De FilmBlog

Met het succes van The Hangover (2009) lag een vervolgfilm in het verschiet, en The Hangover part II (2011) van Todd Phillips heeft niet ontgoocheld. De sequel heeft het financieel nog stukken beter gedaan dan de eerste film. Maar dit bewijst in ieder geval één ding; een betere box-office wil nog niet zeggen dat de film beter is dan het origineel. En spijtig genoeg is deze sequel allesbehalve vernieuwend.

Korte inhoud: Phil (Bradley Cooper), Stu (Ed Helms), Alan (Zach Galifianakis) en Doug(Justin Bartha) reizen af naar het exotische Thailand voor de bruiloft van Stu met Lauren (Jamie Chung), de zus van de vervelende Teddy (Mason Lee). Na het onvergetelijke vrijgezellenfeest in Las Vegas wat uitliep op een grote ravage kiest Stu nu voor een veilige, ingetogen 'pre-bruiloft' brunch. Echter, dingen gaan (weer) niet zoals gepland. What happens in Vegas, may stay in Vegas, maar wat het gezelschap in Bangkok staat te wachten overtreft al hun verwachtingen...

'Wanneer de kat van huis is dansen de muizen', en je zou het een beetje kunnen zien als de tegenhanger van Bridesmaids (2011). Maar alle Hangover ingrediënten zijn aanwezig, van de de exotische dieren tot zelfs Mike Tyson en Mr. Chow (Ken Jeong) toe. Scenaristen Craig Mazin en Scot Armstrong hebben het werk van hun voorgangers Jon Lucas en Scott Moore gewoon klakkeloos overgenomen. Het is dus vrijwel hetzelfde concept maar in een ander kleedje op een andere locatie. En dit is toch zeker wel een beetje van een teleurstelling. Dat dit dan uiteindelijk het principe is van een sequel, kan ik begrijpen, maar hier hadden ze toch wel iets meer moeite kunnen doen.

Je zou denken dat ze met een locatie als Bangkok toch iets origineler uit de hoek kunnen komen met dezelfde karakters. Maar ik heb de indruk dat het script er snel moest komen en niet voldoende tijd had om te rijpen. En dus krijg je een film waar het ene cliché op het andere wordt gestapeld. Zach Galifianakis moet de humor brengen in de film, maar als de acteur geen teksten krijgt aangereikt met leuke insteken, dan kan je hem ook geen verwijten naar de kop gooien. Het is duidelijk dat het een product is die de wereld wordt ingestuurd om geld te maken, en minder de bedoeling had om een geslaagde komedie te brengen.

In de film zit er zelfs geen nevenplot die de moeite waard is om te vertellen. In de eerste prent had je nog de ingewikkelde relatie van Stu die onderdrukt werd door zijn vrouw Melissa (Rachael Harris), en plots gevoelens kreeg voor de stripper Jade (Heather Graham). In deze sequel heeft Stu al de vrouw van zijn leven gevonden. Wat hem echter te doen staat is het vertrouwen te winnen van zijn irritante schoonvader. Een slap equivalent die waar weinig vonken geeft. Als kijker voel je je totaal niet betrokken bij de situatie, en dit is nog maar eens te danken aan het luie script die voorhanden was. Er zitten wel degelijk nu en dan grappige interventies in, maar je kunt ze op één hand tellen.

Kortom, als je de eerste film nog niet hebt gezien, dan zou ik niet beginnen met deze prent, ook al heb je niet meteen voorkennis nodig. Anderzijds zal je de sequel waarschijnlijk als een betere film ervaren als je niets van de eerste film af weet. Het feit dat de inspiratieloze scenaristen de copy-paste techniek hebben toegepast is het grootste minpunt van deze prent. En ik verwacht zelfs dat ze er nog een derde film zullen uitpersen, zeker na dit box-office succes. Maar net zoals Ocean's Eleven (2001) en zijn flauwe sequels, zal het nooit het origineel overtreffen. Misschien moeten ze voor het mogelijke derde deel net niets minder diep in het glas kijken alvorens een script op papier te zetten.

***Related Posts***
18/05/2011: Vrouwelijke Hangover film
27/02/2011: The Hangover part II trailer
11/05/2010: Hangover spin-off voor bejaarden
06/01/2010: Top 10 Beste Films 2009
25/11/2009: The Hangover filmbespreking

De titel van Sucker Punch (2011) verwoord perfect de film. Het is een dreun waar je niet vrolijk van wordt en die je niet hebt zien aankomen, maar zonder grote gevolgen. Het is een feest voor het oog en je kunt met veel opwinding genieten van elk frame uit dit sprookje, maar tezelfdertijd zit je te staren naar een steriele leegte die van het ene droombeeld in het andere verzeilt. Dit moet niet alleen één van de mooiste films zijn van Zack Snyder, maar tevens ook de meest teleurstellende.

Korte inhoud: We bevinden ons in de jaren '50. De moeder van Baby Doll (Emily Browning) is overleden en ze schenkt haar fortuin aan haar twee dochters. De stiefvader (Gerard Plunkett) is in alle staten en probeert zich nog maar eens seksueel te vergrijpen op de jongste zus. Baby Doll probeert dit te verhinderen maar schiet per ongeluk haar eigen zus neer. De stiefvader beslist dan maar om haar naar een psychiatrische inrichting te sturen met de opdracht om binnen vijf dagen een lobotomie op haar te laten uitvoeren. Hiervoor koopt hij de manager Blue Jones (Oscar Isaac) om. Baby Doll komt voorlopig onder de hoede van Dr. Vera Gorski (Carla Gugino) en raakt bevriend met de mede-patiënten Amber (Jamie Chung), Blondie (Vanessa Hudgens), Rocket (Jena Malone) en haar oudere zus Sweet Pea (Abbie Cornish). Ze overtuigt hen mee te doen aan een ontsnappingspoging

Sucker Punch is het soort film die je zal verafschuwen of verafgoden, maar een middenweg is er niet. En dat is vooral te wijten aan het aanwezige talent die deze film in mekaar heeft gestoken. Niemand windt zich nog op wanneer Michael Bay een nieuw dieptepunt bereikt met een zoveelste rampzalige Transformers film, maar Zack Snyder heeft met Watchmen (2009) bewezen dat hij geen onbenullige videoclip-maker is die enkel maar in staat is mooie beeldjes te maken, maar wel één van de meest boeiende filmmakers van het moment. En het is net wanneer talentvolle mensen over de schreef gaan in de verkeerde richting, dat de kritiek feller zal opwaaien. Spijtig genoeg moet ik toegeven dat deze prent ver onder het niveau van Watchmen valt, maar misschien heeft dit ook te maken met het feit dat Snyder het verhaal/script van Sucker Punch zelf heeft geschreven en dus niet kon steunen op een geniale comic (cf. 300, Watchmen), een boek (cf. Legend of the Guardians: The Owls of Ga'Hoole) of een andere film (cf. Dawn of the Dead).

Het is onversneden guilty pleasure voor Snyder. Een exploratie naar zijn schoolgirl fetisjisme, zijn angsten voor dominante vaderfiguren, zijn fobie voor het gesticht met zijn wreedaardig personeel, alsook zijn jongensachtige voorliefde voor over-the-top manga actie, videogames en visuele effecten. Het is een grenzeloze overgave aan al zijn mannelijke driften en impulsen, zonder ook maar de minste rekenschap te houden met de toeschouwer, en dienst verlangen naar consistentie. En daar is op zich niets mis mee, was het niet dat de gemiddelde toeschouwer zonet 8 euro heeft betaald voor zijn bioscoopticket of 20 euro voor zijn blu-ray exemplaar, en hij de teleurstelling nauwelijks zal kunnen verbergen. Misschien waren ze nog beter af met het kopen van een videogame. Zat er achter deze erotische, visuele stimulans nog een boodschap of een verhaal die de moeite was om na te vertellen, maar neen. Ook al wil de film laten uitschijnen diep te graven in de malaise van de gekwelde geest, blijft het allemaal maar bij een sucker punch. Is het dan geen pro-feministische prent? Nope, of dat is althans niet wat ik heb gezien. Het is volgens mij eerder een film die de vrouw stereotypeert en onderdanig maakt aan het brute mannelijke geweld, en hen enkel voldoende bewegingsruimte toelaat in de beslotenheid van hun eigen dromen.

Mijn conclusie is dat de man een geweldige filmmaker is, maar een verschrikkelijke verhalenverteller. Anderzijds heeft Zack Snyder niet zitten ejaculeren met de poen van nietsvermoedende geldschieters, maar was hij zelf producer en heeft bijgevolg een deel gedragen van de verantwoordelijkheid. En met een productiekost van 82 miljoen dollar is hij nog maar net uit de kosten gekomen met een wereldwijde recette van 89 miljoen. En de inkomsten kwamen voornamelijk van niet-Amerikaanse landen, want in de States haalde de prent met moeite 36 miljoen. Ik hoef jullie niet te vertellen dat DC Comics en Warner Bros nu op hun hoede zijn voor hun Zack Snyder Superman reboot die zo maar eventjes 175 miljoen dollar zal kosten.

Net zoals in Inception (2010) begeven we ons ook op de grens van de reële wereld en de droomwereld, maar in plaats van te slapen zien we dat ons hoofdpersonage een erotiserende dans zal uitvoeren (die we overigens nooit zullen zien tot onze grote frustratie). Via deze dans duiken we onder in een soort onderbewustzijn waarin we onze meiden zien vechten tegen samurai, zombie-achtige nazi-soldaten met gasmakers en rode ogen en vuurspuwende draken. Ze worden telkens bijgestaan door een wijze oude man (Scott Glenn). Hun missie in deze droomwereld vertaalt zich in hun acties in de reële wereld. En het heeft er alle schijn van dat Snyder dit scenario dan ook heeft geschreven na het zien van de Christopher Nolan film. Maar spijtig genoeg had hij die dag ook iets teveel tequila's achterover geslagen.

Qua acteerwerk zit er heel veel talent in de film, ook al ben ik zelf geen grote fan van hoofdactrice Emily Browning, die zo goed als geen geloofwaardige emotie in de film weet neer te zetten, ondanks de drama die haar wordt aangeboden. Anderzijds vind ik haar cover-songs, zoals "Sweet Dreams" (Are Made of This), "Asleep" en "Where is My Mind?" heel goed werken in de film. Mocht het acteerwerk haar niet lukken is er dus nog zeker toekomst voor haar in de muziek-industrie. En van muziek gesproken, het nummer van Bjork feat. Skunk Anansie, "Army of Me" (link) is gewoon kick-ass.

Maar als jullie willen weten wat de blik betekent die Baby Doll heeft uitgewisseld met de dokter (Jon Hamm) terwijl ze een lobotomie onderging, dan raad ik jullie de blu-ray aan met de uitgebreide versie van de film. Je vindt er tevens ook nog een dans-act à la Moulin Rouge die geknipt werd omdat het een afbreuk zou zijn aan de dreigende atmosfeer in de film. Je kunt de gehele film bekijken met interactief commentaar van de regisseur die heel wat van de technische kant uit de doeken doet, en dit is voor filmgeeks en mensen uit de audio-visuele sector altijd wel leuk om te zien.

Kortom, teleurstelling is het overheersende gevoel na het zien van deze Kill Bill meets Inception. Niet alleen in de manier waarop alles verteld wordt en hoe de karakters worden uitgediept, maar tevens hoe alles eindigt. Zelfs de extended cut brengt maar weinig toegevoegde waarde. ***SPOILER ALERT*** De grote misdadiger, met name de stiefvader, wordt onberoerd gelaten en het hoofdpersonage blijft achter in een onbekende staat (bewust of onbewust). Maar het is wel een nevenpersonage die we zien vertrekken. Jij blijft achter met meer vragen dan antwoorden. Wat gebeurt er met Baby Doll? Waarom werd Amber uiteindelijk door Blue vermoord? …

Daar waar zelfs 300 (2006) evenveel visueel vertier had, kon je er als toeschouwer nog van genieten. Hier zit je beetje op je honger, zeker bij het zien van alle mogelijkheden en middelen die aangereikt worden. Laten we hopen dat zijn volgende film iets meer 'punch' vertoont en zijn publiek niet opnieuw aanziet als een bende 'suckers'.

***Related Post***
28/07/2010: Sucker Punch posters
07/03/2009: Alice in Wonderland met machinegeweren

De 300 regisseur Zack Snyder heeft zijn tanden gezet in een duister sprookje genaamd Sucker Punch (2011), een film die op dit moment één van de eye-catchers op het jaarlijkse Comic-Con in San Diago is. Voor een keertje niet in 3D, maar wel bezet met een ensemble van aantrekkelijke actrices die nu pronken op een aantal bijzonder aanstekelijke promo-posters.

Korte inhoud: Sucker Punch speelt zich af in de jaren '50. Baby Doll (Emilly Browning) wordt door haar kwaadaardige stiefvader naar een psychiatrische inrichting gestuurd. Zijn plan is om binnen vijf dagen lobotomie op haar toe te passen. Door de trauma's die ze er oploopt creëert ze haar eigen wereld waarin alles mogelijk is. Ze raakt geïnspireerd door dat wat er zich afspeelt en beraamt een plan om te ontsnappen.

Snyder zei zelfs onlangs dat het een ''Alice in Wonderland met machinegeweren, B52 bommenwerpers, draken en bordelen" wordt en actrice Abbie Cornish, die het personage Sweetpea speelt, zei: "Het zijn bijna 6 films in één. Ik draag een shotgun, een mes en een 'broad four'. Ik speel niet alleen een meisje in het gekkenhuis, maar daarnaast ook het gestoorde meisje in de actie sequenties, waarin ik 20 gasten op rij omleg." Met andere woorden is het een verhaal van een meisje die doet wat ze moet doen om te overleven en de foltering te verwerken die ze heeft doorstaan.

De rol van Amber wordt vertolkt door Jamie Chung, Blondie door Vanessa Hudgens, Rocket door Jena Malone, Sweat Pea door Abbie Cornish en Madam Gorski door Carla Gugino. Jon Hamm, de Mad Men acteur die binnenkort te zien is in Ben Affleck’s The Town (2010) speelt er de rol van High Roller.

Het verhaal werd geschreven voor het witte doek door Snyder zelf en na het succes van Watchmen (2009) was Warner Bros bereid om de film te financieren, ook al wisten ze dat het wederom een harde R-rated film zou worden. Naar verluidt zou er ook heel wat muziek in de film zitten en dans-choreografieën en zang, hoewel het niet omschreven wordt als musical. Het budget van de film bedraagt een slordige 85 miljoen dollar, wat een smak geld is voor een dergelijke productie. Verwacht dus maar een film volgepakt met speciale effecten. Ik ben benieuwd.

***Related Post***
07/03/2009: Sucker Punch wordt Alice in Wonderland met machinegeweren

Sommige films vereisen een uitgebreide nabespreking en analyse om tot in de kleinste details begrepen en geapprecieerd te kunnen worden. Andere films hebben dan weer enkel een snelle consumptie door het popcornetende publiek tot doel. Tot de laatste categorie behoort zeer duidelijk de weinig originele slasher Sorority Row (2009), waarin na een wild feestje de dingen een beetje uit de hand lopen in het Theta Pi Sorority House.

Korte inhoud: Omdat haar vriendje Garrett haar bedrogen heeft, besluiten Megan en haar vriendinnen een grapje met hem uit te halen. Na het nuttigen van enkele partypillen zal Megan een overdosis veinzen en 'sterven'. Haar vrienden zullen haar vervolgens naar een afgelegen mijnschacht brengen om haar lichaam 'te dumpen'. De arme Garrett trapt echter met beide voeten in het verhaaltje, en ramt daarom vrolijk de autokrik in Megans longen om de hierin aanwezige lucht te laten ontsnappen zodat ze niet komt bovendrijven in het water. Deze keer blaast Megan echt haar laatste adem uit, waarna de jongelui na heel wat overleg en dreigementen besluiten het lijk toch in de mijnschacht te dumpen. Acht maanden later krijgen ze echter allemaal een sms met een foto van het moordwapen. Wat is er aan de hand? Leeft Megan nog? Was er een getuige? En waar is Garrett eigenlijk?

Het zou kunnen dat er tijdens het lezen van de korte inhoud enkele alarmbelletjes zijn gaan rinkelen. Echt origineel kan je het verhaal van Sorority Row immers niet noemen, aangezien de film een losse remake is van The House on Sorority Row (1983) en ook duidelijk nog wat mosterd is gaan halen bij I Know What You Did Last Summer (1997). Kon deze laatste echter nog meefietsen op het succes van Scream (1996) en rekenen op een boeiend scenario van Kevin Williamson, dan valt Sorority Row vooral op door een met weinig overtuiging acterende cast, een bijwijlen hyperkinetische camera en vooral een rommelig scenario.

De regie is in handen van de vrij onbekende Stewart Hendler, die eerder enkel de horrorfilm Whisper (2007) draaide. Hendler mikt duidelijk op een hippe film voor de ‘MTV-generatie’, en weet wel een paar inventieve shots uit zijn mouw te schudden, maar komt in de meeste scènes toch niet verder dan wild met zijn camera te zwaaien bij het in beeld brengen van de schaars geklede cast. De openingsscène speelt zich trouwens af op het inwijdingsfeestje voor nieuwe Theta Pi-leden, waar je als geheelonthouder en met een body mass index boven 20 duidelijk niet gewenst bent. De toon is meteen gezet…

Het moet ook gezegd dat Hendler weinig hulp krijgt van scenaristen Josh Stolberg en Pete Goldfinger die het verhaal hebben volgepropt met de grootse clichés uit het genre. Alleen al in de samenstelling van het vriendinnenclubje zitten netjes alle stereotypes: de rijke bitch, de nerd, het feestbeest, de cheerleader en de griet met een geweten. Zelfs de volgorde waarin de personages sneuvelen, wekt weinig verbazing op. Top of the bill is echter de ontmaskering van de dader en zijn motief dat zo tenenkrullend zwak is dat je enkel je hoofd kan schudden bij zoveel nonsens.

In de cast vinden we jonge gillende meiden als Audrina Patridge, Jamie Chung, Margo Harshman en Leah Pipes. Ook Rumer Willis, de dochter van Bruce Willis en Demi Moore heeft een rolletje versierd, en is vrijwel de enige die haar personage nog een beetje karakter kan meegeven. Haast traditiegetrouw zit er in dergelijke horrorprenten ook een cameo van een vergane glorie en deze twijfelachtige eer is deze keer voor Carrie Fisher die opduikt als de eigenares van het Sorority House en ook op gepaste wijze weer van het toneel verdwijnt.

Het is natuurlijk niet eerlijk om Sorority Row helemaal met de grond gelijk te maken omwille van zijn gebrek aan artistieke kwaliteiten. De film mikt immers duidelijk niet op belangrijke filmprijzen of intellectueel genot, maar wil gewoon hersenloos horrorplezier bieden aan de kijker. Maar daarin slaagt de film helaas niet omdat er door de makers zo verschrikkelijk weinig originaliteit aan de dag wordt gelegd dat je alles al wel eens hebt gezien in andere films. De creepy guy on campus zat bijvoorbeeld al in Scream, de sterfgevallen waren gruwelijker in de Final Destination-reeks en de finale in een opbrandend huis kennen we uit The House of Wax. Consumptie dus enkel voor de grootste liefhebbers van het slashergenre.

Op de dvd vind je nog een aantal featurettes, zoals ‘Sorority Row: Stories from the Set’, waarin de cast aan het woord komt en ‘Killer 101’ waarin de filmmakers het hebben over de conventies van de slasherfilm. Ook zijn er bloopers en enkele deleted scenes die duidelijk met een reden zijn gewist. En wie dan nog de moed vindt, kan ook nog op zoek gaan naar een easter egg.

Het zou wel eens kunnen dat de opkomende Dragonball (2009) film wordt geaborteerd, en dit wanneer regisseur James Wong nog moet beginnen met de post-productie. Blijkbaar overtuigen de eerste rushes niet van deze 100 miljoen dollar prent en gaat Fox nu zien of ze misschien niet beter de stekker uit het project moeten trekken en zo nog een brok van het productiebudget kunnen redden. Wooow! Het zijn de mensen van FilmJunk die met het nieuws voor de dag komen:

According to our tipster, the higher-ups at Fox are not too impressed the footage that has been shot thus far, and are seriously debating shutting the whole thing down. Now I have no idea if this is a real possibility or if the studio is just putting pressure on director James Wong to deliver, but the movie supposedly has a budget of over $100 million and I can understand them wanting to cut some losses while they still can.

En uiteindelijk is dit niet geheel onverwacht, gezien de productie eerder zijn kat stuurde op het Comic Con festival en iedereen zich afvroeg hoe het was gesteld met dit ambiteus project. Er doken een aantal foto's op, maar bitter weinig afdoend beeldmateriaal. Ik heb zelf de tekenfilm gezien als kleine pagadder en uiteraard was ik wel in de wolken toen ik het nieuws vernam, maar ik had geen flauw benul hoe ze dit zouden aanpakken gezien de tekenfilm nogal overdreven cartoony gemaakt was, met halfbakken humor en rondvliegende krijgers die vuurbollen smijten en een aura van energie rond zich heen hebben. Hier heb je budget voor nodig en een geniaal scenarioschrijver. Wel, het eerste kreeg de regisseur van Final Destination.

Maar ook al heb je een stevige fanbasis voor deze prent, een slechte film wordt afgemaakt na de première en kan serieus floppen. Kijk maar naar Star Wars: The Clone Wars (2008). Je zou verwachten dat deze Star Wars animé bij zijn opening een slordige 80 miljoen dollar in het laatje brengt. Nope, na zijn eerste weekend bracht de film slechts 14 miljoen op. Voor een productie die MINSTENS 100 miljoen dollar heeft gekost is dat trouwens véél te weinig. De reden: de graphics zijn bangelijk, maar het script is belachelijk en de dialogen om van te huilen. Jar Jar Binks zit er niet in, maar is vervangen door gelijkaardige equivalenten die de Star Wars franchise zitten te verneuken.

Korte inhoud: Goku (Justin Chatwin) is in het bezit van een dragonball. Wanneer hij alle dragonballs weet te vergaren, kan hij een draak oproepen die vervolgens één of meerdere wensen in vervulling kan brengen. Zijn grootvader, Grandpa Gohan (Randall Duk Kim), die op sterven ligt, heeft een laatste verzoek om met de grote Master Roshi (Chow Yun-Fat) alle dragonballs te vinden, samen met Bulma (Emmy Rossum) en Chi Chi (Jamie Chung), voordat de machtige Piccolo (James Marsters) dat doet en de wereld ermee vernietigt. Maar de taak is moeilijker dan verwacht, want de bollen zijn moeilijk te bereiken en de tegenstand is hard.

Toch denk ik niet dat ze Dragonball zullen opgeven, hoewel ik niet verwacht dat de film meer dan 60 miljoen dollar zal opbrengen. Maar de productie staat al zover dat het misschien verstandig is om de zaak af te werken - al dan niet met James Wong. Trouwens denk ik een beetje dat de studio de duimschroeven een beetje wil aanspannen en ervoor zorgen dat de regisseur beter gaat presteren binnen de marges van het budget. Hoe dan ook, dit soort van conflicten kunnen ze missen als de pest. Dit zorgt voor een negatieve sfeer binnen de ploeg en een negatieve perceptie bij het potentieel bioscooppubliek. Mocht Dragonball het daglicht zien dan wordt hij verwacht in de zomer van 2009.

Update 26/08/2008: Volgens de mensen van Fox zijn de geruchten vals. Dat stond te lezen op SuperHeroFlix. "The film was completed a while ago, and the reasons for moving the film’s release date from this summer to next spring was to insure that all of the needed special effects were completed. We have a source that is very close to the film. And he/she says that the first edit is done, and that it has been shown to those 'higher ups' at Fox. And that they love the finished film. Our studio contact, who we aren’t allowed to name at the moment, worked on the production, and has seen the completed movie. Everyone involved seems to think they have a hit on their hands, and he even went on to say that it was “pretty darn awesome. There is certainly talk about a sequel. I have no doubt that it will happen. I’m sure that it will be a trilogy."

OK, dat is op z’n minst een opluchting, hoewel ik pas geheel opgelucht zal zijn wanneer er een officiële trailer is. Wat een studio zegt moet je altijd wel met een korreltje zout nemen. Zij zitten in de money-business en hebben geen problemen om te liegen wanneer dat beter uitkomt. Ze klinken ook iets TE optimistisch in hun verklaringen.

***Related Post***
15/11/2007: Dragonball teaser trailer

Dit moet het leukste filmnieuws zijn van de laatste maanden. Naar verluidt zouden er plannen zijn voor een Dragon Ball action feature!! Meer nog dan Akira wordt dit een uiterst moeilijke cgi onderneming om alles in beeld te brengen gezien de helden niet alleen door de lucht kunnen vliegen, maar ook nog eens met vuurbollen en ander kosmisch gevaarte elkaar tekeer gaan en daarbij geregeld eens aan terra-forming doen.

Dragonball is een Japanse over-the-top animatiereeks van Akira Toriyama waar komedie wordt afgewisseld met humor. De animatie wordt beschouwd als een klassiek voorbeeld van de mangavorm Shounen (een actiegerichte Japanse animatievorm, in tegenstelling tot Shoujo – wat 'meisje' betekent en is een eerder een stroming met iets meer verhaal en vooral bedoelt voor meisjes). Na Dragon Ball kwam het vervolg Dragon Ball Z en daarna werd ook Dragon Ball GT op antenne gebracht. Het verhaal van Dragon Ball volgt het leven van Goku vanaf zijn avonturen als kind tot en met de tijd dat hij zelfs grootvader is. Goku een erg sterke jongen met een apenstaart, die later in de serie van het buitenaardse ras Saiyan blijkt te zijn. Gedurende zijn leven maakt hij vele gevechten mee en hij groeit uiteindelijk uit tot de sterkste martial artist van het gehele universum.

De Dragonball (2008) filmversie heeft trouwens al een cast. De hoofdrol zal vertolkt worden door Justin Chatwin (The Invisible, War of the Worlds) die in de huid van Goku zal treden. James Marsters (Smallville, Angel, Buffy the Vampire Slayer) zal de slechterik Piccolo spleen. Op zijn minst een interessante casting. De productie van de film ligt in handen liggen van Stephen Chow en de regie is toevertrouwd aan de ervaren James Wong (Final Destination, Final Destination 3, The One).

Korte inhoud: Goku is een jongen die één van de zeven Dragon Balls in zijn bezit heeft. Dragon Balls vervullen wensen en worden gemaakt door Nameks. Elke set bestaat uit zeven oranje bollen met één tot zeven sterren erop en als ze samen worden gebracht kun je een draak oproepen. Deze draak vervult één of meerdere wensen. Een laatste verzoek van de stervende opa van Goku is om deze zeven Dragon Balls allemaal bij elkaar te krijgen om zo de strijd aan te gaan met de machtige Piccolo.

Hadden ze mij de regie van deze film toevertrouwd zou ik er waarschijnlijk een duistere actie/phantasy prent van maken en minder het accent leggen op de slapstick humor die nogal prominent aanwezig is in al de afleveringen. Die grapjes zijn leuk voor een jong publiek, maar die jonge fans hebben ondertussen de volwassen leeftijd bereikt en ik denk niet dat ze warmlopen van een Kung Pow (2002)-achtige Dragon Ball. Geef mij maar liever iets met de allures en heftigheid van Transformers (2007). Als je van deze adaptatie een succes wil maken moet je op papier én op het witte doek een film willen brengen die de gewone fan-base overtreft. Het moet dus ook iets meer te bieden hebben dat een prent vol met knipoogjes naar de animatiereeks, maar wel degelijk een verhaal vertellen waar een leek van de anime ook iets aan heeft. Een moeilijke taak, maar zeker niet onmogelijk.

Update 05/01/2008: Nog een paar bekende en minder bekende acteurs hebben zich aan de productie van Dragonball vervoegd, waaronder Chow Yun-Fat in de rol van Roshi, Jamie Chung in de huid van Chi Chi, Emmy Rossum speelt Bulma en Joon Park zal het personage van Yamcha vertolken. De film komt bij ons uit op 20 augustus 2008.

***Related Post***
24/08/2008: Fox niet tevreden met Dragonball