jean-pierre jeunet

  • Gisele Bündchen in Chanel n°5 kortfilm van Baz Luhrmann

    Pin it!

    Het is al een tijdje geleden dat we hier nog eens een reclamespot hebben besproken, en wat beter dan de gloednieuwe commercial van Baz Luhrmann voor Chanel n°5.

    chanel_no5_the_one_that_i_want_gisele_bundchen_baz_luhrmann.jpg

    Baz had eerder al in 2004 een Chanel n°5 commercial geregisseerd met Nicole Kidman. In 2011 was het de beurt aan Jean-Pierre Jeunet die voor de spot beroep deed op Audrey Tautou en deels gedraaid in Istanbul met zware Amélie Poulain kleur-correcties.

    Voor de nieuwe parfum spot heeft Baz zijn zinnen gezet op een botox-free gezicht, met name dat van Gisele Bündchen (pics). En Chanel is echt wel verzot op de cineast, want niemand kan beter die Franse glitter glamour in beeld brengen dan de Moulin Rouge regisseur. En voor het merk is het budget zelfs geen issue. Het mag er zelfs allesbehalve goedkoop uitzien. Tien jaar geleden hebben ze 26 miljoen euro neergeteld voor de spot. Voor de nieuwe spot hebben ze het budget toch wat naar beneden gehaald, maar blijft toch steken op 20 miljoen dollar (15 miljoen euro).

    Het is uiteindelijk meer dan een spot geworden, maar eerder een soort kortfilm van 3 minuten, met als titel The One That I Want. Het lied in de film wordt gezongen door Lo-Fang. Ook de Nederlander Michiel Huisman (World War Z, Black Book) heeft een rolletje in de commercial.

    Het verhaal draait rond een mooie surfer babe en een knappe man wiens verlangen naar elkaar ondragelijk wordt. Maar uiteindelijk vinden ze een manier om samen te zijn, ook had de man ook gewoon kunnen wachten tot het meisje gedaan had met surfen in plaats van weg te rijden. Maar het resultaat mag gezien worden. En voor zij die er maar geen genoeg van krijgen is hier zelfs een behind the scenes filmpje met commentaar van de regisseur.

    *** Chanel n°5 commerical 2014 ***

  • Ridley Scott vertelt over Alien prequel 1 en 2

    Pin it!

    Heel wat acteurs keren heden ten dage terug naar films waarmee ze succes hadden, in de hoop datzelfde succes te kunnen herhalen, ik denk dan aan Tom Cruise en zijn Mission: Impossible 4, Sylvester Stallone met zijn Rambo en Rocky films of Mel Gibson met zijn Lethal Weapon 5 plannen. Maar ook talentvolle regisseur zijn niet verlegen om terug te gaan naar voorbije gloriedagen. Neem nu Ridley Scott.

    De man heeft met zijn Gladiator (2000) de box-office laten exploderen, maar heeft nadien heel wat moeite gehad om nog maar in de buurt te komen van deze hit. Meer nog, zijn Body of Lies (2008) was bijna een flop in de States. Ridley hoopt met zijn twee alien prequels de gunst van zijn publiek te herwinnen, want minder publiek betekent ook minder budget voor zijn toekomstige filmprojecten.

    alien_prequel.jpg

    En los van de budgettaire overwegingen moet de nostalgie groot zijn bij de cineast, alsook het verlangen om het beter te doen dan zijn twee laatste voorgangers (David Fincher met Alien ³ en Jean-Pierre Jeunet met Alien: Resurrection). Het alien-monster is ondertussen ook al een paar keer misbruikt geweest in debiele Alien vs Predator films, dus werd het hoog tijd dat er aan ere-herstel werd gedacht.

    Prequel, betekent dat de films zich afspelen in 2085, ongeveer 30 jaar vóór de introductie van Ripley. Dit betekent dus ook dat er geen terugkeer is voor Sigourney Weaver, desondanks haar wens voor een Alien 5. De focus van de film zal dus komen te liggen op de origine van de wezens. "The film will be really tough, really nasty,” aldus Scott,tijdens een interview met de Independent. “It’s the dark side of the moon. We are talking about gods and engineers. Engineers of space. And were the aliens designed as a form of biological warfare? Or biology that would go in and clean up a planet."

    Er is verder nog bekend dat scenarist Damon Lindelof (Lost) bezig is met revisies van het scenario van Prequel #1 (2011). Scott wil vooral dat de franchise weer zijn stempel krijgt, na het vervolg van James Cameron: "Jim’s raised the bar and I’ve got to jump to it. He’s not going to get away with it."

    alien_01.jpgalien_02.jpg

    alien_03.jpgalien_04.jpg

    Scott ligt niet wakker van de kritiek dat hij de magie van de eerste alien film zal aantasten door teveel te onthullen van de aliens, bijvoorbeeld het ontstaan van de Space Jockey. Of zoals David Lynch ook al zei: "When you talk about things, a big thing becomes smaller." Mijn stelling na het zien van de vele sequels en spin-offs. "When you talk too much about the same thing, things get boring." De tijd is dus aangebroken om een nieuwe weg in te slaan, en wie weet ook een aantal nieuwe mysteries aankaarten. We hebben al zoveel alien-films gezien, dat de monsters op zich al wat gedateerd aanvoelen. En in dit opzicht zei Ridley het volgende:

    "Yeah, the thing about Alien vs Predator is, I know it's commerce, but what a pity... I think, therefore, I have to design - or redesign - earlier versions of what these elements are that led to the thing you finally see in Alien, which is the thing that catapults out of the egg, the face-hugger. I don't want to repeat it. The alien in a sense, as a shape, is worn out. ... Honestly? They've squeezed the franchise dry. The first one will always be the most frightening, because the beast we put together with H.R. Giger and all its parts — the face-hugger, the chest-burster, the egg — they were all totally original, and that's hard to follow. ... I've always avoided sequels, unless I felt there was something fresh. "

     Aliens animated picture Aliens animated picture Aliens animated picture

    Mijn vraag nu, wie zal de plaats innemen van Ripley? Want ja, aliens praten niet, en je kan moeilijk 2 uur lang naar buitenaardse wezens kijken alsof het een natuurdocumentaire is zonder voice-over. Er zal dus gedacht moeten worden aan sprekende wezens, en liefst van de menselijke soort. Ridley vertelde iets over een mogelijke ontmoeting tussen de Weyland en de Yutani mensen. Ridley denkt zelfs opnieuw aan een vrouwelijke hoofdrol. "Well, the main character [in the prequel] will be a woman, yeah. We're thinking it could go down that route, yeah. When I started the original "Alien," Ripley wasn't a woman, it was a guy. During casting, we thought, "Why don't we make it a woman?" De opnames gebeuren – bijna noodgedwongen – met de nieuwe 3D technologie. De eerste film komt uit in 2011 en een jaar later Prequel #2 (2012).

    Update 08/09/2010: Het ziet er naar uit dat Gemma Arterton de vrouwelijke hoofdrol zal vertolken in de opkomende alien-prequels, en een beetje in de voetsporen zal lopen van Sigourney Weaver die niet meer in de films zal verschijnen. Scott was volgens een artikel in de Sunday Times zo onder de indruk van Arterton's acteerwerk in The Disappearance of Alice Creed (2009), dat hij haar spontaan uitnodigde om te praten over een mogelijke rol in de film, en blijkbaar heeft hij de hoofdrol in gedachten voor haar. Als ze de rol daadwerkelijk krijgt, zou het wel eens kunnen dat haar carrière, net als in ’79 die van Sigourney Weaver, een flinke duw voorwaarts krijgt.

    ***Related Posts***
    17/02/2017: Alien: Covenant filmbespreking
    02/03/2017: Hier de tweede Alien: Covenant trailer
    28/11/2015: Fox schrapt De Blomkamp Alien 5 en Fantastic Four 2
    22/02/2015: Komt de nieuwe Alien film na de gebeurtenissen uit Prometheus 2?
    20/07/2012: Prometheus filmbespreking
    14/05/2012: Prometheus verklapt misschien iets teveel
    11/11/2011: Aliens filmbespreking
    17/01/2011: Alien prequels dood en begraven?
    25/04/2010: Ridley Scott wil 2 Alien prequels
    29/04/2009: Alien voor Ridley Scott, Predator voor Rodriguez
    07/07/2008: Top 10 Best Monster
    28/08/2007: Aliens vs. Predator: Requiem trailer
    09/07/2005: Ridley Scott kiest voor Alien 5
    10/04/2005: Alien 5 of Gladiator II
    09/12/2004: Alien 5 zit er misschien aan te komen
    03/11/2004: Alien vs. Predator van Paul W.S. Anderson
    27/07/2004: Alien vs. Predator vs. Stupid Scientists

  • Astérix aux Jeux Olympiques met Benoît Poelvoorde

    Pin it!

    Hier is dan de duurste Franse film aller tijden, Astérix aux Jeux Olympiques (2008), de derde Asterix film na Astérix et Obélix contre César (1999) van Claude Zidi en Astérix & Obélix: Mission Cléopâtre (2002) van Alain Chabat. De eerste film deed het minder goed dan de sequel die zijn productiebudget van 47 miljoen dollar minstens verdubbelde (111 miljoen dollar waarvan 74 miljoen enkel en alleen in Frankrijk).

    03

    Verwacht wordt dat het derde deel deze monsterscore kan evenaren. Maar de film zit wel, volgens Imdb, met een loeizware productiekost van 94 miljoen dollar en dat is nog altijd 4 miljoen dollar meer dan Le Cinquième Elément (1997) van Luc Besson. Ik zeg dat er even bij omdat er heel wat foutieve berichten de wereld werden ingestuurd alsof de film van Luc Besson de duurste was.

    Korte inhoud: De beeldschone prinses Irina (Vanessa Hessler) wordt door menig man aanbeden, zo ook door Caesars (Alain Delon) zoon Brutus (Benoît Poelvoorde). Ze heeft haar hart echter al verloren aan de Galliër Alafolix (Stéphane Rousseau). Prinses Irina rest niets anders dan te verklaren dat ze zal trouwen met de winnaar van de Olympische Spelen. Asterix (Clovis Cornillac) en Obelix (Gérard Depardieu) worden uitgekozen om als afgevaardigden van de Galliërs deel te nemen aan deze Spelen. Samen slaan ze de handen ineen tijdens de meest opzienbarende Olympische Spelen van de Oudheid.

    De regisseurs van dienst zijn deze keer Frédéric Forestier (Le Boulet) en Thomas Langmann die het zoontje is van de beroemde Franse cineast Claude Berri die hiermee ook zijn debuut maakt. Een beetje een vreemde samenstelling. Langmann zat al in het productie-team van de eerste Asterix-films maar heeft geen enkele regie-ervaring en blijkbaar wordt hij hier een beetje gecoached door Forestier.

    Christian Clavier, die in de eerste twee films de rol van Astérix op zich nam, keert niet terug in de rol van de dappere Galliër. Clovis Cornillac (Le Serpent, Un long dimanche de fiançailles) vertolkt nu de hoofdrol. Gérard Dépardieu is wederom te zien als de dikke Obélix. Een andere ronkende naam is die van Alain Delon, die in de huid van Julius Caesar kruipt. Het Italiaanse model Vanessa Hessler vertolkt de rol van de Prinses Irina. En Panoramix wordt vertolkt door de vader van Vincent Cassel, Jean-Pierre Cassel, die net na de opnames stierf aan kanker. Dit is dus meteen ook zijn laatste filmrol. Maar de ster van deze film is zonder enige twijfel de Belg Benoît Poelvoorde in de rol van Brutus.

    010203
    040506
    © A-Film Distribution

    Veel aandacht is besteed aan het visuele aspect van de film. Twee vaste teamleden van Jean-Pierre Jeunet, de decorontwerpster Aline Bonetto en de kostumière Madeline Fontaine, verleenden hun medewerking aan de film. Grootste struikelblok was het Olympisch Stadion, maar door een slim concept werd een groots decor bedacht, dat inzetbaar was voor zowel de hardloopscènes, het speerwerpen en eveneens de race met strijdwagens. Maar ga niet met al te hoge verwachtingen naar deze film. Voor diegene die verzot zijn op de vorige Asterix-films zal dit wel een aanrader zijn. De film draait vanaf 30 januari 2008 in onze zalen.

  • Aliens vs. Predator: Requiem trailer

    Pin it!

    Voor de mensen die nog moeten bekomen van het vreselijke Alien vs. Predator (2004), moet ik met een zeker gevoel voor sarcasme aankondigen dat er een nieuwe sequel zit aan te komen. En tenzij ik me zou vergissen (waar je best niet op rekent) zal deze sequel er in slagen om ons nog eens goed te ergeren met een bespottelijk plot vol met debiele over-the-top slasher gedoe. En dat allemaal nadat Jean-Pierre Jeunet de nagedachtenis van de trilogie om zeep hielp met zijn misplaatste Alien: Resurrection (1997). En om eerlijk te zijn begon het al fout te lopen met Alien³ (1992), de hyper-gestileerde versie van David Fincher.

    Alien (1979)Aliens (1986)Alien 3 (1992)Alien Resurrection (1997)Alien vs Predator (2004)Aliens vs Predator (2007)

    Aliens vs. Predator: Requiem (2007) is het zoveelste afkooksel die is gebaseerd op twee baanbrekende filmklassiekers, Alien (1979) en Predator (1987). De uitmelkers van dienst zijn twee broers die van de visuele-effecten afdeling komen en uiteraard niet veel regie-ervaring hebben. Maar een goede verhalen-verteller is tegenwoordig niet meer nodig, zolang je maar genoeg show kan verkopen. In ieder geval ben ik al verheugd dat Paul W.S. Anderson niet in aanmerking kwam voor het vervolg. Slechter dan AvP 1 zal het naar alle waarschijnlijkheid niet worden, maar een trailer die laat zien hoe iedereen sterft op aliens wijze boezemt mij niet meteen vertrouwen in.

    Greg Strause en Colin Strause, oftewel The Brothers Strause, waren in ieder geval de enige twee die bereid waren om die monsters nog eens goed door het slijk te halen. Alien(s) vs Predator blijft een belachelijke titel gezien de 'predator' uiteindelijk ook een 'alien' is. Maar bon, in the end who cares? De titel verwijst naar de sequel Aliens (1986) - waarmee de makers buiten de aliens vrijwel NIETS gemeen mee hebben. Trouwens, zowel Alien als Predator hadden trouwens niets van doen met speciale visuele effecten.

    Komt daar nog eens bij dat één van de genieën achter het alien-monster, de Oscarwinnaar H.R. Giger, geen gage krijgt voor deze film (slechts een vermelding in de eind-credits). De Zwitserse surrealist had er niet aan gedacht om een waterdicht contract te sluiten met 20th Century Fox over het gebruik van zijn creaties, met het gevolg dat de man bij elk van die sequels en klonen gewoon links werd gelaten en zelfs op een bepaald moment niet meer in de credits werd vermeld. Een ware schande!

    avp2
    © 20th Century Fox Film Corporation

    Korte inhoud: De strijd tussen de Alien en de Predator gaat verder – God alleen weet waarom. Dit keer vechten de twee buitenaardse wezens het gevecht onverwacht uit in Colorado. De inwoners van de stad moeten zich vervolgens wapenen tegen dit geweld en tegelijkertijd ook proberen voor eens en voor altijd een einde aan het terreur van de buitenaardse wezens te maken. Hahaha! Dit wordt misschien nog al bij al een vette 'onbedoelde' komedie. De trailer is in ieder geval van een iets groter slasher –gehalte dan het vorige exemplaar. Let ook op de rol van Reiko Aylesworth (Michelle Dessler uit "24") die iets weg heeft van John Rambo die het grote geschut gebruikt om die vreemde wezen van de aardbol te schieten.

    Het idee om de buitenaardse creaturen van beide films te combineren had in theorie een spannende prent kunnen opleveren, maar Alien Vs Predator bleek toch maar een mislukte abortus te zijn zonder toekomst-perspectieven, zoals dat met vele mislukte abortussen wel het geval is. Nochtans lag Alien 5 in het verschiet met Sigourney Weaver vóór en Ridley Scott achter de camera. Maar na die 'vs' gedrochten zal het Alien 5 project waarschijnlijk voor goed in een comateuze toestand belanden. Deze sequel ligt er in ieder geval niet wakker van en gaat voluit voor de R-rated over-kill, in de hoop dat ze uit de franchise nog wat dollars kunnen persen. Op 16 januari 2008 bij ons in de zalen. Alstublieft!

    Update 22/01/2008: AVPR is genomineerd, niet voor de Oscars, maar wel voor de Razzies! I know, het is niet meteen een grote verrassing. Een beetje filmkenner had dit al moeten zien aankomen van mijlenver. De film werd genomineerd voor Worst Prequel or Sequel én Worst Excuse for a Horror Movie.

    *** Aliens vs. Predator: Requiem trailer ***

    ***Related Posts***
    22/03/2010: Predators trailer
    09/10/2009: Adrien Brody tekent voor Predators
    29/04/2009: Alien voor Ridley Scott, Predator voor Rodriguez
    07/07/2008: Top 10 Best Monster
    12/02/2006: Freddy vs Jason vs Michael Myers
    18/07/2005: De slasher-film
    09/07/2005: Ridley Scott kiest voor Alien 5
    03/11/2004: Alien vs. Predator van Paul W.S. Anderson
    23/08/2004: Freddy vs Jason vs ASH
    27/07/2004: Alien vs. Predator vs. Stupid Scientists

  • Pan's Labyrinth ziet er bangelijk uit

    Pin it!

    De nieuwe film van regisseur Guillermo del Toro, El Laberinto del Fauno (2006) (Pan’s Labyrinth) ziet er geweldig uit. Dit zou wel één van de beste Del Toro film kunnen worden. De eerste beelden zien er in ieder geval veelbelovend uit en de sfeer heerlijk creepy.

    pans_labyrinth_2006_poster.jpg

    Pan's Labyrinth vertelt het verhaal van Ofelia (Ivana Baquero), een meisje dat na het fascistische bewind van de Spaanse dictator Francisko Franco vlucht in haar eigen fantasiewereld. De film die genomineerd was voor de Gouden Palm, kreeg op het Filmfestival van Toronto in ieder geval een staande ovatie. Dit is wat Cinematical te vertellen had:

    Guillermo del Toro's much-anticipated dark fable, Pan's Labyrinth, was very well received by an afternoon audience at the Toronto International Film Festival today. The film, which played at the historic Elgin Theater to a packed house, garnered a lengthy standing ovation, amid shouts of "Bravo!", "Encore!", and "Viva Guillermo!"

    De film heeft iets weg van een geslaagde mix van het Tim Burton, Terry Gilliam, Jean-Pierre Jeunet en Jan Svenkmajer, en trekt een beetje op zijn El Espinazo del Diablo (2001) (The Devil’s Backbone). Het zijn geen diepe verhalen, maar de kracht van die films zit hem in de fantasierijke vertelling. Op 22 november komt de film bij ons in de zalen.

    ***Related Posts***
    03/01/2007: Guillermo del Toro, Alfonso Cuarón en Alejandro González Iñárritu praten over hun films
    29/11/2006: De eerste 6 minuten van Pan’s Labyrinth

  • Un Long Dimanche de Fiançailles (2004) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Jean-Pierre Jeunet heeft zich goed herpakt na zijn misstap in Amerika met Alien: Resurrection. In Un Long Dimanche de Fiançailles (2004) grijpt hij terug naar het materiaal die hem ‘fortune and glory’ bezorgde, iets teveel volgens sommigen, maar daar kom ik later op terug. De film is tevens ook de duurste Franse film (55M euro), en niet zonder controverse, maar deze titel zal Jeunet binnenkort mogen afstaan aan Luc Besson.

    un_long_dimanche_de_fiancailles_2004_blu-ray.jpg

    In ieder geval trekt Jeunet opnieuw de kaart van de grote publieksfilm met een affiche die doet denken aan het schaduwbeeld van Russell Crowe op een goudgele zonsondergang in Gladiator. Maar in plaats van de mannelijke held die, gewapend met zwaard, frontaal de camera aankijkt, zien we nu een vrouwelijke verschijning met een bloesje in kant, voor een zonovergoten landschap. Ze heeft haar rug naar de camera toegekeerd. Haar hoofd is lichtjes gedraaid en voorover gebogen. Zij weet iets wat wij niet weten. Zij vermoedt dat haar verloofde Manech niet aan het front is gestorven.

    De film had iets mee van de anti-oorlogsfilm La Chambre des Officiers uit 2001, waar een jonge officier tijdens WO1 werd opgenomen in de ziekenboeg na een zware wonde. Maar zoveel geluk hebben de soldaten in deze film niet. In Un Long Dimanche de Fiançailles zitten we opnieuw in de eerste wereldoorlog. Vijf soldaten moeten voor de krijgsraad verschijnen wegens moedwillige zelfverminking. Ze hopen elk te ontkomen aan het slachtveld. Maar hun “ongelukjes” kan de raad niet overtuigen en de mannen worden ter dood veroordeeld. Ze worden losgelaten in het bloederige no-man’s-land tussen de twee rivaliserende loopgraven van de Duitse en Franse troepen. De vijf mannen zijn ten dode opgeschreven en zo doet het verhaal de ronde dat ook Manech zijn leven heeft verloren op het slachtveld. Wanneer Mathilde dit te horen krijgt, kan ze zich er niet bij neerleggen. Ze gelooft niet dat haar verloofde is afgeslacht aan het front, gezien ze nog steeds een stevige band voelt met hem. Haar beslissing staat vast om Manech op te speuren, ook al wordt dit afgeraden door familie, kennissen en zelfs de overheid. Mathilde laat zich niet uit het lood slaan en gaat op zoek naar kennissen en familieleden van de andere soldaten, in de hoop iets meer over Manech te weten te komen.

    De roddels dat de film een afkooksel van La Fabuleux Destin d’Amélie Poulain zou zijn doet de film onrecht aan. Uiteraard kan je er moeilijk omheen dat de twee films veel met elkaar gemeen hebben. Zo zien we dezelfde hoofdactrice en vele herkenbare nevenacteurs uit Amélie. Het verhaal heeft ook een gelijkaardige fragmentarische structuur en baadt alles opnieuw in een fotografische apotheose van goudgele tinten (maar ook in koude blauwe oorlogs-atmosferen). Met al die verwijzingen zouden we uiteraard nog vergeten dat Jeunet een heel specifieke, herkenbare en doeltreffende verteltechniek bezit, en dit al 15 jaar lang, samen met zijn metgezel Marc Caro. Zo was het duistere en experimentele karakter reeds aanwezig in de kortfilmLe Bunker de la Dernière Rafale, het kleurenpalet in Delicatessen, de ludieke en anekdotische ondertoon zat in de kortfilm Foutaises en het fantastische in La Cité des Enfants Perdues. Maar als je niet verder wil kijken dan het evidente, zal de magie van de vertelling u compleet ontgaan. Zo wordt het gruwelijke van de oorlog geniaal afgewisseld met het absurde, en de innige romantiek wordt aangevuld met idyllische humoristische momenten. Het gaat dus niet om 1 film maar wel om tientallen films, en ze zijn allen even verrassend. En zo krijgt de 1ste wereldoorlog een nooit eerder gezien uitzicht. Jean-Pierre Jeunet is misschien naast Wong Kar-Wai en Zhang Yimou, één van de knapste beeldvirtuozen van het moment, in dezelfde lijn als Tim Burton en Terry Gilliam. Genieën die eigenlijk geen boodschap hebben aan de “auteursfilm”-discussies, maar die op hun manier succesvolle mijlpalen in de filmgeschiedenis neerzetten die toekomstige generaties van filmmakers zullen inspireren.

    un_long_dimanche_de_fiancailles_02.jpg
    © Warner Bros.

    Het is ook veel te gemakkelijk om te beweren dat het visuele aspect in de film, het liefdesverhaal zou overschaduwen. Onzin! Het liefdesverhaal zit hem juist in de kleine momenten van Mathilde die er alles aan doet om de waarheid te achterhalen. Audrey speelt perfect haar rol zonder in een karikatuur te vallen. Haar overtuiging is niet gestoeld in een grenzeloos optimisme, maar we zien haar constant twijfelen met een onschuldige blik, een ongemakkelijke beweging – versterkt door haar mank lopen. En juist deze handicap versterkt haar doortastende speurtocht, die niet minder heroïsch wordt als de strijd die de soldaten hebben gevoerd op het slachtveld. Haar koppige strijd die ze levert ten opzichte van het ongeloof rondom haar weerspiegelt zonder enige twijfel ook het halsstarrige karakter van Jeunet die de films maakt waar hij zin in heeft, gekant tegen alle kritieken van pers en media.

    un_long_dimanche_de_fiancailles_01.jpg
    © Warner Bros.

    Het verhaal is gebaseerd op een moeilijk te adapteren brievenroman van Sébastien Japrisot, die Jeunet met ongelofelijk veel detail en gevoeligheid omzet in verheven poëtische cinema, waar ik echt dol op ben. De film is een passionele puzzel die dieper snijdt in het menselijke vlees dan Amélie, en de hartstochten en de menselijke warmte van verschillende personages bloot legt op een duizelingwekkende manier. Verschillende verhaallijnen die elk een heel persoonlijk invulling doen, net zoals in Rashomon, onthullen een Frankrijk in de jaren 20.

    un_long_dimanche_de_fiancailles_03.jpg
    © Warner Bros.

    Kortom, Un Long Dimanche de Fiançailles is een overweldigend liefdesverhaal die veelvuldig beroep doet op ons collectief geheugen. We worden heen en weer geschud tussen verschillende emoties en reizen vanuit de moerassige loopgraven, via het nostalgische Garde d’Orsay, naar een enorme hangar waar een reusachtige zeppelin in vlammen opgaat. Deze film is niet enkel bedoeld voor het grote publiek maar zeker ook voor de echte filmliefhebber. Het is ook een zuivere bioscoopfilm die op het grote witte scherm moet aanschouwd worden, met opnieuw knappe dialogen, een schitterende mise-en-scène, een overtuigende Audrey Tautou, een sterke cast, een adembenemende visuele slagkracht en als kers op de taart een meeslepende en sobere score van Angelo Badalamenti. Ik zou het niet omschrijven als een meesterwerk, omwille van de simpele reden dat de mensen rondom mij in de zaal geen traantje hebben weggepinkt op het einde van de film. En dit is geen punt van meligheid, maar gewoon een kwestie van goede cinema. In dat opzicht is The English Patient als oorlogs-romance nog net iets doeltreffender.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 8 november 2004