De FilmBlog

Voor de fans van de Sam Peckinpah films is er (misschien wel) boeiend nieuws (het is een beetje hoe je het bekijkt), want de controversiële en gewelddadige cultklassieker Straw Dogs (1971) met Dustin Hoffman werd vanonder het stof gehaald en in de remake-machine gepropt voor een vrij remake die meer de intentie had om een horror te brengen dan wel een thriller.

Korte inhoud: David en Amy Summer (James Marsden en Kate Bosworth), zijn een echt Hollywood-koppel: hij schrijft scenario’s en zijn vrouw is actrice. Na de dood van haar vader keren ze terug naar hun geboortedorpje in het Zuiden om het ouderlijk huis te verkopen. Eenmaal aangekomen, lopen de spanningen tussen beide hoog op door oude conflicten en herinneringen. Vooral met de ex-vriend van Amy ontstaan er problemen, die leiden tot een gewelddadige confrontatie met… dodelijke gevolgen.

De nieuwe Straw Dogs (2011) werd geregisseerd worden door Rod Lurie en de hoofdrol wordt vertolkt worden door James Marsden die we nog kennen als Cyclops in de X-Men films. De film werd gebaseerd op The Siege at Trencher's Farm van Gordon Williams.

In de oorspronkelijke film zagen we Hoffman als de wiskundige pacifist David Sumner die met zijn vrouw naar een rustig dorpje in Engeland heeft verhuisd om de misdaad in de Verenigde Staten te ontvluchten. Maar daar worden ze voortdurend lastig gevallen, bedreigd en beledigd, totdat de stoppen doorslaan. Het was echt één van de betere Hoffman films en dit is dan ook een prachtige rol voor de nog vrij onbekende James Marsden. Uiteraard heeft het origineel in principe geen remake nodig, maar ik ben er zeker van dat heel wat mensen nog nooit gehoord hebben van Straw Dogs, dus misschien kan deze remake ook wel zijn licht werpen op het origineel.

Regisseur Rod Lurie is ook niet zomaar een hippe beeldenmaker, maar echt wel een filmmaker die weet hoe hij een verhaal moet vertellen, en één van de verdiensten is dat hij een nieuw leven heeft gegeven aan die klassieker die velen al hadden vergeten. Toch zijn er een aantal wijzigingen, maar ik vond dat hij toch wel dicht aanleunde bij het werk van Peckinpah (bijna scène na scène). Ook de fameuze verkrachtingsscène is niet voor doetjes en Kate Bosworth zet hier echt wel een geloofwaardige en intense vertolking neer. Toch is er een verschil met het origineel, waarin het hier duidelijk gaat om een daad van agressie en er geen mogelijke twijfel bestaat dat het personage van Kate er bij momenten heeft van genoten. De remake deed me zelfs een beetje denken aan The Last House on the Left (2009), die eigenlijk vrij trouw bleef aan het bron-materiaal, maar de gehele film een frisse nieuwe look gaf. Het vreemde was dat ik toch meer kon genieten van The Last House on the Left remake dan van deze film, en dit waarschijnlijk omdat de originele Straw Dogs eigenlijk nog steeds een enorm sterke film blijft.

Maar toch vond ik deze versie zeker verdienstelijk. Het is bij mijn weten ook de beste vertolking van James Marsden, en Alexander Skarsgard is gewoon geknipt voor die rol. Zijn relatie (in het echte leven) met Kate Bosworth is ondertussen spaak gelopen zo’n 5 maand geleden. Hopelijk heeft dit niets te maken met deze prent. Mensen die het origineel kennen zullen meteen opmerken dat deze film geen toegevoegde waarde heeft, en in principe hebben ze geen ongelijk. Maar indien de regisseur het gehele concept had herschreven, dan zouden diezelfde mensen nu misschien moord en brand hebben geschreeuwd. Het enige minpuntje aan deze prent is de vertolking Dominic Purcell die hier een troosteloze dorpsidioot heeft neergezet. Anderzijds is er dan weer een sterke vertolking van James Woods die alles weer goed maakt.

Kortom, de remake is niet beter dan het origineel, maar met dank aan de cast ook geen slechte remake. Het thema van de geciviliseerde man die tot op zijn breekpunt wordt geduwd en veranderd in een gewetenloze wraakengel zit er hier ook wel in. Zelfs de ambiguïteit in het personage van Marsden blijft present, want hij kan je niet zien als held of zelfs anti-held. Hij gedraagt zich een beetje als superieur wezen tegenover de dorpelingen, en zijn passief-agressief gedrag is wel de aanstoker van heel wat kwaad bloed. De filmgeschiedenis zal Sam Peckinpah's versie van Straw Dogs onthouden, maar regisseur Rod Lurie heeft hier toch een verdienstelijke remake neergezet. Spijtig dat hun poster niet meteen uitblinkt in originaliteit.

Op de blu-ray vinden jullie 4 documentaires over de originele prent en de nieuwe versie. Daarnaast vinden jullie ook de broodnodige audio-commentaar van de regisseur over de gehele film.

Toch niet weer een Loft (2008) remake, na de weinig vernieuwende Loft remake. En toch! Hier komt dan uiteindelijk de natte droom van Erik Van Looy, want hij mag een Amerikaanse versie gaan draaien van de film.

Korte inhoud: Vijf getrouwde mannen delen stiekem een loft, waar ze stijlvol en in alle rust hun minnaressen en liefjes ontvangen. Een prima regeling, tot ze op een winterochtend het lijk aantreffen van een jonge vrouw. Geen van hen weet wie de vrouw is, waar ze vandaan komt en hoe ze terecht is gekomen in de loft waarvan alleen zij de sleutel bezitten. Noodgedwongen proberen de vrienden zelf uit te zoeken wat er gebeurd is en waarom, maar al vlug beginnen ze elkaar te wantrouwen en zal blijken dat ze veel minder van elkaar afweten dan ze dachten.

Loft was in ons land een voltreffer en deed een goede beurt in Nederland, dus willen de Amerikanen het wel eens wagen met een paar Hollywood-acteurs. Patrick Wilson en James Marsden zijn reeds twee acteurs die genoemd worden voor de rollen, de opnames zouden al in het voorjaar beginnen. Ook in de Nederlandse versie van Loft was Van Looy al betrokken gezien de regisseuse een ongeval had en de productie geen vertraging mocht oplopen.

Het is ook wel een mooie pluim op het werk van Bart De Pauw die zijn scenario van België, via de lage landen naar Amerika mag ziet vertrekken. Laten we hopen dat hij nog steeds een percentage van de koek zal krijgen voor het geleverde werk. Wat Erik betreft, hij is een filmmaker die thuishoort in de States, nog meer dan een Jan Verheyen. Zijn filmstijl en zijn voorliefde voor Amerikaanse films spreken boekdelen. Ik denk dus wel dat hij zijn film zal kunnen verfijnen, en wie weet, laat hij het scenario nog eens bewerken door een Amerikaanse scenarist. Hij zal het zowiezo moeten doen voor de dialogen. Niemand wil toch een tweede Shades (1999) zien, niet?

***Related Posts***
26/10/2010: Weinig vernieuwende Loft remake
01/08/2010: Erik Van Looy moet Hollandse Loft-remake redden
22/02/2010: Erik Van Looy geen zin in Hollandse Loft-remake
25/01/2010: Hollandse Loft-remake in de maak
07/06/2008: Erik Van Looy en Bart De Pauw maken film

Stel: Je vindt op een morgen voor je deur een geheimzinnige houten doos met daarin een knop en een briefje met de boodschap dat ene meneer Steward om 5u langskomt. Wanneer op het aangeduide tijdstip de bel gaat, staat er een rare snuiter met een misvormd gezicht voor je deur die je vertelt dat er een koffertje met een miljoen dollar op je wacht als je op de knop duwt. Maar door deze actie zal er helaas ook een persoon sterven. Wat doe je? Kies je voor het geld, of ben je altruïstisch en kies je voor het leven van een onbekende? Dat is het fascinerende ethische dilemma dat Richard Kelly ons in The Box presenteert, maar helaas vervalt de film na een sterk begin in een wirwar van genres en complottheorieën.

Korte inhoud: Norma en Arthur Lewis vormen samen met hun zoon Walter een gelukkig gezinnetje. Norma werkt als lerares, terwijl Arthur is tewerkgesteld bij de NASA waar hij de camera op de Mars Lander ontwikkelde. Helaas komt het gezin in financiële moeilijkheden wanneer Arthur een belangrijke promotie mist en het schoolgeld voor Walter plots wordt opgetrokken. Op een vroege morgen gaat de deurbel en vindt het echtpaar op hun stoep een houten box. Om 5u stipt brengt de mysterieuze Arlington Steward hen een bezoekje en legt hen de beloning, maar ook de consequenties, van een druk op de knop uit. Na lang twijfelen besluit Norma uiteindelijk de stap toch te wagen, met alle gevolgen vandien…

Toen Donnie Darko in 2001 na een zwakke box office via de dvd-release een onverwachte cultstatus kreeg, werd de toen 26-jarige regisseur Richard Kelly een erg grote toekomst voorspeld. Bijna tien jaar en amper twee films later lijkt het er echter op dat Kelly de hoge verwachtingen (nog) niet helemaal heeft kunnen inlossen. Zo werd zijn tweede film Southland Tales in 2006 in Cannes op boegeroep onthaalt, waarna de regisseur besloot de film in te korten. Ook de nieuwe versie wist het publiek niet te bekoren, en Southland Tales kreeg het verwijt een apocalyptisch rommeltje te zijn.

The Box, Kelly’s derde film, begint veelbelovend en het basisidee van een miljoen dollar in ruil voor een mensenleven is intrigerend genoeg om er een boeiende film van te maken. Kelly houdt het simpel en focust in dit sterke begin vooral op de aanvankelijke scepsis van het echtpaar Lewis en hun morele twijfel om effectief op de knop te drukken. Helaas lijkt Kelly na deze sterke start halverwege de film de pedalen een beetje kwijt, waardoor het laatste deel een compilatie is van de meest vreemde paranormale theorieën. Zo duiken er plots een soort zombies op die uit hun neus bloeden of bevindt zich in een bibliotheek plots een waterpoort naar een andere dimensie. Kelly rekent erop dat de kijker hem in al zijn persoonlijke fascinaties kan volgen, maar het verhaal stuitert van de ene vreemde theorie naar de andere waardoor het laatste uur erg rommelig wordt.

Als horrorfilm pur sang schiet The Box ook te kort. De onderhuidse spanning situeert zich vooral op het psychologische vlak van de personages die worstelen met hun eigen demonen. Daarom is het jammer dat de karakters niet bijster goed zijn uitgewerkt. Vooral Norma Lewis (een zwakke Cameron Diaz, die de hele film rondloopt met grote ogen als een hert gevangen in de koplampen van een auto) lijkt weggelopen uit het handboek ‘hoe schrijf ik een zo clichématig mogelijke filmmoeder’. Wanneer ze Sartre citeert met ‘L’enfer c’est les autres’, wéét je dan ook dat haar eigen persoonlijke versie van de hel om het hoekje loert. Ook James Marsden heeft al beter geacteerd, maar weet toch nog een beetje sympathie en diepgang mee te geven aan de kleur- en zielloze Arthur Lewis.

Het meest fascinerende personage is dan ook Arlington Steward, de mysterieuze man die ooit werd getroffen door de bliksem en sindsdien door het leven moet met een half gezicht. Steward wordt met veel intelligentie en sereniteit vertolkt door Frank Langella. Een pluim ook voor de mensen van de make-up en speciale effecten die Stewards misvormde gezicht geloofwaardig op het scherm brengen. En nu we toch bezig zijn, ook de mensen van de decors hebben erg hun best gedaan om The Box de look and feel van het Virginia anno 1976 te geven: de auto’s, het behangpapier, de kledij, het ziet er allemaal heel authentiek seventies uit.

Desondanks kan The Box toch niet helemaal overtuigen omdat Kelly gewoon te veel wil vertellen op een te korte tijd. Less is more. Een ding moet je hem wel nageven: hij weigert platgetreden paden te bewandelen en zijn films kan je moeilijk doorsnee noemen. Want dat hij talent heeft, staat buiten kijf en bijwijlen doet The Box zelfs denken aan werk van David Lynch, nog zo’n regisseur die koppig kiest voor moeilijke films met een eigen thematiek en zich weinig aantrekt van de toegankelijkheid van zijn oeuvre.

Op de dvd vind je nog enkele interessante extra’s, zoals een aflevering van de serie "The Twilight Zone" die eveneens gebruikmaakte van het kortverhaal "Button, Button" van Richard Matheson waarop Kelly zijn scenario baseerde. Ook leer je dat de regisseur de inspiratie bij zijn ouders haalde voor de personages van Norma en Arthur Lewis. Zijn moeder Ennis had net als Norma een misvormde voet na een slecht afgelopen röntgenopname, en zijn vader Lane Kelly werkte net als Arthur bij de NASA waar hij mee de camera op de Viking Mars Lander ontwikkelde.

*** The Box trailer ***

We weten ondertussen allemaal wel dat regisseur David O. Russell niet de beste reputatie heeft wanneer het over ‘werken met acteurs’ gaat. De man ging op de vuist met George Clooney op de set van Three Kings (1999) en ging compleet door het lint op de set van I Love Huckabees (2004). Het laatste slachtoffer van Russell’s charme-offensief viel op de set van de politieke-komedie Nailed (2009), waar acteur James Caan officeel de set heeft verlaten.

We weten ondertussen allemaal wel dat regisseur David O. Russell niet de beste reputatie heeft wanneer het over ‘werken met acteurs’ gaat. De man ging op de vuist met George Clooney op de set van Three Kings (1999) en ging compleet door het lint op de set van I Love Huckabees (2004). Het laatste slachtoffer van Russell’s charme-offensief viel op de set van de politieke-komedie Nailed (2009), waar acteur James Caan officeel de set heeft verlaten.

De redden van het dispuut draaide rond een koekje. Volgens de Hollywood Reporter speelde Caan een man die zich verslikte op een koekje. Nu wou Russell dat hij enerzijds zich verslikte maar anderzijds ook nog eens aan het hoesten was om alles waarschijnlijk veel dramatischer te maken. Caan repliceerde dat dit niet kon. Als iemand stikt op een koekje gaat deze niet staan hoesten. Russell wilde niet toegeven en zei de twee versies op te nemen, met als gevolg dat Caan de set verliet, overtuigd dat de regisseur zijn eigen versie zou kiezen en niet de interpretatie van de acteur.

De filmproducer zou nog getracht hebben om de meningsverschillen te verhelpen, maar zonder succes. Blijkbaar zou er een onderliggend conflict zijn tussen de twee mannen. Volgens de producer zou Russell zich wel professioneel hebben gedragen en is de toestand niet ontaard in irrationele uitspattingen. Caan had echter maar een klein rolletje van twee dagen shoot en de schade van de her-casting zou minimaal zijn.

Nailed is het verhaal van een naïeve serveerster Alice Eckle (gespeeld door Jessica Biel) die per ongeluk in het hoofd wordt geschoten door een onhandige klusjesman en zijn spijkerpistool. Door het incident lijkt ze emotioneel onstabiel te zijn en constant hunkerend naar seks. De niet verzekerde Alice besluit vervolgens voor haar rechten op te komen en vertrekt naar Washington. Daar ontmoet ze het immorele congreslid Howard Ryder (Jake Gyllenhaal), met wie ze al snel in bed belandt, maar die haar toch helpt om haar eigen politieke carrière van de grond te krijgen.

In de film is ook een rol weggelegd voor James Marsden, Catherine Keener, Olivia Crocicchia en Tracy Morgan.

Jessica Biel met een overdreven seksuele appetijt, lijkt mij al een voltreffer te zijn. Hoewel, Black Snake Moan (2006) - een film met een oversekste Christina Ricci – flopte gigantisch aan de box-office. Benieuwd naar de trailer van deze film en dan vooral ook naar de nu al beruchte koekjes-scène.

***Related Post***
04/02/2009: Christian Bale werpt F-bommen op Terminator Salvation set
03/04/2007: David O. Russell flipt op de set van I Love Huckabees