De FilmBlog

De nieuwe Skyfall (2012) poster is zopas online gezet en het exemplaar is niet meteen een uitschieter qua originaliteit. We krijgen de klassieke gunbarrel te zien, met een ietwat gekrompen Daniel Craig in het midden. Anderzijds siert het de makers dat ze er geen flamboyante overkill poster van hebben gemaakt. Ze hebben het simpel en elegant gehouden en misschien is dat ook een verwijzing naar de toon waarin Sam Mendes de film zal maken. Nu nog wachten op die eerste trailer en de titelsong (Goldfrapp? Adelle ? Radiohead?). Vanaf 26 oktober 2012 verschijnt Skyfall bij ons in de bioscoop.

Update 21/05/2012: De teaser trailer laat zien dat de nieuwe Bond action-packed zal zijn, en alles perfect gekadreerd (met dank aan DoP Roger Deakins). Het is niet de beste teaser trailer die ik dit jaar heb gezien, maar dat wil niets zeggen over de kwaliteit van de nieuwe 007 prent. "Agent Provocateur" Daniel Craig ziet er weer heftig uit. Alles heeft ook een beetje zo'n Dark Knight sfeertje, maar dat was nu eenmaal de film van het decennium (ook al vond The Academy Slumdog Millionaire een betere film...what do they know?!). En waar is Bardem? Of is hij die in het mysterieuze Keyser Söze shot (0:57)?? Ik denk in ieder geval niet dat de film zo slecht zal zijn als Quantum of Solace (2008).

*** Skyfall teaser trailer ***

***Related Posts***
04/11/2011: In Skyfall moet James Bond MI6 redden van de ondergang
12/07/2011: Javier Bardem en Ralph Fiennes in Bond 23
12/01/2011: Vakantie voor James Bond zit erop
03/11/2010: Bond 23 in de problemen
21/03/2010: Freida Pinto mogelijk nieuwe bondgirl
28/09/2009: MGM op de rand van het faillissement
30/12/2008: Casino Royale deed het beter dan Quantum of Solace
03/11/2008: Quantum of Solace review
30/09/2008: Quantum of Solace is en directe sequel op Casino Royale
23/11/2006: Casino Royale review

Collateral (2004) is niet zomaar een titel, maar een belangrijk begrip in de wereld van regisseur Michael Mann. Het verwijst niet alleen naar de verwantschap die er heerst tussen twee tegenovergestelde karakters, maar hint ook naar de ‘collaterale schade’ die gemaakt kan worden wanneer de twee individuen elkaars pad kruisen.

De huurmoordenaar Vincent (Tom Cruise) en de taxichauffeur Max (Jamie Foxx) lijken op het eerste gezicht niets met elkaar gemeen te hebben, maar na verloop van tijd duiken de gelijkenissen op. Twee eenzame wolven lopen ’s nachts over de straat, de een grijs en geslepen, de andere opzoek naar een leven. Beide worden ze afhankelijk van elkaar.

De hoofdpersonages in de films van Michael Mann hebben een bepaalde missie die ze met een vastberaden zelfzekerheid trachten te volbrengen (Heat, Ali, The Insider, Thief, The Last of the Mohicans, Manhunter). Dit vakmanschap weerspiegelt ook het perfectionisme waarmee Mann zijn films regisseert, met oog voor de psychologisch-filosofische invulling, alsook voor de "Manniaanse" cinematografische en stilistische context waarin goed en kwaad tegenover elkaar worden gezet. Collateral zou je gemakkelijk kunnen omschrijven als een neo film noir, die het genre overstijgt.

Korte inhoud: Max is taxichauffeur uit L.A. die tijdens zijn nachtshift uiteenlopende mensen ontmoet. Zijn ambitie is om iets anders te doen met zijn leven, maar is daar nog nooit eerder in geslaagd en wacht op die ene kans. Op een nacht ontmoet hij Vincent, die met een compleet andere filosofie over het leven op de achterbank plaats neemt. "Sommige mensen wachten een leven lang op die ene kans", zegt Vincent met een quote van John Lennon: "En op een dag worden ze wakker, oud en verzwakt, en beseffen ze dat die ene kans nooit is gekomen. " Hij betaalt Max $600 voor 5 haltes te maken in de stad. Bij de eerste stop dondert een bebloed lichaam vanuit een flat op de taxi. De ontmaskerde koude en onverschillige huurdoder zal de rest van de lange nacht moeten improviseren en gijzelt de chauffeur, die zijn partner zal worden in het doden van nog 4 andere kroongetuigen uit een rechtszaak met een beruchte drugtrafikant. Maar dit gegeven is niet het belangrijkste deel in de film. Het wordt zelfs ondergeschikt aan de conversaties die de twee mannen hebben over het leven, en we voelen mee voor beide personages. Een film over confrontaties, eenzaamheid, gebroken idealen en morele rechtvaardigheid.

Alles is intrinsiek verbonden met elkaar. De film vertrekt vanuit de luchthaven en eindigt met een trein die in de nacht verdwijnt. Dit als parallel met Heat (1995) die met een trein begint en eindigt in de luchthaven. We krijgen een levensgeschiedenis van twee personages in een tijdspanne van 10u en voelen in het begin sympathie voor de huurdoder, die naarmate de film vordert bitter en gevoelloos wordt. Ons gevoel voor hem zal kantelen. Hoewel het personage van Vincent nooit de typische huurdoder is. Bij zijn laatste slachtoffer zien we hem trouwens een kleine conversatie beginnen alsof hij zich wou verrijken met het leven van zijn slachtoffer. Misschien als compensatie voor het leven die hij nooit heeft gehad, en die hij tracht te verbergen, met een grap of cynische opmerking. En dat maakt de film zo boeiend. Datgene wat verborgen ligt in de onscherptes van de lange cameralens of achter de ramen in de taxi, is niet zijn bezigheid, maar wel het leven van Vincent en wat het voor hem inhoudt.

Collateral heeft gelijkenissen met Mann's politiedrama Heat, uit 1995, een soort grand cru jaar trouwens uit de filmgeschiedenis. Het personage van Cruise is van hetzelfde kaliber als Neil (De Niro) en Vincent (Pacino) in Heat. Ook op vlak van stilisme is Cruise een spiegelbeeld van Neil, met het maatpak, witte hemd, de grijze tinten. Hoewel deze film toch verschillend is van Heat en er ook niet meteen mee vergeleken kan worden. Heat dramatiseert op verschillende niveaus met een veelomvattend plot. Deze prent heeft geen noemenswaardig plot en kan omschreven worden als een soort moderne "huit-clos", met de taxi als reddingssloep in een uitvergroot Los Angeles als universum. Een filosofische en abstracte verkenning van twee personages; een vormelijke en persoonlijke karakterstudie van een cynische huurmoordenaar en een goedhartige taxichauffeur. De actie-sequenties genieten van een meesterlijke mise-en-scène, zoals we die gewoon zijn van Mann. Vincent beweegt zich met een snelle pas, en met een paar doeltreffende bewegingen ontdoet hij zich van mogelijke tegenstand. In een discotheek vol met mensen gaat hij op zijn doel af en ontdoet hij zich van de aanwezigheid van verschillende bewapende bodyguards en de omcirkeling van FBI-agenten. Een schot wordt afgevuurd en de paniek is compleet, maar de koelbloedige Vincent improviseert en sluipt dichter bij zijn doel, door altijd een stap voor te zijn op zijn vele tegenstanders.

Het originele scenario van scenarist Stuart Beattie (Pirates of the Caribbean, Derailed, Australia) vertrekt van een heel onrealistisch en onwaarschijnlijk uitgangspunt. Maar dit moeten we aannemen als vertrekpunt, net zoals de helende kracht van John Coffey in The Green Mile. Toch is er in de film zelden een moment waar de onwaarschijnlijkheid begint te irriteren, en dit omwille van de aangrijpende documentaire aanpak (close-up’s, handheld camera, veel korrel) die de motivaties van een personage onthult.

Er zijn voor de rollen uiteraard een waslijst van namen bekend gemaakt, maar de cast was uitstekend. Zelf met het nog steeds jonge gezicht, speelt Cruise de pannen van het dak. Hij is consequent en overtuigend en weet ons te verrassen met zijn moorddadige instincten en zijn onverwacht slechte inborst. Jamie Foxx is een revelatie en zet een knap staaltje acteerwerk neer. Ook de bijrollen in de film zijn zorgvuldig uitgekozen met oa. Jada Pinkett Smith (Niobe uit The Matrix), Mark Ruffalo (In the Cut, Zodiac) en Javier Bardem (No Country For Old Men).

In een beginscène zien we een ontmoeting tussen Max en Annie (gespeeld door vrouwe Will Smith). Zij is een zakenvrouw, en ze spreekt en gedraagt zich ook zo. Max zegt dat hij een kortere weg kent naar de stad. Ze maken een weddenschap. Als de reis langer duurt dan voorzien, krijgt ze de rit voor niets. Het is geen typische verleidingsscène, maar een aangenaam en vertrouwelijk gesprek. Ze zegt dat ze een procureur is in een belangrijke en moeilijke rechtszaak. De sfeer is ontspannend en we voelen een interactie tussen beide. Ze stapt uit de taxi en we beseffen dat hij toch iets had kunnen ondernemen om haar terug te zien. Maar Annie begeeft zich opnieuw naar de taxi en tikt op het raam. Ze geeft Max haar kaartje. Een ontmoeting die belangrijk zal zijn voor later, maar vooral een ontmoeting die dingen vertelt over onze personages die we anders nooit hadden kunnen te weten komen in het verdere verloop van de film. We voelen meteen aan dat het accent zal gelegd worden op de kleine momenten, de subtiele reacties en dieper zal graven in de levens van uiteenlopende personages, die elk op hun beurt de relatie tussen Vincent en Max zullen beïnvloeden. Een andere regisseur had die filosofische en menselijke ruggengraat uit het verhaal geschreven en alles omgetoverd tot een bloedstollende actie-thriller met aaneensluitende actiescènes. Maar deze film heeft zeker meer om het lijf dan een ordinaire pief-pang-poing-boem-thriller.

Toen ik de film bekeek had ik de indruk dat Mann op verschillende plaatsen had gewerkt met lichtgevoelige 16mm filmpellicule. Maar op de end-credits stond Sony Digital Video, of met andere woorden High Definition Video. Bij mijn weten de eerste "grote" Amerikaanse filmproductie die met succes experimenteert met HD: niet als effect zoals bij 28 Days Later, of om een totaal andere atmosfeer te creëren zoals in het visueel verbluffende Sky Captain and the World of Tomorrow, ook niet om financiële redenen zoals Fahrenheit 9/11 of om visuele blue-key effecten te bevorderen zoals in Star Wars: Episode 1,2 en 3, maar als volwaardige narratieve tegenhanger van het celluloid. Volgens de American Cinematographer is ongeveer 80% van de film digitaal met uitzondering van een aantal interieurscènes zoals de Koreaanse nachtclub.

Het videoformaat is uiteraard een manier om complete controle uit te voeren over het beeld en verschaffen iets meer detail bij nachtelijke exterieurs die anders onmogelijk te belichten zijn. Voor visuele controle-freaks zoals Scott, Fincher en Mann een uitstekend filminstrument. Het eindresultaat van wat gefilmd wordt kan beken worden tijdens de tournage op een groot HD-scherm. Contrasten en kleuren kunnen ter plaatse naar hartenwens aangepast worden. Bij pellicule moet men wachten na de ontwikkeling en in post-productie vertrekken vanuit datgene wat op de emulsie staat. Maar de twee voelen anders aan en de regisseur van Heat slaagt er in om op een foto-realistische manier een verhaal te vertellen met de digitale technologie.

Michael Mann is een regisseur die een trend kan zetten en dit is nogmaals een stap verder in de richting van de digitale HD Viper Camera opname, die moeizaam probeert door te breken in de halsstarrige filmwereld. Misschien wel de meest radicale cinematografische ingreep sinds de steadycam uit Stanley Kubrick’s The Shining. Er zijn uiteraard een aantal low-budget producties geweest van weinig belang met de HD; zoals het barslechte Vidocq, de zwakke sequel Once Upon a Time in Mexico en het vervelende One Million Dollar Hotel van Wim Wenders. Collateral zal niet alleen vele filmmakers iets meer geruststellen, maar eveneens het grote publiek klaarstomen voor nog meer digitale opnames, tot spijt van wie het benijdt.

Niet enkel kan men spreken over fotografische-realiteit, maar ook op narratief vlak is de film uitermate authentieke in zijn beschrijving van Los Angeles, die een volwaardig personage in de film wordt. Ook de representatie van de karakters is zichtbaar tot in de kleinste details uitgewerkt, de manier van spreken, hun bewegingen, de kleine trekjes die ze hebben. En uiteraard voelen de actiescènes alsof ze echt gebeurd zijn. In een bepaalde scène zien we Cruise een stoel door een venster smijten. Hij beschermt zijn ogen van het glas en springt over een bureaustoel die compleet vanonder hem wegschuift. Cruise valt hard, maar zet de achtervolging verder. Een dergelijke scène was duidelijk niet voorbereid gezien Cruise zonder veel moeite een been had kunnen breken. Het had zelfs tot de bloopers kunnen behoren, maar Mann koos om te scène te houden. Iets wat lachwekkend zou overkomen in een andere film, bouwt hier mee aan de authenticiteit en de kinetische energie en weerspiegelt het verlies van controle van het hoofdpersonage.

Kortom, Collateral gaat over mensen en kenmerkt zich door zijn snelle ritme in afwisseling met filosofische diepgang. De camera registreert en blijft dicht bij zijn personages, waarbij vaak in kikvorsperspectief – hun angsten of hun koelbloedigheid wordt uitvergroot. De melancholische muziek van James Newton Howard zet de toon en varieert perfect met de warme en kleurrijke jazz muziek, afgewisseld met dramatische muziekstukken die komen uit de film Heat. Een geslaagde mengeling tussen een aangrijpende thriller en een diepgaande reflectie over menselijkheid. Een aanrader!

De nieuwe Bondfilm zal Skyfall (2012) heten, en krijgt dus niet de iets meer verfijnde titel Property of a Lady of Carte Blanche. Maar ik zal niet klagen, zolang de film er maar komt. Deze 23ste Bondfilm had overigens al in 2010 moeten staan, maar na de financiële strubbelingen en pirouettes van huize MGM zag het er even uit dat 007 voor lange tijd op sterk water zou worden gezet. Maar (tot spijt van wie het benijdt...ik in ieder geval niet) heeft Columbia Pictures de studio bijgestaan en werd het faillissement ontweken.

Korte inhoud: James Bond stelt zijn loyaliteit aan zijn superieur 'M' in vraag, nadat haar acties in het verleden een duidelijke impact hebben op het heden. Wanneer MI6 zelf wordt aangevallen, wordt van Bond verwacht dat hij de bedreiging kan lokaliseren en elimineren.

Eecht 'echte' korte inhoud kan je het niet echt noemen (lijkt meer op een uit de hand gelopen premisse), maar ik ga ervan uit dat het verhaal nog wat moet rijpen. Ik had in een vorig briljant artikel al een paar acteurs bekend gemaakt, naast uiteraard de aanwezigheid van Bond-acteur Daniel Craig en grijze muis 'M' Judi Dench. Het ging ondermeer over Naomie Harris (Miss Moneypenny), Javier Bardem (de hoofd schurk) en Ralph Fiennes (de iets mindere slechterik). Aan het lijst wordt acteur Albert Finney toegevoegd, alsook de bondgirl Bérénice Marlohe en actrice Helen McCrory.

En voor het eerst zal op de set ook een documentaire team toegelaten worden voor een making-off, en dit in het kader van de 50ste verjaardag van Dr. No (1962). Ik heb zo'n flauw vermoeden dat we binnenkort weer opgezadeld zullen worden met speciale 007 blu-ray edities. De regie van de film zal verzorgd worden door Sam Mendes (Road to Perdition,American Beauty, Revolutionary Road), en ik ben er zeker van dat hij een betere beurt zal maken dan Marc Forster die toch wel een gebrekkige Quantum of Solace (2008) had afgeleverd, en dit nadat Martin Campbell de James Bond franchise met zijn Casino Royale (2006) terug op de kaart had gezet. Het script van de nieuwe Bondfilm werd opnieuw verzorgd door Neal Purvis, Robert Wade en John Logan. David Arnold zal opnieuw de muziek verzorgen. Roger Deakins zal de fotografie van de film op zich nemen.

Sam Mendes en Barbara Broccoli hadden er eerder voor gekozen om terug te keren naar Indië met scènes in het Sarojini Nagar district in New Delhi, maar blijkbaar zou daar uiteindelijk niet gedraaid worden. China staat wel op de lijst met opnames in Shanghai. Ook de Sultanahmet Square in Istanbul staat bij de mogelijke locaties naast Duntrune Castle in Argyll, Scotland. En uiteraard zal er ook wel gedraaid worden in Londen, gezien het verhaal zou draaien rond een aanval op MI6, iets wat me toch wat doe terugdenken aan The World is Not Enough (1999). We zullen zien wat ze ervan bakken, maar met deze cast en deze regisseur heb ik er een goed gevoel bij.

***Related Posts***
04/11/2011: In Skyfall moet James Bond MI6 redden van de ondergang
12/07/2011: Javier Bardem en Ralph Fiennes in Bond 23
12/01/2011: Vakantie voor James Bond zit erop
03/11/2010: Bond 23 in de problemen
21/03/2010: Freida Pinto mogelijk nieuwe bondgirl
28/09/2009: MGM op de rand van het faillissement
30/12/2008: Casino Royale deed het beter dan Quantum of Solace
03/11/2008: Quantum of Solace review
30/09/2008: Quantum of Solace is en directe sequel op Casino Royale
23/11/2006: Casino Royale review

Er is nieuws aan het Bond-front. Naar verluidt zou Javier Bardem én Ralph Fiennes getekend hebben voor Skyfall (2012) van regisseur Sam Mendes. Ook de rol van Miss Moneypenny zou gecast zijn, de mensen van Slashfilm breken de stilte:

Javier Bardem and Ralph Fiennes, the former heavily tipped for a role (going so far as to reveal that he would be the villain if cast) and the latter rumored for some time, both seem to be confirmed for the film. And Miss Moneypenny, a staple Bond character who hasn't been seen since the Pierce Brosnan films, will make an appearance as well, played by Naomie Harris.

Dat Miss Moneypenny niet wordt gecast door een Britse actrice, maar eerder een meer exotisch type stoort mij in geen geval. Naomie Harris is een karakter actrice en haar kiezen betekent dat haar personage misschien ook iets meer aandacht zal krijgen in de komende films. Misschien zal er effectief iets groeien tussen haar en Daniel Craig, in plaats van de occasioneel, seksueel getinte grap. Judi Dench zal in ieder geval een oogje in het zeil blijven houden.

Gezien de vrij volatiele toestand van drankorgel Amy Winehouse, lijkt het er niet op dat zij de title-song voor haar rekening zal nemen, al blijft zij de voorkeur behouden van componist David Arnold. Maar geruchten doen de ronde dat het misschien wel eens Kings of Leon zou zijn. Enkel wat betreft de bondgirls tasten we nog een beetje in het duister,alsook over de mogelijke titel van de film. In afwachting op deze info geef ik hieronder mijn Top 5 Beste James Bond films alsook mijn Top 10 Zwakste.

Top 5 Best Bond movies
1. Goldfinger
2. The Spy Who Loved Me
3. Casino Royale
4. GoldenEye
5. Octopussy

Top 5 Worst Bond movies
1. Die Another Day
2. Quantum of Solace
3. The World is not Enough
4. Tomorrow Never Dies
5. On Her Majesty's Secret Service

***Related Posts***
04/11/2011: In Skyfall moet James Bond MI6 redden van de ondergang
12/07/2011: Javier Bardem en Ralph Fiennes in Bond 23
12/01/2011: Vakantie voor James Bond zit erop
03/11/2010: Bond 23 in de problemen
21/03/2010: Freida Pinto mogelijk nieuwe bondgirl
28/09/2009: MGM op de rand van het faillissement
30/12/2008: Casino Royale deed het beter dan Quantum of Solace
03/11/2008: Quantum of Solace review
30/09/2008: Quantum of Solace is en directe sequel op Casino Royale
23/11/2006: Casino Royale review

Geen enorm grote verrassingen dit jaar bij de uitreiking van de 80e Academy Award Show, alles was zoals verwacht goed verdeeld en smaakvol gepresenteerd door Jon Stewart. Voor diegene die mijn Oscar-prognose en Oscar-tips op de voet hebben opgevolgd zullen het met mij eens zijn. De grote winnaar van de avond was zoals ik had verwacht No Country for Old Men met 4 belangrijke oscars (Best Picture, Best Director, Best Adapted Screenplay en Best Supporting Actor).

De Oscar voor Beste Actrice ging naar de Franse Marion Cotillard voor haar rol als Edith Piaf in La Môme (2007). "Bedankt Olivier Dahan, jij hebt mijn leven ondersteboven gehaald, ik ben sprakeloos", verklaarde de actrice vol emoties. Simone Signoret (Beste Actrice voor Room at the Top) en Juliette Binoche (Beste Bijrol voor The English Patient) waren tot op vandaag de enige twee Franse actrices die een Oscar hadden gewonnen. Dat was in 1960 voor 'Les chemins de la haute ville'. Marion Cotillard nam het in dezelfde categorie op tegen de Australische actrice Cate Blanchett (Elizabeth: the golden age), de Britse Julie Christie (Away from her) en de Canadese Ellen Page (Juno). Ik had wel nooit verwacht dat Tilda Swinton zou winnen voor Best Supporting Actress, maar bon, ik ben blij dat er toch iets onvoorspelbaars in zat. Trouwens ook opmerkelijk dat alle acteursprijzen zij gegaan naar Europeanen. Ook mooi dat The Bourne Ultimatum zomaar eventjes 3 oscars op zak mocht steken. De Franse film 'Le Mozart des pickpockets' versloeg in de categorie Beste Kortfilm de Belgische hoop voor de Oscars 'Tanghi Argentini' van regisseur Guido Thys. Hieronder het overzicht.

BEST MOTION PICTURE OF THE YEAR
* No Country for Old Men

There Will Be Blood
Atonement
Juno
Michael Clayton

ACHIEVEMENT IN DIRECTING
* Joel Coen and Ethan Coen - No Country for Old Men

Paul Thomas Anderson - There Will Be Blood
Jason Reitman - Juno
Julian Schnabel - The Diving Bell and the Butterfly
Tony Gilroy - Michael Clayton

PERFORMANCE BY AN ACTOR IN A LEADING ROLE
* Daniel Day-Lewis - There Will Be Blood

George Clooney - Michael Clayton
Johnny Depp - Sweeney Todd The Demon Barber of Fleet Street
Tommy Lee Jones - In the Valley of Elah
Viggo Mortensen - Eastern Promises

PERFORMANCE BY AN ACTRESS IN A LEADING ROLE
* Marion Cotillard - La Vie en Rose

Julie Christie - Away From Her
Cate Blanchett - Elizabeth: The Golden Age
Laura Linney - The Savages
Ellen Page – Juno

PERFORMANCE BY AN ACTOR IN A SUPPORTING ROLE
* Javier Bardem - No Country for Old Men

Tom Wilkinson - Michael Clayton
Casey Affleck - The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford
Philip Seymour Hoffman - Charlie Wilson’s War
Hal Holbrook - Into the Wild

PERFORMANCE BY AN ACTRESS IN A SUPPORTING ROLE
* Tilda Swinton - Michael Clayton

Amy Ryan - Gone Baby Gone
Cate Blanchett - I’m Not There
Ruby Dee - American Gangster
Saoirse Ronan - Atonement

ADAPTED SCREENPLAY
* Joel Coen & Ethan Coen - No Country for Old Men
Christopher Hampton - Atonement
Sarah Polley - Away From Her
Ronald Harwood - The Diving Bell and the Butterfly
Paul Thomas Anderson - There Will Be Blood

ORIGINAL SCREENPLAY
* Diablo Cody – Juno
Nancy Oliver - Lars and the Real Girl
Tony Gilroy - Michael Clayton
Brad Bird - Ratatouille
Tamara Jenkins - The Savages

BEST FOREIGN LANGUAGE FILM OF THE YEAR
* The Counterfeiters (Austria)
Katyn (Poland)
Beaufort (Israel)
Mongol (Kazakhstan)
12 (Russia)

BEST ANIMATED FEATURE FILM OF THE YEAR
* Ratatouille
Persepolis
Surf’s Up

ACHIEVEMENT IN ART DIRECTION
* Sweeney Todd The Demon Barber of Fleet Street - Dante Ferretti; Set Decoration: Francesca Lo Schiavo
American Gangster - Arthur Max; Set Decoration: Beth A. Rubino
Atonement - Sarah Greenwood; Set Decoration: Katie Spencer
The Golden Compass - Dennis Gassner; Set Decoration: Anna Pinnock
There Will Be Blood - Jack Fisk; Set Decoration: Jim Erickson

ACHIEVEMENT IN CINEMATOGRAPHY
* Robert Elswit - There Will Be Blood
Roger Deakins - The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford
Roger Deakins - No Country for Old Men
Seamus McGarvey - Atonement
Janusz Kaminski - The Diving Bell and the Butterfly

ACHIEVEMENT IN COSTUME DESIGN
* Alexandra Byrne - Elizabeth: The Golden Age
Albert Wolsky - Across the Universe
Jacqueline Durran - Atonement
Marit Allen - La Vie en Rose
Colleen Atwood - Sweeney Todd The Demon Barber of Fleet Street

BEST DOCUMENTARY FEATURE
* Taxi to the Dark Side
Sicko
No End in Sight
Operation Homecoming: Writing the Wartime Experience
War/Dance

ACHIEVEMENT IN FILM EDITING
* Christopher Rouse - The Bourne Ultimatum
Juliette Welfling - The Diving Bell and the Butterfly
Jay Cassidy - Into the Wild
Roderick Jaynes - No Country for Old Men
Dylan Tichenor - There Will Be Blood

ACHIEVEMENT IN MAKEUP
* Didier Lavergne and Jan Archibald - La Vie en Rose
Ve Neill and Martin Samuel - Pirates of the Caribbean: At World’s End
Rick Baker and Kazuhiro Tsuji – Norbit

ACHIEVEMENT IN MUSIC WRITTEN FOR MOTION PICTURES (ORIGINAL SCORE)
* Dario Marianelli – Atonement
Alberto Iglesias - The Kite Runner
James Newton Howard - Michael Clayton
Michael Giacchino - Ratatouille
Marco Beltrami - 3:10 to Yuma

ACHIEVEMENT IN MUSIC WRITTEN FOR MOTION PICTURES (ORIGINAL SONG)
* “Falling Slowly” – Once - Glen Hansard and: Marketa Irglova
“Raise It Up” - August Rush
“Happy Working Song” – Enchanted - Stephen Schwartz
“So Close” – Enchanted - Stephen Schwartz
“That’s How You Know” – Enchanted Alan Menken, Stephen Schwartz

ACHIEVEMENT IN SOUND MIXING
* Scott Millan, David Parker and Kirk Francis - The Bourne Ultimatum
Skip Lievsay, Craig Berkey, Greg Orloff and Peter Kurland - No Country for Old Men
Randy Thom, Michael Semanick and Doc Kane - Ratatouille
Paul Massey, David Giammarco and Jim Stuebe - 3:10 to Yuma
Kevin O’Connell, Greg P. Russell and Peter J. Devlin – Transformers

ACHIEVEMENT IN SOUND EDITING
* Karen Baker Landers and Per Hallberg - The Bourne Ultimatum
Randy Thom and Michael Silvers - Ratatouille
Skip Lievsay - No Country for Old Men
Matthew Wood - There Will Be Blood
Ethan Van der Ryn and Mike Hopkins – Transformers

ACHIEVEMENT IN VISUAL EFFECTS
* Michael Fink, Bill Westenhofer, Ben Morris and Trevor Wood - The Golden Compass
Scott Farrar, Scott Benza, Russell Earl and John Frazier - Transformers
John Knoll, Hal Hickel, Charles Gibson and John Frazier - Pirates of the Caribbean: At World’s End

En voor de meeste Vlamingen onder jullie die de show hebben gemist is hier de 60 seconden samenvatting, aslook een grappig filmpje waar Jennifer Garner wordt aangerand door de 64-jarige Gary Busey.

***Related Post***
22/01/2008: Mijn Oscar-Pronostiek

Bij het bekijken van een Coen Brothers film weet je meteen dat je geen standaard-prent tezien zal krijgen. En deze lijkt heel "eenvoudig" en compleet non-commercieel. En toch is het geen auteursfilm maar wel een mengeling van diverse genres. No Country for Old Men (2007) is een provocatief neo-western-misdaad-chase-thriller die op dezelfde golflengte zit als hun andere twee meesterwerken Fargo en Blood Simple. Dit moetn het favoriete genre zijn van zowel Ethan als Joel Coen, die ze bewerken met drama, intrige, geweld en cynische humor. Mensen die een standaard- of popcornfilm verwachten zullen ontgoocheld worden. En dat is misschien wel spijtig, want zonder het te weten hebben ze hier te maken met niets minder dan een meesterwerk en misschien ook wel dé beste film van The Coen Brothers tot nu toe. Het is in ieder geval het meest ambitieuze en impressionante Coen-prent. Het is bij uitstek een film voor de echte filmliefhebbers.

No Country for Old Men is gebaseerd op het gelijknamige boek van de Amerikaanse schrijver Cormac McCarthy. De intelligente en creatieve roman had een subtiel poëtische ondertoon wat niet meteen te verfilmen was, maar de Coen Brothers hebben hoe dan ook genoeg ervaring en gevoeligheid voor het genre dat ze een bijzonder knappe adaptatie hebben afgeleverd die eind deze week met oscars beloond zal worden. Wat doe je als je op een verborgen plaats een tas vindt met veel geld? Een premisse die reeds in A Simple Plan (1998) aan bod kwam. Maar de Coen Brother gaan nog een stapje verder dan de Sam Raimi film.

Korte inhoud: Nadat de jager Llewelyn Moss (Josh Brolin) vlakbij de Rio Grande enkele lijken, heroïne en meer dan $2 miljoen aan contant geld ontdekt volgt een spoor van geweld en ravage. Hij komt terecht in een benarde situatie waarin de overlevenden van de verkeerd gelopen drugsdeal jacht op hem maken. Ook de gevreesde killer Anton Chigurh (Javier Bardem) zit hem op de hielen met zijn compressed air cattle-gun. De lokale sheriff, Ed Tom Bell (Tommy Lee Jones) ruikt onraad.

Laat ik misschien beginnen met de lezers te waarschuwen dat ze tevens een wel heel apart einde tezien zullen krijgen, en dus geen conventioneel Hollywood-einde waar alle verhaallijnen schoontjes zijn afgerond. Normaal zou dat wringen, maar in deze prent is het open einde een toegevoegde waarde. De film speelt zich af aan de grensstreek tussen de Verenigde Staten en Mexico, waar drie karakters elkaars wegen zullen kruisen. Anton Chigurh (Javier Bardem) is een harteloze killer die zelfs met handboeien en onder politiebewaking een gevaarlijke man blijft. De man is een soort Grim Reaper die iedereen vermoordt die zijn pad kruist, tenzij je voor hem een dienst kan bewijzen of het lot je goed gezind is tijdens een kop-en-munt spel. Llewelyn Moss (Josh Brolin) is een ex-lasser die in een afgelegen woestijn op een aantal pickup trucks stuit, met daaromheen een stel dode mannen. In een van de trucks blijkt een enorme lading drugs te liggen en even verderop treft hij een koffer met 2 miljoen dollar aan. Moss is niet van plan het geld op te geven en gaat er met de koffer vandoor. Ondertussen raakt sheriff Ed Tom Bell (Tommy Lee Jones) betrokken bij de situatie, omdat Chigurh betrokken was bij de drugdeal en kon ontsnappen van zijn hulpagent. En de sheriff is zowat het kloppende hart van deze melancholische roadmovie. Hij is bezig met achtervolgingen alsof hij op spoken jaagt. Net zoals in Zodiac van David Fincher is er geen onmiddellijke ontknoping, maar moet de man (alsook de toeschouwer) met afgrijzen akte nemen van de gebeurtenissen. Hoofdschuddend telt hij de levenloze slachtoffers. Hij begrijpt het niet en verwoord zijn frustratie en zijn weemoed in treffende monologen: "It starts when you begin to overlook bad manners. Anytime you quit hearing 'sir' and 'ma'am', the end is pretty much in sight."

De Coens zijn meesters in het aanvoelen van ritme, en deze prent is een schoolvoorbeeld daarvan. Het verhaal zit vol van plot-twists en onverwachte wendingen dat de toeschouwer nauwelijks tot rust komt. En net zoals bij heel wat Hitchcock films weten we niet meteen wat de personages in hun mars hebben – meer nog, ze kunnen op elk moment van de kaart geveegd worden. En hoewel het geen komedie is zoals Raising Arizona of The Big Lebowski, zullen de lachspieren nu en dan in werking treden. Vooral bij een aantal van Tommy Lee Jones' laconieke scènes.

Uiteraard zijn alle ogen gericht op Javier Bardem die de rol van de psychopatische seriemoordenaar op een subtiele en ingetogen manier weet te spelen. Met zijn lange zwarte haren, brede schouders, zijn emotieloze gezicht en zijn speciale hoge-druk luchtpistool. Hij is de meest indrukwekkende moordenaar sinds Hannibal Lecter. Woorden als "genade" hebben voor hem geen mening – hij vraagt er niet naar en gunt zijn slachtoffers geen. Tommy Lee Jones blijft zijn vertrouwelijke zelf en Josh Brolin is onherkenbaar als een soort zwartharige en onverstoorbare Nick Nolte onder hevige druk. Brolin is een echte kameleon. Zijn laatste drie films, Planet Terror (2007), American Gangster (2007) en deze zijn totaal verschillende rollen en hij staat er telkens. En net zoals goede wijn, wordt hij alsmaar beter met de tijd. Ik vermeld ook nog even de voortreffelijke vertolking van Kelly Macdonald als de vrouw van Moss en de zalige kleine cameo van Woody Harrelson als iets te zelfverzekerde huurdoder.

We krijgen een boeiend verhaal te zien waar alle conventies en verwachtingen met hoge druk de lucht worden ingeblazen. Net zoals Fargo vaart No Country For Old Men een eigenzinnige koers, waar we als kijker soms in verdwalen. Maar dit zorgt er net voor dat we op het puntje van onze stoel zitten. En hoewel sommigen op het einde van de film "what-the-f@#k" zullen uitschreeuwen, zullen heel wat mensen gegrepen zijn door de filosofische beschouwingen over moraliteit en sterfelijkheid – en dat is waar het allemaal om draait in goede cinema. Het succes van deze donkere en verontrustende thriller laat hem behoren tot de elite van de films uit 2007. Zeker wanneer alles zo knap in beeld werd gezet door fotograaf Roger Deakins. De minutieus gecomponeerde shots van de stoffige en broeierige woestijn en de donkere, verlaten straten van de stad - met een zowel ongedwongen als hard en soms zelfs claustrofobisch karakter - zorgen voor een ijzersterke sfeer, die onbetwistbaar deel uitmaakt van het verhaal. Het schreeuwt naar een tweede visie omdat je het vrij gemakkelijk kan bewonderen, maar het is hoe dan ook hard om er van te houden en nog veel harder om in de kern van de materie binnen te dringen. Spijtig genoeg zag ik deze niet op tijd om hem een plaats te gunnen in mijn Top 10 van 2007. Hij zal zijn plaats wel krijgen in 2008.

***Related Post***
05/01/2008: No Country For Old Men trailer

En terwijl de blonde pop-idolen niet meer bankable blijken te zijn, zien we dat Woody Allen resoluut grijpt naar actrices met bewezen acteertalent, zoals Scarlett Johansson en zijn nieuwe muse Penelope Cruz die met elkaar een lesbische seksscène spelen. Het klinkt alvast als iets wat ontegensprekelijk de box-office deugt moet doen. Volgens Allen zullen de kijkers van hun sokken geblazen worden door de stomende seksscène in Vicky Cristina Barcelona (2008). Het is Slashfilm die met het nieuws komt:

"A source tells the NY Post that the scene is "extremely erotic" and that "people will be blown away and even shocked." Apparently, Penelope and Scarlett go at it in a red-tinted photography dark room, and "it will leave the audience gasping." The duo later have a threesome with No Country For Old Men star Javier Bardem, who plays Penelope’s husband. "

In de film komt zelfs een triootje met beide dames en Javier Bardem, in het echte leven het vriendje van Penelope. Dat sommige mensen voor het geluk geboren zijn is hiermee nogmaals eens bewezen. Het is overigens niet de eerste keer dat Penelope Cruz zich op het lesbische pad begeeft. In de video voor het lied Cosas Que Contraro van haar broer Eduardo kust ze een vrouw van wie aangenomen werd dat het haar zus Monica was, maar later bleek het om een lookalike te gaan.

Wees gerust, de mensen die vinden dat er nu al teveel seks in de media zijn, moeten zich volgens mij niet al teveel zorgen maken. Mijn filmervaring zegt me dat we de "stomende seksscène" best wel met een korreltje zout moeten nemen. Maar ik zou me natuurlijk kunnen vergissen, ik hoop het ten minste.

Over Head in the Clouds (2004) werd net hetzelfde gezegd ("een stomig triootje tussen Charlize Theron, Penelope Cruz en Stuart Townsend, alsook een paar lesbische interacties"). Uiteindelijk bleef het allemaal héél deftig. Vicky Cristina Barcelona vertelt het verhaal van een schilder, gespeeld door Bardem, die een relatie begint met twee toeristes, Scarlett en Penelope. De film wordt op 15 augustus 2008 verwacht, met eveneens een rol voor Patricia Clarkson, Kevin Dunn en Chris Messina.

***Related Posts***
04/02/2007: Penelope Cruz is Woody Allen’s nieuwe Muse
15/09/2006: Scarlet in Scoop van Woody Allen
05/12/2005: Scarlet in Match Point van Woody Allen

Gisterenavond waren de Screen Actors Guild Awards, en deze show had in ieder geval niet te lijden onder de scenaristen-stakingen. Ik wil van deze filmblog geen opsomming maken van alle resultaten uit alle award-shows – ik concentreer me op de Razzies, Cannes en de Oscars – maar deze uitreiking van de SAG-award was wel een speciale gezien er met veel eerbied werd gesproken over de pas overleden Heath Ledger.

De award voor Beste Acteur ging naar Daniel Day-Lewis voor zijn rol in There Will Be Blood (2007). Bij ontvangst van de award bracht hij een hulde aan de acteur met een uiterst persoonlijke speech. TVGuide schreef het volgende:

Accepting the award for best actor in a film (There Will Be Blood) and reflecting on his ongoing discovery as a performer, Day-Lewis said, "There are many actors in this room tonight… who have given me that sense of regeneration, and Heath Ledger gave it to me. In Monster’s Ball, that character he created seemed to be almost like an unformed being retreating from himself, his father, his life… and yet we wanted to follow him. It was unique."

Dat Ledger in het verleden soms in bedenkelijke rollen speelde (A Knight’s Tale, The Order) doet niets af van het feit dat hij telkens de pannen van het dak speelde in rollen waar heel wat van de acteur werd gevraagd. Pas met Brokeback Mountain (2005) begon het publiek blijkbaar in te zien dat Heath geen B-acteur was, maar wel degelijk iemand met een enorme flexibiliteit en reikwijdte. Het was dan ook niet meer dan gepast dat een acteur als Daniel Day-Lewis het woord voerde betreffende de dood van de acteur – iets wat de andere kandidaten waarschijnlijk niet hadden gedaan. We zullen nooit weten tot waar Heath ons met zijn vertolkingen had kunnen brengen, maar één ding is zeker, hij heeft bij heel wat acteurs een enorme impact achtergelaten en zal niet zo snel vergeten worden.

Hieronder vinden jullie de lijst van de genomineerden en de winnaars worden telkens aangeduid in het vet. Daaronder vinden jullie de video van de speech van Daniel Day-Lewis.

Outstanding Performance by a Cast in a Motion Picture
3:10 TO YUMA (Lionsgate)
AMERICAN GANGSTER (Universal Pictures)
HAIRSPRAY (New Line Cinema)
INTO THE WILD (Paramount Vantage)
NO COUNTRY FOR OLD MEN (Miramax Films)

Outstanding Performance by a Male Actor in a Leading Role
GEORGE CLOONEY / Michael Clayton – "Michael Clayton" (Warner Bros. Pictures)
DANIEL DAY-LEWIS / Daniel Plainview – "There Will Be Blood" (Paramount Vantage)
RYAN GOSLING / Lars Lindstrom – "Lars And The Real Girl" (Sidney Kimmel Entertainment)
EMILE HIRSCH / Christopher McCandless– "Into The Wild" (Paramount Vantage)
VIGGO MORTENSEN / Nikolai – "Eastern Promises" (Focus Features)

Outstanding Performance by a Female Actor in a Leading Role
CATE BLANCHETT / Queen Elizabeth I – "Elizabeth: The Golden Age" (Universal Pictures)
JULIE CHRISTIE / Fiona – "Away From Her" (Lionsgate)
MARION COTILLARD / Edith Piaf – "La Vie En Rose" (Picturehouse)
ANGELINA JOLIE / Mariane Pearl – "A Mighty Heart" (Paramount Vantage)
ELLEN PAGE / Juno MacGuff – "Juno" (Fox Searchlight Pictures)

Outstanding Performance by a Male Actor in a Supporting Role
CASEY AFFLECK / Robert Ford – "The Assassination of Jesse James By The Coward Robert Ford" (Warner Bros. Pictures)
JAVIER BARDEM / Anton Chigurh – "No Country For Old Men" (Miramax Films)
HAL HOLBROOK / Ron Franz – "Into The Wild" (Paramount Vantage)
TOMMY LEE JONES / Ed Tom Bell – "No Country For Old Men" (Miramax Films)
TOM WILKINSON / Arthur Edens – "Michael Clayton" (Warner Bros. Pictures)

Outstanding Performance by a Female Actor in a Supporting Role
CATE BLANCHETT / Jude – "I’m Not There" (The Weinstein Company)
RUBY DEE / Mama Lucas – "American Gangster" (Universal Pictures)
CATHERINE KEENER / Jan Burres – "Into The Wild" (Paramount Vantage)
AMY RYAN / Helene McCready – "Gone Baby Gone" (Miramax Films)
TILDA SWINTON / Karen Crowder – "Michael Clayton" (Warner Bros. Pictures)

Een film van de Coen-Brother, Ethan en Joel Coen, laat je nooit onberoerd. Denk maar aan Fargo, The Big Lebowski, Raizing Arizona, Blood Simple, The Hudsucker Proxy. Ze weten ons telkens te verrassen met een mix van absurde en gevatte humor, buitengewone scènes, originele plotwendingen, interessante cinematografie en bovenal een intrigerende sfeer. En dit is zeker ook wel het geval met No Country for Old Men (2007).

Korte inhoud: Llewelyn Moss (Josh Brolin) is een arme stakker die met zijn vrouw (Kelly Macdonald) in een woonwagenkamp woont. Op een dag trekt hij er op uit om te jagen en midden in de dorre woestijn treft hij een angstaanjagend tafereel. Autowrakken liggen her en der verspreid. Tussen het 'oud ijzer' vindt Llewelyn ook een koffer vol geld. Hij besluit het te houden, wat misschien geen al te slimme beslissing is aangezien het hier om in totaal 'twee miljoen dollar' gaat. Alsof dat nog niet genoeg reden is om de buit te laten liggen en de politie te bellen liggen er ook enkele met kogels doorzeefde lijken naast de wagens terwijl er ook nog enkele wapens en een karrenvracht harddrugs op de plaats delict rondzwerven. Maar de wellicht iets te opportunistische Llewelyn denkt er mee weg te kunnen komen. Had hij het geld nou maar laten liggen... Want het duurt niet lang of hij krijgt de gruwelijk enge en kille huurmoordenaar Anton Chigurh (Javier Bardem) achter zich aan. Chigurh is ingeschakeld door de mannen die claimen de rechtmatige eigenaars van het geld te zijn. Sheriff Ed Tom Bell (Tommy Lee Jones) zet de achtervolging in, in de hoop het geweld dat op de loer ligt voor te kunnen zijn. Hier is de trailer.

Dit verhaal deed me dus meteen denken aan A Simple Plan (1998) van Sam Raimi. Het is uiteraard een uiterst interessant plot om uit te spitten, want elk van ons zou ook wel voor een zwaar dilemma komen te staan moesten ze op een koffertje van 2 miljoen euro komen te stoten. Is het drugsgeld? Is er iemand naar op zoek? Kan ik het houden zonder dat iemand het te weten komt?

De Coen Brothers baseerden hun film op het gelijknamige boek van de Amerikaanse schrijver Cormac McCarthy uit 2005. Een verhaal die meteen de deuren open zet voor een sfeervolle misdaadfilm met morbide en absurdistische trekjes. Vreemd genoeg kozen Ethan en Joel Coen voor de invulling van de cast niet meteen voor hun fetish-acteurs, zoals Frances McDormand, John Turturro, John Goodman of Steve Buscemi. Daar staat echter een interessante lijst acteurs tegenover. Vooral de aanwezigheid van Javier Bardem zal menig filmliefhebber kunnen bekoren. De Spaanse acteur is één van de beste uit zijn generatie en schitterde eerder al in films als Before Night Falls en het veelgeprezen Mar Adentro (2004). In No Country for Old Men laat hij zich als de angstaanjagende moordenaar Chigurh van een bijzonder duistere kant zien. En dat terwijl hij bijna had bedankt voor de eer. Bardem heeft een hekel aan geweld en uitgerekend zijn personage is verantwoordelijk voor een groot deel van 'dood en verderf' dat deze prent kenmerkt. Hij liet zich uiteindelijk overtuigen door het feit dat het geweld van Chigurh nooit iets oplost, maar slechts nieuw geweld oproept.

Naast Bardem is ook Josh Brolin een interessante naam in de cast. De Amerikaan is aan een opmerkelijke opmars bezig, nadat hij recentelijk naast Denzel Washington en Russel Crowe schitterde in Ridley Scotts gangsterepos American Gangster (2007). Tommy Lee Jones vervolgt zijn reeks gedurfde projecten die werd ingezet met The Three Burials of Melquiades Estrada (2005) en voortgezet met In the Valley of Elah (2007) van Paul Haggis. In de bijrollen zijn verder de onvermijdelijke Woody Harrelson, in een voor hem toepasselijke rol als arrogante premiejager, karakteracteur Barry Corbin, Stephen Root en Kelly Macdonald te zien. De cinematografie is in de vertrouwde handen van Roger Deakins - die al vijf keer werd genomineerd voor een Oscar, waaronder voor de Coen-films Fargo, O Brother Where Art Thou en The Man Who Wasn’t There - wat betekent dat we van deze film weer fraaie kadrages mogen verwachten.

De broers gaan er prat op dat ze zo ongeveer alles samen doen, maar er is wel degelijk een taakverdeling; Joel treedt op als regisseur, Ethan als producent. Samen schrijven ze het scenario en zijn ze - onder het pseudoniem Roderick Jaynes - verantwoordelijk voor de editing. Maar voor hun nieuwste film, No Country for Old Men, treden ze voor het eerst gezamenlijk op als regisseur. Hoe dit precies werkt heb ik nooit echt kunnen begrijpen. Ik ben zelf een jonge regisseur die regelmatig een tv-spot regisseert, en heb ooit eens een film te gemaakt in co-realisatie. Dit was voor mij niet echt iets wat voor herhaling vatbaar was. Voor een acteur is het een nachtmerrie om van twee personen regie-aanwijzingen te krijgen. Zelfs voor een DoP (Director of Photography) is het vaak verwarrend om twee richtingen op te volgen. Co-realisaties lukt bij mijn weten slechts wanneer beide regisseur geheel op elkaar ingestemd zijn (broers zijn van elkaar helpt uiteraard, cf. Wachowski Brothers, Farrelly Brothers,...) en een duidelijke visie hebben uitgewerkt alvorens de film in productie te brengen.

De film heeft ondertussen al een release gehad in de States en ofwel hoor je stemmen opgaan dat het niet minder is dan een meesterwerk, terwijl de anderen de film als te gewelddadig en te experimenteel afschrijven. Het is in ieder geval een film die veel emoties losmaakt. Wie het eerder werk van Ethan en Joel Coen kan waarderen, zal ongetwijfeld reikhalzend uitkijken naar de première van No Country for Old Men bij ons, op 23 januari 2008. De film wordt al genoemd als een van de grote kanshebbers voor de eerstvolgende Oscaruitreiking. Een film om naar uit te kijken!

De broers maken zich nu klaar voor een spaghettiwestern met scènes van primitieve gruwelmethodes. Het wordt dus geen prent voor gevoelige zielen. Joel Coen zei het volgende: "We hebben een western geschreven met veel geweld in. Scalperingen, verhangingen, indianen die mensen folteren met mieren en hun oogleden afsnijden". Ethan voegde hoeraan toe: "Het wordt wel een echte western, die zich afspeelt in de jaren 1870. Er komt één scène in die niemand ooit zal vergeten dankzij een bijzondere kip". Ook Shakespeare komt aan de beurt met een adaptatie van 'Julius Caesar', in Hail Caesar (2009). Maar eerst is nog de komedie Burn After Reading (2008) aan de beurt met George Clooney, Brad Pitt, Frances McDormand en John Malkovich.

Update 01/09/2008: Tommy Lee Jones heeft filmmaatschappij Paramount Pictures aangeklaagd omdat hij nog geld moet krijgen voor de film No Country for Old Men. De acteur eist ruim zeven miljoen euro aan niet betaalde bonussen. Jones claimt dat was afgesproken dat hij zou delen in de winst van de film. Die bracht ruim 112 miljoen euro op, maar de 61-jarige acteur zegt daar geen cent van te hebben gezien. Hij wil nu dat er een accountant wordt aangesteld om te bepalen op hoeveel geld hij nog recht heeft.

We hebben een tijd geleden al kunnen kennismaken met "Che" in The Motorcycle Diaries. Wel, nu vertoont regisseur Steven Soderbergh (Traffic, Ocean's Eleven) interesse in de Cubaanse marxistisch revolutionair, Che Guevara.

'Che' was een lid van Fidel Castro's Revolutionaire Beweging van de 26e juli, die in 1959 in Cuba via een revolutie aan de macht kwam. Na verscheidene posten in de nieuwe Cubaanse regering te hebben bekleed, verliet 'Che' Cuba in 1966 om de revolutie in andere landen te verspreiden. Eerst in de Democratische Republiek Congo en later in Bolivia.

Op 9 oktober 1967 werd 'Che' opgepakt tijdens een door de CIA georganiseerde militaire operatie van het Boliviaanse leger. Hoewel de CIA hem voor ondervraging in leven wilde houden, werd 'Che' door het Boliviaanse leger geëxecuteerd.

In juni 1997 zijn de overblijfselen van 'Che' en zes van zijn kameraden naar Cuba overgebracht en op 13 juli met militaire eer bijgezet in een mausoleum in Santa Clara.

Korte inhoud: Als geboren Argentijn besluit Ernesto 'Che' Guevara (Benicio Del Toro) als man van 23 jaar door Zuid-Amerika te trekken. Na te zijn afgestudeerd als medicus in 1953 reist 'Che' vervolgens door Latijns-Amerika om uiteindelijk geruime tijd in Guatemala te verblijven, voornamelijk aangetrokken door het revolutionaire klimaat dat in die tijd in Guatemala heerst. Daar wordt zijn marxistische visie vormgegeven en niet veel later sluit hij zich aan bij Cubaanse bannelingen om met hen vervolgens naar Cuba te vertrekken. In Cuba sluit Ernesto 'Che' Guevara zich aan bij de Revolutionaire Beweging van Fidel Castro, die in 1959 in Cuba via een revolutie aan de macht kwam. 'Che' besluit echter om zijn carrière als 'beroepsrevolutionair' niet op te geven en zoekt zijn heil vervolgens in Republiek Congo en later in Bolivia.

Guerrilla (2008) stond al enige tijd op de agenda, maar zal nu pas echt vorm krijgen na het afwerken van The Good German (2006), een romantische thriller die zich afspeelt vlak na de Tweede Wereldoorlog met George Clooney en Cate Blanchett. Che lag eerst in handen van regisseur Terrence Malick (The Thin Red Line), maar die liet het afweten.

Zoals we dat gewoon zijn van Soderbergh komt hij opnieuw met een ijzersterke cast aandraven. Che Guevara wordt in de film vertolkt door Benicio Del Toro. Ook Javier Bardem (Mar Adentro), Franka Potente (Blow, Lola rennt), Benjamin Bratt, Lou Diamond Phillips en Ryan Gosling zijn van de partij. Een film om naar uit te kijken.

***Related Posts***
17/03/2006: Benicio is The Wolf Man
01/06/2005: Sin City