jarhead

  • Generation Kill in de voetsporen van Band of Brothers

    Pin it!

    Als fan van oorlogsseries zoals "Band of Brothers" (2001) en "The Pacific" (2010) keek ik uit naar de release van "Generation Kill" (2008). Een HBO serie gebaseerd op de ervaringen van oorlogscorrespondent Evan Wright die "embedded" bij First Recon Battallion de invasie van Irak vanuit Koeweit in 2003 aan de lijve en vanop de eerste linies mocht ervaren.

    generation kill,tv-serie,the pacific,band of brothers,the wire,Stark Sands,alexander skarsgard,jarhead

    Deze serie over de moderne oorlogsvoering anno 2000 werd mede mogelijk gemaakt door de mannen die "The Wire" op hun naam hebben gezet, de ultra-realistische serie over de misdaadbestrijding in Baltimore, waar ik helaas nog maar drie seizoenen van gezien heb.

    Het moet gezegd, oorlog zorgt voor onmenselijk veel leed maar ook hopen inspiratie voor de cinema en de televisie. Je zou denken dat je echt niet meer origineel uit de hoek kunt komen in het onderwerp. Dat is buiten de hedendaagse strategie van het leger gerekend. Geen massale aanvallen meer met heroïsche veldslagen en massaslachtingen. Nee, eerst komt het zwaar geschut en dan trekt de infanterie over het reeds murw gebombardeerde doelwit. Of worden elitetroepen zoals de mariniers ingezet voor de moeilijke klusjes en doelgerichte acties.

    Zo ook het First Recon Battallion van de Amerikaanse mariniers. Dagenlang troepen ze al samen bij de Iraakse grens. Klaar om losgelaten te worden en in actie te schieten. Ze voelen zich heel wat, het machismo druipt er van af, ze zullen die moslims wel eens mores leren. Maar de bevelen komen maar niet. En ondertussen wachten deze soldaten. Wachten en nog eens wachten. Ze zijn getraind om te vechten en te doden. Ze zijn kort gehouden en staan op springen. Hun ergste vijand blijkt niet het Iraakse leger te zijn maar de verveling, hun incompetente commandanten, de slechte logistiek en het feit dat hun bevelen soms indruisen met hun moraal als soldaat. Voor zover deze vechtmachines een moraal hebben natuurlijk.

    In de serie volgen we vooral de ervaringen van Bravo Company onder leiding van luitenant Nate (Stark Sands). Nate is een eerste klas luitenant met heel veel beroepseer. Hij kan rekenen op "Ice Man" Sergeant Brad ( Alexander Skarsgård), een al even koele kikker die ze allemaal op grondig een rijtje heeft en het zootje ongeregeld van het peloton samen kan houden. In de eerste aflevering hebben we een groot Jarhead gevoel. Deze film wist op een flagrant treffende manier de uitzichtloosheid weer te geven van opgefokte soldaten die weken lang niets anders zien dan woestijn en de "grote oorlog" vooral meemaken van horen zeggen. Bravo Company, nochtans het verkennerkorps bij uitstek, leeft ook toe naar die uiteindelijke strijd. Wanneer ze dan eindelijk het bevel krijgen om te strijde te trekken, blijkt dat ze nog uren moeten zitten suffen in hun aftandse humvees. Ook de invasie zelf blijkt een tegenvaller. Maar dan komen langzaam de eerste confrontaties met de vijand eraan.

    De serie legt mooi de klemtoon op het feit dat oorlog nooit is wat je ervan verwacht. Ook niet als soldaat die als eerste in de vuurlinie wordt gestuurd. Het dagenlang doden van de tijd zonder voldoende voorzieningen werkt op de moraal van de mannen. Wanneer blijkt dat bepaalde officieren eigenlijk lichtjes flippen onder de stress, dreigt de moraal van Bravo Company helemaal onder uit te gaan. Bovendien blijkt de vijand niet goed gedefinieerd. Als kijker merk je dat duidelijk ook. Je weet met praktisch zekerheid dat de Irakezen die zomaar neergeschoten worden, meestal gewone boeren zijn die toevallig te dicht bij de vijand kwamen. Je kan je ook terecht vragen stellen bij de rules of engagement in dergelijke situaties. maar zou je zelf ook niet schieten op alles wat beweegt in een vreemd land waar je niet moet rekenen op steun van een groot leger en waar je er meestal alleen voor staat?

    generation kill,tv-serie,the pacific,band of brothers,the wire,Stark Sands,alexander skarsgard,jarhead

    Boeiend is de uitwerking van de verschillende karakters. In het leger zitten ronduit marginalen. Mariniers zijn bovendien een geval apart, meer macho, meer racist, en dergelijke. Sergeant Brad weet zijn peloton vrij goed in het gareel te houden door respect af te dwingen met zijn onverschrokken serieus en koelbloedigheid. Conflicten met oversten horen daarbij en ook dan wankelt de beste soldaat wel even. Hetzelfde overkomt de luitenant van Bravo Company. De jonge Nate lijkt een opperbeste kerel die voor zijn mannen door het vuur gaat. Als enige met strepen durft hij wel eens tegen de hiërarchie ingaan. Die onredelijkheid samen met het absurde van de situaties waarin ze terecht komen, maakt Nate extra gevoelig. Ondertussen ben ik aan de aflevering gekomen waar Bravo Company een roadblock moet bemannen. Het is duidelijk dat ook deze missie tot de nodige verwarring en frustratie leidt.

    Voor de fans van Jarhead (2005) of liefhebbers die tijdens de voorlopig regenachtige zomer een leuk tijdverdrijf zoeken, raad ik deze serie ten zeerste aan.

    *** Generation Kill trailer ***

  • Revolutionary Road met Kate Winslet en Leonardo DiCaprio

    Pin it!

    Het heeft meer dan 10 jaar geduurd sinds de release van Titanic (1997) dat het duo Leonardo DiCaprio en Kate Winslet nog eens samen in een film tezien waren. Maar met de opkomende Revolutionary Road (2008) zullen de wegen van die twee sterren zich opnieuw kruisen, en dit onder begeleiding van regisseur Sam Mendes (Jarhead, Road to Perdition, American Beauty), nota bene de echtgenoot van Kate Winslet.

    revolutionary_road poster

    Tot op heden bracht het romantische drama van James Cameron bijna 2 miljard dollar op wat nog steeds tot op de dag van vandaag een box-office record blijft, met The Lord of The Rings: The Return of the King (2003) die verderop volgt met 1,1 miljard dollar. Titanic blijft zelfs houder van het domestic box-office record in de States met 600 miljoen dollar, nog steeds met ruime voorsprong op The Dark Knight (2008) met 528 miljoen dollar. Of Revolutionary Road een gelijkaardige aardverschuiving zal teweeg brengen is zo goed als zeker uitgesloten, maar het blijft hoe dan ook nostalgisch om die twee weer tezamen te zien in een film. Zelfs Kathy Bates, die in Titanic de rol van Margaret Brown speelt, werd opgetrommeld voor dit weerzien van oude bekenden.

    Korte inhoud: Connecticut, jaren vijftig. April (Kate Winslet) en Frank Wheeler (Leonardo DiCaprio) vormen een jong echtpaar met hun twee kinderen in een buitenwijk van Connecticut, dat op het oog alles goed voor elkaar lijkt te hebben. Maar schijn bedriegt. Hun huwelijk is inmiddels verworden tot een eindeloze sleur en beide treuren om hun gemiste carrièrekansen. Zij treurt nog altijd om haar verloren acteercarrière, terwijl hij gevangen zit in een dodelijk saaie kantoorbaan. In een wanhopige poging het vuur weer wat te doen oplaaien, nemen ze het radicale besluit om naar Frankrijk te verhuizen, in de hoop daar nieuw elan te vinden en hun artistieke ambities te kunnen waarmaken. Bovendien kunnen ze zich in Europa losweken van het kapitalistische Amerika. Maar of dat daadwerkelijk de oplossing is voor hun ongelukkige bestaan, valt nog te bezien.

    Revolutionary Road is de verfilming van het gelijknamige boek van Richard Yates uit 1961, tevens genomineerd voor de National Book Award. De ietwat deprimerende novelle kreeg een ware cultstatus onder de literaire elite. Gedesillusioneerde families, gezinsleden die in de knoop liggen met zichzelf en met elkaar, het is een thema die al geregeld is uitgespit in diverse films (Far From Heaven, The Ice Storm, Before Sunset). Stuk voor stuk aangrijpende cinema, maar zelden een kassucces. De regisseur maakte een verpletterend debuut met American Beauty (1999), dat eveneens over een ontwricht gezin in de Amerikaanse suburbs gaat. Waar díe film sterk leunt op gitzwarte humor, is het in Revolutionary Road bittere ernst. Winslet merkte in een interview op dat het een bijzondere ervaring voor haar was om voor het oog van Mendes seksscènes met DiCaprio te doen. "Het is raar om de liefde te bedrijven met je beste vriend, terwijl je echtgenoot staat toe te kijken."

    Revolutionary Road 001Revolutionary Road 002
    © Paramount Home Entertainment

    Het scenario werd geschreven door Justin Haythe, wiens enige andere wapenfeit het script van de zwak geregisseerde thriller The Clearing (2004) is. Schrijver Richard Yates bereikte gedurende zijn door alcoholisme en geestesziekten geteisterde leven nooit commerciële succes. Toen hij nog leefde was er ook al interesse om Revolutionary Road te verfilmen. Midden jaren 60 nam producent Albert S. Ruddy een optie op het verhaal, maar omdat hij drastische veranderingen gepland had, ging het feest niet door. Yates' eigen kortstondige carrière als scenarioschrijver werd door dezelfde Ruddy de kop ingedrukt. De rechten van Revolutionary Road werd in de jaren 70 uiteindelijk verkocht aan acteur Patrick O'Neal. Toen de schrijver het script las dat O'Neal van zijn verhaal gebrouwen had, vond hij het vreselijk slecht. Ook John Frankenheimer was ooit in de running om de film te maken, maar hij koos uiteindelijk voor The Manchurian Candidate (1962). Wat Haythe ervan gemaakt heeft, is nog afwachten aangezien de producenten niets kwijt wilden over hoe dicht de scenarist bij het origineel is gebleven. Yates zelf kon de verfilming in elk geval niet meer tegenhouden, nadat hij in 1992 berooid en verbitterd op 66-jarige leeftijd overleed.

    Dus ook al wordt Revolutionary Road geen kassucces, omwille van de somberheid van het verhaal en het deprimerende karakter, zal het hoe dan ook een prent worden om naar uit te kijken. En misschien zelfs een potentiële Oscar-kandidaat, zoals ik al eerder aangaf in mijn Oscar-pronostiek voor 2009. In het leven is het niet alleen maar rozengeur en maneschijn met een sprookjesachtige romance, maar vaak ook een aaneenschakeling van conflicten, opwellingen en frustraties. De film komt bij ons uit op 21 januari 2009.

    *** Revolutionary Road trailer ***

  • Jamie Foxx als de schizofrene violist Nathaniel Ayers

    Pin it!

    Acteur Jamie Foxx gaat voor de tweede keer de hoofdrol vertolken in een biopic over een getalenteerde maar schizofrene muzikant. De 39-jarige acteur gaat in de film The Soloist (2009) de rol vertolken van de schizofrene violist Nathaniel Ayers.

    nathaniel ayers,biopic,jamie foxx,the soloist,ray,the kingdom,dreamgirls,stealth,jarhead,miami vice,Robert Downey Jr

    Ayers was student op de prestigieuze Juilliard School of Performing Arts in New York. Door zijn schizofrenie maakte hij zijn opleiding echter niet af. Hij belandde in de goot, waar hij zijn geld verdiende door op straat cello te spelen. Dat heeft Yahoo bekendgemaakt.

    Based on a 12-part series of articles by Los Angeles Times columnist Steve Lopez, the story centers on Nathaniel Anthony Ayers, a homeless musician with schizophrenia who dreams of playing at Walt Disney Concert Hall. Lopez's articles, "From Skid Row to Disney Hall," were published in 2005 and will serve as the basis for an upcoming book by Putnam.

    Korte inhoud: Nathaniel Ayers (Jamie Foxx) is een schizofrene, dakloze muzikant die maar één droom heeft: een muziekvoorstelling geven in de Walt Disney Concert Hall. Het feit dat hij zowel dakloos als schizofreen is maken het hem erg moeilijk, maar als Nathaniel een man genaamd Steve Lopez (Robert Downey Jr.) ontmoet ziet hij een kans om van zijn droom toch werkelijkheid te maken.

    Voor zijn rol krijgt Jamie Foxx les van cellisten van het Los Angeles Philharmonic. Eerder speelde de acteur met veel charisma en inlevingsvermogen de rol van de blinde soulzanger Ray Charles in de film Ray (2004). Deze prestatie leverde hem trouwens de Oscar op in 2005 voor beste acteur. Maar eerst zal Foxx nog te zien zijn in de actiethriller The Kingdom (2007).

    Dat de acteur heel veel talent heeft, bewees hij in Ray, Collateral (2004) en Dreamgirls (2006). Een terugkeer naar dergelijke karakterrollen is geen verkeerde keuze. Vooral wanneer je de rest van zijn curriculum bekijkt, met prenten als Stealth (2005), Jarhead (2005) of zijn bijrolletje in Miami Vice (2006). De regie van The Soloist is in handen van Joe Wright (Atonement, Pride & Prejudice).

  • Jarhead (2005) **½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    "Elke oorlog is anders. Elke oorlog is dezelfde." Met deze voice-over sluit Jarhead (2005) zijn pleidooi. Je zou trouwens hetzelfde kunnen zeggen van de oorlogsfilm. “Elke oorlogsfilm is anders. Elke oorlogsfilm is dezelfde.” In die zin zijn er veel verbanden te leggen met Coppola’s Apocalypse Now (1979) en Cimino’s The Deer Hunter (1978). Er zijn trouwens twee korte fragmenten te zien van deze films in Jarhead. De film gaat over de ervaringen van de soldaten in de militaire draaimolen, tijdens boot-camp en nadien op het strijdveld en hoe ze veranderen als individu. In tegenstelling tot de waanzin van het bloedvergieten in de jungle, belicht regisseur Sam Mendes (American Beauty, Road to Perdition) hier de waanzin van de inactiviteit in de woestijn tijdens Desert Shield en Desert Storm in 1990-91. Een minder knappe film dan de aangehaalde voorbeelden, maar een film die je zeker aan het nadenken zet.

    jarhead,2005,jake gyllenhaal,peter sarsgaard,brian geraghty,jamie foxx,chris cooper,dennis haysbert,sam mendes,thomas newman

    De film wordt volledig verteld vanuit het perspectief van de Jarhead’s in kwestie, verwijzend naar het kaalgeschoren en inhoudsloze hoofd van de soldaat. Het hoofdpersonage heet Swoff (Jake Gyllenhaal) en wordt opgeleid als sniper die in de frontlinies de tegenstander van op grote afstand kan bestoken. Met dit verschil dat er geen front-linie was. De Air Force van de Amerikanen was zo overweldigend dat er geen Iraki’s overbleven voor een gevecht. De enige noemenswaardige aanval die de soldaten te verduren kregen was die van de Amerikaanse luchtmacht die per vergissing een aantal Amerikaanse soldaten voor Iraki’s namen. En hoezeer ze elk een harde training hadden doorstaan, keerden vele van hen terug zonder ook maar één kogel te hebben afgeschoten. Je voelt dan ook in de film het verlangen van de soldaten om hun training in de praktijk te zetten. Ze zijn opgejut door de officieren, geschoren en gewapend, maar de oorlog bleef een soort mirage waar je alleen gek van werd. Een oorlog waar de soldaten de olievelden moesten beschermen en wachten, tot ze de eerste kogel zouden kunnen afvuren.

    En wanneer je maanden lang in de gloeiende hitte uitkijkt op een eindeloze witte woestijn, begint de confrontatie met jezelf, de vriendin die thuis op iemand anders is gevallen, de vriend die psychologisch door het lint gaat, de verveling. De Irak oorlog krijgt hiermee een gezicht die we nog nooit eerder mochten ervaren. Ik was dan ook enorm onder de indruk van de cinematografie in deze film, van DOP van de Coen Brothers, Roger Deakins. Een operator die wel handheld camera’s gebruikt maar die daarom niet de noodzaak heeft om er geweldig mee te schudden. Maar met de rust in de film heeft de monteur van Jarhead, Walter Murch ook wel iets te maken. Hij heeft trouwens ook Apocalypse Now gemonteerd, en dat zegt al genoeg.

    Hoezeer de film over verveling gaat, heb je af en toe van die momenten waar je echt verlangt om eens een gevecht te mogen meemaken. In die zin kom je, volgens mij, ook dichter te staan bij de soldaten en hoe zij zich wel moesten voelen. Maar dit heeft uiteraard als risico dat heel wat toeschouwers deze "verveling" ook negatief zullen ervaren in de bioscoop. Het is niet de typische politiek getinte anti-oorlogsfilm zoals Platoon (1986). Het gaat echt meer over de personages en wat ze meemaken, hoe ze leven in hun nieuwe biotoop, weg van de bewoonde wereld. Had Oliver Stone deze film gemaakt dat ging hij waarschijnlijk het accent hebben gelegd op het dilemma of het leger niet beter meteen had doorgetrokken tot in Baghdad. Maar dat komt misschien nog in de toekomst.

    jarhead,2005,jake gyllenhaal,peter sarsgaard,brian geraghty,jamie foxx,chris cooper,dennis haysbert,sam mendes,thomas newman

    De acteursregie is om van te snoepen, maar dat komt hoofdzakelijk door het aanwezige filmtalent. Jake, die fors wat kilos en spieren heeft bijgekomen, zet hier een van zijn beste vertolkingen neer. Zijn acteerspel is nooit evident, maar zit verweven in een mengeling van eigen spontaniteit en zichtbaar maandenlange psychologische voorbereiding. Het resultaat is al even geloofwaardig als dat ze complex is. Ook Peter Sarsgaard speelt voortreffelijk de rol van de vriend die het psychologisch steeds zwaarder te verduren krijgt. En dan heb je nog Jamie Foxx, Dennis Haysbert en Chris Cooper die stuk voor stuk fantastisch gecast zijn in hun kleine interventies doorheen de film.

    De enige kritiek die ik zou hebben is dat de regisseur er teveel is in geslaagd om de verveling over te brengen naar de toeschouwer. Ik wil daarmee niet zeggen dat de film saai is, maar als je – als mezelf – al 101 oorlogsfilm hebt gezien en nogmaals herbekeken, dan is je verwachtingspatroon net iets groter. Zeker voor een Sam Mendes film. Een andere oorlogsfilm die een gelijkaardig pad bewandelt van de innerlijke monoloog, maar die veel dieper graaft is uiteraard Apocalypse Now, maar tevens ook Malick’s The Thin Red Line (1998). Toch vind ik de voice-overs in Jarhead niet slecht. Ze reflecteren duidelijk de geest van de jongere en brengen je dichter bij het "echte" verhaal die zich binnenin afspeelt.

    Kortom, Jarhead mag er wezen en bewijst dat de oorlogsfilm nog vele terreinen mag/moet/kan bewandelen. De film doet, vooral in het begin, terugdenken aan de scènes uit boot camp uit Kubrick’s Full Metal Jacket (1987). En dat vond ik helemaal niet slecht want dit bewijst nog maar eens dat niets is veranderd sinds de Vietnam oorlog qua militaire indoctrinatie. Maar waar deze prent in uitblinkt is zijn portrettering van de geslepen soldaat, alleen in de woestijn, die wacht op iets wat niet komen zal op de muziek van Thomas Newman. De film is ambigue, maar zo zijn ook de motieven van de soldaten in de film. Maar helaas zit er naast deze intellectuele denkoefening ook niet meer in dan dat. Jarhead schraapt luid zijn keel, trekt de aandacht, maar heeft dan niet zoveel te vertellen. "Bedankt voor de moeite, jongens."

    rating

    Beoordeling: 2,5 / 5
    Recensie door op 19 januari 2006

     

    *** Jarhead trailer ***

  • Jarhead met Jake Gyllenhaal

    Pin it!

    We hebben al een paar films gehad over de Irak oorlog, en de vraag blijft voor veel analisten of de Amerikanen die oorlog niet snel willen vergeten. De regisseur, Sam Mendes (American Beauty, Road To Perdition), werp zich in ieder geval met volle overtuiging op de film met een geweldige cast. Jarhead (2005) is een verfilming van de Golfoorlog-memoires van Anthony Swofford. William Broyles, die eerder het script schreef voor Cast Away, putte uit zijn eigen Vietnam-ervaringen en smeedde het geheel tot een filmscript. Om aan dit project mee te kunnen werken heeft Mendes de verfilming van Stephen Sondheims musical Sweeney Todd en die van Khaled Hosseini's boek The Kite Runner uitgesteld. In Variety zei Mendes:

    "This is equal parts black humor, honesty, rage, lyricism, profanity and the mixture of machismo jarhead culture. With the exception of Three Kings (1999), this is a war that has been overlooked but which has a burning relevance to what is happening right now in the Middle East"

    Anthony Swofford, of kortweg Swoff (Jake Gyllenhaal), behoort tot een derde generatie van Amerikaanse mariniers, die na zijn militaire opleiding actieve dienst vervult in het Midden-Oosten. Met een scherpschuttergeweer en 50 kilo bepakking op z'n rug trekt hij door de woestijnen zonder enige bescherming tegen de moordende hitte of tegen Iraakse soldaten die elk moment kunnen opduiken. Swoff en z'n maten houden zich op de gloeiende zandvlaktes staande met sardonische kameraadschap en boosaardige humor, en dit allemaal in een land waar ze niks van weten, tegen een vijand waar ze niks van zien en voor een zaak waar ze weinig van snappen. Hier kunnen jullie de nieuwe trailer bekijken met een soundtracknummer van Kanye West (Jesus Walks).

    Tijdens de tournage zijn ook brokken gevallen tussen de cast. Acteur Jake Gyllenhaal viel een tegenspeler aan nadat hij gewond was geraakt aan een van zijn tanden en flipte daarna helemaal. Hierop sloeg hij zijn medespeler meerdere malen. Jake zat naar eigen zeggen zo in de scène dat hij zich niet van zijn rol kon distantiëren. Regisseur Sam Mendes legt uit hoe dat komt:

    "Je staat midden in de woestijn, het is zowat 40 graden, geen schaduw, je hoort niets door de wind en je bent al weken weg van huis. Ik denk dat Jake door zulke barre omstandigheden vergat dat hij aan het acteren was."

    De titel slaat op de zelfgekozen bijnaam van de Amerikaanse mariniers. In de Andere rollen zien we nog Jamie Foxx(Ray, Collateral), Dennis Haysbert (Heat, "24"), Peter Sarsgaard (Boys Don't Cry, Shattered Glass) en Chris Cooper (American Beauty, Adaptation.). Ik ben benieuwd of deze film een oscar-contender zal worden of een MTV-popcorn film, de kritieken zijn in ieder geval enorm verdeeld. Jarhead komt bij ons uit op 11 januari 2006.