james gunn

  • Guardians of the Galaxy Vol. 2 (2017) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Het was geen eenvoudige klus om één van de grote verrassingen van Marvel, met name Guardians of the Galaxy (2014), te overtreffen met een sequel. Het was een film waar de verwachtingen bij aanvang niet al te groot waren en de studio eigenlijk wel torenhoge risico's mee nam, en dat gebeurt niet vaak met 170 miljoen dollar producties. De film bracht maar liefst 773 miljoen dollar op en bijgevolg hebben we nu Guardians of the Galaxy Vol. 2 (2017).

    guardians_of_the_galaxy_vol_two_2017_poster02.jpg

    Korte inhoud: Guardians of the Galaxy Vol. 2 zet de avonturen van het team voort terwijl ze reizen door de buitenste regionen van de kosmos. De Guardians moeten vechten om hun familie bij elkaar te houden, terwijl ze de mysteries over Peter Quills vader ontrafelen. Oude vijanden worden nieuwe vrienden en schieten hen gedurende de reis te hulp.

    Neen, het is niet zo goed als de eerste film, maar de humor is wederom van de partij. En zoals we van deze nieuwe franchise gewend zijn, nemen de makers zichzelf niet al teveel 'au serieux', en datzelfde kan gezegd worden voor die twee andere succesvolle Marvel films, Ant-Man (2015) en Deadpool (2016). We duiken met deze film een beetje in het Flash Gordon tijdperk met een schitterende vertolking van Kurt Russell die een zalige verjongingskuur heeft gekregen tijdens de proloog en snijden het vader-zoon thema aan met Peter die er geconfronteerd wordt met het feit dat David Hasselhoff misschien toch niet zijn vader is.

    De eerste film bracht niet alleen veel geld op, het werd op handen gedragen door pers en publiek. Een schril contrast met Suicide Squad (2016). En veel had te maken met de keuzes van de regisseur, en cineast/scenarist James Gunn die zowat alle juiste knoppen had ingedrukt, en eigenlijk drukt hij zowat dezelfde knoppen in voor deze prent en dus voelt alles niet zo nieuw meer aan. Het heeft hem 3 jaar gekost deze film op de rails te zetten. En ik ga er wel vanuit dat de pers ook deze sequel goed zal vinden, ook al ben ik zelf iets meer verdeeld. Het is in ieder geval geen film die ik een tweede keer wil zien. Het duurde wat mij betreft allemaal net iets te lang en veel van de grappen zie je toch wat aankomen.

    De sequel heeft opnieuw een 70-80'ties vibe en is wederom opgebouwd op nummers van de Peter Quill’s mix tapes, 'Fox on the Run' en ' Hooked on a Feeling'. Voor de rest is het een nieuwe explosie van kleurrijke beelden, amusante mopjes, een paar grote geweren ... en Baby Groot in actie, zonder twijfel de nieuwe highlight van deze prent. Maar dat is nu eenmaal de kracht van deze franchise. Zij hebben net zoals Deadpool gigantische risico's genomen en nu lijkt het erop dat ze mogen doen wat ze willen. En in alle eerlijkheid, het publiek werd niet verliefd op Guardians omwille van zijn verhaal of de plannen van de villain. Guardians heeft vooral gescoord op vlak van sfeer, humor en de leuke vertolkingen van de aanwezige cast. En meer hoeft dat soms ook niet te zijn.

    Iedereen was meteen verliefd op de cocky Star-Lord (Chris Pratt), de sexy exotische Gamora (Zoe Saldana), de bombastische Drax (Dave Bautista), de bittere en cynische Rocket (Bradley Cooper) en uiteraard de bizarre Groot (Vin Diesel).

    guardians_of_the_galaxy_vol_2_2017_pic01.jpgguardians_of_the_galaxy_vol_2_2017_pic02.jpgguardians_of_the_galaxy_vol_2_2017_pic03.jpg
    guardians_of_the_galaxy_vol_2_2017_pic05.jpgguardians_of_the_galaxy_vol_2_2017_pic04.jpgguardians_of_the_galaxy_vol_2_2017_pic06.jpg
    © 2017 Walt Disney Studios Motion Pictures

    De rol van Gamora is in deze editie zo goed als onbestaand en overgenomen door haar zus Nebula (Karen Gillan). Ook de villain Ayesha, gespeeld door Elizabeth Debicki (pic) trekt meer aandacht, ook al is haar rol ook ondergeschikt aan de rest. Anderzijds is er toch iets van een onderkoelde romantic interest tussen Drax en Mantis (Pom Klementieff), ook al is het vooral komisch dan romantisch. Drax heeft buiten de begin-scène hier zelfs niet echt veel te doen. Er is zelfs een klein onbenullig rolletje voor Sylvester Stallone, maar de rol van Yondu (Michael Rooker) komt dan wel meer op de voorgrond en wordt toch één van de betere karakters uit deze sequel.

    Er wordt veel aangereikt, ook al wordt geen enkele verhaallijn echt interessant. Visueel allemaal indrukwekkend, maar waar gaat deze film eigenlijk over? In de eerste film had je meteen een duidelijke narratieve structuur. Na 45 minuten weet je nog altijd niet waarover deze film gaat. Het voelt ook heel onsamenhangend en het ritme in deze prent zit niet goed. Ook de cgi in bepaalde segmenten is zelfs ronduit cartoony (bv. het moment waarin karakter in het bos in de lucht worden geslingerd). Veel grappen voelen ook wat getelefoneerd, zeker naar het einde toe.

    Het is vreemd om te zeggen maar ondanks alles kijk ik wel uit naar een 3de deel. De eerste film was hilarisch op zich maar deze editie voelt net iets te machinaal aan, alsof je de formule voor een succesvolle film zomaar kunt herhalen. Hoewel, een slechte film kan nog steeds een hit worden, of nog, een uitstekende prent een gigantische flop. Deze film is noch slecht noch super goed. Ik heb bij momenten zwaar moeten lachen (vooral met zowat alle scenes met Little Groot) en bij andere momenten heb ik naar mijn iphone zitten staren, toch ben ik met een tevreden gevoel uit de zaal gestapt. En blijf vooral kijken tot na de credits want er zijn 4 post-credit scenes.

    De film is ondertussen beschikbaar op DVD, Blu-ray en 3D Blu-ray en zoals je had kunnen verwachten staat het vol extraatjes, gaande van deleted scenes, gag-reel, making of filmpjes en uiteraard de audio-commentaar van James Gunn.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 2 oktober 2017

     

    *** Guardians of the Galaxy Vol. 2 trailer ***

  • Top 10 Beste en Slechtste Films van 2014

    Pin it!

    Naar goede gewoonte pakken we hier op De FilmBlog uit met de Top 10 Beste Films van 2014, en net zoals elk jaar zit het neusje van de zalm weer in de staart. Ik denk dan maar aan het schitterende A Most Violent Year (2014) van J.C. Chandor, die ik al in persvisie mocht bekijken, maar pas op 31/12 in de States in de bioscoop zal komen en later op 4 februari 2015 bij ons in de bioscoop. En ook al vermoed ik dat deze film wel eens met een aantal Oscar-beeldjes zal lopen, zal ik hem vanwege zijn late release niet opnemen in de Top 10.

    inherent_vice_2014_poster2.jpgbirdman_2014_poster.jpgthe_imitation_game_2014_poster.jpga_most_violent_year_2014_poster.jpg

    Hetzelfde kan gezegd worden van het magnifieke The Imitation Game (2014) met Benedict Cumberbatch, die in de States op 25 december in de bioscoop komt en bij ons pas op 14 januari 2014. Ook de geniale Birdman (2014) kan ik niet opnemen in de Top 10, gezien deze film pas op 28 januari 2015 ons land aandoet met een ruime release. Ook Inherent Vice (2014) komt pas op 25 februari bij ons uit en Foxcatcher (2014) is voor 21 januari 2015. Ik had ook The Interview (2014) in de Top 10 willen opnemen, al was het maar uit pure solidariteit met Sony en met een dikke opgestoken middelvinger naar die Noord Koreaanse hackers. Maar gezien de plaatsen beperkt waren in onze Top 10 en we de film in kwestie zelfs nog niet hadden gezien in persvisie, staat de film er niet tussen.

    En net zoals elk jaar hebben we voor de Top Slechste films van 2014 niet alleen op zoek gegaan naar films die slecht gemaakt zijn, maar ook films die eigenlijk geen enkel excuus hadden om een teleurstellende film af te leveren en bijgevolg noodgedwongen in deze lijst moesten staan.

    The Best Movies of 2014

    10. Under the Skin (2013) Jonathan Glazer

    Under the Skin (2013) is zo een bizarre en originele prent dat ik zelfs moeite had om er een review over neer te pennen. Daar waar een Lost Highway (1997) nog op een psychologische manier te doorgronden was, is deze prent echt wel 'out there'. Na het zien ervan kan je het WTF-moment nauwelijks onderdrukken. Maar de beeldvoering, de muziek, de vertolkingen (die deels geacteerd waren en deels verborgen camera met niet-acteurs) is dermate fascinerend dat je er meer wil over te weten komen. Under the Skin kruipt werkelijk 'onder je huid'. En dan stoot je op het boek van Michel Faber, die echt wel de sleutel is om deze prent op een logische manier te doorgronden en te verklaren. Maar los van het boek blijft het een fascinerende film die mensen aanzet tot het bedenken van de meest uitzinnige theorieën, en dat is iets waar veel science-fiction films maar van kunnen dromen. Het is bij mijn weten zelfs de eerste "cinema-vérité-science-fiction" film ooit gemaakt en is in ieder geval iets wat ik nog nooit eerder heb gezien.

    Under the Skin

    9. The Drop (2014) Michaël R. Roskam

    Het was misschien niet het meest originele en verrassende verhaal dat Roskam kon vertellen, maar de manier waarop hij zijn acteurs opvoert en de beklemmende sfeer die hij installeert was om van te smullen. Het moet trouwens de eerste keer zijn dat een film gemaakt door een Belg, allesbehalve aanvoelde als een Belgische film. The Drop (2014) heeft wel zwaar geflopt in de States, maar het verwachtingspatroon van de gemiddelde Amerikaanse bioscoopbezoeker is anders dan wat wij verlangen van een film. Een Amerikaan wil actie zien om de zoveel minuten en hier moet je werkelijk kunnen genieten van de ontplooiing van het (trage) drama om dan op een andere manier te kunnen proeven van die harde conflict-momenten. The Drop werd ook niet echt gepromoot - te wijten aan het beperkte productiebudget - en dat betaal je cash aan de box-office. Het is geen sensationele prent en er komt geen echt onthutsende finale, maar het fascinerende zit hem in de ontwikkeling van die complexe personages. En uiteraard heb je ook nog eens briljante vertolkingen van Tom Hardy, James Gandolfini, Noomi Rapace en Matthias Schoenaerts.

    The Drop

    8. Interstellar (2014) Christopher Nolan

    Ook al blijft Interstellar (2014) wat nazinderen, hebben we hier - gezien de reputatie van de talentvolle Nolan - veel meer van verwacht. Het is niet dat je er met volle teugen van zal genieten, en toch is het iets van een evenement wat ongetwijfeld de moeite waard is. Er zijn ongetwijfeld veel zaken die niet werken, maar deze film is en blijft episch - en niet alleen omwille van de beeldvoering. Mijn grootste probleem met de film is dat hij net iets teveel de zaken verbaal wou uitleggen, terwijl alles al visueel duidelijk genoeg was. Desondanks was de ambitie van Nolan's visie zo verfrissend in dit tijdperk van films die op 'safe' spelen, voorspelbare sequels en spin-offs.

    Interstellar

    7. Fury (2014) David Ayer

    Los van de historische kanttekening die je moet maken bij het zien van Fury (2014) en het overdreven patriottisme is het een indrukwekkende en aangrijpende oorlogsprent die heel wat interessante bokkensprongen maakt. Net zoals een rollende tank is Fury zowel lomp als compromisloos, en tussen de modder en de kanonnenvuurwerk voelen we die kleine momenten van menselijkheid toch doorwegen.

    Fury

    6. Locke (2013) Steven Knight

    Een andere film met Tom Hardy die niet mocht ontbreken aan deze Top 10 is Locke (2013). We hadden al veel gelijkaardige filmprojecten gezien waarin we slechts één personage zien op één locatie gedurende 90 minuten (Brake en Buried), maar deze is wel de meest geslaagde prent van de drie. En dat zal ook wel te maken hebben met de meesterlijke vertolking van de hoofdacteur. Zelden was een film over een man die van Birmingham naar Londen rijdt zo fascinerend.

    Locke

    5. Nightcrawler (2014) Dan Gilroy

    Nightcrawler (2014) moet de meest boeiende debuutfilm zijn van het jaar met een onherkenbare maar steengoede Jake Gyllenhaal, die met zijn ingevallen wangen en diepe oogkassen bij momenten lijkt op een griezelige vampier. Een intens en heerlijk ongepast personage waar je spontaan verliefd op zal worden ... of misschien van zal walgen. Nightcrawler ontrolt zich in een gruwelijke en zwartgallige satire op de journalistiek, de arbeidsmarkt en de cultuur van het 'ik'. Het werk van de reporters is smerig. De redactrice van een lokaal tv-station zegt meteen waar het op staat: 'Het publiek wil bloed zien'. Ik heb vooral een uitstekende film gezien.

    Nightcrawler

    4. Edge of Tomorrow (2014) Doug Liman

    Mijn verwachtingen waren in het begin niet al te hoog, maar deze Edge of Tomorrow (2014) heeft me van begin tot eind op de 'rand' van mijn stoel doen zitten. Het is het soort film die gemakkelijk gaat vervelen, wanneer je weet dat alles zichzelf zal herhalen met personages die telkens iets aan de loop der zaken willen veranderen. Maar het script is voldoende bij de pinken om de kijker telkens een stapje voor te zijn. En met twee klasbakken als Cruise en Blunt ga je volledig mee met hun klaarblijkelijk onmogelijke strijd. Je zou het kunnen zien als een science-fiction adaptatie van D-Day tijdens de Tweede Wereldoorlog, maar het heeft bij momenten ook een middeleeuws karakter met ridders die door de modder ploeteren in veel te zware harnassen. Gezien het gewaagde plot waarin personages terugkeren in de tijd, al dan niet met behoud van geheugen, is er al heel wat inkt gevloeid over de mogelijke plotholes, maar die zijn er bijna niet. Je kunt bijna alles op een logische manier verklaren. In ieder geval is Edge of Tomorrow een film waar je urenlang kan over discussiëren.

    Edge of Tomorrow

    3. Guardians of the Galaxy (2014) James Gunn

    Tegen alle verwachtingen in is dé science-fiction film van het jaar is zonder twijfel Guardians of the Galaxy (2014), met zijn offbeat en soms clevere humor op melige 70'ties muziek komende van een mix cassette-tape. De kracht van deze prent zit hem niet in het verhaal, maar wel de toon waarop het verhaal wordt verteld. Je moet immers al ver terug in de tijd gaan om een science-fiction film te zien waarmee je echt kunt lachen. Het is een plezier om B-list underdogs te zien opboksen tegen serieuze en zwaarwichtige villains. Het was meteen duidelijk dat je James Gunn niets van humor moet aanleren. Guardians of the Galaxy is zeker een geslaagd experiment, met een goeie balans tussen knetterende actie en zwarte humor. Tevens de enige comic adaptatie die de moeite was te vernoemen in 2014.

    Guardians of the Galaxy

    2. Gone Girl (2014) David Fincher

    Als grote fan van het werk van David Fincher, heb ik ook genoten van deze Gone Girl (2014) met zijn a-typische serial killer. De geraffineerde wijze waarmee de regisseur zijn verhaal vertelt is simpelweg betoverend, onthutsend en aangrijpend. Het resultaat is een gewiekste psychologische thriller waar de subtiele humor nu en dan de sombere sfeer doorprikt, met een Rosamund Pike hier een intense en verrassende vertolking neerzet. Wat centraal staat in Gone Girl is de grens tussen perceptie en realiteit, slogans en feiten. Datgene wat we zien is niet altijd datgene wat is, en zo krijgen we hiervan honderden voorbeelden uitgewerkt op verschillende niveaus. Het lijkt op een 12-in-een-dozijn thriller, maar dat is het allesbehalve.

    Gone Girl

    1. Boyhood (2014) Richard Linklater

    Maar je kunt er moeilijk om heen dat dé film van het jaar toch wel Boyhood (2014) is van Richard Linklater. De film werd opgenomen in stukken over een tijdspanne van maar liefst 12 jaar met het hoofdpersonage dat opgroeide van puber tot volwassene. De eerste draaidag vond plaats in de zomer van 2002 en werd afgewerkt in oktober van 2013, met een productiebudget van slechts 2,4 miljoen dollar. Het resultaat is een fascinerende coming-to-age film. Maar mede door de subtiele regie zonder melodrama of overdreven pathos en de overtuigende acteerprestaties, komt het nooit gekunsteld over en worden we meegezogen in dit herkenbaar verhaal. Het is als het ware een soort statement over het leven die voorbij vliegt en waarvan wij getuige mogen zijn. En gezien de aard van het beestje gaan we niet zo snel gelijkaardige films te zien krijgen.

    Boyhood

    The Worst Movies of 2014

    10. Exodus: Gods and Kings (2014) Ridley Scott

    Net zoals in 2013 hebben we dit jaar opnieuw een Ridley Scott prent op de 10de plaats van de slechtste films. Exodus: Gods and Kings (2014) komt nauwelijks goed op gang, halverwege dommel je bijna in slaap, en het einde is misschien het meest troosteloze wat ik ooit in een 140 miljoen dollar film heb gezien. Het grootste probleem met deze Bijbelverfilming is dat Ridley alles heeft benaderd alsof het ging om historisch accurate feiten. Alle poëzie uit het verhaal werd met de scalpel uit het script gesneden ten voordele van een min-of-meer "plausibel" relaas van een man die zijn volk uit de slavernij haalde. We krijgen dan ook van de pot gerukte theorieën voorgeschoteld; zoals reuze krokodillen die vissers in stukken bijten om zo de zee rood te kleuren of een komeet die de terugtrekking van de zee zou verklaren. Komt daar nog bij de witter-dan-wit casting (met meer "gekleurde" en authentieke acteurs onderaan de sociale ladder), dialogen die vertalingen van het Oude Testament mixen met hedendaagse replieken, buitengewoon slecht acteerwerk en een saaiheid die in 2014 nauwelijks overtroffen werd.

    Exodus: Gods and Kings

    9. Transformers: Age of Extinction (2014) Michael Bay

    En naar goede gewoonte hebben we ook een Michael Bay film, en dit jaar is dat Transformers: Age of Extinction (2014), een langgerekte showreel van het visuele effectenhuis Industrial Light & Magic. En hun expositie van hun kunnen, opgenomen met echte 3D technologie, duurt zelfs 2u45 minuten! Voor mij volstond de trailer van dit dolgedraaid pandemonium van explosies en cgi-vuurwerk.

    Transformers: Age of Extinction

    8. Teenage Mutant Ninja Turtles (2014) Jonathan Liebesman

    En van Michael Bay gesproken, kon je dit jaar ook niet omheen Teenage Mutant Ninja Turtles (2014), popcorn-vertier van de domste soort. Bay nam de productie op zich, maar net zoals de Transformers draait alles rond actie, visuele effecten, Victoria Secret product placement en bimbo's. Het is allemaal net niet dom genoeg of grappig om hier plezier aan te beleven.

    Teenage Mutant Ninja Turtles

    7. The Expendables 3 (2014) Patrick Hughes

    Ze hadden het bij die ene film moeten laten maar de geur van dollars heeft er voor gezorgd dat we ondertussen The Expendables 3 (2014) hebben, en het is alweer een onbegrijpelijk en veel te lange cocktail van testosteron en buskruit met een gezelschap van has-been actiesterren én Jason Statham. De nieuwigheid van de eerste film is eraf en zelfs het zelfbewuste campy kantje uit de sequel zijn weg, en we blijven over met een levenloos script die zichzelf net iets te ernstig neemt, ook al krijgen we een spervuur aan onnozele one-liners en tenenkrullende overacting van Mel Gibson en Wesley Snipes. Persoonlijk denk ik dat ijs zien smelten aan de Noordpool veel boeiender is dan deze catwalk van actie-veteranen.

    The Expendables 3

    6. Deliver Us from Evil (2014) Patrick Hughes

    Een mode-trend van de laatste jaren zijn de hybride films waarbij verschillende filmgenres worden gemixt (cf. Shaun of the Dead, Kill Bill, Guardians of the Galaxy, ... ), maar deze excorcist / politiefilm is allesbehalve een geslaagde mix. Nochtans waren alle ingrediënten aanwezig voor een spannende thriller. Een monsterfilm is pas goed wanneer je als kijker gelooft in het monster, net zoals exorcisme werkt wanneer je als kijker begint te geloven in wat je voorgeschoteld krijgt - hoe absurd het op papier ook moge klinken. Deze Deliver Us from Evil (2014) slaat de bal volledig verkeerd. Hier is er NUL angst of spanning, en dat heeft dan weer te maken met het feit dat het verhaal nergens op slaat en je ook geen voeling hebt met de karakters. Deliver Us from Evil bestaat hoofdzakelijk uit een samenraapsels van clichés en getelefoneerde schrik-momenten. Op de koop toe worden we opgezadeld met goedkope Jesus Christ propaganda, die je gezien de context nauwelijks serieus kan nemen. Zelfs de nummers van The Doors worden er bij de haren bijgetrokken in een poging alles nog wat diepte te geven.

    Deliver Us from Evil

    5. Left Behind (2014) Vic Armstrong

    Het zou geen Top 10 Worst Movies zijn zonder een Nicolas Cage film, en hier hebben we Left Behind (2014), misschien wel de meest amateuristische end of time/disaster film aller tijden, en we hebben al heel wat rampzalige prenten gehad. De speciale effecten lijken hier wel gemaakt met Microsoft Paint en het scenario geschreven door een groepje apen met een VDAB-getuigschrift scenarioschrijven. Het is onbedoeld lachwekkend, maar laat dit een steun zijn voor alle talentloze regisseurs in de wereld. Er is ook hoop voor jullie in Hollywood voor een langspeelfilm debuut. Maar de professionele stuntman Vic Armstrong heeft toch wel eventjes met Nic Cage kunnen draaien, en de acteur heeft hier zowat zijn meest tenenkrullende rol neergezet uit zijn gehele carrière. Proficiat aan al diegene die betrokken waren in dit treinongeluk.

    Left Behind

    4. Sex Tape (2014) Jake Kasdan

    De slechtste komedie van het jaar is toch wel Sex Tape (2014). Het ontbreekt deze prent niet alleen aan geslaagde grappen, maar ook aan een basis-kennis van moderne technologieën. Het had misschien grappig geweest zo'n 5 jaar geleden, maar wie kan er nog lachen over het functioneren van i-Pads en Clouds, los van de mensen van Apple die er gratis reclame in zien? In ieder geval niet het doelpubliek die deze prent wil aanspreken. Laat staan dat deze gehele 'seks tape' onzin, gewoon al zo versleten is als 'found footage' films. Het pijnlijke is dat deze prent eigenlijk meer wil zijn dan een domme komedie, maar heeft geen flauw benul van hoe ze dit moet verwezenlijken. Het blijft dan ook steken bij onnozele slapstick humor, karikaturale figuren (een nieuw dieptepunt voor Rob Lowe) en overgehaalde karakters uit andere films en series, zoals Comedy Central-acteur Rob Corddry en The Office-actrice Ellie Kemper. En zoals bij elke van die tapes is het leuker voor diegene die het hebben gemaakt, dan voor diegene die er naar moeten kijken.

    Sex Tape

    3. Grace of Monaco (2014) Olivier Dahan

    En voor wie dacht dat ze met Diana (2013) het dieptepunt hadden bereikt van de royal biopics, komen ze met Grace of Monaco (2014) aandraven. Je zou denken dat Harvey Weinstein na Diana zijn lesje had geleerd maar de uitschuiver is bij deze prent zowaar nog groter. Het zag er allemaal zo veelbelovend uit, maar het resultaat is beschamend. Nicole Kidman zet hier tevens één van heer slechtste vertolkingen neer ooit, maar ook hier is de regisseur echt wel de grote verantwoordelijke. De Franse cineast Olivier Dahan maakt (naar eigen zeggen) geen biopics, hij maakt fictie gebaseerd op echte personages. En daar wringt het schoentje op vele vlakken want het resultaat is bespottelijk, met een regisseur die historische feiten vermengd met eigen verzinsels omdat hij denkt dat een welbepaalde scène nood heeft aan een bepaald personage of context. Het acteerwerk is rotslecht, het script is absurd, de mise-en-scenes zijn gruwelijk, de fotografie met zijn extreme close-ups is puberaal en de grondgedachte van de film is ... wait for it ... hoe nobel het is om belastingen te ontduiken. WTF?!

    Grace of Monaco

    2. 47 Ronin (2014) Carl Rinsch

    Ook Keanu Reeves kon niet uit deze lijst blijven en met Ronin 47 (2014) maakt hij meteen indruk. Maar in alle eerlijkheid is de grote verantwoordelijke van deze audio-visuele drek niemand minder dan de regisseur, Carl Rinsch. Hij is net iets teveel opgewonden door visuele effecten, dat hij zijn karakters vergat. OK, er zijn 47 samurai en nog heel wat nevenpersonages, maar als regisseur moet je keuzes maken en voldoende het vuur aanwakker bij de acteurs zodat ze dieper gaan graven in hun personages. Het resultaat is dat je eigenlijk niet echt gaat meevoelen met de karakters. Je weet trouwens niet wie hier uiteindelijk het hoofdpersonage is, Keanu Reeves of Hiroyuki Sanada. Met een script dat bestaat uit goedkope en houterige one-liners en vertolkingen is dit misschien de grootste gemiste kans op een uitstekende fantasy-samurai film. Hopelijk krijgt dit verhaal snel een nieuwe reboot, want hier was veel meer mee te doen.

    47 Ronin

    1. I, Frankenstein (2014) Stuart Beattie

    Maar de grootste stinker van 2014 is hands-off deze I, Frankenstein (2014). De roman van Mary Shelley wordt hier door het slijk gehaald en onderworpen aan een wel heel afstotelijke adaptatie. Meer nog: I, Frankenstein is zonder enige twijfel één van de zwakste monster-films die er de laatste jaren is uitgebracht. De horror zit hem niet in de karakters, de sfeer en het verhaal, maar wel in de manier waarop alles werd uitgewerkt. Het acteerwerk is beschamend, de personages ééndimensionaal, het plot is een lachertje met ongezien veel plotgaten en de CGI hopeloos gedateerd. Hoe Eckhart zijn naam aan een dergelijk project kan verbinden blijft voor mij een torenhoog mysterie. Je kan bijna spreken van een so-bad-that-it’s-good film, die altijd een hogere quotering verdient omwille van zijn herbekijkbare waarde vanwege de onbedoelde hilariteit... ware het niet dat de film zo onmenselijk saai en lusteloos is. Hoe zoiets de weg heeft gevonden naar de bioscoop is voor mij een torenhoog raadsel.

    I Frankenstein

    ***Related Posts***
    23/12/2013: Top 10 Best & Worst Movies of 2013
    17/12/2012: Top 10 Best & Worst Movies of 2012
    29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
    30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
    29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
    23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
    06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
    26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
    22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
    16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
    23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

  • Guardians of the Galaxy (2014) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Ik heb deze film toch wel een beetje moeten laten bezinken, maar de comic adaptatie Guardians of the Galaxy (2014) vond ik beter dan verwacht. Het is in ieder geval geen flop geworden! De producers hebben de dag na de première op hun beide oren kunnen slapen, en de sequel is na dit schot in de roos een feit zijn. Het risico dat Marvel heeft genomen met de 'maverick' James Gunn in dienst te nemen als regisseur, heeft zijn vruchten afgeworpen. Guardians of the Galaxy heeft een aantal zwaktes, maar de betere momenten overwegen veruit de afknappertjes.

    guardians_of_the_galaxy_2014_poster.jpg

    Korte inhoud: Intergalactische politieagent Peter Quill (Chris Pratt) komt in het bezit van een mysterieus object dat toebehoort aan Ronan the Accuser (Lee Pace), een machtige schurk die de veiligheid van het universum in gevaar brengt. De enige manier voor Peter om uit Ronan’s klauwen te blijven, is zich aansluiten bij een groep vreemde huurlingen bestaande uit Rocket Raccoon (Bradley Cooper), Groot (Vin Diesel), Gamora (Zoe Saldana) en Drax the Destroyer (Dave Bautista).

    Het productiebudget lag duizelingwekkend hoog met zijn 170 miljoen dollar, en je kan er vanuit gaan dat elke stuiver op het scherm te zien is. In zo goed als elk frame zit peperdure cgi en de helft van de hoofdpersonages (Groot en Rocket) zijn tevens cgi-wezens. Ik vermoed zelfs dat een deel van het promotiebudget naar de productie is gegaan want we hebben lang moeten wachten op de posters en trailers. Maar ondertussen heeft de film al meer dan 180 miljoen opgehaald, en deze absurde sci-fi moet nog heel wat landen aandoen. Wat is het geheim van deze PG-13 science-fiction prent, en waarom slaagt deze prent erin wat voor John Carter (2012) vrijwel onmogelijk was? Het antwoord is humor! Wanneer je niet beschikt over een volwassen verhaal of dramatische personages, mag je jezelf niet te fel au serieus nemen. En het is waarschijnlijk geleden sinds Galaxy Quest (1999) en Spaceballs (1987), dat ik nog zo heb moeten lachen met een science-fiction prent.

    En ook al ligt het er vaak iets te dik op, is de offbeat en soms clevere humor zeker present. Een gimmick die regelmatig wordt uitgebuit is het gebruik van melige 70'ties muziek komende van een mix cassette-tape. Gunn heeft ook gekozen voor herkenbare muziek die ook niet al te populair in de oren klinkt (misschien met uitzondering van de nummers van David Bowie en de Jackson Five). Ik vermoed dat we om de 20 minuten bediend worden met een tearjerker van formaat. Het deed me wat denken aan het gebruik van muziek door Quentin Tarantino in zijn films, zoals de K-Billy’s Super Sounds of the '70s. Het is niet nieuw, maar het werkt en ik heb zelden een mix gezien tussen 70'ties muziek en een hedendaagse science-fiction film. En wat ook goed werkt is de ironiserende mix tussen een droevige scène (zoals de gevangenschap van de helden) en leutige muziek in de stijl van 'Hooked on a Feeling'.

    Ook de super-intelligente wasbeer Rocket met zijn veel te grote machinegeweren werkt bijzonder wel in de film. Ik had nooit gedacht na het zien van de comic dat dit personage op een overtuigende manier tot leven zou komen, maar het resultaat is verbluffend. De stem-casting van Bradley Cooper is dan ook spot-on. Zijn verbale interacties met de andere personages zijn om van te smullen. Het personage van Groot, het stuk wandelende boom dat slechts één zin kan uitspreken in verschillende intonaties, werkt ook bijzonder wel. Je hoort wel NOOIT dat het de stem van Vin Diesel was. De sex-appeal komt dan weer van de groene Zoe Saldana in haar strakke lederen pak, maar ook van de stud Chris Pratt die geregeld met zijn ontbloot en gespierd bovenlijf rondloopt. Het groepje ongeregeld dat samen een team vormen is al zo oud als de straatstenen, maar het werkt keer op keer.

    Dat niet alle grappen aankomen is ook een feit en naar het einde toe zit je qua verhaal toch wat op je honger. Het directe gevolg van de dominerende humor in deze prent is een gebrek aan dreiging die uitkomt van de villain, in dit geval het personage van Ronan. In het begin werd hij bijzonder knap opgevoerd met een efficiënte vertolking van Lee Pace, maar gaandeweg verlies je interesse en hunker je naar de volgende grap van Rocket of Quill. Maar anderzijds is het dan weer de kracht van deze prent die op een geslaagde manier B-list underdogs laat opboksen tegen serieuze en zwaarwichtige villains. Het is duidelijk dat je James Gunn niets van humor moet aanleren.

    guardians_of_the_galaxy_2014_poster_star_lord.jpgguardians_of_the_galaxy_2014_poster_rocket_groot.jpgguardians_of_the_galaxy_2014_poster_gamora.jpgguardians_of_the_galaxy_2014_poster_drax.jpg
    guardians_of_the_galaxy_2014_poster_korath.jpgguardians_of_the_galaxy_2014_poster_nebula.jpgguardians_of_the_galaxy_2014_ronan.jpgguardians_of_the_galaxy_2014_poster_corpsman_dey.jpg

    En zoals bij de meeste comic adaptaties zien we ook een karrenvracht aan nevenpersonages opduiken, maar zonder echt smaakmakers te worden. Zo was er de geadopteerde dochter van Thanos, de kale en mysterieuze Nebula, gespeeld door Karen Gillan. Zij had een beetje de vrouwelijke villain moeten zijn. Daarnaast was er ook Korath, gespeeld door Djimon Hounsou, in de rol van de handlanger van Ronan, naast nog een boel van kleinere rollen gespeeld door John C. Reilly, Glenn Close en Benicio Del Toro. En last but not least de blauw getinte Michael Rooker als de leider van de Ravagers, Yondu Udonta. Het is altijd een plezier om Rooker aan het werk te zien.

    Maar Guardians of the Galaxy is zeker een geslaagd experiment en tevens één van de grappigste zomerblockbusters deze zomer. En het succes van deze prent is eigenlijk voor een groot stuk te danken aan de wijze keuzes van de regisseur die een goede balans wist te vinden tussen knetterende actie en zwarte humor, zonder de actie te gory te maken of te humor te zwart. Zet je schrap want het is alle remmen los met deze popcorn rollercoaster die zowel op onze lachspieren zal werken als de adrenaline door ons lijf stoot. En na deze rit zal je verlangen naar meer.

    Guardians of the Galaxy komt volgende week op 17 december 2014 uit op DVD, Blu-ray en Blu-ray 3D. En deze laatste editie gaat gepaard met een hele zooi aan extraatjes gaande van deleted en extended scenes, een interview met James Gunn en een exclusieve blik op Marvel's The Avengers: Age of Ultron (2015) van regisseur Joss Whedon. Maar de belangrijkste bonus is de bijzonder interessante audio-commentaar van James Gunn over de gehele film.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 12 december 2014

    ***Related Posts***
    16/07/2014: De promo-campagne van Guardians of the Galaxy is losgebroken
    05/05/2014: Wordt Guardians of the Galaxy een hit of een flop?

     

    *** Guardians of the Galaxy trailer #4 ***

  • Movie 43 (2013) * recensie

    Pin it!

    WTF?! Dat was zowat het eerste wat we luidop uitkraamden bij het bekijken van Movie 43 (2013) na de eerste tien minuten toen de eerste short story begon na een inleiding die mij het ergste deed vrezen qua eentonigheid van de film. Heel veel informatie in deze eerste zin. Laat ik maar beginnen bij het begin.

    movie_43_2013_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Movie 43 is een aaneenrijging van korte sketches met een überbekende cast. De ene bekende kop na de andere treedt op in een absurd lichtgestoord en soms compleet van de pot gerukt verhaaltje vol absurde humor. Rare wendingen, perverse ideeën en tienerlijke idiotie. Deze kortverhaaltjes staan compleet los van mekaar, en worden aan elkaar gesponnen via drie tieners die de demonische cultfilm 'movie 43' willen vinden op het internet, maar telkens botsen op wel heel bizarre filmpjes. Tijdens hun zoektocht doorheen de duistere krochten van het internet botsen ze op redelijk buitensporige en foute zaken tot ook de zoektocht zelf alsmaar meer bizarre duistere (en idiote) vormen aanneemt.

    Afgaand op de hoes van de dvd, een mozaïek van de bekende cast, dacht ik een interessante prent te mogen aanschouwen. De namen zijn tevens niet de minste: Kate Winslet, Huge Jackman, Gerard Butler, Naomi Watts, Emma Stone, Richard Gere, Halle Berry en een boel acteurs uit B-films en bekende series die je wel kent van zien. Afgaande op de achterkant zou ik totaal niet weten wat te verwachten. Bij de eerste tien minuten vreesde ik in een soort idiote tienerfilm terecht te komen. Wat ook zo was, met dien verstande dat de shortmovies waar die tieners op botsen je compleet verrassen met hun rare wendingen of uitgangspunten. Of dit nu positief is of niet, is beetje dubbel. De eerste seconden wel, daarna lijkt het meestal toch nergens naartoe te gaan en vervalt dat allemaal in een flauwe satire à la "Wat Als?".

    De film werd geschreven door een 9 tal scenaristen (Steve Baker, Will Carlough, Jacob Fleisher, Patrik Forsberg, Matt Portenoy, Greg Pritikin, Rocky Russo, Jeremy Sosenko, Elizabeth Wright Shapiro) en elk segment werd geregisseerd door een aparte regisseur en zo waren er 12 stuks (Elizabeth Banks, Steven Brill, Steve Carr, Rusty Cundieff, James Duffy, Griffin Dunne, Peter Farrelly, Patrik Forsberg, Will Graham, James Gunn, Brett Ratner, Jonathan van Tulleken). Maar laat het duidelijk zijn dat het brein achter deze film toch Peter Farrelly is, de ene helft van de bekende Farrelly Brothers (Dumb & Dumber, Kingpin, Shallow Hal). Er was nog een 13de regisseur, niemand minder dan Breaking Bad acteur Bob Odenkirk, wiens segment blijkbaar uit de US-versie is geknipt. De grappen over necrofilie was er echt wel 'over' volgens het testpubliek. Jammer, want wij Vlamingen zouden dit zeker kunnen gesmaakt hebben.

    Zonder de bekende koppen is deze movie 43 geen woord waard. Ik geloof dat de mensen die de verhaaltjes schreven zich eens uitleefden en er was toevallig geld om hun spielerei op DVD uit te brengen. Ik ga hier niet teveel uitweiden over de verschillende kortverhaaltjes. Kijk zelf maar als je zin hebt. Misschien moet je eerst wat licht in het hoofd zijn voor deze prent. Het beste uit de film is Beasel. Dat komt als extraatje op het einde. Volhouden dus!

    rating

    Beoordeling: 1 / 5
    Recensie door op 21 juli 2013

    *** Related Post ***
    24/03/2013: Politiek incorrecte humor met filmsterren in Movie 43

  • Politiek incorrecte humor met filmsterren in Movie 43

    Pin it!

    Eindelijk nog eens een politiek incorrecte komediefilm. Ik denk niet dat Movie 43 (2013) het niveau van een doorsnee Scary Movie zal overstijgen, maar je kunt het niet nalaten om toch te lachen met bepaalde grappen. Maar het meest opmerkelijke van deze sketch-film is de waslijst aan bekende koppen die hiervoor werd opgetrommeld.

    movie 43,naomi watts,liev schreiber,jeremy allen white,kate winslet,hugh jackman,terrence howard,halle berry,dennis quaid,richard gere,greg kinnear,chloë grace moretz,emma stone,uma thurman,kristen bell,leslie bibb,elizabeth banks,gerard butler,extras,anna faris,inappropriate comedy,vince offer,steve baker,will carlough,jacob fleisher,patrik forsberg,matt portenoy,greg pritikin,rocky russo,jeremy sosenko,elizabeth wright shapiro,steven brill,steve carr,rusty cundieff,james duffy,griffin dunne,peter farrelly,will graham,james gunn,brett ratner,jonathan van tulleken,bob odenkirk

    Korte inhoud: Movie 43 is een komedie die bestaat uit diverse korte films, elk met een eigen regisseur en vele bekende acteurs. Enkele verhalen zijn; Een psychopathische moeder (Naomi Watts), die lijdt aan borderline, geeft samen met haar man (Liev Schreiber) thuis les aan hun zoon (Jeremy Allen White), maar onderwerpen hem aan pesterijen. Een vrouw (Kate Winslet) heeft een blind date met een man (Hugh Jackman) en komt er achter dat hij een rare geboorteafwijking heeft, waarna ze compleet door het lint gaat. Een coach (Terrence Howard) van een volledig zwart basketbalteam in de jaren '50 geeft zijn spelers advies dat duidelijk niet politiek correct is.Een knappe vrouw (Halle Berry) speelt een spelletje 'truth or dare' in een restaurant.

    En er zijn nog meer filmsterren die hun imago ietwat breken dan diegene vermeld in de korte inhoud, gaande van Dennis Quaid, Richard Gere, Greg Kinnear, Chloë Grace Moretz tot Emma Stone, Uma Thurman, Kristen Bell, Leslie Bibb, Elizabeth Banks en Gerard Butler. De lijst is gewoon te lang om op te noemen. De trailer lijkt een soort middenweg te zoeken tussen de brave slapstick humor die we gewend zijn van de Anna Faris komediefilms, en de iets meer geslepen humor uit Extras van Ricky Gervais (ook al heeft hij zelf niets met de film te maken). Het lijkt er wel op dat de bedoeling was om mensen te nemen die niet noodzakelijk bekend zijn voor hun komedierollen.

    Het grappige is, dat er een andere film opduikt met exact dezelfde premisse – sterren in een politiek incorrecte komediefilm – maar die nu al wordt versleten als de slechtste film van 2013 … ook al zijn er dit jaar heel wat concurrenten. De mensen die A Good Day to Die Hard (2013) hebben gezien, weten waarover ik spreek. Maar InAPPropriate Comedy (2013) van Vince Offer, met Rob Schneider, Adrien Brody, Michelle Rodriguez en Lindsay Lohan, zou zo slecht zijn dat Movie 43 meteen gezien wordt als een geslaagde komedie. De acteurs die in deze film opduiken hebben trouwens nog een carrière in volle bloei en het mag duidelijk zijn dat ze dit doen voor de fun en niet omdat financieel aan de grond zitten.

    richard gere in movie 43seann william scott en johnny knoxville in movie 43halle berry in movie 43
    naomi watts in movie 43hugh jackman in movie 43emma stone in movie 43

    Er is heel wat commotie rond de prent, en meer bepaald rond een paar grappen van bedenkelijke aard, maar dat was eigenlijk ook wel de bedoeling. De film werd geschreven door een 9 tal scenaristen (Steve Baker, Will Carlough, Jacob Fleisher, Patrik Forsberg, Matt Portenoy, Greg Pritikin, Rocky Russo, Jeremy Sosenko, Elizabeth Wright Shapiro) en elk segment werd geregisseerd door een aparte regisseur en zo waren er 12 stuks (Elizabeth Banks, Steven Brill, Steve Carr, Rusty Cundieff, James Duffy, Griffin Dunne, Peter Farrelly, Patrik Forsberg, Will Graham, James Gunn, Brett Ratner, Jonathan van Tulleken). Maar laat het duidelijk zijn dat het brein achter deze film toch Peter Farrelly is, de ene helft van de bekende Farrelly Brothers (Dumb & Dumber, Kingpin, Shallow Hal). Er was nog een 13de regisseur, niemand minder dan Breaking Bad acteur Bob Odenkirk, wiens segment blijkbaar uit de US-versie is geknipt. De grappen over necrofilie was er echt wel 'over' volgens het testpubliek. Op 27 maart 2013 komt de film bij ons in de bioscoop en dat zullen we zien of wij de "ongecensureerde versie" zullen zien.

    *** Movie 43 trailer ***

  • Cheerleader op zombiejacht in Lollipop Chainsaw

    Pin it!

    Lollipop Chainsaw,Tara Strong,James Gunn OK, ook al lijkt het allemaal wel compleet van de pot gerukt, dit is gewoon een game die ik wil hebben. Lollipop Chainsaw is het nieuwste game van de Grasshopper Manufacture (bekend van ondermeer Rise of the Nightmares), in samenwerking met Warner Bros. Een Japans game met een cheerleader die het opneemt tegen zombies. Pittig detail, haar vriendje was bijna in een zombie veranderd, maar die heeft ze kunnen redden door zijn hoofd te decapiteren. Het you tube filmpje is gewoon te gek en het spel lijkt trouwens ook nog te doen.

    Korte inhoud: Lollipop Chainsaw volgt het verhaal van zombie jager en cheerleader Juliet Starling (Tara Strong) die, samen met leden van haar familie en haar vriend Nick, een onthoofd hoofd, de strijd aanbindt tegen hordes zombies in San Romero High School, waar ze vroeger een cheerleader was. De vijandige zombies worden geleid door "een groep van zombie rock and roll heersers". De zombie-uitbraak is veroorzaakt door een oud-klasgenoot van Julia, een kwaadaardige goth tovenares genaamd Swan.

    Mensen die verzot zijn op third person hack & slash games zullen hier een vette kluif aan hebben. Zoals de naam al doet vermoeden is het hoofdwapen van Juliet een kettingzaag. Maar bovenal moet dit gewoon een hilarisch game worden. Regisseur James Gunn (Slither, Super, Dawn of the Dead, Tromeo and Juliet) zou meegeholpen hebben in de ontwikkeling van de Amerikaanse versie van het game, en wie weet maken ze hier nog ooit een film van. Ik hoop het althans. Het game is bestemd voor Xbox 360 en Play Station 3 (PS3).

    Lollipop Chainsaw,Tara Strong,James Gunn,Grasshopper ManufactureLollipop Chainsaw,Tara Strong,James Gunn,Grasshopper ManufactureLollipop Chainsaw,Tara Strong,James Gunn,Grasshopper Manufacture

    Update 16/03/2012: Het actiegame Lollipop Chainsaw zou wel eens sneller op het witte doek kunnen belanden als gedacht. Daarvoor moet de game, die in juni op de markt komt, wel goed verkopen. Dat heeft scriptschrijver James Gunn gezegd tegen gametijdschrift Edge. "Wanneer mensen het spel niet kennen, is het lastig een film te maken", liet Gunn weten tegenover het tijdschrift. Het spel bewandelt volgens de scriptschrijver dezelfde weg als het komedie Zombieland. Gunn denkt dat een mix van humor en zombies alleen werkt met gamers, omdat zij daar open voor staan, in tegenstelling tot bioscoopbezoekers. *** Lollipop Chainsaw trailer ***

    ***Related Post***
    12/04/2008: Hack/Slash nieuwe comic adaptatie