De FilmBlog

Collateral (2004) is niet zomaar een titel, maar een belangrijk begrip in de wereld van regisseur Michael Mann. Het verwijst niet alleen naar de verwantschap die er heerst tussen twee tegenovergestelde karakters, maar hint ook naar de ‘collaterale schade’ die gemaakt kan worden wanneer de twee individuen elkaars pad kruisen.

De huurmoordenaar Vincent (Tom Cruise) en de taxichauffeur Max (Jamie Foxx) lijken op het eerste gezicht niets met elkaar gemeen te hebben, maar na verloop van tijd duiken de gelijkenissen op. Twee eenzame wolven lopen ’s nachts over de straat, de een grijs en geslepen, de andere opzoek naar een leven. Beide worden ze afhankelijk van elkaar.

De hoofdpersonages in de films van Michael Mann hebben een bepaalde missie die ze met een vastberaden zelfzekerheid trachten te volbrengen (Heat, Ali, The Insider, Thief, The Last of the Mohicans, Manhunter). Dit vakmanschap weerspiegelt ook het perfectionisme waarmee Mann zijn films regisseert, met oog voor de psychologisch-filosofische invulling, alsook voor de "Manniaanse" cinematografische en stilistische context waarin goed en kwaad tegenover elkaar worden gezet. Collateral zou je gemakkelijk kunnen omschrijven als een neo film noir, die het genre overstijgt.

Korte inhoud: Max is taxichauffeur uit L.A. die tijdens zijn nachtshift uiteenlopende mensen ontmoet. Zijn ambitie is om iets anders te doen met zijn leven, maar is daar nog nooit eerder in geslaagd en wacht op die ene kans. Op een nacht ontmoet hij Vincent, die met een compleet andere filosofie over het leven op de achterbank plaats neemt. "Sommige mensen wachten een leven lang op die ene kans", zegt Vincent met een quote van John Lennon: "En op een dag worden ze wakker, oud en verzwakt, en beseffen ze dat die ene kans nooit is gekomen. " Hij betaalt Max $600 voor 5 haltes te maken in de stad. Bij de eerste stop dondert een bebloed lichaam vanuit een flat op de taxi. De ontmaskerde koude en onverschillige huurdoder zal de rest van de lange nacht moeten improviseren en gijzelt de chauffeur, die zijn partner zal worden in het doden van nog 4 andere kroongetuigen uit een rechtszaak met een beruchte drugtrafikant. Maar dit gegeven is niet het belangrijkste deel in de film. Het wordt zelfs ondergeschikt aan de conversaties die de twee mannen hebben over het leven, en we voelen mee voor beide personages. Een film over confrontaties, eenzaamheid, gebroken idealen en morele rechtvaardigheid.

Alles is intrinsiek verbonden met elkaar. De film vertrekt vanuit de luchthaven en eindigt met een trein die in de nacht verdwijnt. Dit als parallel met Heat (1995) die met een trein begint en eindigt in de luchthaven. We krijgen een levensgeschiedenis van twee personages in een tijdspanne van 10u en voelen in het begin sympathie voor de huurdoder, die naarmate de film vordert bitter en gevoelloos wordt. Ons gevoel voor hem zal kantelen. Hoewel het personage van Vincent nooit de typische huurdoder is. Bij zijn laatste slachtoffer zien we hem trouwens een kleine conversatie beginnen alsof hij zich wou verrijken met het leven van zijn slachtoffer. Misschien als compensatie voor het leven die hij nooit heeft gehad, en die hij tracht te verbergen, met een grap of cynische opmerking. En dat maakt de film zo boeiend. Datgene wat verborgen ligt in de onscherptes van de lange cameralens of achter de ramen in de taxi, is niet zijn bezigheid, maar wel het leven van Vincent en wat het voor hem inhoudt.

Collateral heeft gelijkenissen met Mann's politiedrama Heat, uit 1995, een soort grand cru jaar trouwens uit de filmgeschiedenis. Het personage van Cruise is van hetzelfde kaliber als Neil (De Niro) en Vincent (Pacino) in Heat. Ook op vlak van stilisme is Cruise een spiegelbeeld van Neil, met het maatpak, witte hemd, de grijze tinten. Hoewel deze film toch verschillend is van Heat en er ook niet meteen mee vergeleken kan worden. Heat dramatiseert op verschillende niveaus met een veelomvattend plot. Deze prent heeft geen noemenswaardig plot en kan omschreven worden als een soort moderne "huit-clos", met de taxi als reddingssloep in een uitvergroot Los Angeles als universum. Een filosofische en abstracte verkenning van twee personages; een vormelijke en persoonlijke karakterstudie van een cynische huurmoordenaar en een goedhartige taxichauffeur. De actie-sequenties genieten van een meesterlijke mise-en-scène, zoals we die gewoon zijn van Mann. Vincent beweegt zich met een snelle pas, en met een paar doeltreffende bewegingen ontdoet hij zich van mogelijke tegenstand. In een discotheek vol met mensen gaat hij op zijn doel af en ontdoet hij zich van de aanwezigheid van verschillende bewapende bodyguards en de omcirkeling van FBI-agenten. Een schot wordt afgevuurd en de paniek is compleet, maar de koelbloedige Vincent improviseert en sluipt dichter bij zijn doel, door altijd een stap voor te zijn op zijn vele tegenstanders.

Het originele scenario van scenarist Stuart Beattie (Pirates of the Caribbean, Derailed, Australia) vertrekt van een heel onrealistisch en onwaarschijnlijk uitgangspunt. Maar dit moeten we aannemen als vertrekpunt, net zoals de helende kracht van John Coffey in The Green Mile. Toch is er in de film zelden een moment waar de onwaarschijnlijkheid begint te irriteren, en dit omwille van de aangrijpende documentaire aanpak (close-up’s, handheld camera, veel korrel) die de motivaties van een personage onthult.

Er zijn voor de rollen uiteraard een waslijst van namen bekend gemaakt, maar de cast was uitstekend. Zelf met het nog steeds jonge gezicht, speelt Cruise de pannen van het dak. Hij is consequent en overtuigend en weet ons te verrassen met zijn moorddadige instincten en zijn onverwacht slechte inborst. Jamie Foxx is een revelatie en zet een knap staaltje acteerwerk neer. Ook de bijrollen in de film zijn zorgvuldig uitgekozen met oa. Jada Pinkett Smith (Niobe uit The Matrix), Mark Ruffalo (In the Cut, Zodiac) en Javier Bardem (No Country For Old Men).

In een beginscène zien we een ontmoeting tussen Max en Annie (gespeeld door vrouwe Will Smith). Zij is een zakenvrouw, en ze spreekt en gedraagt zich ook zo. Max zegt dat hij een kortere weg kent naar de stad. Ze maken een weddenschap. Als de reis langer duurt dan voorzien, krijgt ze de rit voor niets. Het is geen typische verleidingsscène, maar een aangenaam en vertrouwelijk gesprek. Ze zegt dat ze een procureur is in een belangrijke en moeilijke rechtszaak. De sfeer is ontspannend en we voelen een interactie tussen beide. Ze stapt uit de taxi en we beseffen dat hij toch iets had kunnen ondernemen om haar terug te zien. Maar Annie begeeft zich opnieuw naar de taxi en tikt op het raam. Ze geeft Max haar kaartje. Een ontmoeting die belangrijk zal zijn voor later, maar vooral een ontmoeting die dingen vertelt over onze personages die we anders nooit hadden kunnen te weten komen in het verdere verloop van de film. We voelen meteen aan dat het accent zal gelegd worden op de kleine momenten, de subtiele reacties en dieper zal graven in de levens van uiteenlopende personages, die elk op hun beurt de relatie tussen Vincent en Max zullen beïnvloeden. Een andere regisseur had die filosofische en menselijke ruggengraat uit het verhaal geschreven en alles omgetoverd tot een bloedstollende actie-thriller met aaneensluitende actiescènes. Maar deze film heeft zeker meer om het lijf dan een ordinaire pief-pang-poing-boem-thriller.

Toen ik de film bekeek had ik de indruk dat Mann op verschillende plaatsen had gewerkt met lichtgevoelige 16mm filmpellicule. Maar op de end-credits stond Sony Digital Video, of met andere woorden High Definition Video. Bij mijn weten de eerste "grote" Amerikaanse filmproductie die met succes experimenteert met HD: niet als effect zoals bij 28 Days Later, of om een totaal andere atmosfeer te creëren zoals in het visueel verbluffende Sky Captain and the World of Tomorrow, ook niet om financiële redenen zoals Fahrenheit 9/11 of om visuele blue-key effecten te bevorderen zoals in Star Wars: Episode 1,2 en 3, maar als volwaardige narratieve tegenhanger van het celluloid. Volgens de American Cinematographer is ongeveer 80% van de film digitaal met uitzondering van een aantal interieurscènes zoals de Koreaanse nachtclub.

Het videoformaat is uiteraard een manier om complete controle uit te voeren over het beeld en verschaffen iets meer detail bij nachtelijke exterieurs die anders onmogelijk te belichten zijn. Voor visuele controle-freaks zoals Scott, Fincher en Mann een uitstekend filminstrument. Het eindresultaat van wat gefilmd wordt kan beken worden tijdens de tournage op een groot HD-scherm. Contrasten en kleuren kunnen ter plaatse naar hartenwens aangepast worden. Bij pellicule moet men wachten na de ontwikkeling en in post-productie vertrekken vanuit datgene wat op de emulsie staat. Maar de twee voelen anders aan en de regisseur van Heat slaagt er in om op een foto-realistische manier een verhaal te vertellen met de digitale technologie.

Michael Mann is een regisseur die een trend kan zetten en dit is nogmaals een stap verder in de richting van de digitale HD Viper Camera opname, die moeizaam probeert door te breken in de halsstarrige filmwereld. Misschien wel de meest radicale cinematografische ingreep sinds de steadycam uit Stanley Kubrick’s The Shining. Er zijn uiteraard een aantal low-budget producties geweest van weinig belang met de HD; zoals het barslechte Vidocq, de zwakke sequel Once Upon a Time in Mexico en het vervelende One Million Dollar Hotel van Wim Wenders. Collateral zal niet alleen vele filmmakers iets meer geruststellen, maar eveneens het grote publiek klaarstomen voor nog meer digitale opnames, tot spijt van wie het benijdt.

Niet enkel kan men spreken over fotografische-realiteit, maar ook op narratief vlak is de film uitermate authentieke in zijn beschrijving van Los Angeles, die een volwaardig personage in de film wordt. Ook de representatie van de karakters is zichtbaar tot in de kleinste details uitgewerkt, de manier van spreken, hun bewegingen, de kleine trekjes die ze hebben. En uiteraard voelen de actiescènes alsof ze echt gebeurd zijn. In een bepaalde scène zien we Cruise een stoel door een venster smijten. Hij beschermt zijn ogen van het glas en springt over een bureaustoel die compleet vanonder hem wegschuift. Cruise valt hard, maar zet de achtervolging verder. Een dergelijke scène was duidelijk niet voorbereid gezien Cruise zonder veel moeite een been had kunnen breken. Het had zelfs tot de bloopers kunnen behoren, maar Mann koos om te scène te houden. Iets wat lachwekkend zou overkomen in een andere film, bouwt hier mee aan de authenticiteit en de kinetische energie en weerspiegelt het verlies van controle van het hoofdpersonage.

Kortom, Collateral gaat over mensen en kenmerkt zich door zijn snelle ritme in afwisseling met filosofische diepgang. De camera registreert en blijft dicht bij zijn personages, waarbij vaak in kikvorsperspectief – hun angsten of hun koelbloedigheid wordt uitvergroot. De melancholische muziek van James Newton Howard zet de toon en varieert perfect met de warme en kleurrijke jazz muziek, afgewisseld met dramatische muziekstukken die komen uit de film Heat. Een geslaagde mengeling tussen een aangrijpende thriller en een diepgaande reflectie over menselijkheid. Een aanrader!

Je zou denken het met een Hollywood-icoon als Tom Hanks zowel voor de camera als achter de camera, nooit fout kan lopen. Wel, dan ga je na een bezoekje aan deze Larry Crowne (2011) van een koude reis terugkomen. Het spijt me om het te zeggen maar deze romantische komedie, waar de acteur ondermeer het hof maakt aan Julia Roberts, is niet om aan te zien.

Korte inhoud: Wanneer de sympathieke Larry Crowne (Tom Hanks) zonder reden ontslagen wordt in de supermarkt waar hij werkt, beslist hij dat het tijd is om zijn leven een nieuwe wending te geven. Diep in de schulden en zonder duidelijk doel voor ogen, keert hij terug naar de schoolbanken, waar hij al snel vriendschap sluit met een kleurrijk groepje buitenstaanders, waaronder de mooie Talia (Gugu Mbatha-Raw). Allemaal zijn ze op zoek naar een betere toekomst... en snorren ze door de stad op lawaaierige scooters. En Larry wordt verliefd, op de mooie professor Mercedes (Julia Roberts), die haar passie voor het lesgeven en haar huwelijk kwijtgespeeld lijkt...

Het ergste aan deze romantische-komedie is dat de humor compleet zoek is en de romantiek geen beetje chemistry uitstraalt. De plot is ook te onsamenhangend om er echt vat op te krijgen en ik kan me niet van de gedachte ontdoen dat dit scenario nooit verfilmd zou zijn geweest zonder de tussenkomst van iemand als Tom Hanks, die hier zijn stempel heeft gezet als producer, regisseur én scenarist. Het is duidelijk dat Hanks nog eens wou regisseren en dat hiervoor elk verhaaltje van toepassing zou zijn. Nochtans is dit niet zijn eerste film als regisseur. Naast een aantal afleveringen van diverse tv-series heeft hij een paar jaar geleden de wat fletse komedie That Thing You Do! (1996) in mekaar gestoken. Vreemd genoeg is deze Larry Crowne zowaar nog zwakker.

Er gebeurt NIETS in Larry Crowne. Het kabbelt rustig verder zonder de minste deining te veroorzaken en vertakt zich in meerdere verhaallijtjes met nevenpersonages die uiteindelijk van geen enkel belang zijn. De klasgenoten van Larry zijn niet meer dan een verzameling van stereotypetjes, die nog net goed genoeg zijn voor een Vlaamse soap-film, maar compleet misplaatst in deze prent. Er is nauwelijks genoeg tijd om elk van deze karakters 'iets' mee te geven dat bij de toeschouwer een emotie kan losweken. Het laat je allemaal compleet onverschillig. Larry wordt in de film opgevangen door een groep studenten wiens voornamelijk bezigheid bestaat uit het rondrijden met scooters op zoek naar mooie plekjes om er te picknicken en verhaaltjes te vertellen. Alles voelt heel oud en versleten aan. Als je niet beter weet zou je denken dat het hier om zondagsvertier gaat, bestemd voor onze grootouders, als afwisseling op hun sudoku.

Julia Roberts is een doetje in vergelijking met Cameron Diaz in Bad Teacher (2011). Op een gegeven zien we haar een 'margarita' drinken. Haar reactie is meteen: "brain freeze" (hihi), en hier verwacht je dan dat ze eindelijk eens de remmen zal loslaten, maar niet dus. Meer nog, op dit ogenblik valt de film ook in mekaar als een pudding die nooit bedacht had mogen worden.

Hanks weet nooit de parodie te overstijgen, zowel niet in zijn eigen personage als in de andere karakters. Hij heeft zichtbaar plezier gehad om de film te maken, maar je vraagt je dan ook af of dit uiteindelijk ook zijn einddoel was. Ook Julia Roberts heeft niet genoeg materie om haar personage interessant genoeg te maken. Het is dan ook tergend om twee volbloed Oscar-winnaars te zien die hier zonder blozen The Bridges of Madison County (1995) hadden kunnen brengen, maar uiteindelijk blijven steken bij Gigli (2003). Zelfs co-scenariste Nia Vardalos, die ons heeft kunnen verleiden met My Big Fat Greek Wedding (2002) heeft deze prent niet kunnen redden. En het probleem is niet het acteerwerk of de cameravoering of zelfs de muziek van James Newton Howard, dan wel het totale gebrek aan originaliteit, ideeën en lef.

De film draait vanaf morgen in onze zalen. Als ik een suggestie mag maken: indien jullie willen lachen, vergeet deze film en ga eerder naar Cars 2 (2011) gaan zien.

Batman Begins (2005) is zo nog een Blu-ray, uitgegeven door Warner Bros Essentials die niet mag ontbreken aan jullie High Definition filmcollectie. Christopher Nolan’s versie van Batman is buitengewoon adembenemend, schrikwekkend, gigantisch en action-packed. Zelden is een comic-adaptatie zo knap als deze, zowel in de geweldige acteursprestaties, de vlotte mise-en-scenes, de perfecte timing, de uitzinnige sets, het zalige verhaal, de duistere atmosfeer en vooral ook de overweldigende muziek van James Newton Howard en Hans Zimmer.

Korte inhoud: De jonge Bruce Wayne zag op jonge leeftijd hoe zijn rijke ouders door een ordinaire dief werden neergeschoten in een klein steegje van Gotham City. Zijn trauma leidde snel naar een gevoel van haat en wraak. Wanneer de boef op vrije voeten ging komen, besloot Bruce om hem met een pistool om het leven te brengen. Maar het lot besliste daar anders over. Bruce daalt af op een pad naar de hel, maar wordt opgevangen door een ninja-meester, Ducard (Liam Neeson), die hem in de cirkel brengt van Ra's Al-Ghul (Ken Watanabe) en zijn occulte groepering van ninja’s. Na zijn training keert Bruce terug naar Gotham, waar de misdaad hoogtijden viert en corrupte individuen de stad leiden. Ook het bedrijf, die Bruce had overgeërfd, blijkt uit zijn handen te glippen. Maar Bruce heeft plannen om Gotham te zuiveren van alle kwaad, en daarvoor zoekt hij diep in zijn psyche naar een personage die dit zou kunnen vertolken. Een personage waar de criminelen van huiveren. Met de hulp van zijn trouwe dienaar Alfred Pennyworth(Michael Cane) en archiefhouder Lucius Fox (Morgan Freeman) wordt Bruce Wayne, Batman. Samen met een goedhartige politie-agent Jim Gordon (Gary Oldman) gaat hij in de aanval. Maar Batman krijgt snel te doen met geduchte tegenstanders, zoals de maffialeider Carmine Falcone (Tom Wilkinson), een gekke dokter Jonathan 'The Scarecrow' Crane (Cillian Murphy) en nog een derde rivaal die zijn tijd afwacht om toe te slaan.

Ik had maar twee opmerkingen na het zien van de film. Het ene minpunt had te doen met de supporting actress Katie Holmes die wel een belangrijke rol speelt als DA Rachel Dawes, maar gewoon tekortschiet in haar acteren tegenover die uitzonderlijke cast. Katie Holmes doet het OK, maar op bepaalde momenten zie je gewoon dat ze moeite heeft met haar acteerwerk, zeker in vergelijking met de andere acteurs. Ze ademt te weinig haar rol en staat vaak stijf te kijken, wachtend op een repliek. Ik was hoopvol dat Katie ons zou verbazen in haar eerste echte grote rol, maar dat doet ze dus niet. Er is ook nooit echt een verleiding in haar blik of in haar lichaamstaal. En dat vind ik spijtig, want dat had het innerlijke conflict misschien nog groter gemaakt. En Katie kan aantrekkelijk zijn (cf. Wonder Boys). Katie werd ook vervangen voor de sequel The Dark Knight (2008), maar vreemd genoeg kon Maggie Gyllenhaal ook niet echt overtuigen in de rol. Maar wat wil je met iemand als Heath Ledger die zomaar eventjes de show komt stelen.

Naast een pak documentaires en making-off’s, vinden jullie de audiocommentaar van Christopher Nolan en David S. Goyer op de gehele film, voor mij de enige bonus van belang op een dvd. Dat je deze film moet zien in High Definition spreekt voor zich. De fotografie van Wally Pfister (die later ook de fotografie deed op The Dark Knight) is bijzonder verrassend. Wij dachten allemaal dat een Batman film ‘zwart’ moest zijn, met zijn gotische gebouwen en het zwarte pak van Batman, maar hier overheersen bruine tinten. De film heeft wel een donkere en duistere toon, maar de kleuren blijven levendig. Er is hier dus geen sprake van een filter die over het beeld werd geplaatst, maar wel een uitgekiende kleur-correctie die het personage nieuw leven inblaast. Maar in HD zien jullie ook de diepte in de zwarte tinten en de mooie contrasten. Pfister werd genomineerd voor Beste Fotografie bij de Oscars, maar verloor onterecht van Dion Beebe voor de film Memoirs of a Geisha (2005).

Batman Begins wordt uitgegeven door Warner Bos en is verkrijgbaar in zowat elke dvd-verkoopzaak sinds 15 september 2009. Kijk in ieder geval uit naar de budgetvriendelijke Warner Bros Essentials uitgave, waarvan zowat 42 titels uitkwamen.

***Related Posts***
01/08/2008: The Dark Knight filmbespreking
17/06/2005: Batman Begins filmbespreking

*** Warner Bros Essentials ***
16/10/2009: Corpse Bride
13/10/2009: The Shining

Er moet me toch iets van het hart nadat ik mij eergisteren had verslikt tijdens het zappen op VT4. Terwijl het eerste beste fuifzaaltje door auteursrechten-organisaties (zoals Sabam) op de hielen wordt gezeten als er muziek wordt gedraaid, zien we dat tv-zenders om de haverklap en naar hartelust verheven filmmuziek willekeurig plakken op hun vaak debiele reality-programma's. Dit allemaal met de ijdele hoop hun ordinaire voyeuristische beeldjes iets meer gravitas te geven. En dat wanneer heel wat Vlaamse muziek-auteurs klagen dat er te weinig gereglementeerd wordt.

Het meest wansmakelijke en achterlijke tv-programma van het moment is zonder enige twijfel Temptation Island. Het haalt 1/4 minder kijkers dan pakweg S.O.S. PIET, als de rest van kijkers al niet geeuwerig wegzapt na de eerste commercial break. Het is een programma die niet alleen voor 90% wordt gestuurd en georchestreerd door een redactor (en dus allesbehalve "reality"), maar tevens nog niet het niveau haalt van pubers die hun eerste tongzoen draaien.

En of het allemaal nog niet tenenkrommend genoeg was zien we dat deze wegwerp-producten de verheven muziekscore van The Dark Knight (2008) door Hans Zimmer en James Newton Howard tot meermaals toe over hun beelden smeren. Is zoiets niet hemeltergend of moet alles kunnen (en heeft Milk inc ook zijn plaats op Werchter en mogen zij het "rock"festival afsluiten)...? Ik kan me niet inbeelden dat Hans Zimmer of James Newton Howard hun toestemming hebben gegeven om deze platvloerse drek op te fleuren met hun muziek-oeuvre. Het is tegenwoordig trouwens schering en inslag als je de tv aanzet. Ook Mijn Restaurant op VTM gebruikte dinsdag de muziek van The Dark Knight! WTF?! En nog andere filmscores (Road to Perdition, Gladiator, Solaris, The Bourne Ultimatum, …) en muziek van populaire tv-series (Dexter) worden hieraan versleten. Los van het feit dat deze praktijk wansmakelijk is, vraag ik me af of dit allemaal wel binnen de regels valt van het auteursrecht. TV-zenders betalen een premie per gebruikt muziekstuk, maar (1) volstaat de premie om er filmmuziek mee te dekken (2) zijn die auteurs daarmee akkoord (3) wie zijn naast Sabam zelf de begunstigden van deze premie, (4) is hier een controle op?

En wat met (film)muziek uit eigen bodem? Wij hebben in Vlaanderen honderden filmcomponisten/muziekmakers die maar zelden worden gecontacteerd om ook maar een paar noten muziek te maken voor dergelijke (reality-)programma’s. Als ik er de tijd voor heb volg ik wel af en toe Mijn Restaurant. Ik ken niet alleen een aantal cameramensen maar ik vind het tevens een goed gemaakt programma. Maar het stoort me mateloos dat ik telkens wordt afgeleid door filmscores die totaal niet passen op de beelden.

Als Sabam 'echt' muziekmakers wil ondersteunen zouden ze beter eens hun contract herzien bij de tv-zenders, want dit kan gewoon niet! Het getuigt niet alleen van weinig respect voor de getroffen Amerikaanse filmcomponisten maar het ondersteunt in geen geval onze muziekmarkt. Het zal de kijker een zorg wezen of hij nu muziek hoort van James Newton Howard of van Vlaamse componisten als Dirk Brossé of Steve Willaert. Het zou me trouwens verbazen mocht de gemiddelde Temptaion Island kijker überhaupt beschikken over voldoende inzicht en smaak om het verschil te merken.

Kortom: Deze muziek behoort toe aan de films en zou niet mogen dienen als behangpapier voor reality shows. De exploitatie ervan verslijt niet alleen de muziek, desbetreffende auteurs worden er nauwelijks voor vergoed (laat staan dat ze het weten), het is de gemakkelijke oplossing, het leid je af (wat eigenlijk de bedoeling niet kan zijn), binnenlandse muzikanten worden er ook niet beter van en het gebruik is in de meeste gevallen totaal misplaatst en getuigt van een onvoorstelbaar gebrek aan respect voor het werk van de componisten. Kan het anders, tuurlijk wel, maar dat vergt een beetje creativiteit en originaliteit - iets wat bij tv-makers soms ver te zoeken is.

The Curious Case of Benjamin Button (2008), de nieuwste film van David Fincher, is genomineerd voor vijf Golden Globes. Dat heeft de organisatie van de Amerikaanse filmprijzen bekendgemaakt tijdens een ceremonie in Beverly Hills. Ook de historische film Frost/Nixon (2008) van Ron Howard en de religieuze dramafilm Doubt (2008) van John Patrick Shanley maken kans op vijf gouden beeldjes.

Heath Ledger werd postuum genomineerd in de categorie Beste Bijrol voor zijn vertolking van The Joker in The Dark Knight (2008). Vreemd genoeg werd die laatste film niet genomineerd voor Beste Film, en dat is toch wel een blunder. Zelfs In Bruges (2008) kreeg een nominatie (nu ja, ik vind dit zelf ook wel een geweldige film…maar zeker niet beter dan TDK).

Bij de acteurs zien we dat actrice Meryl Streep sleepte twee nominaties in de wacht, in de categorieën beste actrice in een komedie of musical en beste actrice in een dramafilm, voor respectievelijk Mamma Mia! en Doubt. De Britse filmster Kate Winslet maakt eveneens kans op twee van de prestigieuze filmprijzen, voor beste actrice in Revolutionary Road en beste bijrol in The Reader. In de categorie beste actrice in een dramafilm neemt Streep het op tegen Anne Hathaway (Rachel Getting Married), Angelina Jolie (Changeling) en and Kristin Scott Thomas (I've Loved You So Long). Bij de heren nemen Leonardo DiCaprio (Revolutionary Road), Frank Langella (Frost/Nixon), Brad Pitt (The Curious Case of Benjamin Button), Sean Penn (Milk) en Mickey Rourke (The Wrestler) het tegen elkaar op.

In de categorie beste regie zijn Danny Boyle (Slumdog Millionare), Stephen Daldry (The Reader), David Fincher (The Curious Case of Benjamin Button), Ron Howard (Frost/Nixon) en Sam Mendes (Revolutionary Road) genomineerd. De 66ste editie van de Golden Globes vinden op 11 januari plaats in Beverly Hills. Hieronder vinden jullie de volledige lijst met nominaties:

Best Motion Picture:
The Curious Case of Benjamin Button
Frost/Nixon
The Reader
Revolutionary Road
Slumdog Millionaire

Best Motion Picture - Musical or Comedy:
Burn After Reading
In Bruges
Happy-Go-Lucky
Mamma Mia!
Vicky Cristina Barcelona

Best Director:
Danny Boyle - Slumdog Millionaire
Steven Daldry - The Reader
David Fincher - The Curious Case of Benjamin Button
Ron Howard - Frost/Nixon
Sam Mendes - Revolutionary Road

Best Actor (Drama):
Leonardo DiCaprio - Revolutionary Road
Frank Langella - Frost/Nixon
Sean Penn - Milk
Brad Pitt - The Curious Case of Benjamin Button
Mickey Rourke - The Wrestler

Best Actor (Musical or Comedy):
Javier Bardem - Vicky Cristina Barcelona
Colin Farrell - In Bruges
James Franco - Pineapple Express
Brendan Gleeson - In Bruges
Dustin Hoffman - Last Chance Harvey

Best Actress (Drama):
Anne Hathaway - Rachel Getting Married
Angelina Jolie - Changeling
Meryl Streep - Doubt
Kristen Scott Thomas - I've Loved You So Long
Kate Winslet - Revolutionary Road

Best Actress (Musical or Comedy):
Rebecca Hall - Vicky Cristina Barcelona
Sally Hawkins - Happy-Go-Lucky
Frances McDormand - Burn After Reading
Meryl Streep - Mamma Mia!
Emma Thompson - Last Chance Harvey

Best Supporting Actor:
Tom Cruise - Tropic Thunder
Robert Downey Jr. - Tropic Thunder
Ralph Fiennes - The Duchess
Philip Seymour Hoffman - Doubt
Heath Ledger - The Dark Knight

Best Supporting Actress:
Amy Adams - Doubt
Penelope Cruz - Vicky Cristina Barcelona
Viola Davis - Doubt
Marisa Tomei - The Wrestler
Kate Winslet - The Reader

Best Screenplay:
The Curious Case of Benjamin Button: Eric Roth, Robin Swicord
Doubt: John Patrick Shanley
Frost/Nixon: Peter Morgan
The Reader: David Hare
Slumdog Millionaire: Simon Beaufoy

Best Original Score:
Changeling: Clint Eastwood
The Curious Case of Benjamin Button: Alexandre Desplat
Defiance: James Newton Howard
Frost/Nixon: Hans Zimmer
Slumdog Millionaire: A.R. Rahman

Best Animated Film:
Bolt
Kung Fu Panda
WALL·E

Best Foreign Language Film:
Der Baader Meinhof Komplex
Maria Larssons eviga ögonblick
Gomorra
Il y a longtemps que je t'aime
Waltz with Bashir

***Related Post***
12/01/2009: Golden Globe winnaars 2009

Het heeft weinig belang of The Dark Knight (2008) al dan niet de Oscar wint voor Beste Film, hij blijft op dit moment nog steeds dé film van 2008. Dus wanneer ik de 2-disc Special Blu-ray Edition van The Dark Knight van Warner Bros in mijn bus kreeg kon mijn dag niet meer stuk.

Uiteraard is dit de film bij uitstek die jullie moeten aanschaffen op Blu-ray, al was het maar om ten volle te genieten in high definition van de uitstekende 70 mm IMAX-fotografie van Wally Pfister, de enige Director of Photography trouwens die met Christopher Nolan werkt. Maar ook omwille van de verscheurende klankband Richard King (Master and Commander, War of the Worlds), de visuele effecten van Nick Davis, Paul J. Franklin en Chris Corbould, de art direction van Nathan Crowley en Peter Lando, of nog de knappe montage van Lee Smith.

Maar met de huiveringwekkende vertolking van Heath Ledger en de bombastische muziekscore van Hans Zimmer en James Newton Howard, is dit gewoon ook één van de beste comic-adaptaties ooit die zowat elk box-office record verpulverde (grootste opbrengst op één dag, grootste omzet tijdens openingsweekend, grootste opbrengst op vrijdag én zondag, snelste groei van 100 miljoen naar 500 miljoen dollar,…), en al ik verteld dat deze film bijna 1 miljard dollar heeft opgebracht in de bioscoop wereldwijd zal het niemand verbazen dat ook deze DVD alle records zal breken.

De enige mogelijke reden waarom jullie deze DVD niet zouden kopen is misschien omdat jullie willen wachten op een "betere" editie. Of ze daadwerkelijk beter zullen zijn weet ik niet, maar er zullen nog andere dvd-edities op de markt komen, dan geef ik nu op een blaadje. Maar laat ik meteen bekennen dat de specials op de 2de bonus-dvd niet echt verbluffend zijn. En ik betwijfel of er in de nabije toekomst veel beterschap in zit. De mensen die de DVD hebben samengesteld hebben spijtig genoeg geen flauw benul wat de echte fans willen zien of horen. Dus mochten jullie nog afwachten op beter bonus-materiaal, doe de moeite niet. De digitale high definition transfer is uitstekend en de clipjes over de visuele effecten op dezelfde schijf, zijn het enige van belang. De rest (de 2de DVD) is opvulling waar je als filmfreak niet veel aan hebt. Het voelt ook teveel aan als goedkoop promo-materiaal die bestemd was voor televisie. En tot mijn grote desillusie is er ook geen audio-commentaar van Christopher Nolan over de gehele film. Laat staan dat er zelfs ergens een interview zou steken van Heath Ledger. De acteur stierf na de opnames, dus zou het me verbazen dat ze geen interviews hebben die zijn opgenomen tijdens de productie. We hebben in alle extras dus ook vrijwel niets over het 'acteerwerk', wat toch wel bizar is voor een film waar Heath Ledger waarschijnlijk de oscar zal winnen voor Best Supporting Actor. Ik verwacht dus in de komende maanden een nieuwe TDK DVD met behind-the-scenes met Heath Ledger en zijn voorbereidingen voor de rol. Een beetje geldklopperij als je het mij vraagt, voor een film die al ruim zijn productiebudget heeft verveelvoudigd.

Qua deleted scènes duikt er slechts één shot op van The Joker die net tijdens de explosie van het hospitaal in de schoolbus plaats neemt. Terwijl door de ramen een vuurzee zien, draait Heath nooit zijn gezicht. Dit was uiteindelijk een herhaling van wat hij een paar ogenblikken geleden heeft gedaan n de regisseur vond het shot overbodig. Vreemd genoeg is dat ook het enige wat er aan materiaal te zien is, en dat is eigenlijk wel iets typisch voor Christopher Nolan. Maar ik was eigenlijk benieuwd in die talrijke alternatieve cuts. Wel beste filmfans, er zijn geen alternatieve sequenties te vinden op de bonus dvd. Ook dit zullen ze misschien binnen een jaar uitbrengen. Gewoon belachelijk! Het is marketing van het zevende knoopsgat, maar wat wil je.

Kortom, nu de kerstperiodes aan de deur staan is de Blu-ray van The Dark Knight het beste cadeau wat je een filmfan cadeau kan doen – dit en een Playstation 3 om de schijf op te kunnen draaien een een HD-ready flatscreen (ik zeg het er maar even bij). Voor de rest zijn de bonussen eigenlijk een beetje van een ontgoocheling, maar zoals bij vele kunstwerken heb je zoiets van wat David Lynch zou zeggen: "when you talk about things, a big thing becomes smaller. De reden ook waarom je geen audio-commentaar vindt op de films van Stanley Kubrick. Maar toch, dit is geen Stanley Kubrick of Francis Ford Coppola film. Dit is een comic-adaptatie die bigger than life is. Een film die op de eerste plaats is bedoeld om te entertainen. Ik denk niet dat je iets van de magie zou verliezen mocht je op de track een volledige audio-commentaar zetten van de DoP en de regisseur. The Dark Knight verlegt op visueel vlak grenzen, dus iets meer insights in de productie had geen overbodige luxe geweest.

Update: En er is ondertussen goed nieuws voor de filmmakers van TDK. Eerder had ik bericht dat de muziekscore de regels van The Academy had overtreden en dus niet genomineerd kan worden. Wel de lobby van Warner Bros heeft ondertussen protest aangetekend en met succes want blijkbaar maak de film wel degelijk een kans genomineerd te worden voor de Oscars. De mensen van Yahoo schrijven het volgende: The executive committee of the academy’s music branch initially ruled November 10 that there were too many composers involved in the score; the Academy generally considers only scores that are the work of one or at most two composers. But after reviewing the submission, it concluded that Hans Zimmer and James Newton Howard were the main composers and deemed the duo’s work for Warner Bros.’ Batman blockbuster as eligible. Zal het dan toch clean sweep worden voor The Dark Knight. :)

***Related Posts***
The Dark Knight berichten

Maakt The Dark Knight (2008) een kans om deel uit te maken van de vijf genomineerden voor Best Picture bij de Oscars? Dat is een vraag die me de laatste tijd bezig hield. In normale omstandigheden maakt een comic-book adaptatie zo goed als GEEN KANS om genomineerd te worden in het clubje van de Beste Films. Maar gezien Heath Ledger zo goed als zeker een nominatie voor Best Supporting Actor (en dus niet Best Actor, gezien The Joker, net als Two-Face, een bijrol hadden – ook al was hij de betere acteur) zal opstrijken, zou je kunnen zeggen dat er een trendbreuk kan geschieden. Komt daar nog bij dat in de voorbije 8 maanden niet meteen veel hoogvliegers waren.

Verdient The Dark Knight de Oscar voor Beste Film? Wel, hij verdient de oscar evenveel als Titanic (1997). Het zijn twee ambitieuze prenten met een hoge, grensverleggende entertainment waarde. Maar het zijn tevens twee films die in een periode uitgebracht zijn waar de competitie vrijwel onbestaand was (kijk naar die astronomische box-office resulaten en de zwakke films van de laatste maand). Ook genoten ze van een royaal productiebudget (tussen de 180 en 200 miljoen dollar) én hadden het publiek met zich mee via een immense acteur-hype (cf. Heath Ledger en Leonardo DiCaprio). Mocht het jaar vandaag aflopen zijn, dan zou The Dark Knight zelfs een grote kans maken op het realiseren van een clean sweep , MAAR … de laatste 4 maanden beloven heel wat Oscar-waardig materiaal voort te brengen. Films, die het misschien iets minder moeten hebben van het kinetische, dan wel van het dramatische. Het is dus verre van een uitgemaakte zaak.

Vooreerst is er de Ridley Scott film Body of Lies (2008). Bij het bekijken van de trailer lijkt het op het eerste gezicht een typische actie-thriller te zijn, maar de film is niet alleen gemaakt door een meester-regisseur, maar er zitten tevens twee acterende zwaargewichten in (Russell Crowe en wederom Leonardo DiCaprio). Toch betwijfel ik dat deze film een kans maakt op een Best Picture nominatie. De film komt bij ons uit op 15 oktober 2008.

Anderzijds is er de nieuwe David Fincher, wiens Zodiac (2007) op een schandalige manier volledig over het hoofd werd gezien tijdens de vorige Oscar-editie en enkel troost vond met een nominatie voor de Gouden Palm in Cannes. Nu pakt Fincher uit met The Curious Case of Benjamin Button (2008), en de trailer belooft een prent die een serieuze indruk kan maken bij The Academy, om niet te zeggen dé grootste kanshebber op Best Picture. De beelden spreken voor zich en ook hier zitten een paar zwaargewichten, zoals Brad Pitt, Cate Blanchett en Tilda Swinton. De film komt op 28 januari 2009 bij ons in de zalen.

Ook de nieuwe Joe Wright (Atonement, Pride & Prejudice) is een kanshebber voor een Best Picture nominatie. Het duo Robert Downey Jr. en Oscar-winnaar Jamie Foxx bieden elkaar weerwerk in The Soloist (2008). Foxx speelt er een schizofrene, dakloze muzikant die maar één droom heeft: een muziekvoorstelling geven in de Walt Disney Concert Hall. Het feit dat hij zowel dakloos als schizofreen is maken het hem erg moeilijk, maar als Nathaniel een man genaamd Steve Lopez, gespeeld door Robert Downey Jr., ontmoet ziet hij een kans om van zijn droom toch werkelijkheid te maken. Het lijkt een plot die is geschreven specifiek voor de Oscars. Er is op dit moment nog geen trailer beschikbaar. De film komt bij ons uit op 4 maart 2009.

Daarnaast mag men de kracht van Defiance (2008) van Edward Zwick (Blood Diamond, The Last Samurai) niet onderschatten. Een film die gaat over joden die nazi's een pak rammel verkopen, nog zo’n plot waar een Oscar-label op staat. In de trailer zien we een overtuigende Daniel Craig, Liev Schreiber en Jamie Bell.

Ook Sam Mendes zal zijn stempel zetten op de oscar-ceremonie met zijn Revolutionary Road (2008). In de film zien we het Titanic-duo Kate Winslet en Leonardo DiCaprio in een persoonlijk relatie-drama verwikkeld in de jaren ‘50. Ook voor deze film is het afwachten op de trailer, maar de eerste afbeeldingen zien er goed uit.

En voor wie er mocht aan twijfelen is deze Doubt (2008) ook zeker een contender. De film is het regie-debuut van de gelauwerde scenarist John Patrick Shanley (Alive, Moonstruck). Niet zozeer de regisseur maar wel het thema van de film kan potten breken. Het verhaal speelt zich af in 1964, rond een rooms-katholieke school in de Bronx. Zuster Aloysius (gespeeld door niemand minder dan Meryl Streep) komt voor een moeilijke keuze te staan. Er komt bewijs aan het licht tegen haar collega priester Flynn (gespeeld door niemand minder dan Philip Seymour Hoffman), die ervan verdacht wordt een leerling misbruikt te hebben. Moet zij als directrice haar vermoedens uitspreken en daarmee Flynn ten gronde richten, alsook een smet toebrengen op het katholieke geloof of is het beter om te zwijgen? Ook voor deze film is er nog geen trailer beschikbaar.

Uiteindelijk is er nog W. (2008) van Oliver Stone, maar hier verwacht ik niet zo veel van eigenlijk. En Terrence Malick’s Tree of Life (2009) met Brad Pitt en Sean Penn, die momenteel in post-productie zit, haalt volgens mij nooit de deadline. Idem dito voor Michael Mann’s Public Enemies (2009) met Christian Bale en Johnny Depp. Wat betreft Burn After Reading (2008) van de gebroeders Coen is een komedie, en komedies doen het niet al te best bij de Oscars.

Update 16/11/2008: Maar het is alvast duidelijk dat The Dark Knight in februari geen kans zal maken op een Oscar in de categorie Beste Filmmuziek. De Academy of Motion Pictures Arts and Sciences heeft de score gediskwalificeerd omdat er te veel componisten aan samengewerkt hebben. Dit was ook al het geval bij Batman Begins. De Academy is er niet van overtuigd dat de hoofdcomponisten James Newton Howard en Hans Zimmer meer dan 70 procent van de filmmuziek hebben verzorgd. Dat komt doordat er nog drie andere namen zijn opgegeven in verband met de score van The Dark Knight: Alex Gibson, Mel Wesson en Lorne Balfe.

***Related Posts***
25/11/2008: Heath Ledger voor Best Supporting Actor
01/08/2008: The Dark Knight review

De spanning was te snijden en de verwachtingen hoog gespannen. Een stemming waarin de Batman-fans de film zouden kunnen verslinden als deze moest ontgoochelen. Denk maar aan Catwoman of Hulk. Maar integendeel. De film ontgoochelt niet! Meer nog, hij is zonder enige twijfel tot nu toe de ‘beste film uit 2005’ en de beste Batman film, en zeker een van de beste comic book films. Christopher Nolan’s versie van Batman is buitengewoon adembenemend, schrikwekkend, gigantisch en action-packed. Zelden is een film zo volmaakt als deze, zowel in de geweldige acteursprestaties, de vlotte mise-en-scenes, de perfecte timing, de uitzinnige sets, het zalige verhaal, de duistere atmosfeer en vooral ook de overweldigende muziek van Newton en Zimmer.

De film is niet alleen realistischer maar voor een stuk ook meer volwassen, in vergelijking met de fantasie van Tim Burton en het campy-overkill-neon-circus van Joel Schumacher (we zijn de tepels op de batman-suit nog niet vergeten)

Batman Begins is voor mij een nieuw hoogtepunt in het comic book genre, die nog net, en ik ben ook een grote fan, boven Spider-Man 2 uitsteekt. Batman Begins RULES en bezorgt de franchise een compleet nieuwe wending, en wel een heel onverhoedse wending. Verwacht dus geen popcornfilm waar je meteen de fladderende vleugels van Batman ziet neerstrijken op een misdadiger. Nolan (Memento/Insomnia) wil zich verdiepen in de Zwarte Ridder en minder op de gadgets en de explosies. Op die manier is de film stukken realistischer geworden. Niet helemaal uiteraard, het blijft een batman-film, maar met meer diepgang vergeleken met de vorige films. Voor een keer komen de rivalen in de film op het tweede plan en gaat alle aandacht naar Batman die push-up’s moet doen en zware verwondingen overhoudt na zijn nachtelijke escapades. Het verhaal wordt plausibel en we zien hoe de jonge Bruce werkelijk door een hel gaat en nooit echt uit de nachtmerrie ontwaakt. Zonder te verdwalen op een zijspoor van het "fantastische"-genre, blijft de film zoeken naar de psychologie achter het masker. Op een grauwe en donkere manier laten ze een Batman zien van vlees en bloed, die op zoek is naar een nieuwe identiteit om de criminaliteit aan te pakken. Hij is daarom niet zwakker, integendeel, hij is meer schrikwekkender dan ooit tevoren. Christian Bale is niet enkel geknipt voor de rol; Christian Bale IS gewoon Batman! Een film die u na de eerste visie in de bioscoop opnieuw in de zaal trekt voor een tweede visie. Dit is uiteindelijk nog eens een succesvolle film voor DC Comics (Batman, Superman), de "concurrent" van Marvel Comics (Hulk, Spiderman, X-Men).

Al van in het prille begin toen ik het nieuws vernam van een nieuwe Batman met Christopher Nolan als regisseur en Christian Bale als hoofdacteur had ik zoiets van: 'dit wordt dé Film van het Jaar'. En ik had gelijk: Ze hadden na verschillende pogingen de franchise eindelijk bij het rechte eind. De geschiedenis zal uitmaken of dit de eerste film van het post-millennium tijdperk zal zijn. Batman Begins is, in tegenstelling tot andere sequels/prequels, sterker dan het origineel. Nolan maakt geen ingewikkeld spelletje met de structuur van de film zoals in Memento, maar blijft heel dicht bij zijn hoofdpersonage en monteert zijn film op een heel dramatisch a-synchrone manier over een jongen uit een rijke familie die tijdens zijn jeugd in een waterput valt vol met vleermuizen en later in zijn leven zijn grootste angst omzet in zijn bondgenoot.

De eerste Batman (1989) was geïnspireerd op het personage van Bob Kane in 1939. Tim Burton bracht een interessante en onvergetelijke versie. Het minpunt aan de film was dat The Joker (gespeeld door de charismatische Jack Nicholson) alle aandacht ging opeisen en dat het personage van Batman snel naar het tweede plan werd gepushed. We kregen het ontstaan van de Joker te zien, zijn transformatie, het conflict met zijn baas en diens maîtresse, zijn versiertruukjes tegenover Vicky Vale en uiteindelijk ook zijn diabolische plan die helemaal uit de doeken werd gedaan. Batman had een aantal scènes maar niets vergeleken met die van The Joker.

De tweede Batman, eveneens van Tim Burton, ging nog meer in diezelfde donkere en gotische atmosfeer en bleef de beste referentie voor Batman tot de dag van vandaag. Het probleem met Batman Returns (1992) was dat de Zwarte Ridder opnieuw een bijrol kreeg in de film en deze keer alle aandacht naar niet één maar 2 "depressieve" rivalen ging, Penguin en Catwoman. Maar de film had zijn momenten en was zeker geen slechte film, maar eigenlijk ook geen ‘echte’ batman film. Tim Burton is een talentvolle regisseur, maar men voelde teveel dat hij zijn verhaal wou vertellen in plaats van dat van Batman. Michael Keaton stond er bij en keek er naar.

En toen kwam Joel Schumacher op het toneel. Een regisseur wiens beginperiode een paar knappe films heeft opgeleverd (The Lost Boys, Flatliners). Hij zou zijn inspiratie halen uit de campy serie van de jaren ’60, en Batman over een compleet andere boeg gooien. Maar ook hij maakte de fout om meer aandacht aan de rivalen te geven, Two-Face (Tommy Lee Jones) en The Riddler (Jim Carrey). Batman Forever (1995) maakt de Batman franchise iets lichter van toon, vergeleken met de depressieve zwartgalligheid van de eerste film. Er zit meer humor in de film en de flitsende gimmicks zijn omnipresent. Let hoe de rubber kleding van Batman bijna een fetish wordt (en in Batman 4 nog een beetje erger met Batgirl). De film heeft geen ritme, laat staan een structuur, en gaat van het ene spektakel naar het andere zonder zich echt af te vragen “Wie is Batman”. Val Kilmer was geen slechte Batman, maar ook hij kreeg de ruimte niet om zijn personage uit te diepen.

En Joel mocht ook de volgende Batman film regisseren van Warner Bros, de special effects extravaganza Batman & Robin (1997), een draak van een film. Opnieuw kreeg Batman een bijrol en opnieuw moesten we het stellen met pijnlijke scènes van Arnold Schwarzenegger als Mr Freeze (“The iceman cometh!”) en Uma Thurman als Poison Ivy. En daarnaast kwamen nog twee jongere de show stelen; Chris O'Donnell als Robin en Alicia Silverstone als de Batgirl. Wat aan de film nog ontbrak waren de ‘POW’ en ‘WHAM’ en ‘SMACK’ bordjes om de acties te onderstrepen. George Clooney als Batman bleek geheel oninteressant. Op zijn beurt kreeg hij de ruimte niet om zijn personage meer reliëf te geven. De nieuwe Batman Begins (2005) is de eerste “echte” Batman film!

Korte inhoud: De jonge Bruce Wayne zag op jonge leeftijd hoe zijn rijke ouders door een ordinaire dief werden neergeschoten in een klein steegje van Gotham City. Zijn trauma leidde snel naar een gevoel van haat en wraak. Wanneer de boef op vrije voeten ging komen, besloot Bruce om hem met een pistool om het leven te brengen. Maar het lot besliste daar anders over. Bruce daalt af op een pad naar de hel, maar wordt opgevangen door een ninja-meester, Ducard (Liam Neeson), die hem in de cirkel brengt van Ra's Al-Ghul (Ken Watanabe) en zijn occulte groepering van ninja’s. Na zijn training keert Bruce terug naar Gotham, waar de misdaad hoogtijden viert en corrupte individuen de stad leiden. Ook het bedrijf, die Bruce had overgeërfd, blijkt uit zijn handen te glippen. Maar Bruce heeft plannen om Gotham te zuiveren van alle kwaad, en daarvoor zoekt hij diep in zijn psyche naar een personage die dit zou kunnen vertolken. Een personage waar de criminelen van huiveren. Met de hulp van zijn trouwe dienaar Alfred Pennyworth(Michael Cane) en archiefhouder Lucius Fox (Morgan Freeman) wordt Bruce Wayne, Batman. Samen met een goedhartige politie-agent Jim Gordon (Gary Oldman) gaat hij in de aanval. Maar Batman krijgt snel te doen met geduchte tegenstanders, zoals de maffialeider (Carmine Falcone), een gekke dokter Jonathan 'The Scarecrow' Crane (Cillian Murphy) en nog een derde rivaal die zijn tijd afwacht om toe te slaan.

Door te graven naar de drijfveren van de man achter het masker, schept de film meteen een gevoel van geloofwaardigheid. Hij is niet meer dat mysterieuze personage die er af en toe een crimineel uitpikt om hem een lesje te leren. Ook de opbouw naar zijn alter-ego is nauwkeurig uitgetekend. Net zoals Peter Parker in Spider-Man gaat hij op zoek naar wat hem onverwoestbaar kan maken. Het is een proces van vallen en opstaan. (of zoals Afred zegt: “Why do we fall, sir? So that we might better learn to pick ourselves up.”) En dit is allemaal met glans vertolkt door Christian Bale. Het is tevens de eerste keer dat een Batman acteur zowel geloofwaardig is in de rol van Bruce als in die van batman. Michael Keaton was goed als Bruce, maar kon niet altijd overtuigen als Batman (vooral in Batman Returns). De batman is de strip jaagt de stuipen op het lijf en Michael Keaton was dat nooit. Val Kilmer was een ander soort Batman, maar kon dan weer de rol van die verstrooide rijke playboy met een identiteitscrisis niet aan. En George Clooney als 3de Batman had de charmes van Bruce, maar had die agressiviteit niet en was niet waarachtig als Batman. Bale heeft alles en nog veel meer. In een bepaalde scène zien we hem een corrupte flik aanpakken op zoek naar informatie. Hij neemt de man beet en brult met zware stem in zijn gezicht: "Where is he?" in big close-up met daverende camera. Zelden zo efficiënt sinds de kus van Michael Corleone op de wang van Fredo op nieuwjaar in het Presidentiële paleis in Havana tijdens de invasie van Castro. Ik overdrijf misschien door de twee films te vergelijken, maar op het niveau van de comic book is dit de efficiëntiegraad van heel wat scènes. De vertolking is geniaal. Let tevens op de spierenmassa van Bale in vergelijking met de magere figuur in The Machinist. Een quasi metamorfose ten dienste van het personage.

De andere acteurs hebben allen een geweldige uitstraling in de film. Ik denk bijvoorbeeld aan Gary Oldman als loyale Detective Sergeant Jim Gordon, speelt zijn rol meesterlijk. We leven herkennen de man meteen en leven volledig met hem mee wanneer hij verzeilt in de batmobiel en even in de huid mag kruipen van Batman. Ook een schitterende Michael Caine als Alfred Pennyworth speelt de rol met heel veel diepte. Hij draagt voor een stuk het leed van het verlies van zijn heer Thomas Wayne en we zien zijn bezorgdheid voor Bruce Wayne. Een groot verschil met het 2-dimensionale karakter van Alfred in de eerste Batman films. Morgan Freeman speelt Lucius Fox met de nodige cynisme en zorgt in de film voor wat ademruimte. Hij zal Batman bedienen van een high-tec wapenarsenaal, en is in dat opzicht een beetje de ‘M’ uit James Bond. Er is ook een klein rolletje weggelegd voor Rutger Hauer in de rol van Richard Earle, de zakenvoerder die het bedrijf van Wayne wil wegkapen. Ook Liam Neeson zoals te verwachten was, de pannen van het dak, als Henri Ducard. Vreemd genoeg speelt hij diezelfde mentor-rol in Kingdom of Heaven. De rol van Jonathan Crane, gespeeld door de talentvolle acteur uit 28 Days Later, Cillian Murphy, speelt een van de rivalen van Batman, onder de naam van de Scarecrow. Wat jullie op de foto zien is niets vergeleken met wat de film te bieden heeft. Je bent bij deze gewaarschuwd.

Ik had maar twee opmerkingen na het zien van de film. Het ene minpunt had te doen met de supporting actress Katie Holmes die wel een belangrijke rol speelt als DA Rachel Dawes, maar gewoon tekortschiet in haar acteren tegenover die uitzonderlijke cast. Katie Holmes doet het OK, maar op bepaalde momenten zie je gewoon dat ze staat te acteren, terwijl je daar bij haar tegenspelers nooit zou aan denken. Ze ademt te weinig haar rol en staat vaak stijf te kijken, wachtend op een repliek. Ik was hoopvol dat Katie ons zou verbazen in haar eerste echte grote rol, maar dat doet ze dus niet. Ze is stukken beter dan die andere vogelverschrikker uit Spider-Man, miss Kirsten Dunst (cf Spiderman), maar niet goed genoeg. Er is ook nooit echt een verleiding in haar blik of in haar lichaamstaal. En dat vind ik spijtig, want dat had het innerlijke conflict misschien nog groter gemaakt. En Katie kan aantrekkelijk zijn (cf. Wonder Boys). Ik hoop dat ze in de sequel iets meer werk zullen steken in repetities met haar om de juiste toon te bekomen. Anders vervaagt haar rol in een doodgewone bijrol.

Mijn tweede minpunt in de film is de fel bewegende camera tijdens de vechtscènes. En dit is een plaag die veel actiefilms teistert, sinds de verschrikking Battlefield Earth. Ik begrijp de motivatie, maar het resultaat is dat de kijker helemaal niet meer weet wat er aan het gebeuren is. Hij ziet flarden en weet absoluut niet hoe de held zijn tegenstanders onschadelijk maakt. En dat vond ik ook storend in de film The Bourne Supremacy. Het werkt gewoon niet. Of toch, het werkt op de zenuwen. En waarom trouwens? De mise-en-scenes in de film zien er knap uit en je zou denken dat de regisseur zich niet hoeft te verschuilen achter artificiële en camouflerende cameratechnieken. Ik hoop dat de sequel hier een mouw aan zal passen.

Ja een sequel, want op het einde van de film wordt de volgende tegenstander onthuld. Ik kan haast wachten. (Voor diegene die niet wil weten wie moet nu stoppen met lezen.) Hoewel deze film misschien maar pas ten vroegste voor de zomer van 2006 is, maak ik nu al met graagte gewag van wat we mogen verwachten. De nieuwe tegenstander van Batman zal niemand minder zijn dan zijn aartsvijand The Joker. Geruchten doen de ronde dat Crispin Glover zou aangesproken worden, en dat zou geweldig nieuws zijn. Crispin IS gewoon The Joker! (Ja, jullie kennen hem vast nog van Back to the Future en Charlie’s Angels 2)

Zoals ik al eerder had vermeld is de muziek van de film bijzonder geslaagd. Het bekende fantastische themaatje van Danny Elfman is nergens te bespeuren. Nog meer, er zit geen enkel themaatje in de film. Maar we krijgen een bijzondere, mature, atmosferische, opera-achtige, dramatische en donkere filmscore, bijna over de gehele duur van de film (2u20 min). De muziek komt van James Newton Howard en Hans Zimmer. Als jullie even willen proeven van de muziek is hier de relevante post. Als jullie de filmmuziek willen kopen van de film, weet dat de totale van de cd 60 minuten duurt. (Ga maar eens een kijkje nemen bij de betere cd-winkel zoals Melopee in Brussel, nabij de Beurs).

De production design is de film ziet er eveneens veel realistischer uit. We zitten niet meer in de artificiële gothische-art-deco stijl, maar eerder in een grillige futuristische toekomst. Een decor waar men gelooft dat er mensen in de gebouwen leven. Lijkt misschien logisch, maar dat was niet het geval in de vorige films. De batcave is een echte grot, bevolkt met vleermuizen en gecamoufleerd door een gigantische waterval. Let ook op de gedetailleerde oosterse tempel in het begin van de film, of de scène met de metro in Gotham City (neo-Chicago). Grandioos.

Kortom, een 4 sterren film, met slechts een paar verwaarloosbare zwaktes, die zich kenmerkt door zijn sobere aanpak, alsof Nolan niet meteen zin heeft (of het lef…?) om crowd-pleasing scènes te brengen. Nogmaals, dit is geen popcorn film zoals de 2 vorige batman vehikels. De sobere en ingetogen toon lijkt vergiffenis te vragen voor de zonden die het in de vorige films had begaan. Batman Begins is het begin van een nieuwe trilogie die de toekomstige comic-book helden voor een lange tijd zal beïnvloeden. En maar goed ook. Er zijn regels in de adaptatie van comics en Batman Begins eerbiedigt duidelijk de code. Samengevat: [1] Respecteer de bron (de strip), [2] Wees recht voor de raap (speel geen spelletje en maak uw personage overtuigend) [3] Cast personages, geen acteurs (ster-acteurs helpen de comic book niet altijd – cf. Arnold Schwarzenegger) [4] Kies een gepassioneerde en talentvolle regisseur i.p.v. een flashy video-clip regisseur [5] Het alter-ego is even belangrijk als de superheld [6] Maak de film realistisch maar niet té realistisch [7] Vergeet de fun niet van de Comic Books.

***Related Posts***
01/08/2008: The Dark Knight filmbespreking
13/11/2007: The Dark Knight teaser
12/01/2007: Jamie Foxx als Harvey TwoFace Dent ?
01/08/2006: The Dark Knight casting nieuws
21/07/2006: Heath Ledger getipt voor de rol van The Joker
08/07/2006: Batman vs Superman opnieuw op tafel
08/01/2006: Batman rivaal Harvey "Two-Face" Dent
29/10/2005: Michael Keaton of Sean Penn als The Joker ?
22/06/2005: Geen Batman vervolg voor Katie Holmes

En gezien ik in mijn vorige post de muziek van John Williams’ War of the Worlds heb besproken, vond ik het passend om een zelfde eerbetoon te geven aan de score van Batman Begins (in onze zalen vanaf 15 juni 2005). We hebben 8 jaar moeten wachten op een nieuwe batman, en het ziet er naar uit dat we overdonderd zullen worden. De film kan in ieder geval niet slechter zijn dan de twee laatste versies van Joel Schumacher.

De Memento-regisseur Christopher Nolan heeft de Batman teruggebracht naar zijn roots en de film een totaal andere look gegeven, en dat is ook te horen in de muziek van Hans Zimmer en mijn favoriete componist James Newton Howard.

Wanneer men denkt aan de muziek van Batman, moet men vaak terugdenken aan het onvergetelijke thema van Danny Elfman (componist van Tim Burton). Bij de laatste 2 Batmanfilms kregen we muziek te horen van de even getalenteerde componist Elliot Goldenthal, die de fantastische sfeer van Elfman wist te behouden. De compositie van Batman Begins zet de donkere ridder in een compleet nieuw auditief universum.

Zimmer en Newton hadden eigenlijk al een paar jaar eens iets samen willen componeren. Hun eerste mogelijkheid was bij de film Secret Window met Johnny Depp, maar vanwege een te drukke planning werd de samenwerking onmogelijk. Toen Nolan aan Zimmer vroeg muziek te schrijven voor zijn “kleine” Batman-adaptatie vroeg de Gladiator-componist aan zijn vriend Newton om de violen voor dit project gelijk te stemmen. Deze score is dus de eerste keer dat de twee meesters samen werken.

Ik had geen flauw benul wat deze samenwerking zou brengen. In ieder geval is Zimmer bekend voor zijn synthesizer muziek (Black Rain), zijn harde actie, militaire en grootse scores (The Rock, Hannibal) en James Newton Howard voor zijn psychologische gevoeligheid (Snow Falling on Cedars, Unbreakable). Dit heeft dus niets te maken met het fantastische genre dat meestal wordt gebruikt voor comic book verfilmingen. Het eerste wat je overvalt bij het beluisteren van de score is dat alles dichter bij het personage staat, in tegenstelling tot een beschrijving van een algemene fantastische sfeer. De score is donker, beangstigend, emotioneel en geladen met actie. Hieronder kunt u al even genieten:

1. Vespertilio (2:52)

2. Eptesicus (4:20)

3. Myotis (5:46)

4. Barbastella (4:45)

5. Artibeus (4:19)

6. Tadarida (5:05)

7. Macrotus (7:35)

8. Antrozous (3:59)

9. Nycteris (4:25)

10. Molossus (4:49)

11. Corynorhinus (5:04)

12. Lasiurus (7:27)

***Related Posts***
01/08/2006: Batman sequel krijgt titel en cast
21/07/2006: Heath Ledger is The Joker in Batman sequel
08/07/2006: Batman vs Superman opnieuw op tafel
08/01/2006: Batman rivaal Harvey "Two-Face" Dent
29/10/2005: Michael Keaton of Sean Penn als The Joker ?
22/06/2005: Geen Batman-vervolg voor Katie Holmes
17/06/2005: Batman Begins filmbespreking
09/06/2005: War of the Worlds soundtrack
19/04/2005: Batman Begins pics
17/04/2005: Batman vs. Superman
19/03/2005: Batman Begins op Imax scherm + trailer en samenvatting
11/12/2004: De Promotiecampagne van Batman Begins is begonnen
27/10/2004: Katie Holmes in Batman Begins
17/09/2004: Christian Bale is Bruce Wayne/Batman