2005: Daniel Craig misschien de nieuwe 007
28/03/2005: Orlando Bloom
25/02/2005: 007 aan de Box-Office
17/02/2005: Brosnan is gek
05/02/2005: Martin Campbell regisseert 21e Bond
01/11/2004: Tarantino heeft interesse in de verfilming van Casino Royale
13/09/2004: Dougray Scott

***Related Posts***
04/11/2011: In Skyfall moet James Bond MI6 redden van de ondergang
12/07/2011: Javier Bardem en Ralph Fiennes in Bond 23
12/01/2011: Vakantie voor James Bond zit erop
03/11/2010: Bond 23 in de problemen
21/03/2010: Freida Pinto mogelijk nieuwe bondgirl
28/09/2009: MGM op de rand van het faillissement
30/12/2008: Casino Royale deed het beter dan Quantum of Solace
03/11/2008: Quantum of Solace review
30/09/2008: Quantum of Solace is en directe sequel op Casino Royale
23/11/2006: Casino Royale review

Het ziet ernaar uit dat Die Hard 4 (2007) (nog steeds onder de ridicule titel: Live Free or Die Hard) uiteindelijk zijn vijand heeft gevonden, en de nieuwe aanwinst blijkt Jeffrey Wright te zijn.

Jeffrey is niet bepaald de leading man geweest in Hollywood, maar wordt wel gezien als één van de betere acteurs van het moment. Jeffrey is trouwens fel begeerd want hij staat ingeschreven voor maar liefst 7 filmprojecten in de komende 2 jaar. Het zijn de mensen van ComingSoon die met het nieuws komen:

JewReview.net is reporting that Jeffrey Wright (upcoming Casino Royale, Syriana) has been cast as the villain in 20th Century Fox's Live Free or Die Hard, currently filming in Baltimore. The fourth film of the action franchise will feature John McClane (Bruce Willis) attempting to stop a techno-terrorist from shutting down the nation's computer systems on the Fourth of July. The story takes place around Washington, D.C.

Ik vind dit geen slechte keuze. Jeffrey heeft een degelijk voorkomen en is een heel veelzijdig acteur. Hij kan gemakkelijk een rol vertolken van een bankier (Syriana) als van een geflipte kunstenaar (Basquiat). Ik ben dus wel benieuwd welke richting ze zullen uitkiezen voor zijn personage. Hoe dan ook zal hij in de voetstappen treden van acteurs zoals Alan Rickman en Jeremy Irons, die elk op hun manier een memorabele rol hebben neergezet.

Jammer voor Ian McShane die eerder werd getipt als Die Hard villain, maar ik heb zo de indruk dat de producers met deze film niet teveel risico’s willen nemen en alles "jong en hip" willen houden. Dat merk je al aan de keuze van de 33 jarige Underground-regisseur Len Wiseman, alsook de casting van Justin Long (zie post) en de Mission:Impossible 3 babe Maggie Q. Dit is in ieder geval een rechtstreeks gevolg van de terugloop van de box-office cijfers. De stelling is: Liever uitpakken met jonge gezichten die beantwoorden aan de leeftijd van het doelpubliek, dan talentvolle acteurs te nemen die al op leeftijd zijn. Nochtans had het accentje van Ian perfect gepast in de trend van de vorige villains..

Ook een vrouw casten als villain lijkt nog steeds 'note done'. Ik kan de films met vrouwelijke evil masterminds op mijn hand tellen. Zijn vrouwen dan minder meedogenloos dan mannen? Lucy Liu was als O-Ren Ishii in Kill Bill 1 (2003) anders best wel "geslepen" en wreedaardig. Of Maggie Q, a.k.a. Maggie Quigley, zich bij de goede op de slechteriken zal bevinden is nog niet duidelijk. Hierboven zijn alvast een aantal afbeeldingen van haar. En nu we het toch hebben over afbeeldingen, hier zijn 3 Die Hard 4 setfoto's van de kale knikker van Bruce Willis: setfoto 1, setfoto 2 en setfoto 3.

***Related Posts***
27/01/2007: Die Hard 4: Live Free and Die Hard trailer
05/08/2006: Die Hard cast Justin Long
02/06/2006: Die Hard 4.0 regisseur bekend
23/05/2006: Bijna een ‘groen licht’ voor Die Hard 4.0
25/11/2005: Luc Besson regisseert Die Hard 4.0 ?
15/04/2005: Die Hard 4.0 krijgt Franse regisseur ?
23/03/2005: Ben Affleck als mogelijke side-kick ?

Na de teaser-trailer is er nu ook de eerste officiële trailer van Casino Royale (2006). De film gaat terug naar de oorsprong en introduceert James Bond (Daniel Craig) voor hij zijn license to kill krijgt. Omdat hij twee vijanden van de staat kort achter elkaar uit weet te schaken wordt hij al vrij snel gepromoveerd tot geheim agent. Op zijn eerste missie als 007 wordt hij naar Madagaskar gestuurd waar hij de terrorist Mollaka (Sebastien Foucan) in de gaten moet houden. Maar het gaat allemaal niet zoals gepland en Bond besluit om zijn onderzoek onafhankelijk van MI6 voort te zetten. Casino Royale gaat op 22 november 2006 bij ons in de zalen.

Wat ik van de nieuwe trailer vind, wel, zoals ik al eerder zei is het even wennen. Heel wat incoherenties sluipen in deze film, zoals het feit dat (1) Daniel Craig er NIET JONG uitziet, en dit had een soort prequel moeten zijn op de vorige James Bond films. Ik zwijg trouwens ook over zijn iets te gespierde lijf. (2) Daniel Craig is geen schoonheid en ziet er zelfs ruwer uit dan in Layer Cake (2004). Dit vind ik zelf niet erg. (3) M wordt gespeeld door een vrouw (Judi Dench), en dat is niet correct. In het begin was M een man, gespeeld door Robert Brown. (4) Het is sinds de on-officiële James Bond film Never Say Never Again (1983) dat Felix Leiter werd gespeeld door een Afrikaanse-Amerikaan. Dit is helemaal niet erg en Jeffrey Wright is een talentvolle acteur. Maar het is ook een beetje wennen.

(5) Voor de rest blijft alles bij het oude, als je de trailer mag geloven. Explosies, one-liners, martini’s, vrouwen, villains en games. Voor diegene die iets meer verhaal hadden willen zien in ruil voor iets minder onnozele stunts met kranen en springende acteurs uit Yamakasi (2001), dan zal deze film misschien een teleurstelling worden. (6) De trailer overtuigt mij niet meteen, maar steek goed in elkaar. Ik heb wat problemen met Le Chiffre, gespeeld door Mads Mikkelsen, die naar mijn smaak iets te karikaturaal is en de scènes in de trailer zien er een tikkeltje geforceerd uit en weinig origineel. Hoe dan ook, Daniel Craig ziet er geweldig uit als Bond.

Maar goed, we zullen zien op 22 november 2006 of de wisselvallige regisseur Martin Campbell ons toch kan bekoren.

***Related Casino Royale Posts***
23/11/2006: Casino Royale review
27/09/2006: Nieuwe Casino Royale poster
11/09/2006: Nieuwe Casino Royale trailer
25/07/2006: Chris Cornell van Audioslave maakt Bond-nummer
03/07/2006: Goldfrapp zou nieuwe Bond-film "hip" maken
03/05/2006: De officiële Casino Royale teaser
12/03/2006: Nieuwe James Bond laat de kritiek over zich heen waaien
17/02/2006: Bondvillain en Bondgirl Vesper Lynd bekend
28/01/2006: Thandie Newton de nieuwe bondgirl in Casino Royale?
16/01/2006: Rose Byrne misschien gecast voor de rol van Vesper Lynd
25/12/2006: Jessica Simpson en Naomi Watts bond-girls ?
17/11/2005: The Matador haalt fel uit naar 007-producers
14/10/2005: Daniel Craig wordt de nieuwe James Bond
04/10/2005: Bond-villain 'Le Chiffre' en Pierce Brosnan keert niet terug als James Bond
19/09/2005: Geen ‘Q’ in Casino Royale
25/07/2005: De zoveelste James Bond casting
28/04/2005: Dan toch Pierce Brosnan ?
07/04/2005: Daniel Craig misschien de nieuwe 007
28/03/2005: Orlando Bloom
25/02/2005: 007 aan de Box-Office
17/02/2005: Brosnan is gek
05/02/2005: Martin Campbell regisseert 21e Bond
01/11/2004: Tarantino heeft interesse in de verfilming van Casino Royale
13/09/2004: Dougray Scott

***Related Bond Posts***
20/02/2006: Daniel Craig krijgt klop en wordt geboycot
03/02/2006: Bondregisseur opgepakt voor prostitutie
16/11/2005: Aston Martin verkocht

Quotering: **
Titel: The Manchurian Candidate
Regisseur: Jonathan Demme
Acteurs: Denzel Washington, Liev Schreiber, Meryl Streep, Jon Voight , Kimbery Elise, Vera Farmiga, Jeffrey Wright
Genre: Thriller, Science-Fiction
Duur: 129 min
Land: VS
Site: http://www.manchuriancandidatemovie.com
Extra: trailer
Release in België: 17 november 2004

Regisseur Jonathan Demme (Silence of the Lambs, Philadelphia) is terug met een remake van The Manchurian Candidate uit 1964 van regisseur John Frankenheimer. Een klassieker uit het "cold war"-genre. Het verhaal is een beetje ge-updated met o.a. materiaal uit het recente presidentschap. Het verhaal begint bij groep soldaten die in Koeweit hebben gevochten met iemand die tot vice-president werd gepromoveerd omwille van zijn heroïsch gedrag tijdens de oorlog. En daar precies wringt het schoentje, wanneer de soldaten Ben Marco (Denzel Washington) en Al Melvin (Jeffrey Wright) zich wel de feiten herinneren, maar uiteindelijk weer niet. Het is alsof ze telkens met dezelfde bewoordingen kunnen spreken over de daden van vice-president Raymond Shaw (Liev Schreiber), die blijkbaar banden heeft met een Manchurian Global Corporation. Marco denkt dat ze gebrainwashed zijn geweest en dat de presidents-kandidaat niet de man is die zij hadden leren kennen.

Het verschil met de vorige versie is dat het deze keer niet gaat over de infiltratie van communisten in het Witte Huis, maar wel over malifide organisaties die macht verwerven door bepaalde mensen te bewerken met bio-technologische ingrepen.

Goede regisseur, goede acteurs (Denzel, Merl Streep, Jon Voight,...) Toch wordt de film niet gepromoot als een politieke thriller, met heel wat science-fiction thriller trekjes. Wat toch enigszins vreemd is. Dat heeft misschien iets te maken met de verschillende referenties en gelijkenissen in de film naar personages als Sen. Hillary Clinton, Peggy Noonan, "Condi Rice" and Dick Cheney. Na Fahrenheit is er misschien al genoeg vuurwerk geweest aan het adres van de Republikeinen.