De FilmBlog

Het fenomeen van de serial killer is iets wat heel wat mensen aanspreekt. Je kon dit gemakkelijk merken aan de populariteit van de Hannibal Lecter films, of thrillers als Se7en (1995), Halloween (1978), The Texas Chain Saw Massacre (1974), … We worden overladen met verhalen van massa-moordenaars en hun morbide rituelen, dat we er een beetje op zijn uitgekeken. David Fincher had dit goed begrepen en vertelde zijn Zodiac (2007)-verhaal via de speurtocht van een detective en een cartoonist, zonder de serie-moordenaar af te schrijven als een soort fascinerende pop-ster.

Toen ik vernam dat er een tv-serie was over een serie-moordenaar had ik zoiets van: "Really, how original". Maar na het zien van de eerste afleveringen van "Dexter" werd ik in het verhaal gezogen. Voor dat ik het wist had ik het volledige eerste seizoen gezien en ik moet toegeven dat ik sta te popelen om het tweede seizoen te bekijken.

Het uitgangspunt is vrij origineel, gezien we starten van een personage die 'vendetta-gewijs' zich enkel vergrijpt op andere moordenaars die door de netten van het gerecht zijn geglipt of die simpelweg nog nooit zijn betrapt. Daarnaast leren we ook iets over zijn woelige jeugdjaren waar een zware traumatische ervaring zijn gevoelens compleet overhoop haalde. Maar het mooiste aan het plot is dat Dexter werkt als forensisch expert, gespecialiseerd in bloedspatten. En wanneer een andere serie-moordenaar op een heel ingenieuze manier zijn lichamen decapiteert, is hij meteen ook zijn grootste fan. Maar zijn fascinatie zal stilletjes uitlopen tot een ware nachtmerrie. Maar ik denk dat het grootste pluspunt van de serie de vertolking is van Dexter, door niemand minder dan Michael C. Hall (David Fisher uit de top-serie "Six Feet Under").

De serie is gebaseerd op de roman van Jeff Lindsay, Darkly Dreaming Dexter, en speelt zich af in Miami waar de onopgeloste moorden worden opgestapeld. Maar wees gerust, het is toch wel verschillend van "CSI: Miami" (2002). Hier gaat het niet zozeer om de mooie kadrages, de kleurcorrecties en de coole Horatio, dan wel over een man die zijn moorddadige impulsen tot iets goeds wil ombuigen – en dat dankzij de opvoeding die hij kreeg van zijn pleegvader gespeeld door James Remar. Dexter heeft een goede band met zijn stiefzus Debra (Jennifer Carpenter) die zich heeft gekatapulteerd bij vice homicide, en heeft een relatie met Rita Bennett (Julie Benz) een moeder van twee, die uit een relatie komt met een gewelddadige man. Dexter wordt echter op de hielen gezeten door Sgt. Doakes (Erik King), die denkt dat er iets vreselijk mis is met Dexter. Maar zijn collega Angel Batista David Zayas, Vince Masuka (CS Lee) en zijn Lt. Maria Laguerta (Lauren Vélez) hebben het voor met hem.

De dialogen zijn vaak hilarisch en de voice over van Dexter – wordt minder storend naarmate de afleveringen vorderen. De zwarte humor druipt van elke aflevering af – en hoezeer het ook een verhaal is met heel wat lijken, speelt Hall het voor mekaar om compleet anders te spelen dan David Fisher uit Six Feet Under, en dat is echt een verdienste (zeker na 5 seizoenen in de huid van een gevoelig homoseksueel-personage). De regie voor de eerste 5 afleveringen waren in handen van Michael Cuesta die Tell-Tale (2009) heeft geregisseerd in een productie van Ridley en Tony Scott. Zijn verdienste is dat hij Dexter niet laat vervallen in de voor-de-hand-liggende excessieve gore, en toch genoeg van de gruwel laat zien om de toeschouwer de stuipen op het lijf te jagen.

Dexter is geen studie van de psychologie van een serie-moordenaar, dan wel een ontspannende rit in de steegjes van Miami met een charismatisch en dubbelzinnig personage in een goed geschreven drama. Het is niet beter dan Six Feet Under maar zeker een aanrader.

Gezien ik me binnenkort zal avonturieren met een nieuw Blogje over de serie 24, heb ik me alvast gewaagd aan een nieuwe romantische komedie met de nimf Elisha Cuthbert, die dus Kim Bauer speelt in 24. Het jonge model was reeds verschenen in films zoals Love Actually en Old School.

The Girl Next Door (2004) is een romantische tiener komedie die bengelt tussen Risky Business en Tits on Campus (die laatste titel is trouwens volkomen verzonnen, maar jullie weten op welke films ik doel). Een mengeling die af en toe een beetje over de schreef gaat, vooral wanneer deze bestemd zou zijn voor tieners. Dus Parental Guidance Needed.

Korte inhoud: Matthew Kidman (Emile Hirsch), samen met zijn 2 vriendjes, zijn de nerds van de campus. Waarom? Omdat ze altijd naar de les willen gaan terwijl de andere aan het strand zitten. Omdat ze smaakloze kleding dragen en omdat hun haardos lijkt op dat van de Hanson's. Maar op een dag zal alles veranderen, wanneer de bloedschone Danielle (Elisha Cuthbert) naast hem komt wonen. En lap, zijn liefde wordt beantwoord door de 19-jarige onschuldige blondine. Wat Matthew echter niet kon vermoeden is het onstuimige leven van Danielle als porno-actrice. Hij beseft meteen dat zijn politieke ambities wel eens een serieuze deuk kunnen krijgen, maar het lijkt wel of hij de lotto heeft getroffen met deze babe.

Regisseur Luke Greenfield slaat de bal toch behoorlijk verkeerd, gezien hij te lauw en belachelijk is voor een ouder publiek en net iets teveel "vuile manieren" voor een tiener publiek. En ik bedoel niet dat het uitgangspunt van de film verkeerd zou zijn, maar wel de manier waarop alles in beeld werd gebracht, is af en toe op het randje van de goede smaak. Soms is het serieus bedoeld, soms als humor. Bijgevolg weet je niet meer waar deze film naar toe wil.

Maar verwacht u zeker niet aan een vuil filmpje voor adolescenten, hoewel de film er schijnbaar alles aan doet om zich dat imago aan te meten. Het blijft allemaal wel braafjes, maar de vuile manieren zitten hem in de ideeën die de film, op een vrij goedkope manier aan ons wil verkopen. Het scenario pikt trouwens scenes uit verschillende films van verschillende genres, maar weet niet hoe hij ze kan samenbrengen in een film.

Pornografie staat hier gelijk met promiscuïteit, er is niets verkeerds om een seksuele relatie te hebben met een minderjarige, relaties tussen een 19jarige en een 36jarige is "the new thing", dus laat die sportieve studenten met hun vriendinnetjes stikken, mensen aanzetten tot pornografie is cool en natuurlijk als je niet aan een lief kan geraken - huur dan een hoer. Fijn! En wat zijn de cijfers van seksueel misbruik bij jongeren in Amerika ook al weer? Ha neen, deze discussie is overbodig want, life-imitates-art-imitating-life. Hoewel, ... art?

Conclusie: The Girl Next Door heeft niets weg van een American Pie of een Risky Business, maar heeft alles weg van een wolf in schapenvacht, die zonet betrapt werd in een seksshop.