jaws

  • The Shallows (2016) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Laat ik meteen met de deur in huis vallen, ondanks het ronduit belachelijke einde en zijn zeemzoeterig melodramatische afsluiter, is The Shallows (2016) één van de beste shark attack films sinds Jaws (1975). De film van Spielberg is wel superieur aan deze prent, maar deze film heeft dan weer een troefkaart genaamd Blake Lively, die na deze prent haar status als leading lady wel heeft verdiend. Dit is een back-to-basic thriller met wat GoPro's een rottende walvis en een "Steven seagull" om niet te misssen.

    the_shallows_2016_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: 'The Shallows' volgt een vrouw, Nancy (Blake Lively) genaamd, die alleen is aan het surfen op een afgelegen strand. Een strand waar haar moeder vroeger kwam surfen. Op een korte afstand van de kust wordt ze aangevallen door een grote witte haai. Nancy komt vast te zitten op een kleine rots, minder dan 200 meter verwijderd van het strand. Zal ze de oversteek op tijd kunnen maken alvorens de vloed het stuk rots onderdompelt?

    De film duurt 86 minuten en eigenlijk heeft de film niets meer te vertellen dan datgene wat al wereldkundig gemaakt werd met de trailer. Erger nog, je zit te wachten op bepaalde scènes die je in de trailer had gezien en dat is op zich wel een beetje een domper op de spanning. Maar wees gerust, de film is voor geen seconde vervelend, en dat is hoofdzakelijk te danken aan de mooie verschijning en de sterke vertolking van Blake die hier een vrouw van (letterlijk en figuurlijk) 'vlees en bloed' neerzet in plaats van de traditionele scream queen. Blake heeft de perfecte maten, maar is ook groot van gestalte, en wanneer ze tegen een rots stoot of tegen het ijzer van een boei, voelen we duidelijk een harde impact. In het begin van de film is het duidelijk dat ze haar moeder heeft verloren aan (vermoedelijk) kanker, ondanks de strijd de ze had geleverd. Nancy wil daarom proeven van het leven en misschien wel haar medische studies zal laten voor wat het is. Maar het noodlot slaat toe en het personage kijkt nu zelfs recht in de ogen van de dood, en zal al haar kennis en wilskracht moeten gebruiken om het er levend vanaf te brengen.

    Het verhaal - dat op de 2014 Blacklist stond - werd geschreven door Anthony Jaswinski en is al zo voorspelbaar als iets. Gelukkig weet de Spaanse regisseur Jaume Collet-Serra (Non-Stop, Unknown, Orphan) zijn omgeving toch perfect te exploiteren en maakt een toch wel geslaagde thriller. De dialogen zijn niet echt slim, en nog minder zijn de al te evidente texto's. Zelfs het acteerwerk van bepaalde nevenpersonages zijn niet altijd even overtuigend. De nonsense neemt je er wel bij, want in tegenstelling tot veel andere films heeft deze prent geen ambities om meer te zijn wat het uiteindelijk is. Neem nu het feit dat Blake gaat surfen met een halve juwelenwinkel aan. Nu ja, achteraf bekeken wel handig als je een operatie moet uitvoeren. Collet-Serra heeft de ultieme zomer B-film met een goeie mix tussen zon, zee, borsten en bloed. De prachtige fotografie van Flavio Martínez Labiano laat ons ook geregeld onderdompelen in het water en voelen we ons bij momenten al even onveilig als het hoofdpersonage. Er zit zelfs een geweldig moment in waarin Blake voor de eerste keer onderdompelt in bloedrood water tussen de luchtbellen, was al even verontrustend als prachtig in beeld gezet. Anderzijds gebruikt hij naar mijn goesting net iets teveel slow motions en is de lichtgevende kwallen-scène net iets te 'Finding Nemo' achtig, zelfst voor een B-film als deze.

    the_shallows_banner.jpg

    Eigenlijk had Louis Leterrier de film moeten regisseren. Leterrier had echter heel wat meningsverschillen met de productie, en het feit dat het productiebudget voor hem net iets te scherp was trapte hij het af. En dat zal hem nu wel zuur opbreken als je het resultaat bekijkt en dat vergelijkt met Leterrier's tegenvallende Grimsby (2016). En draaien met Blake is toch ook wel iets van een ervaring. Blake heeft zich tevens voor de volle 100% ingezet en deed Blake heel wat van haar eigen stunts in deze prent. Zelfs surfen, ook al werden de meer gewaagde surfstunts wel gedaan door haar stunt double Sarah Friend.

    En wat met de haai? Wel hij is voor 95% digitaal (met uitzondering van een paar shots met een haaienvin die bestuurd werd met een Sea-Doo). Het was echter cgi van degelijke kwaliteit. Zeldzaam zijn de shots waar je wenkbrauwen van gaan fronsen. De film moet veel hebben van zijn visuals en daar is de regisseur bewust van, en dus gaat hij elk frame tot in de kleinste details verzorgen. Voor de rest zijn er niet veel andere personages, buiten misschien een zeemeeuw die met een gebroken vleugel ook is gestrand op de rots. Net zoals de volleyball Wilson in Cast Away (2000) zorgt hij voor wat gezelschap. Het zijn allemaal kleine touches, maar toch werken ze eigenlijk wel super goed en geven ze op hun manier meer diepgang in het hoofdpersonage. Trouwens zit er een scène in de film waar we de haai zien opduiken in een golf (zie tevens bovenstaande banner), een beeld die eerder was gebruikt in de marketing campagne voor de Meg (2018) film, die tot op vandaag nog altijd niet in productie is. Pech voor hen, want de makers van deze film zijn ermee gaan lopen.

    the_shallows_2016_pic04.jpgthe_shallows_2016_pic05.jpgthe_shallows_2016_pic06.jpg
    the_shallows_2016_pic01.jpgthe_shallows_2016_pic03.jpgthe_shallows_2016_pic02.jpg

    De muziek van Marco Beltrami heeft niet dezelfde draagkracht als de John Williams score, maar is zeker wel verdienstelijk en zeker beter dan de smaakloze soundtracks die Jaume Collet-Serra op zijn film heeft geplakt om toch maar een jeugdig publiek aan te spreken. Wat ja, deze film is wel degelijk PG-13 en bedoelt om veel geld in het laatje te brengen. De film had een productiebudget van 17 miljoen en heeft ondertussen in de States al een slordige 50 miljoen opgebracht, maar ik verwacht dat deze prent toch gemakkelijk 200 miljoen zal opbrengen wereldwijd.

    Kortom, The Shallows heeft 10 keer minder gekost dan Independence Day: Resurgence (2016), maar je zal er 10 keer meer plezier aan beleven. Mijn vrees was dat ze er een Piranha (2010) prent van gingen maken waar het accent voornamelijk lag op de vrouwelijke anatomie, en ook al zien we veel van de anatomie van Blake, ligt het accent toch voornamelijk op haar overlevingsdrang. En was het einde niet zo dwaas dan had ik deze prent nog wel een 4 sterren willen geven omdat het volledig is geslaagd in zijn opzet. Jaume Collet-Serra is dan weer een beetje van een hit-and-miss regisseur, wel hier hebben we in ieder geval een hit.

    The Shallows is ondertussen uitgekomen op DVD, Blu-ray en 4K Ultra HD. Op de Blu-ray staan verwijderde scenes en heel wat making of reportages over het maken van de haai, het productieproces, het strand en heel wat weetjes over het gedrag van haaien.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 29 december 2016

    ***Related Post***
    05/05/2016: Blake Lively in shark attack film The Shallows

     

    *** The Shallows trailer ***

  • De grappigste en gekste filmmerchandise

    Pin it!

    Blockbuster films kunnen niet zonder bijbehorende producten als t-shirts, theemokken, dekbedovertrekken, speelgoedpoppetjes en lunchtrommels. Daar kijkt niemand nog van op. Maar marketeers weten ook dat het soms een tikje gekker en opvallender moet. Soms krijgen wede merchandise ook aangeleverd aan het adres van De Filmblog. We presenteren een paar grappig en ronduit weirde voorbeelden van gekke filmmerchandise.

    Een van de meest succesvolle filmreeksen ooit is die van Star Wars. De originele trilogie verscheen rond 1980 en deze eeuw kregen we al de prequels over ons heen, alsook de eerste vervolgfilm Star Wars: The Force Awakens (2015) en binnenkort de spin-off Rogue One: A Star Wars Story (2016). Menig kind heeft op de grond gezeten, met poppetjes van Luke Skywalker, Darth Vader en Obi-Wan Kenobi in zijn hand. Maar zou je het wagen een zwart Star Wars broodje in de mond te nemen? In Disneyland Parijs werd vorig jaar naast de Jedi burger ook een zogeheten Darth Vader burger verkocht. Eerlijk gezegd oogt het als een broodje dat niet op tijd van de BBQ is geplukt. Hopelijk zien de Jedi-burger of Yoda-cupcake er wat meer appetijtelijk uit. Maar de merchandise gaat zelfs nog een stap verder met de Han Solo koelkast of de R2D2 aquarium.

    inflatable_jaws.jpgjaws_knuffel.jpgjaws_t-shirt.jpgjaws_beach_towel.jpg
    Merchandise © Universal Pictures / Amazon

    Star Wars staat onbedreigd bovenaan de lijst van film-reeksen met de hoogste omzet aan merchandise. Inmiddels is daar zo’n 30 miljard euro mee opgehaald. Ook hoog in die lijst staat Frozen (2013) van Disney. Deze prent was een van de grootste merchandise-successen ooit. Beste ouders, houd je dus maar vast zodra deel twee verschijnt en zorg dat je oogappeltjes niet alle reclamefolders zien. Frozen is vooral geliefd bij de wat kleinere kinderen, laten we zeggen kleuters. Dat zijn toch niet het soort mensen dat drogisterijen bezoekt om te zoeken naar lipgloss. Daar lijken ze een tikje te jong voor. En toch bestaat er Frozen-lipgloss. Sterker nog, in Engeland was er zelfs een fabrikant die het een goed idee vond om Frozen Elsa-beha's te maken, die van kleur veranderen zodra je ze aanraakt.

    Jaws (1975) is nog zo een film die tot op de dag van vandaag merchandising naar buiten brengt. De haai Jaws is bloeddorstig, vermoordt mensen, is eng, heeft scherpe tanden en verschuilt zich lafjes in de zee. Zo op het eerste gezicht is er niks knuffelbaar aan Jaws. Dus natuurlijk kwam de merchandise-afdeling van de filmmaatschappij op de proppen met Jaws knuffeldiertjes en de Jaws opblaaspop voor in het zwembad. Maar het best verkochten de Jaws en amity Island t-shirts en strand-handdoeken.

    Slotmachines, of fruitautomaten zoals ze ook wel bekend staan, grijpen dikwijls naar bekende filmhelden voor hun uiterlijk en gameplay. Stoere mannen als Batman, Superman of de wat minder sympathieke Scarface hebben allemaal slots geïnspireerd. Een vreemde eend in de bijt is de slot Monty Python’s Spamalot, vernoemd naar een musical die weer is gebaseerd op de film Monty Python and the Holy Grail. De surrealistische humor van de Britten manifesteert zich onder meer, doordat je in de bonusronde moet proberen om niet te worden geplet door een koe. Wil je zien wat voor op films gebaseerde slots er zoal tegenwoordig zijn of op die slots spelen, dan kan je terecht bij de vele online casino's.

    300_leather_pants.jpgr2d2_aquarium.jpghan_solo_star_wars_fridge.jpgstar_trek_coffin.jpg
    Merchandise © Warner Bros / 20th Century Fox / Disney / Paramount Pictures / Amazon

    De erotische thriller Fifty Shades of Grey (2015) werd in de markt gezet als een van de meest vunzige, wellustige, perverse films in jaren. De verfilming van het boek van EL James liet filmcritici echter niet sidderen op hun stoelen. De avonturen van miljonair Christian en simpele dame Anastasia waren wel erg populair bij huisvrouwen. Misschien dat daarom producten werden gemaakt als Fifty Shades thee, naast uiteraard de overvloed aan kinky stuff van zweepjes tot handboeien. En van kinky stuff gesproken, wisten jullie dat er ook een 300 (2006) lederen broek te verkrijgen was?

    En je moet wel een hele, hele, hele grote fan zijn van de filmreeks Twilight, om een onderbroek te kopen met daarop het hoofd van acteur Robert Pattinson. Tenzij je altijd al hebt gedroomd van een vampier tussen je benen. En om het in het dodenrijk te houden, wat dachten jullie van een Star Trek doodskist. Ja, ze bestaan.

  • Blake Lively in de shark-attack thriller The Shallows

    Pin it!

    Er zit een nieuwe 'Jaws' film aan te komen voor een nieuwe generatie. Met name The Shallows (2016) in regie van de Spanjaard Jaume Collet-Serra (Non-Stop, Unknown, Orphan). In de hoofdrol zien we de bloedmooie Blake Lively.

    the_shallows_2016_poster.jpg

    Korte inhoud: 'The Shallows' volgt een vrouw, Nancy (Blake Lively) genaamd, die alleen is aan het surfen op een afgelegen strand. Op een korte afstand van de kust wordt ze aangevallen door een grote witte haai. Nancy komt vast te zitten op een kleine rots, minder dan 200 meter verwijderd van het strand. Zal ze de oversteek wagen?

    De nieuwe trailer zet in ieder geval sterk in op het haaien drama. Toch ben ik niet geheel zeker of het shot met de haai die uit het water springt in vrij ondiep water om een kerel te grijpen wel realistisch is. Laat staan het scherpe 4G Skype signaal op een onbewoond eiland, of het feit dat ze niet meer weet hoe de naam van de plek is waar ze is komen surfen en ik zwijg nog over het brullen van de haai op 1:35. De sfeer in de trailer zit vrij sereen in het begin maar op het einde lijkt het erop dat ze er toch wat over zijn gegaan in een meer Piranha (2010) stijl in plaats van meer realistisch te blijven in een soort The Reef (2010) stijl. Laten we in ieder geval hopen dat het beter wordt dan Dark Tide (2011).

    Dergelijke eenvoudige thrillers zijn echt wel een verademing in een tijd waarin men niet genoeg superhelden en actie-scènes in een film kunnen steken. En misschien een beetje te eenvoudig want ik heb na het zien van de trailer nu wel de indruk dat ik alles al heb gezien, inclusief het einde. Wat de trailer ons ook liet zien is het prachtige lichaam van Blake, en mocht de film tegenvallen kunnen we in ieder geval nog van haar schoonheid genieten. The Shallows komt deze zomer uit in de States maar heeft bij ons nog geen releasedatum.

    ***Related Post***
    20/07/2016: The Shallows filmbespreking

     

    *** The Shallows trailer ***

  • In the Heart of the Sea (2015) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Het duo Ron Howard en Chris Hemsworth hebben met Rush (2013) bewezen dat ze een geslaagde match waren. Nu hebben de regisseur en de acteur elkaar opnieuw gevonden in de avonturenfilm In the Heart of the Sea (2015).

    in the heart of the sea,chris hemsworth,ron howard,benjamin walker,cillian murphy,tom holland,brendan gleeson,ben whishaw,michelle fairley,charlotte riley,jaws,cast away

    Korte inhoud: De Amerikaanse walvisvaarder Essex verliet Nantucket in Massachusetts in 1819 onder kapitein George Pollard (Benjamin Walker) voor een reis van 2,5 jaar om te gaan jagen op potvissen in hun leefgebieden in de zuidelijke Grote Oceaan. Ook aan boord zijn eerste stuurman Owen Chase (Chris Hemsworth), tweede stuurman Matthew Joy (Cillian Murphy) en scheepsjongen Thomas Nickerson (Tom Holland). De Essex werd echter zelf geramd door een potvis en zonk op 3700 kilometer afstand van Zuid-Amerika. De overlevenden van de Essex dobberden 90 dagen rond op zee. Ze zetten koers naar Zuid-Amerika en om te overleven wendden ze zich tot kannibalisme.

    De film is gebaseerd op het non-fictie boek van Nathaniel Philbrick over de gebeurtenissen van het Amerikaanse walvissenschip de Essex in 1820, een dramatische gebeurtenissen die als inspiratiebron diende voor Moby Dick. De film begint 30 jaar na de feiten met een ontmoeting tussen Thomas Nickerson (Brendan Gleeson) , één van de enige overlevenden van de ramp, en de schrijver Herman Melville (Ben Whishaw) die het verhaal van deze mislukte walvisjacht naar buiten wil brengen in geromantiseerde vorm. En na deze korte prelude duiken we opnieuw in de tijd. Er zitten ook twee vrouwen in de film, Mrs. Nickerson (Michelle Fairley) en Peggy Chase (Charlotte Riley), die samen een screentijd hebben van 5 minuten.

    Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen, ik heb me zelden zo verveeld bij het bekijken van zo'n spektakelfilm. Het contrast tussen Jaws (1975) en deze 100-miljoen-dollar film kan haast niet groter zijn. Je hebt niet meteen veel voeling met de personages. En het verhaal gaat effectief over een schip die te midden van de zee aangevallen wordt door een walvis op wie werd gejaagd, en waarbij de scheepslui in drie bootjes moeten zien te overleven. Maar veel 'walvis' komt er eigenlijk niet aan te pas. Hooguit een paar minuten. Over de visuele effecten kan ik over het algemeen niet veel op aanmerken. Er zitten twee of drie knappe topshots in (allemaal in de trailer) waarbij we dat reusachtige zoogdier dreigend langs de boot zien zwemmen, maar ik zat echt wel op mijn honger en had hier veel meer van verwacht. Bij andere shots voel je dan weer duidelijk de 'green screen' effecten. De film is zelfs niet in cinema-formaat, maar wil met zijn knipoog naar die oude avonturenfilms het 1.85 : 1 formaat exploiteren in plaats van het scope formaat 2.35 : 1. En op zich geen verkeerde keuze, ook al had ik gehoopt dat de film op een bepaald moment uit zijn frame zou breken, wat nooit gebeurd.

    in_the_heart_of_the_sea_2015_pic01.jpgin_the_heart_of_the_sea_2015_pic02.jpgin_the_heart_of_the_sea_2015_pic03.jpg
    in_the_heart_of_the_sea_2015_pic04.jpgin_the_heart_of_the_sea_2015_pic05.jpgin_the_heart_of_the_sea_2015_pic06.jpg

    Het beste in de film is misschien in het begin waar we een soort rivaliserende strijd zien tussen een ervaren walvisjager die eigenlijk kapitein wou zijn van zijn schip en een de effectieve kapitein die afkomstig is van rijke komaf binnen de scheepvaart. Maar halverwege is er van tweestrijd geen sprake meer en verliest de film de draad met zijn twee hoofdpersonages. Alle nevenpersonages zijn zo stiefmoederlijk behandeld dat ze nooit echt memorabel genoemd kunnen worden. Komt daar nog bij dat je als kijker eigenlijk meer gaat voelen voor de walvis dan voor de crewleden, wat uiteraard de dramatiek moet gaat bevorderen. Ron Howard probeerde die ene "koppige" walvis wel wat onsympathieker te maken door zijn huid wat te laten afschilferen, maar gezien het beest maar luttele seconden in beeld komt, is er nooit een dreiging. In fel contrast met Jaws zag je de haai bijna nooit, maar voelde je hem constant.

    Ja, het verhaaltje is op zich wel opmerkelijk, maar na het zien van de film heb je toch spijt dat Ron Howard het verhaal van Moby Dick niet had verteld in plaats van deze survival film. Ik wou een walvissenfilm zien en kreeg Cast Away (2000) voorgeschoteld. Het charisma van de acteur ontgoochelt niet, maar we spreken hier wel niet van Oscar-waardige vertolkingen. In the Heart of the Sea is verre van een slechte film, maar er zal véél meer in. Je zou het kunnen samenvatten met: veel dick weinig Moby. Het is een gemiste kans en de regisseur heeft hier net iets teveel op safe willen spelen. De film had moeten uitkomen in maart van 2015, maar werd dan overgezet naar de Oscar-periode van december. Bij nader inzien had deze film in maart mogen blijven, want los van wat de visuele ging deze film niet veel awards en nominaties binnenhalen. En wat blijkt nu, de film heeft over de hele wereld slechts 3 nominaties gehad. De eerste beste Vlaamse film strijkt meer nominaties op.

    Op woensdag 13 april 2016 komt de film uit op DVD en Blu-ray en Blu-ray 3D en Video on Demand. In the Heart of the Sea bevat meer dan een uur bonusmaterialen, met deleted en extended scenes, naast een pak making of filmpjes.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 9 april 2015

     

    *** In the Heart of the Sea trailer #1 ***

  • Bridge of Spies (2015) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    We hebben er niet zo heel veel van gehoord en de film werd een beetje overschaduwd in de States door The Martian, maar Bridge of Spies (2015) is wel degelijk de nieuwe Steven Spielberg film met Tom Hanks in de hoofdrol.

    bridge_of_spies_2015_poster2.jpg

    Korte inhoud: De film vertelt het waargebeurde verhaal van James Donovan (Tom Hanks), een verzekerings-advocaat die zich in het centrum van de Koude Oorlog bevindt wanneer hij door de CIA gerekruteerd wordt om een haast onmogelijke missie uit te voeren: onderhandelen over de vrijlating van een door de Russen gevangen genomen Amerikaanse piloot Gary Powers (Austin Stowell) in ruil voor de Russische spion Rudolf Abel (Mark Rylance), die hij eerder voor de rechtbank had verdedigd.

    Niemand kan betere popcornfilms maken dan Steven Spielberg, ook al klinkt dat misschien een beetje 'minachtend' voor iemand die bewees dat hij ook volwassen drama's kon maken, zoals met zijn meesterwerk Schindler's List (1993). Maar hoe je het ook draait of keert, zijn genialiteit als regisseur komt het meest aan bod in een film als E.T. the Extra-Terrestrial (1982) dan in het meer serieuze Close Encounters of the Third Kind (1977), of nog Jaws (1975) is een betere film dan Munich (2005), Raiders of the Lost Ark (1981) is een betere film dan Lincoln (2012). En ga zomaar door.

    En spijtig genoeg hebben we opnieuw zo'n serieuze Spielberg prent. Het is een interessant verhaal, en had een intrigerende spy thriller kunnen zijn. Laat me duidelijk zijn, het acteerwerk, de regie en de fotografie zijn van een dusdanig niveau dat de Bridge of Spies wel nooit echt gaat vervelen, maar verander één van deze 3 elementen en je hebt een zondagfilm waarvan niemand echt opkijkt. De film krijgt in een 92% van Rotten Tomatoes! Toch wel wat overladen, maar het is al een tijdje dat het ratings-systeem niet meer is wat het geweest is - zeker met de toevloed aan journalisten van onbekende sites en filmblogs. Wat mij betreft: Do not believe the hype! Bridge of Spies is niet een meesterwerk waarover veel journalisten ons van willen overtuigen. Het is geen slechtste spionnenfilm, maar je kunt het geen thriller noemen en qua drama ben je nooit echt meegevoerd met de gebeurtenissen.

    Het beste zit hem in de eerste act, waar we de sfeer opsnuiven van Amerika in een web van paranoia tijdens de Koude Oorlog. Alles draait rond die vreemde kerel Abel die meer blijkt te zijn dan een talentvolle schilder en we worden verwend met een geweldige achtervolging in het na-oorlogse New York City. De film laat ook de haat zien op alles wat Soviet is. Iets wat nog steeds relevant aanvoelt de dag van vandaag, ook al hebben de Moslims nu de plaats ingenomen van de Russen. Het begin van Bridge of Spies gaat ook over burgerrechten en of dezelfde rechten gelden voor een Amerikaanse burger als voor een spion, iets wat dan weer deed denken aan de affaire met Snowden. Het script van Matt Charman en de Coen Brothers Ethan en Joel bouwt alles goed op en zorgt er voor dat we meteen sympathie beginnen krijgen voor de underdog Abel en zijn advocaat.

    bridge_of_spies_2015_pic01.jpgbridge_of_spies_2015_pic02.jpgbridge_of_spies_2015_pic03.jpg
    bridge_of_spies_2015_pic04.jpgbridge_of_spies_2015_pic05.jpgbridge_of_spies_2015_pic06.jpg

    Maar alles viel een beetje in mekaar vanaf het moment dat de CIA aan de advocaat vroeg om voor hen een gevangenen-swap te organiseren. Het was voor mij allemaal net iets te banaal en veel minder interessant dan het eerste gedeelte van de film. Ook de dialogen missen scherpte. Bij de scene van de swap zegt Abel tegen James dat hij een geschenk heeft voor hem. James antwoordt dat hij het spijtig vindt dat hij niet gedacht heeft aan een geschenk voor hem. Wij als kijker zouden al voldoende hebben met een veelzeggende blik van Abel dat die gevangenenwissel eigenlijk al een geschenk is. Maar neen, Abel verwoordt het voor ons nog eens letterlijk om er zeker van te zijn dat iedereen de boodschap begrepen heeft. En daarna herhaalt hij alles nog een keer.

    Een ander pijnpunt is dat potentieel interessante personages worden geïntroduceerd en tevens een mogelijke romance tussen Donovans dochter Carol (Eve Hewson) en zijn assistent Doug Forrester (Billy Magnussen), maar die verhaallijnen verdwijnen plots. Als kijker vragen we ons af waarom die set-up er dan uiteindelijk is gekomen. En ik zwijg nog over de drie eindes, die nog eens veel te lang duren.

    Kortom, Bridge of Spies is een uitstekende film, maar 92% rating lijkt me wel wat aan de hoge kant. Het is een film die ons erop wijst dat we bij een conflict best ook eens door de bril van de andere moeten bekijken - iets wat behoorlijk toepasselijk is bij ons huidige crisis. Het is ook een pleidooi voor gezond verstand die wordt onderstreept met een scène van een vrouw op een metrotrein in het begin en op het einde van de film, en wiens oordeel over Donovan radicaal is veranderd. Maar net zoals Lincoln is het een gevecht van één man die de grondwet wil verdedigen. Bridge of Spies zit vol goede bedoelingen en kwaliteit, maar het is geen film die me zal bijblijven.

    De DVD en Blu-rayBridge of Spies komt deze week op 6 april 2016 uit. Zoals we van de films van Steven Spielberg gewend zijn, vinden we geen audio-commentaar track, daarentegen wel een hele reeks making of filmpjes, met ondermeer een terugblik op de slotscène, een film over de U-2 spy plane en een filmpje over de koude oorlog en de muur. De film heeft 6 Oscar-nomiaties gekregen en kon de Oscar voor Beste Acteur in een Bijrol verzilveren voor Mark Rylance.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 30 november 2015

     

    *** Bridge of Spies trailer ***

  • Making-Of: Jaws (1975) van Steven Spielberg

    Pin it!

    De opnames van Jaws (1975) van Steven Spielberg begonnen op 2 mei 1974 op het eiland Martha's Vineyard in Massachusetts, met het oog op Long Island. Het vissersdorp Menemsha, was de hoofdlocatie. Spielberg was op zoek naar een vakantiegebied van lagere middenklasse. Een oord die toeristisch in mekaar zou stuiken wanneer zou blijken dat er een haai de kust teistert. Martha's Vineyard werd ook gekozen omdat de omringende oceaan een zanderige bodem had die nooit dieper was dan 11 m en dit voor 19 km van de kustlijn, waardoor de mechanische haaien gemakkelijk bediend konden worden buiten het zicht van het land.

    Spielberg had de voorkeur om de onderwater scènes relatief close-up te filmen om zo dicht mogelijk bij het point-of-view effect te komen van wanneer je zelf onder de zeespiegel zou duiken. Director of Photography Bill Butler heeft dan ook een speciale montuur laten maken om de camera onder water te beschermen en tevens stabiel te houden ongeacht het getij. Spielberg had ook nog een speciaal verzoek voor de art department: alles wat rood was moest uit het decor. Zo wou de regisseur ervoor zorgen dat het bloed het enige rood was in de film en bijgevolg de schok groter zou zijn.

    Jaws animated pictureJaws animated pictureJaws animated picture Jaws animated picture
    Jaws animated pictureJaws animated pictureJaws animated picture Jaws animated picture
    Pictures © by Universal Pictures

    Voor de opnames werden drie full-size pneumatisch aangedreven prop-haaien gebruikt die de bijnaam 'Bruce' droegen, naar Spielberg's advocaat, Bruce Raimer. Zo was er een zee-slee-haai, een full-body prop haai zonder buik dat werd aangetrokken met een 100 meter lijn, en twee platform haaien waar de camera gemakkelijk op gemonteerd kon worden. De haaien werden ontworpen door art director Joe Alves in 1973, en werden maar liefst door 40 technici gefabriceerd.

    Nadat de haaien werden voltooid, werden ze per vrachtwagen naar de opnamelocatie gebracht. Begin juli kapseisde het platform dat gebruikt werd om de twee platform haaien te bedienen, waardoor een team van duikers het op de bodem moest zien terug te halen. En dat was nog maar het begin van de problemen, met een productiebudget die zwaar werd overschreden. Het productiebudget dat voorop werd gesteld was 4 miljoen dollar, maar de eindafrekening kwam neer op 9 miljoen dollar. Ongeveer 3 miljoen van die meerkost ging uitsluitend naar de reparaties van de defecte mechanische haaien. Ontevreden crewleden gaven de film zelfs de bijnaam Flaws. Spielberg schreef veel problemen toe aan zijn gedrevenheid voor perfectionisme en zijn onervarenheid.

    Jaws animated pictureJaws animated pictureJaws animated picture Jaws animated picture
    Jaws animated pictureJaws animated pictureJaws animated picture Jaws animated picture
    Pictures © by Universal Pictures

    Later gaf Spielberg zelf zijn fouten toe, met name dat hij kost wat kost wou draaien op zee met een levensgrote haai in plaats van in een watertank. In een interview in Time Magazine zei hij het volgende: "Ik kon de film gemakkelijk hebben gedraaid in een watertank, of zelfs in een afgesloten meer, maar de film zou er niet hetzelfde hebben uitgezien. Maar ik was naïef over de oceaan, in feite was ik behoorlijk naïef over moeder natuur. Ik was overmoedig, zoals een jonge, roekeloze filmmaker hoort te zijn, en dacht dat ik alle problemen wel zou overwinnen. Achteraf bekeken was het vrij onbezonnen om te draaien op de Atlantische Oceaan in plaats van in een watertank in Hollywood. "

    De opnames op zee leidde tot veel vertragingen door ongewenste zeilboten die in het frame dreven, camera's die regelmatig kletsnat werden en de Orca [de boot waarmee ze uiteindelijk op haaienjacht gaan] begon te zinken met de acteurs aan boord. Maar de haaien bleken het grootste probleem te zijn voor de woeste zee, met vast zittend materiaal, ondergelopen tubes, roestverschijnselen op de huid, en zeewier waarin de haaien verstrikt raakten. Van de 12 uur draaidagen werd gemiddeld slechts vier uur besteed aan draaien. Acteur/scenarist Carl Gottlieb werd bijna onthoofd door de propellers van een boot, en Richard Dreyfuss werd bijna gevangen in de stalen kooi, los van acteurs die regelmatig zeeziek werden.

    Jaws animated pictureJaws animated pictureJaws animated picture Jaws animated picture
    Jaws animated pictureJaws animated pictureJaws animated picture Jaws animated picture
    Pictures © by Universal Pictures

    Ook tussen de acteurs waren er deiningen. Zo had Robert Shaw problemen met de fiscus en was constant opweg naar Canada. Eenmaal op de set kreeg hij het dan aan de stok met Dreyfuss die volgens hem iets teveel lof kreeg voor zijn vertolking in The Apprenticeship of Duddy Kravitz (1974).

    Het rechtstreekse gevolg was dat de filmmontage ook sterk werd uitgesteld gezien Verna Fields quasi niets had om mee te werken. Tijdens een goede dag konden er 5 scènes gedraaid worden, bij een gemiddelde dag 3 scènes, en bij een slechte dag werd er gewoon niet gedraaid. Maar door deze manier van werken ging Spielberg ook heel wat scènes draaien waar de haai gehint wordt in plaats van duidelijk te zien. Iets wat later door veel critici werd omschreven als een geniale vondst om de gruwel te suggereren in plaats van te tonen, en dit het geheel veel spannender maakt. Eigenlijk was het voornamelijk omdat de haai in kwestie in reparatie was en Spielberg het moest doen met gele vaten of een rugvin. Spielberg zei in een interview op AICN dat de film net omwille van de afwezigheid van de haai meer een Hitchcock film werd dan een Ray Harryhausen prent. Dus uiteindelijk was het een godsgeschenk. Het acteerwerk werd dan ook van cruciaal belang om de gruwel van die grote haai over te brengen.

    Beelden van echte haaien die in de film werden gemonteerd werden opgenomen in Australië, met een beperkt aantal acteurs en een miniatuur kooi om zo de haai groter te maken. Tijdens één van de opnames werd de kooi zelfs hard aangevallen door een haai. De scene was zo intens dat Spielberg besloot de scene in de film te werken. Maar de kooi was leeg en eigenlijk stond in het script, gebaseerd op het boek van Peter Benchley, dat Hooper daar zijn dood zou vinden. Maar gezien de beelden uit Australië met de aanval van de witte haai op de kooi zo intens waren, besloot Spielberg om Dreyfuss te laten ontsnappen zodoende de scene logisch bleef. De Australische haai heeft dus niet alleen het script herschreven, maar ook nog eens het personage van Hooper gered.

    Jaws animated pictureJaws animated pictureJaws animated picture Jaws animated picture
    Pictures © by Universal Pictures

    Initieel hadden ze 55 dagen moeten draaien, maar er werden er uiteindelijk 159 dagen. Spielberg dacht zelfs even dat zijn carrière erop zat na deze uit de hand gelopen toestand. Hij hoorde links en rechts geruchten dat hij nooit meer zou werken als regisseur. Spielberg was zelfs niet aanwezig bij het draaien van de eind-scène waarin de haai werd geëxplodeerd, gezien hij vreesde voor een waterdoop door zijn crewleden. En nu is het zowat een traditie geworden voor Spielberg om niet aanwezig te zijn voor de laatste scène van een film. Toch hebben ze achteraf nog wat beelden gemaakt in de Metro-Goldwyn-Mayer watertank met een Dreyfuss stand-in.

    Na een test-screening werden twee scènes gewijzigd. Zo werd de reactie van Brody "We gonna need a bigger boat" een paar seconden later gezet, omdat het publiek nog aan het schreeuwen was na het zien van de kop van de haai. En Spielberg wou zelfs nog één schreeuw aan het verhaal toevoegen en besloot nog snel met zijn eigen geld (3'000 dollar) een onderwater-scene te draaien, nadat Universal weigerde te betalen voor de reshoot, waarin Dreyfuss het hoofd zag van de gestorven Ben Gardner? De scène werd opgenomen in het zwembad van Verna Fields. Spielberg had ook wat melkpoeder in het water gegooid om zo het troebele wateren van Martha's Vineyard te simuleren.

    ***Related Post***
    01/08/2012: Jaws Blu-ray review