De FilmBlog

En hier zijn de winnaars van de 84e Academy Awards. Zoals gewoonlijk niet veel verrassingen, meer nog, bijna alle uitslagen waren op voorhand bekend op uitzondering van de Oscar voor Beste Kostuums. Het belangrijkste nieuws van de nacht was dat The Artist (2011) zo goed als alle belangrijke oscars won (met Jean Dujardin die “putain” zei tijdens zijn overwinnings-speech ) en dat Hugo (2011) de rest voor zijn rekening nam, Meryl Streep voor de zoveelste keer de Oscar voor Beste Actrice won (met nu al 17 nominaties en 3 Oscars ) en dat Rundskop (2011) zoals verwacht geen Oscar heeft gewonnen voor beste Buitenlandse film.

Vergeleken met The Golden Globes was deze uitreiking maar een saaie bedoening. Alles was zoals gezegd voorspelbaar, de speeches waren braaf en de interventies van host Billy Crystal vond ik ietwat oubollig. Toch was er ook wel een moment van ontroering toen 82-jarige Christopher Plummer de Oscar won voor Beste Acteur in een bijrol voor Beginners (2011) (zie video) en hiermee als oudste uit de geschiedenis ooit een Oscar won (los van de ere-oscar voor de 83-jarige Charlie Chaplin). En ik zou het nog vergeten, Sacha Baron Cohen zorgde voor een stunt op de Red Carpet door toch als Dictator te verschijnen en de assen van Kim Jong-il op het tapijt te strooien. Spijtig hebben ze hem moeten afvoeren, het had misschien voor wat extra pit kunnen zorgen in de zaal. Hieronder de samenvatting:

BEST PICTURE
The Artist

BEST DIRECTOR
Michel Hazanavicius, The Artist

BEST SUPPORTING ACTRESS
Octavia Spencer, The Help

BEST SUPPORTING ACTOR
Christopher Plummer, Beginners

BEST ACTRESS
Meryl Streep, The Iron Lady

BEST ACTOR
Jean Dujardin, The Artist

BEST ORIGINAL SCREENPLAY
Midnight in Paris, Woody Allen

BEST ADAPTED SCREENPLAY
The Descendants, Alexander Payne, Nat Faxon, and Jim Rash

BEST FOREIGN FILM
A Separation

BEST ANIMATED FEATURE FILM
Rango

BEST ACHIEVEMENT IN ART DIRECTION
Hugo

BEST ACHIEVEMENT IN CINEMATOGRAPHY
Hugo

BEST ACHIEVEMENT IN COSTUME DESIGN
The Artist, Mark Bridges

BEST DOCUMENTARY FEATURE
Undefeated

BEST DOCUMENTARY SHORT SUBJECT
Saving Face

BEST ACHIEVEMENT IN FILM EDITING
The Girl With the Dragon Tattoo, Kirk Baxter and Angus Wall

BEST ACHIEVEMENT IN MAKEUP
The Iron Lady, Mark Coulier and J. Roy Helland

BEST ORIGINAL SCORE
The Artist, Ludovic Bource

BEST ORIGINAL SONG
"Man or Muppet" from The Muppets, Bret McKenzie

BEST ANIMATED SHORT FILM
The Fantastic Flying Books of Mr. Morris Lessmore

BEST LIVE ACTION SHORT FILM
The Shore

BEST ACHIEVEMENT IN SOUND EDITING
Hugo

BEST ACHIEVEMENT IN SOUND MIXING
Hugo

BEST ACHIEVEMENT IN VISUAL EFFECTS
Hugo

Het is niet omdat de Franse acteur kans maakt om een Oscar te winnen op de opkomende Oscar uitreiking voor The Artist (2011), dat de 39-jarige Jean Dujardin met alles weg komt in Frankrijk. Zo is er een storm ontstaan na de zogenaamd seksistische fimposters van zijn nieuwste film Les Infidèles (2012), een serie van kortverhalen die draaien rond het thema van het ontrouw zijn.

"Te vrouwonvriendelijk", luidt het verdict. Daarom moeten alle posters vanaf morgen uit het straatbeeld verdwijnen. "Wij vinden dat deze campagne tegen de regels ingaat. Ook al gaat het beeld hier over het onderwerp van de film, een komedie over overspel", legt een woordvoerder van de Franse reclamewaakhond uit aan Le Parisien. "We hebben uit voorzorg contact opgenomen met JC Decaux, die de posters zal weghalen."

Het is bij mijn weten nog niet veel gebeurd dat een filmposter omwille van zijn "seksistisch karakter" uit de reclamepanelen moet gehaald worden. De hypocrisie is vaak dat filmposters met extreem geweld, à la Saw (2004) en konsoorten, nooit zoveel ophef veroorzaken. In Frankrijk wordt er in ieder geval nu druk gespeculeerd over de mogelijks negatieve invloed op de Oscarkansen van Dujardin: de Fransen vermoeden dat hij door dit nieuwe 'schandaal' wel eens naast het felbegeerde beeldje zou kunnen grijpen. Ik betwijfel dat The Academy hierdoor zijn mening zal herzien, ook al zijn Amerikanen nog preutser dan Fransen. Het is trouwens niet de beslissing van de acteur, maar wel van de producenten en distributeurs om uit te pakken met "gewaagde posters".

De film werd geregisseerd door zowel regisseurs als acteurs, met name Jean Dujardin zelf, Emmanuelle Bercot, Fred Cavayé, Alexandre Courtes, Michel Hazanavicius, Eric Lartigau en Gilles Lellouche. In de cast zien we ook nog Guillaume Canet, Alexandra Lamy, Mathilda May, Géraldine Nakache, Isabelle Nanty en Sandrine Kiberlain.

In ieder geval kan ik me geen betere reclame bedenken voor een film, dan een mooie controverse net voor de release van de film. Het is beter dat de mensen van je film praten dan er zelfs niet van op de hoogte zijn. Ditalles met een geslaagde en grappige trailer: Opzet geslaagd! Ik vraag mij tevens af of de posters bij ons ook uit het straatbeeld zullen verdwijnen. Wat vinden jullie ervan?

De Oscars-nominaties worden op 24 januari 2012 bekend gemaakt, en de Oscarshow is een maand later op 26 februari 2012. Maar bij wijze van 'voorspel' is er de 69e Golden Globes awardshow. Of zoals Gervais het omschreef: "De Golden Globes staan tot de Oscars als Kim Kardashian staat tot Kate Middleton: een beetje goedkoper, iets meer beschonken en eenvoudiger om te kopen". Niet The Academy, maar wel +/-90 leden van de Hollywood Foreign Press Association, een groep van journalisten die elk zo’n 55 landen vertegenwoordigen en een slordige 250 miljoen lezers, hebben zich gebogen over welke films en tv-series voor hen het beste was van het jaar. En de Beste Film in het Drama genre werd dit jaar The Descendants (2011) .

Ricky Gervais was dit jaar opnieuw zijn grappige zelve, met snedige aanvallen op de sterren, zoals Johnny Depp aan wie hij vroeg of hij al The Tourist (2010) had gezien (zie video). Daarnaast waren er een paar verrassingen en dit vooral bij de tv-series. Zo ging Friends-acteur Matt LeBlanc met de Golden Globe lopen voor Beste Mannelijke acteur in een Komedie TV-Serie, en dit voor "Episodes".

Een andere verrassing was de verdiende Golden Globe voor Beste Mannelijke Bijrol in een Mini-Serie die naar Peter Dinklage ging, voor het uitstekende Game of Thrones. Ook de serie "Homeland" werd in de bloemetjes gezet met de Golden Globe voor Beste Drama Serie en Claire Danes mocht de Golden Globe in ontvangst nemen voor Beste Actrice in een Drama serie.

Een mooi moment in de show was de spontane speech van Meryl Streep die de Golden Globe won voor Beste Actrice voor The Iron Lady (2011), alsook de uitreiking van de Cecil B. DeMille Award voor Morgan Freeman, die overhandigd werd door Helen Mirren. Een actrice die terecht haar beklag deed dat ze maar in één film met hem had gespeeld. Voor de rest waren er uiteindelijk niet zo heel veel verrassingen. Martin Scorsese won zijn Golden Globe voor Beste Regisseur voor Hugo (2011), Beste Scenario ging naar Woody Allen voor Midnight in Paris (2011), George Clooney won Beste Acteur voor The Descendants (2011) en Jean Dujardin won Golden Globe voor Beste Acteur in Komedie/Musical voor The Artist (2011) die ook de Golden Globe kreeg voor Beste Film in het Musical/Komedie genre.

De volledige lijst vinden jullie hier.

Er loopt een dwaas spotje in de bioscoop met Rowan Atkinson die op een witte achtergrond het publiek erop attent maakt dat ze best het gsm af leggen tijdens de film. Het spotje had gewerkt mocht de regisseur gevraagd hebben aan de acteur om net ‘onder’ de camera te kijken in plaats van erboven. Nu is het net of hij het plafond aanspreekt in plaats van het publiek. Maar dat allemaal natuurlijk op zijn nieuwe film te promoten, Johnny English Reborn (2011) van regisseur Oliver Parker.

Korte inhoud: Er wordt opnieuw een beroep gedaan op Johnny English (Rowan Atkinson), de onwaarschijnlijke geheim agent in de Britse geheime dienst. Na zijn laatste perikelen heeft MI-7's Johnny English zijn vaardigheden bijgespijkerd in een afgelegen Aziatisch gebied. Maar wanneer zijn leidinggevenden lucht krijgen van een moordpoging op de Chinese president, wat een wereldchaos zal veroorzaken, gaan zij onmiddellijk op zoek naar hun onorthodoxe agent. Johnny moet wederom high-tech gadgets besturen om een web van list en bedrog te ontrafelen waarbij MI-7, de CIA en de KGB betrokken zijn.

Dit is het soort film die buiten de VS potten breekt aan de box-office, maar in de States nauwelijks bezoekers kan aantrekken. De eerste Johnny English (2003) heeft meer dan 3 keer zijn productiebudget van 40 miljoen dollar opgehaald, terwijl in de States de film nauwelijks 28 miljoen in het laatje bracht. Het is dus een concept die goed verkoopt, maar nog beter zou verkopen mocht de marketing iets meer het accent leggen op de Amerikaanse markt. Bekijk de posters met de leuke tagline en de trailers (met de typische voice-over) en je weet meteen wat ik bedoel.

De spy spoof zal blijven bestaan zolang er een Fames Bond franchise bestaat. We hebben Mike Myers als Austin Powers, Steve Carell als Maxwell Smart (Get Smart), Jackie Chan als Jimmy Tong (The Tuxedo) en zelfs in Frankrijk heb je Jean Dujardin als OSS 117. En nu dus Rowan Atkinson als Johnny English, de pret kan niet op. In de film zien we ondermeer Dominic West, Gillian Anderson en Rosamund Pike

Wisten jullie trouwens dat Rowan Atkinson nog te zien was in een echte (weliswaar on-officiële) Bond-film. Hij speelde een schuchtere en onzekere geheim agent die informatie moest doorspelen aan James Bond (gespeeld door een veel te oude Sean Connery) in Never Say Never Again (1983). En een ander weetje, Rowan Atkinson is een grote auto-gek. Hij rijdt niet alleen rond met een Austin Martin maar is tevens een uitstekend racer. Bekijk hier zijn passage bij Top Gear. Johnny English Reborn komt bij ons uit op 12 oktober 2011.

Je zult het maar meemaken, je wint de Grote Prijs in Cannes en je bent een beetje teleurgesteld. Dat overkwam Jean-Pierre en Luc Dardenne, nadat ze op een 3de Gouden Palm (dé echte grote prijs) hadden gehoopt voor Le Gamin au Vélo (2011) met Cécile De France. De broers hadden met Rosetta (1999) en L’enfant (2005) wel de hoofdvogel afgeschoten.

Korte inhoud: Het verhaal gaat over de 11-jarige Cyril (Thomas Doret) die door zijn vader (Jérémie Renier) in een internaat is geplaatst. Maar als zijn vader de belofte hem daar uit te halen niet nakomt, ontsnapt Cyril uit het tehuis en probeert tevergeefs zijn vader weer op te zoeken. Achtervolgd door mensen uit het internaat, wordt hij opgevangen door een jonge vrouw, Samantha (Cecile de France).

De eer van de Gouden Palm ging dit jaar naar The Tree of Life (2011) van Terrence Malick, een film die nu al wordt getipt als de Oscarwonnaar van 2012. Malick maakt geniale films, maar won nog nooit een Oscar.

Maar de broers hadden er zich al een beetje op voorbereid, gezien hun ingetogen en diep humanistische film niet meteen een topfavoriet was en er heel wat concurrenten waren, zoals Nanni Moretti met Habemus Papam (2011) en Melancholia (2011) van de verbannen Lars Von Trier met Kirsten Dunst die in Cannes gelauwerd werd als Beste actrice. Daarnaast zaten ook Pedro Almodovar (La piel que habito), Aki Kaurismaki (Le Havre) en Paolo Sorrentino (This must be the place) in competitive, naast de film van Terrence Malick natuurlijk.

Toch wel vreemd dat uitgerekend deze film geen Gouden Palm kreeg. Dit moet wel de meest toegankelijke film zijn uit hun gehele minimalistische oeuvre, zeker met een actrice als Cécile De France in de hoofdrol. Let wel, het blijft mijlenver verwijderd van mainstream cinema. Verder op het filmfestival won Jean Dujardin de prijs voor de beste mannelijke vertolking en Nicolas Winding Refn de prijs voor beste regie voor Drive (2011). Le gamin au vélo is sinds woensdag te zien in de Belgische bioscoopzalen.

***Related Post***
20/12/2010: The Tree of Life trailer

Ik ben aangenaam verrast geweest dit weekend in de bioscoop met de Franse komedie OSS 117: Le Caire nid d'espions (2006), een schitterende remake van een flauwe film uit 1968, waarin er hoofdzakelijk met de figuur van James Bond de spot wordt gedreven. Een remake die op vele gebieden zijn origineel overstijgt.

Dit is de beste Franse film die ik dit jaar heb gezien en heb bijna de ganse voorstelling plat gelegen van het lachen. Let wel, het is Franse humor en uit ervaring weet ik dat niet iedereen deze humor kan vatten en/of smaken. Bekijk hier de trailer.

Het is trouwens al een poos geleden dat er nog eens een uitstekende Franse komediefilm op de markt kwam, die een efficiënt evenwicht weet te vinden tussen de parodie en de nostalgie die we hebben uit de eerste James Bond films met Sean Connery. Het scenario is ijzersterk en de regie van Michel Hazanavicius is vrijwel feilloos, de acteurs zijn om van te smullen en de hoofdacteur, Jean Dujardin (34), ontpopt zich met deze film tot één van de belangrijkste (en binnenkort ook best betaalde) acteurs in Frankrijk. Hij maakte eerder al furore met Brice the Nice (2005) (poster), maar deze OSS 117 is verre van superieur aan al zijn vorige films.

Het feit dat er weinig geslaagde Franse komediefilms zijn is vooral te wijten aan de scenaristen die zich er iets te gemakkelijk van af willen maken en de regie die nogal oubollig en zonder risico’s is. De films moeten in de meeste gevallen qua production value zeker niet onderdoen voor veel Hollywoodfilms, maar meer dan een glimlach komt er vaak niet bij kijken. Dit ligt bij deze film anders want al bij de eerste minuten van OSS weet je meteen dat je hier te doen hebt met een andere categorie van film, met zijn subtiele parodiërende proloog et zijn uiterst geslaagde generiek. (De Franse grafisten zijn trouwens gekend voor hun talent in het maken van trendy generieken, naar het voorbeeld van Saul Bass).

De gehele film baadt in een cinematografische stijl die de jaren 50 en 60 weerspiegelt, en dit voor een heerlijk krankzinnig verhaal: geheim agent OSS 117 wordt gestuurd naar Cairo om er de verdwijning van een van zijn collega’s te onderzoeken, en tussenin ook nog eens de conflicten in het Midden Oosten op te lossen. En in tegenstelling tot wat je zou verwachten respecteert deze film geheel de traditie van die goede thrillers waar de slechterik er uiteindelijk triomfantelijk uit komt.

De esthetische vormgeving van de film is dan ook opmerkelijk, met een aangepaste pellicule kwaliteit, de uigekiende kadrages, die typische belichting, de retro-muziek, en uiteraard de kleine clichés die volledig de sfeer uit die periode doen herleven. En de humor zit hem, zoals in de meeste parodieën, in de overdrijvingen. Maar in tegenstelling tot de zuivere parodie zoals in Austin Powers (1997), komt de humor iets delicater en volgens mij ook stukken beter. De knipoogjes naar de James Bond cultus uit de beginjaren en de cartoonsfeer uit de wereld van Kuifje zijn nooit opdringerig of al te evident. Het gaat in eerste instantie over de karakters, en in tweede instantie over de situatie. De creativiteit steekt hem trouwens niet alleen in de dialogen, maar ook in het visuele concept.

Het hoofdpersonage in deze film is een geheim agent, die kolonialistische trekjes heeft, een beetje racistisch maar vooral onwetend, mysogeen, arrogant, homofoob, zachtjes macho maar uiteindelijk een brave idioot die niet echt gevaarlijk is. Het verstand komt dan van zijn Marokkaanse gezellin Larmina, gespeeld door de Argentijnse Bérénice Bejo.

In ieder geval is de rol van 'Hubert Bonisseur de La Bath', alias 'OSS 117' vertolkt met heel veel klasse, elegantie en fysieke kracht. Dujardin staat er helemaal als geheim agent. Ik hoop dat we nog episodes zullen mogen verwachten van OSS in de toekomst, want ik heb er echt met volle teugen van genoten.